ทะลุมิติมาเป็นเศรษฐินีแห่งวงการความงาม [จบ]

        ลู่สือคอยสังเกตความเคลื่อนไหวของเวินซี เมื่อสถานการณ์คลี่คลายลงเขาก็ถอนหายใจโล่งอก แต่ยังคงคิดแค้นในใจ มือที่ตีเวินเยียนก็ยิ่งหนักขึ้นอีก

        “อ๊า... คุณชายซูช่วยข้าด้วย คุณชายซู...” เวินเยียนกรีดร้องขอความช่วยเหลือ

        คนรับใช้พากันคว้ามือของลู่สือไว้ แต่เท้าของเขายังขยับได้ จึงเตะไปที่ร่างของเวินเยียน

        “ข้าจะไม่ปล่อยเจ้าไปแน่” เวินเยียนตะโกน

        “ข้าก็จะไม่ปล่อยเจ้าไปเช่นกัน” ลู่สือมองด้วยสายตาดุร้าย เขาใช้แรงทั้งหมดที่มีซ้ำลงไปที่ร่างของนางอีกครา

        เวินซีแกล้งทำเป็นเข้าไปขวาง แต่จริงๆ คอยกันคนรับใช้ออกไปไม่น้อย นางแสยะยิ้มมองดูเวินเยียนที่ล้มลงกับพื้นอย่างน่าสมเพช

        เรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้ เวินเยียนคงจะโกรธจนทานอันใดไม่ลงไปอีกหลายวันแน่

        “คุณชายซู” ฮูหยินใหญ่เวินมองดูกลุ่มคนรับใช้ที่อยู่ท่ามกลางความโกลาหลก็รีบไปขอความช่วยเหลือจากหลานเยว่เฉิง

        หลานเยว่เฉิงวางถ้วยชาในมือลง ลุกขึ้นเดินไปช้าๆ

        “ออกไปให้พ้น” ฮูหยินใหญ่เวินแผดเสียง

        คนรับใช้ทุกคนพลันหยุดการเคลื่อนไหว แล้วรีบยืนอย่างสงบเสงี่ยมอยู่ที่สองฝั่ง

        “คุณชายซู คุณชายซู ช่วยข้าด้วยเจ้าค่ะ เขาบ้าไปแล้ว ท่านช่วยข้าด้วยนะเจ้าคะ”

        เวินเยียนมองเห็นความหวังจึงเอ่ยปากออกมา

        ลู่สือเห็นหลานเยว่เฉิงเดินมาก็กัดฟัน แรงของเขาหนักขึ้นอีก ในตอนที่เขายกมือขึ้นสูงและเตรียมที่จะตีนาง หลานเยว่เฉิงก็จับข้อมือของเขาไว้

        หลานเยว่เฉิงมองมาอย่างเย็นชา พลันใช้กริชแทงเข้าไปในร่างของเขาอย่างรวดเร็ว

        ลู่สือล้มลงไปกับพื้นและสิ้นใจทันที

        เวินเยียนลุกขึ้นจากพื้นด้วยความตกใจ ก่อนจะรีบเข้าไปซ่อนตัวอยู่ข้างหลังหลานเยว่เฉิง

        “คุณชายซู” นางเอ่ยอย่างแผ่วเบา

        “เรียบร้อยแล้ว ไปกันเถิด” หลานเยว่เฉิงอุ้มนางขึ้นมา ทิ้งกริชลงบนพื้น

        ทั้งสองเดินผ่านเวินซี ในขณะที่เวินซีเบนหน้าออกเมื่อรู้สึกได้ถึงสายตาที่มองมา “ในเมื่อท่านพี่มาถึงแล้ว ข้าก็ขอตัว”

        “ไปเถิด” เวินอวิ๋นโปมองร่างของลู่สือก็กลืนน้ำลาย พลันรู้สึกได้ถึงบรรยากาศที่อึมครึม จากนั้นก็รีบโบกมือให้พากันออกไป

