อลินตา... หมอผีข้ามภพ

ผีนางตะเคียนรู้สึกได้ถึงพลังอันศักดิ์สิทธิ์และน่าเกรงขามของอลินตาแท้จริงแล้วอลินตารู้เรื่องในอดีตชาติทั้งหมด แต่ไม่พูดพร่ำเพรื่อนี่คือสภาวะแห่งผู้นำและผู้มีบารมีดีๆ นี่เองและเมื่อรู้ว่าที่แท้อลินตาแค่อยากจะให้เนตรนภารับรู้ว่านางตะเคียนเป็นใคร และเพื่อให้เนตรนภาเปิดใจเพื่อจะได้ทำตัวได้ถูกเวลาอยู่ต่อหน้าผีนางตะเคียนก็ทำให้ผีนางตะเคียนรู้สึกซาบซึ้งและศรัทธาในตัวอลินตาอยู่เงียบๆฝ่ายเนตรนภาเมื่อได้รับรู้ว่าอะไรเป็นอะไรก็นั่งคุกเข่าหน้าเสากลางเรือนที่มีผีนางตะเคียนยืนปักหลั่นอยู่

                “แม่ตะเคียน เนตรขอบคุณแม่ตะเคียนมากนะคะที่มาคุ้มครองเนตรไม่ให้ใครมาทำอันตรายเนตรมิน่าเวลาที่เนตรมาที่เรือนนี้ทีไรเนตรรู้สึกอบอุ่นใจทุกครั้งเหมือนมีคนคอยดูแลอยู่ตลอดหากความดีใดที่เนตรทำแล้วเกิดเป็นบุญเป็นกุศลเนตรขออุทิศกุศลเหล่านั้นให้กับวิญญาณแม่ตะเคียนที่อยู่ตรงหน้าเนตรด้วยนะคะ”สิ้นคำพูดของเนตรนภา ผีนางตะเคียนก็เอ่ยขึ้นเบาๆ น้ำตาคลอเบ้า

                “สาธุ..” และเพียงแค่เอ่ยอนุโมทนาสาธุขึ้นมาพลันร่างของผีนางตะเคียนก็เปล่งรัศมีเป็นประกายแสงสีทองอร่ามไปทั่วบริเวณด้านล่างของเรือนชุดที่ใส่ก็เปลี่ยนเป็นชุดไทยสวยสดงดงาม ใบหน้าและผิวพรรณของผีนางตะเคียนอิ่มเอิบประดุจอาบน้ำแร่แช่น้ำนมมาอย่างดีนั่นสำแดงได้ว่า เนตรนภาเป็นคนใจบุญและทำบุญไว้อย่างมากมายและอลินตายังเห็นอีกด้วยว่าบุญนี้ก็ได้สาดส่องไปยังวิญญาณของแม่แพงอรเธอยกมือขึ้นสาธุกับกระแสบุญของเนตรนภา แต่กระนั้นรัศมีวิญญาณของแพงอรก็ไม่ฉายส่องประกายออกมานั่นก็เพราะว่าแม่แพงอรไม่ต้องการให้ใครเห็นกระแสวิญญาณของเธอ

                “ลูกแม่..” ผีนางตะเคียนพูดขึ้นอีกครั้งทั้งสองแม่ลูกต่างภพชาติต่างวาระกรรมก็โผเข้ากอดกัน เนตรนภารู้สึกอบอุ่นส่วนผีนางตะเคียนรู้สึกเหมือนของรักได้กลับคืนสู่อ้อมอกตนอีกครั้งมันเป็นความรู้สึกที่ตื้นตันจนบ่อน้ำตาผีจอมดุร้ายแตกแตนอย่างง่ายดายอลินตายืนมองแม่ลูกกอดกันใจก็กระหวัดคิดไปถึงแม่ของเธอที่เสียชีวิตไปแล้วฝ่ายผีนางตะเคียนเมื่อเห็นสายตาของอลินตาก็เอ่ยขึ้นทั้งที่ยังกอดลูกสาวตัวเองเอาไว้

                “คิดถึงแม่เหรอ?”ผีนางตะเคียนกำลังซาบซึ้งส่วนเนตรนภาก็รู้สึกอบอุ่นทั้งที่อยู่ในอ้อมกอดอันเย็นเฉียบ

