ร่างสถิตราชันมังกร : God Spirit

        เกิดคลื่นระลอกใหญ่ไปทั่วสนามประลองทั้งสิบแห่ง และผมก็ไม่แปลกใจเท่าไหร่

        มันไม่ใช่คลื่นที่มาจากเสียงเฮฮาแบบที่พวกนายอาจจะคาดหวังกันหรอกนะ

        แต่มันเป็นคลื่นแห่งความกระอักกระอ่วน ที่ต่อให้ใครอยากจะอ้าปากด่าก็ยังต้องกลืนคำเอาไว้

        เพราะสิ่งที่เป็นต้นเหตุคือของที่สมาคมการค้าตระกูลฮูจัดมาโชว์เต็มที่นั่นแหละ

        ถ้าเป็นร้านค้าทั่วไปละก็..

        บรรยากาศคงสนุกกว่านี้เยอะ..

        เพราะอย่างน้อยก็คงจะมีคนกล้า บ่น โห่ ด่า หรือเสียงชูป้ายที่มีคำว่า 'ไปให้พ้น' ได้

        คงเป็นอะไรที่น่าสนุก

        แต่นี่..

        มันเป็นของจากตระกูลฮู ตระกูลห้าเสาหลักที่พ่อค้ารายใหญ่ ใครจะกล้าวิจารณ์กันล่ะ?

        แล้วของที่ว่า..

        ให้ตายเถอะ!

        ขอบ่นหน่อย..

        ปิ่นปักผมที่เอามาเดินโชว์น่ะ ขนาดไม่ถึงฝ่ามือผู้หญิงด้วยซ้ำ แถมยังบางจนผมนึกว่ากิ่งไม้แห้ง ๆ สักอันที่รอวันหัก

        ลวดลายที่ว่าเล็กก็เล็กจนแทบต้องเพ่งจนคนสายตาไม่ดีอาจมีความลำบากในการเลือกลาย

        โดยเฉพาะรูปม้าที่เป็นตราของตระกูลหม่าน่ะ ผมเพ่งมองก็ได้แต่ เอ๊ะ! มันเป็นม้าที่ห้าวหาญหรือสุนัขที่เพิ่งกินยาเบื่อเข้าไปกันแน่?

        ดูแล้วขนาดมันเล็กยิ่งกว่าเม็ดถั่วเขียวซะอีก! ส่วนหัวสัตว์อีกสามตัวน่ะเหรอ อย่าถามเลย ดูแล้วเหมือนกันไปหมด

        ซึ่งผมมองว่าพวกเขาเก่งนะครับ.. ที่สามารถปั้นตรามังกรประจำตระกูลตงให้มีหน้าตาแบบนั้นได้

        แต่ไม่รู้ว่าเป็นเพราะตระกูลฮูเป็นเจ้าภาพรึเปล่า รูปตราจิ้งจอกของพวกมันถึงได้ดูดีและน่าเกรงขามกว่าเพื่อน

        หรือที่จริงมันก็แค่หมาตัวอื่นที่พอเหมือนหน่อย ๆ ก็ถูกตีความว่าเป็นจิ้งจอกไปแล้วก็ได้

        ยัง..ยังไม่พอ..!

        พู่หินอัคนีที่ให้มาน่ะ บางกรอบจนผมนึกว่ามันคือเศษขนมอบกรอบ! ที่ฮันเซลกับเกรเทลเอาไว้โปรยตอนหลงป่า

        ถ้าเอาไปคาดเอว คงแขวนได้ไม่เกินครึ่งวันแน่นอน และผมไม่แน่ใจว่าหากถูกลมพัดแรง ๆ จะเป็นยังไง

        มันอาจปลิวหายไปเลยก็ได้นะ

        สรุปคือของที่สมาคมการค้าตระกูลฮูเรียกให้ไปซื้อน่ะ

        ไม่ได้ลงทุนอะไรเลยจริง ๆ

        “นี่คือสิทธิพิเศษสำหรับคนที่ซื้อสินค้าเกินหนึ่งเหรียญทองขึ้นไป!”

        ฮูเฉียนประกาศด้วยน้ำเสียงที่ตื่นเต้นยิ่งกว่าตอนผมได้รับมอบกระบี่กระแสธารามาเสียอีก

        “เอาล่ะ..

        ในเมื่อพวกเจ้าทั้งหลายได้เห็นแล้ว..