        ไม่มีผู้ใดสงสัยอีกเลยว่าศพที่อยู่บนพื้นเป็นโจวอวี่ชางหรือไม่

        เวินซีหันหลังเดินออกไป เมื่อก้าวผ่านประตูจวนตระกูลเวินไปแล้ว นางถึงได้ถอนหายใจโล่งอก

        โชคดีที่ไม่มีอันตรายใดๆ

        ตอนที่นางกลับมาถึงร้านเครื่องหอม โจวอวี่ชางก็ตื่นขึ้นมาแล้ว เขาถูกจ้าวต้านมัดไว้บนเตียง

        เวินซีดื่มน้ำไปแก้วหนึ่ง คิดจะไปแก้มัดให้เขา แต่ก็ถูกจ้าวต้านห้ามไว้

        “เขาจะไปที่ตระกูลเวินเพื่อช่วยลู่สือ” จ้าวต้านเหลือบมองโจวอวี่ชาง

        หากโจวอวี่ชางมิได้รับมือยากจริงๆ จ้าวต้านก็คงไม่มัดเขาไว้

        “น้อง แล้วลู่สือล่ะ? เขามิได้ออกไปกับเจ้าหรือ เหตุใดเจ้าถึงกลับมาผู้เดียว” เมื่อเห็นเวินซีกลับมาคนเดียว โจวอวี่ชางก็กระวนกระวายใจและอารมณ์พลุ่งพล่าน

        “ลู่สือตายแล้ว” เวินซีพูดเสียงนิ่ง

        “ตายแล้ว? เกิดอันใดขึ้น?”

        “ตอนที่เขารับผิดแทนท่านว่าตนเองเป็นคนที่แอบฟัง เช่นนี้ก็ไม่มีทางอยู่รอดได้แล้วล่ะเจ้าค่ะ”

        “เช่นนั้น... ร่างของเขาอยู่ที่ใด?”

        “น่าจะถูกตระกูลเวินจัดการร่วมกับศพนั้นไปแล้วเจ้าค่ะ”

        “มิได้ ข้าต้องคิดหาวิธีนำลู่สือออกมา ตอนที่มารดาของเขาฝากเขาไว้กับข้า ข้าได้รับปากนางแล้วว่าจะดูแลเขาให้ดี”

        โจวอวี่ชางพยายามลุกขึ้นนั่ง “เวินซี ช่วยพี่อีกสักคราเถิด ข้าขอร้อง”

        การตายของลู่สือสะเทือนใจเขาเป็นอย่างยิ่ง เขาเสียใจจนเสียสติไปแล้ว

        “หากท่านออกไป ลู่สือก็จะตายเปล่า เขาทำเพื่อไม่ให้มีผู้ใดรู้เรื่องการตายของท่าน เขาถูกหลานเยว่เฉิงแทงตาย หากคิดจะแก้แค้น ก็ต้องใช้ชีวิตตอนนี้ให้ดีก่อน”

        เวินซีเห็นว่าเขาเงียบลงจึงเดินไปแก้มัดให้ “ยามนี้ท่านควรจะบอกข้าได้แล้วว่าเหตุใดเวินอี๋เหนียงถึงได้ขอร้องให้ท่านเข้าเมืองหลวงไป”

        “ตอนนั้นเวินอี๋เหนียงถูกฮูหยินผู้เฒ่าเวินเล่นงานอย่างหนัก นางบอกข้าว่าหากนางไป ฮูหยินผู้เฒ่าเวินกับฮูหยินใหญ่จะต้องหาวิธีฆ่านางให้ตายระหว่างทางแน่ นางออกจากตระกูลเวินมิได้”

        “ข้าพูดโน้มน้าวให้เวินอี๋เหนียงส่งเจ้าไป แต่ตอนนั้นเวินอี๋เหนียงเห็นว่าเจ้ายังเด็กนัก ปกป้องตนเองมิได้ จึงฝากความหวังไว้ที่ข้า”