                “ไม่คิดถึงสิแปลกฉันคิดถึงความรอบคอบของแม่ แม่ต้องรู้ปูมหลังของเธอว่าเป็นมาอย่างไรมิน่าล่ะไม่ต้องสงสัยเลยว่าทำไมเนตรนภาถึงมีชะตาสืบทอดทายาทหมอผีของตระกูลได้นั่นก็เพราะที่แท้พ่อของฉันก็เคยเป็นพ่อยัยเนตรมาก่อน นี่ถ้านับตามจริงแบบข้ามขั้นตอนภพชาติไปก็เหมารวมได้ว่า ฉันกับเนตรก็พี่น้องกันดีๆ นี่เอง” อลินตาพูดพลางยกมือกอดอก

                “แล้วเธอติดต่อกับท่านปถานาคราชได้ยังไง?”อลินตาเข้าเรื่องทันทีเพราะท่านปถานาคราชหรือว่าปู่นาคนั้นเป็นคนนำวิญญาณของแพงอรมาฝากไว้กับผีนางตะเคียนแต่ครั้งนี้ผีนางตะเคียนกลับส่ายหน้าปฏิเสธ

                “ข้าไม่มีญาณแข็งแกร่งที่จะอาจเอื้อมไปติดต่อพญานาคราชที่เมืองบาดาลได้หรอกทุกครั้งถ้ามีเรื่องอะไร หรือจะติดต่อสื่อสารฝากข่าวท่านปถานาคราชจะติดต่อกลับมาเอง โดยไร้ร่องรอยวิญญาณทั้งเวลามาและเวลากลับ”น้ำเสียงของผีนางตะเคียนที่พูดกับอลินตาแม้จะดูแข็งๆ อยู่บ้างแต่ก็เริ่มอ่อนลงอย่างชัดเจน อลินตาพยักหน้ารับอย่างเข้าใจจากนั้นผีนางตะเคียนก็พูดต่อ

                “ส่วนวิญญาณแม่คนนั้นเขาก็อยู่สงบเสงี่ยมเรียบร้อยออกมาช่วยฉันทำความสะอาดเรือนบ้างเป็นครั้งคราวแต่ส่วนมากต้องคอยหลบๆซ่อนๆ เพราะไอ้พวกปีศาจอสูรกายดำมันก็ส่งไอวิญญาณของมันมาสอดแนมบ้านหลังนี้ไม่เว้นวาย”อลินตาขมวดคิ้ว ก่อนจะถามกลับ

                “แล้วมันเจอเบาะแสอะไรบ้างไหม?”ผีนางตะเคียนตอบทันที

                “ไม่เจออะไรนังดารารายกับคุณโสฬสช่วยกันเสกอาคมพรางตาจากภูติผีปีศาจเอาไว้อย่างมิดชิด”น้ำเสียงที่ผีนางตะเคียนพูดถึงแม่ของอลินตายังคงดูจิกกัดเบาๆ อยู่ดีอลินตาแอบเบ้ปากหมั่นไส้ สองมาตรฐานชัดๆ เพราะตอนพูดถึงพ่อของเธอนั้นแทบจะทูนไว้บนศีรษะแต่พอพูดถึงแม่นี่คือกระชาหัวมาตบก่อนจะเรียกชื่ออะไรประมาณนั้นเชียวล่ะ

                “แล้วเธอรู้ไหมว่าในห้องใหญ่บนชั้นสองมีอะไร?”ผีนางตะเคียนส่ายหน้าทันที

                “บนนั้นมีอาคมกล้าแข็งนักวิญญาณตนไหนก็ไม่สามารถฝ่าเข้าไปแต่ถ้าเข้าไปจนถึงหน้าห้องได้ก็จะพบว่าชั้นบนว่างเปล่ามีแต่ห้องโล่งๆ ข้าถึงบอกไงว่าห้องนั้นให้พวกเจ้าจัดการกันเองข้ามีหน้าที่แค่ดูแลบริเวณชั้นสองและตัวบ้าน” อลินตาได้ยินก็ปลื้มปริ่มกับแม่ของตัวเองสุดๆแม่ทำอะไรรอบคอบ และเก็บงานเรียบร้อยเสมออลินตาพอใจกับสิ่งที่เธอได้คำตอบในวันนี้เป็นอย่างมากและค่อนข้างพึงพอใจที่เห็นเนตรนภาปรับตัวเข้ากับสถานการณ์ได้เร็ว