        เช่นนั้นเราจะไม่รบกวนเวลาแล้ว

        ผู้ที่ลงแข่งขันในรอบแรกนั้นหากพร้อม ก็เชิญขึ้นเวทีประลองได้!!”

        คำพูดท่อนหลังของเจ้าพ่อค้าเสียงแหลมนั่น..

        ทำเอาบรรยากาศที่อึมครึมอย่างกับห้องสอบปลายภาคพลันเปลี่ยนไป

        มีเสียงถอนหายใจเบา ๆ คล้ายลมพัดปลายหูของผู้คนบนอัฒจันทร์ ก่อนที่ความสงบเยือกเย็นจะเข้ามาแทนที่ พร้อมกับเลือดลมในกายของผู้เข้าแข่งขันแต่ละคนที่เริ่มเดือดพล่านขึ้นโดยไม่ต้องใช้ยากระตุ้น

        สายตาของผมก็ได้กลับมาจดจ่ออยู่ที่เวทีประลองหมายเลขสิบอีกครั้ง

        แล้วอยู่ ๆ ก็มีชายคนหนึ่ง..

        อะแฮ่ม..! นักบวช? เอิ่ม.. เขาคนนั้นเดินขึ้นเวทีมาด้วยชุดสบงสีดำ ดูเผิน ๆ ก็เหมือนพระจากวัดในทวีปเก่าของผมเหมือนกันนะ

        ถ้าไม่นับว่าพระพวกนั้นเขาโกนหัวกัน ส่วนคนคล้ายนักบวชคนนี้ดันไว้ผมยาวถึงกลางหลัง

        แถมยังปล่อยผมยุ่งเหมือนไม่เคยเจอหวีมาก่อน

        รุงรังเสียจนอยากล้วงหวีจากอกเสื้อเดินไปหวีให้เอง

        แล้วนักบวชลึกลับจากค่ายลับแลคนนั้นก็พูดขึ้นว่า

        “ประสกผู้เจริญแล้วท่านใดมีรายชื่อในการแข่งขันชิงชัยในสนามที่สิบรอบนี้เชิญขึ้นมาบนเวที...”

        ผมได้แต่มอง.. แต่อดไม่ได้จึงเอ่ยถามโหวหวังทันที

        “นั่นใครน่ะโหวหวัง..

        แต่งตัวเหมือนพระสงฆ์..

        เอ่อ.. ข้าหมายถึงนักบวชที่ทวีปเก่าของข้าเลย”

        โหวหวังตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยแต่เต็มไปด้วยข้อมูล

        “เขาคือนักบวชแห่งนิกายชมจันทร์ที่ถูกเชิญมาเป็นกรรมการสำหรับการประลอง”

        “ที่แท้.. นักบวชนิกายชมจันทร์ก็เป็นแบบนี้เอง..”

        ผมพึมพำกับตัวเองเบา ๆ พลางครุ่นคิดถึงเรื่องที่ยี่ฟู่เคยเล่าให้ฟังเมื่อคราวก่อน

        พวกเขาเป็นคนจากอารยธรรมขนนก..

        ใช่แล้ว.. ชื่อนี่ฟังดูแฟนซี แต่แนวคิดของพวกเขากลับไม่ได้เบาเหมือนชื่อเลยสักนิด

        พวกนั้นบูชาดวงจันทร์คล้ายกับทุกความเชื่อที่มีสิ่งยึดเหนี่ยวจิตใจ

        แต่สำหรับนิกายนี้..

        พวกเขาหลงใหลในความมืด แสงดาวและแสงเดือนที่หม่นหมองจนกลายเป็นหลักปรัชญาประจำชีวิต

        เพราะพวกเขาเชื่อว่านั่นแหละคือความจริงแท้อันยั่งยืนที่ไม่ถูกกลบหายไปตามกาลเวลาเหมือนแสงแดดจ้า ๆ ที่พอตกเย็นก็หายวับไปกับตา

        พวกเขายังเชื่ออีกว่า แสงสว่างที่เจิดจรัสนั้นบางคราอาจนำภัยร้ายยิ่งกว่าความมืดเสียด้วยซ้ำ

        เหมือนคำว่า 'มารในคราบคนดี' ที่ดูน่ากลัวกว่าพวกโจรที่ประกาศตัวชัดเจนซะอีก

        เอาเข้าจริง..

        ผมเองก็เริ่มเข้าใจความคิดพวกเขาอยู่นิดหน่อยนะ

        ด้วยเหตุนี้..