        “ข้าเป็นคนตระกูลเวิน ได้รับความโปรดปรานจากฮูหยินผู้เฒ่า หากส่งข้าไป คนในตระกูลเวินจะไม่ต่อต้าน อีกอย่างตอนนั้นฮูหยินใหญ่เวินก็ไม่สนคำคนอื่น นางคิดจะให้เวินเยียนไป มีเพียงข้าเท่านั้นที่หยุดนางได้”

        “นางคุกเข่าขอร้องข้า ข้าทำอันใดมิได้นอกจากต้องตกลง เดิมทีข้าอยากจะพาเจ้าออกไปด้วย แต่ก็ถูกฮูหยินผู้เฒ่าห้ามไว้”

        เมื่อความจริงถูกเปิดเผย ในร่างของเวินซีก็เต็มไปด้วยอารมณ์โกรธแค้นของเจ้าของร่างเดิม จ้าวต้านเห็นว่านางดูผิดปกติไป จึงดึงมือของนางมากุมไว้

        “ไม่เป็นไรนะ เรื่องมันผ่านไปแล้ว”

        เสียงปลอบโยนที่แสนไพเราะดังขึ้น เวินซีเม้มริมฝีปาก ก้มหน้าลงแล้วพยักหน้า

        “ช่วงนี้ท่านพี่ต้องลำบาก พักผ่อนเถิดเจ้าค่ะ รักษาสุขภาพให้ดี น้องขอตัวก่อน”

        เวินซีช่วยพยุงโจวอวี่ชางให้กลับลงไปนอน จากนั้นก็ออกไปกับจ้าวต้าน ในขณะเดียวกันก็มีจดหมายเชิญไปงานศพของตระกูลเวินส่งมา

        เวินซีรับมันมาจากคนรับใช้พลางยิ้มเยาะ หลังจากที่คนรับใช้ออกไป นางก็โยนมันลงบนโต๊ะ

        ตระกูลเวินช่างทำได้สมจริงเหลือเกิน ไม่เพียงแต่จัดงานศพ แต่ยังเชิญนางอีกด้วย

        “ตระกูลเวินนี่กับคนตายก็ยังไม่เว้น” จ้าวต้านยิ้มอย่างดูแคลนพลางพลิกดูจดหมายเชิญ

        ผู้คนที่ถูกเชิญไปงาน คิดว่าส่วนใหญ่น่าจะเป็นเพื่อนๆ ของโจวอวี่ชางที่มาจากเมืองหลวง การเชิญไปงานศพนั้นเป็นเรื่องหลอก แท้จริงแล้วคิดจะหาเส้นสายต่างหาก

        “ไม่ไปล่ะ”

        หากนางไปก็ต้องไปดูการแสดงของคนตระกูลเวิน สู้ให้นางเตรียมตัวเรื่องการแข่งขันทำเครื่องหอมเสียจะดีกว่า

        “อื้ม” จ้าวต้านโยนจดหมายเชิญออกไปที่อื่น

        เมื่อเห็นว่าเวินซีกำลังจะทดสอบเครื่องหอม เขาจึงช่วยนำส่วนประกอบทุกอย่างมาวางบนโต๊ะ แล้วนั่งเป็นเพื่อนอยู่ข้างๆ

        “หากไม่มีเรื่องอันใดก็ไปเล่นกับพวกยียีเถิด”

        เวินซีเอ่ยขึ้น เพราะสายตาของเขาเอาแต่จับจ้องมา ทำให้นางรู้สึกอึดอัด

        “ได้” จ้าวต้านตอบเช่นนั้น แต่ตนเองก็ถอยออกไปเพียงไม่กี่ก้าว

        เมื่อสัมผัสได้ว่าสายตาของเขามิได้เร่าร้อนเท่าเมื่อครู่ เวินซีจึงปล่อยเขาไป

        ไม่นานนักกลิ่นของเครื่องหอมก็อบอวลไปทั่วทั้งห้อง เวินซีใจจดใจจ่อ ลองใช้เครื่องหอมต่างๆ ทาลงบนหลังมือ