                นี่ขนาดเนตรนภาเพิ่งรู้ว่าคุณน้าแม่บ้านของเธอนั้นแท้จริงแล้วเป็นผีนางตะเคียนสุดเฮี้ยน ทั้งยังเคยเป็นแม่ลูกกันเมื่อครั้งอดีตชาติแต่เนตรนภากลับไม่กลัวและรับได้ด้วยซ้ำแค่นี้อลินตาก็ถือว่างานของเธอคืบหน้าไม่น้อย ดังนั้นงานต่อไปของเธอในค่ำคืนนี้นั่นคือ การท่องเที่ยวไปยังดินแดนบาดาลอันลี้ลับ

                ซึ่งแน่นอนเธอไปครั้งนี้สิ่งที่ต้องการอยากรู้นั่นคือพญานาคเกี่ยวข้องอะไรกับผ้าพันธุ์ภพและปราถะพญานาคหนุ่มคนนั้น เกี่ยวอะไรกับเจ้าภูแสนถ้าเจ้าภูแสนที่เห็นคือร่างแปลงของปราถะนาคราชแล้วเจ้าภูแสนตัวจริงหายไปไหนยังมีชีวิตอยู่หรือตายไปแล้ว สามสิ่งนี้ที่อลินตาอยากรู้ที่สุดและในแต่ละครั้งที่อลินตาจะไปเมืองบาดาลเพื่อกราบปู่นาคและเยี่ยมเยียนตามประสาลูกศิษย์ที่เคารพครูบาอาจารย์อลินตาจะมีจุดประสงค์ในการไปที่ชัดเจน หาใช่ไปเที่ยวเล่นไม่ เพราะถิ่นถ้ำบาดาลเมืองพญานาคไม่ใช่สถานที่ที่อยากไปก็ไปได้ตามอำเภอใจ...

                ในขณะที่อลินตากำลังเดินหน้าไขปริศนาและค้นพบความเกี่ยวเนื่องกันของเนตรนภาและเจ้าภูแสนอยู่นั้น ทางด้านคุ้มเชียงภูแสนภพชาติอดีตที่ผ่านมาเกือบสองร้อยปีเหตุการณ์ที่นั่นก็เริ่มมีความเคลื่อนไหวไม่ค่อยจะดีเท่าไหร่นักอวยชัยไปส่งสามเณรขาบที่วัด ตามคำสั่งของโหรหลวงหนานเมืองอินทร์ และอยู่ร่วมทำวัตรเย็นที่นั่นจากนั้นก็ไปนั่งก๊งเหล้ากับสัปเหร่ออุ่นพรหมจนลืมดูเวลา เข้ากันมากนะทำบุญเสร็จก็ผิดศีลต่ออย่างรวดเร็ว

                กระทั่งถึงดึกสงัดอวยชัยจึงได้ขอตัวกลับเข้าคุ้ม ระหว่างเดินทางกลับเข้าคุ้มองครักษ์หนุ่มก็เดินเซหน่อยๆ คงเพราะฤทธิ์เหล้าเถื่อนฝีมือสัปเหร่ออุ่นพรหมที่เคี่ยวจนเข้มแต่กระนั้นด้วยสัญชาตญาณของการถูกฝึกเป็นผู้คุ้มกันมาตลอด มันทำให้อวยชัยสัมผัสถึงอะไรบางอย่างที่กำลังตามเขามา!

               อวยชัยรวบรวมสติทันที แต่ยังทำเป็นเดินเซเหมือนที่เดินเมื่อครู่เพื่อไม่ให้ศัตรูจับได้ว่าเขารู้สึกตัวแล้วและบางอย่างกำลังเคลื่อนที่ตามเขามามันก็เริ่มประชิดตัวองครักษ์หนุ่มมากขึ้นทุกทีขณะเดียวกันนั้นอวยชัยเอื้อมมือมาจับตะกรุดที่อลินตาเคยให้ไว้แล้วใช้มือที่จับค่อยๆแกะสายสิญจน์ที่พันตะกรุดออก ซึ่งอลินตาเคยบอกว่าตะกรุดนี้เอาไว้ใช้เฉพาะเวลาที่กำลังจวนตัวและเมื่อจะใช้ก็ให้แกะสายสิญจน์ออกแล้วห้อยคอแต่อวยชัยไม่ได้ห้อยคอเขาแกะสายสิญจน์ออกแล้วอมไว้ในปากฉับพลันนั้นเองก็เหมือนสิ่งที่ตามมาจะรู้ว่าอวยชัยกำลังทำอะไรมันจึงเริ่มมีการเคลื่อนไหวที่ผิดปกติ!และประชิดตัวเขาใกล้เข้ามากว่าเดิม!