        พวกเขาจึงบูชาดวงจันทร์และดวงดาว สิ่งที่เปล่งแสงอย่างเงียบ ๆ ในค่ำคืนอันยาวนาน แม้แสงพวกนั้นจะไม่สว่างเท่าแสงแดนในตอนเช้า

        แต่กลับอยู่เคียงข้างผู้คนในความมืดมิด

        แต่ก็นั่นแหละ..

        ผมไม่เข้าใจว่าทำไมถึงต้องใช้คนจากอารยธรรมขนนกด้วย

        ผมเลยได้ถามโหวหวังไป

        “แล้วเหตุใดถึงใช้คนจากนิกายชมจันทร์เป็นกรรมการเล่า?”

        “หากใช้คนภายในอาณาจักร..

        คงได้เกิดข้อกังขากันไปทั่ว

        สู้วานคนจากนิกายชมจันทร์มาเป็นผู้ตัดสินจึงเป็นสิ่งที่เที่ยงตรงและจริงใจที่สุด

        แต่พวกเขาก็ถูกเชิญให้เป็นกรรมการในรอบนี้เท่านั้น..

        รอบต่อไปก็จักใช้คนของสกุลเจ้าบ้านแล้ว..”

        ก็สมเหตุสมผลดีนะ..

        ในเมื่อระบบการเมืองของอาณาจักรปัญจมิตรมันซับซ้อน มีหลายตระกูลช่วยกันปกครอง

        การที่จะพาคนนอกมาเป็นกรรมการก็ดูจะเป็นอะไรที่เมคเซ้นส์

        เวทีเก้าและสิบเริ่มคึกคักขึ้นเมื่อผู้ลงแข่งขันพากันขึ้นเวทีจนเต็มครบหนึ่งร้อยคนพอดิบพอดี

        หนึ่งร้อยชีวิตที่กำลังจะกลายเป็นฉากแอ็กชันกลางแจ้งที่ไม่มีบทพูด..

        แต่มีเสียงกระดูกลั่นเป็นเอฟเฟกต์ แถมด้วยหยาดเลือดที่แสดงถึงความเพียร

        แล้วนักบวชแห่งนิกายขนนก..! เอ้ย! ชมจันทร์ ก็เริ่มประกาศกฎกติกา

        “กฎในการประลองรอบนี้นั้นอย่างที่ผู้เจริญแล้วทราบ..”

        เขาพูดด้วยน้ำเสียงเนิบช้า ทำนองเดียวกับครูประจำชั้นตอนเรียกนักเรียนเข้าแถวหน้าเสาธง

        ซึ่งผมเงี่ยหูฟังอย่างตั้งใจ

        “แต่ละรอบของแต่ละสนามจะหาผู้ผ่านเข้ารอบเพียงหนึ่งเดียว

        อาวุธทุกอย่างล้วนใช้ได้ยกเว้นเพียงโอสถที่ใช้ในการฟื้นฟู ยาพิษก็เช่นเดียวกัน

        หากผู้ใดถูกจับได้ว่าลอบทายาพิษไว้ที่อาวุธหรือใช้พิษในการแข่งขันชิงชัยในครั้งนี้..

        เราขออนุญาตใช้สิทธิ์ที่เราได้รับมอบมาในการตัดสิทธิ์ผู้ด้อยอารยะคนนั้น ๆ จากการแข่งขัน

        การทำให้ผู้อื่นทุพพลภาพหรือปลิดชีพผู้อื่นนั้นถือเป็นโทษหนัก..

        ไม่เพียงถูกตัดสิทธิ์จากการแข่งขันแต่ยังถูกดำเนินคดีตามกฎหมายแห่งอาณาจักรปัญจมิตร

        โปรดเห็นว่ามันเป็นกีฬา อย่าได้เคียดแค้นต่อกัน..

        หากทุกคนพร้อมแล้วจงรอสัญญาณจากผู้บูชาราตรีเช่นเรา..”

        พอพูดจบเขาก็ลอยขึ้นเหนือเวทีอย่างสงบเสงี่ยม แล้วกล่าวเสียงเรียบไม่ต่างจากก่อนหน้า

        “หากพร้อมแล้วก็เชิญผู้เจริญแล้วทุกท่านประลองแข่งขันได้...”

        ทันทีที่เสียงของนักบวชท่านนั้นสิ้นสุดลง..