        บางคราก็ขมวดคิ้ว บางทีก็ยิ้มมีความสุข หรือไม่ก็นิ่งเงียบ

        การแสดงออกเล็กๆ น้อยๆ ของนางทำให้ในใจของจ้าวต้านมีความสุขมาก

        เวินซีทำเครื่องหอมจนถึงค่ำ เขาก็นั่งมองจนค่ำ

        เมื่อได้เครื่องหอมที่พึงพอใจแล้ว เวินซีก็บิดขี้เกียจด้วยความเหนื่อยล้า จ้าวต้านจึงนำชาร้อนถ้วยหนึ่งมาวางไว้ตรงหน้า

        “พักผ่อนได้แล้ว เรื่องการแข่งขันน่ะ หากเจ้าอยากจะชนะ ข้าทำให้เจ้าชนะได้”

        “เพราะเหตุใดกัน?” เวินซีถือถ้วยน้ำชา

        “พวกเขารับคำสั่งข้า”

        “มิต้องหรอก ข้าจะทำให้เวินเยียนแพ้ด้วยตนเอง”

        นางอยากจะรู้จริงๆ ว่าเวินเยียนจะใช้สูตรเครื่องหอมของเวินอี๋เหนียงไปอีกสักเท่าไร ของบางอย่างแม้จะขโมยไปนานเท่าใด แต่ก็มิอาจทำให้เป็นของตนเองได้

        “ได้ เช่นนั้นก็กลับไปพักผ่อนก่อนเถิด วันพรุ่งค่อยทำใหม่”

        หลายวันมานี้เวินซีมัวแต่ยุ่งอยู่ตลอด จ้าวต้านกลัวว่านางจะเหนื่อยเกินไปจึงเป่าเทียนจนดับเสียแล้ว นางยังไม่ทันจะตอบอะไรเลย

        ภายในความมืดมิด เวินซีกลอกตาใส่เขาพลันเดินกลับห้องไปด้วยกัน

        “คุณหนูเวินซี นายท่านขอรับ!”

        ภายในห้อง จ้าวซานที่รออยู่นานแล้วรีบเข้าไปหาพวกเขาอย่างกระตือรือร้น เขาประสานมือพลันคุกเข่าลงข้างหนึ่ง

        “มีอันใด?” เมื่อจ้าวต้านได้เห็น ลมหายใจของเขาก็พลันเยือกเย็น

        “นายท่าน เราได้รับการติดต่อจากองค์ชายใหญ่มาแล้วขอรับ สถานการณ์ในเมืองหลวงยามนี้ยังทรงตัวอยู่ องค์ชายใหญ่ส่งหนังสือมาว่าจะให้คนแอบมารับนายท่านกลับเมืองหลวง ได้ส่งเหมินเค่อ [1] มาช่วยนายท่านอีกแรงแล้วขอรับ”

        “เหมินเค่อผู้ใดกัน?”

        “ต้วนจิงเย่ขอรับ ยามนี้เขาอยู่ระหว่างทางแล้วขอรับ”

        เมื่อได้ยินชื่อนั้น แววตาของจ้าวต้านก็เผยความครุ่นคิดมากขึ้น “ออกไปได้แล้ว”

        “ขอรับ” จ้าวซานม้วนตัวออกไปทางหน้าต่าง

        ความเหนื่อยล้าของเวินซีหายไปในทันใด นางขมวดคิ้วมองจ้าวต้าน “ต้วนจิงเย่คือผู้ใด?”

        ลำพังหลานเยว่เฉิงผู้เดียวก็ยากที่จะรับมือแล้ว เวลานี้ยังมีคนที่ไม่รู้ว่าจะเป็นมิตรหรือศัตรูเพิ่มขึ้นมาอีก...

        เชิงอรรถ

        [1] เหมินเค่อ 门客 หมายถึง ปัญญาชนผู้ที่ถูกขุนนางเลี้ยงไว้เป็นที่ปรึกษา