        สนามประลองหมายเลขสิบก็สั่นสะเทือนราวกับแผ่นดินไหวเล็ก ๆ เพราะการเปิดฉากใส่กันของจอมยุทธ์ทั้งร้อยชีวิตที่เหมือนได้รับสัญญาณไฟเขียวพร้อมกัน

        ส่วนผมก็ได้แต่จ้องตาแทบไม่กะพริบเลยทีเดียว

        เพราะรอบถัดไปมันก็ถึงคิวผมแล้วน่ะสิ

        ไม่ดูไว้จะไปเข้าใจยุทธวิธีพวกนี้ได้ยังไงเล่า?

        ว่าไปแล้ว..

        มันก็ไม่ต่างกับ 'ศึกม้าชนเมือง' ที่ผมเล่นตอนเด็ก ๆ ที่ใครเข้ามาก็ซัดใส่กันแบบไม่สนหน้าอินทร์หน้าพรหม มะรุมมะตุ้มแยกไม่ออกว่าใครเป็นใคร

        บางคนล้มหมดสภาพคาที่เวที ก็มีมือพลังปราณของนักบวชช่วยหิ้วออกไปแบบนิ่ม ๆ

        บ้างก็รู้ตัวว่าไม่รอดแน่ ก็เลยรีบลงจากเวทีเองเลยก่อนจะโดนเหวี่ยงตกเอง

        เวลาผ่านไปแปบหนึ่ง ในที่สุดก็ได้ผู้ที่ยืนหยัดเป็นคนสุดท้ายบนเวทีหมายเลขสิบ

        เขาคนนั้นเป็นผู้ชายร่างใหญ่ หน้าตาคงเคยหล่ออยู่บ้างในอดีต

        แต่ตอนนี้..

        ตาขวาบวมจนแทบปิด ปากบวมเจ่อเหมือนกลืนแตงโมเข้าไปทั้งลูก

        ฟันก็.. อืม.. ผมขอภาวนาให้มันยังเหลือไว้กินข้าวได้บ้าง

        ถ้าเป็นผมเจอแบบนั้นตอนผมกลับไปที่เมืองนพบุรี

        ท่านย่าคงจำหน้าหลานชายคนนี้ไม่ได้แน่ ๆ

        จากนั้นสนามที่เก้าก็ได้ผู้ชนะตามมาติด ๆ

        ด้วยเนตรจ้าวมังกรของผม..

        ผมจึงจับพลังยุทธ์ได้ทันทีว่าชายจากเวทีสิบอยู่ระดับสัมผัสปราณขั้นปลาย ส่วนอีกคนจากเวทีเก้าแม้จะมีแค่แผลฟันเฉี่ยว ๆ ที่หลังมือซ้าย แต่ระดับชั้นยุทธ์กลับอยู่แค่สัมผัสสรรพวิถีขั้นต้นเท่านั้น

        ดูจากที่เห็นแล้ว..

        ถ้าในรอบของผมมีคนระดับสรรพวิถีแค่ไม่กี่คน..

        ผมก็มีสิทธิ์ลุ้นเข้ารอบอย่างสวย ๆ เลยล่ะ

        รอไม่นานนัก นักบวชคนที่เป็นกรรมการก็เอ่ยเรียกผู้เข้าแข่งขันรอบสองขึ้นสู่เวที

        “ผู้เจริญแล้วทุกท่านที่ลงแข่งขันในรอบต่อไป..”

        เสียงประกาศของเขาฟังดูคุ้นชินจนเหมือนก๊อปคำพูดตัวเองมาจากรอบก่อน

        แต่เชื่อไหม..

        รอบนี้ผมไม่ได้ตั้งใจฟังเลยสักคำ เพราะความตื่นเต้นมันพุ่งขึ้นมาถึงขีดสุด อาการเหมือนครั้งแรกที่ผมได้แข่งบอลโรงเรียนเลย

        มือข้างหนึ่งยังจับกระบี่กระแสธาราไว้แน่นจนเริ่มสั่นเองโดยไม่ต้องร่ายคาถา

        สายตาของผมก็เปลี่ยนเป็นสีทองตามสไตล์ เพื่อสแกนศัตรูร่วมสนามอีกเก้าสิบเก้าคน

        ผลคือ..

        มีอยู่สามคนเท่านั้นที่ผมควรต้องระวังเป็นพิเศษ

        พวกมันเป็นจอมยุทธ์ที่อยู่ในระดับสัมผัสสรรพวิถีขั้นต้นเหมือนกับผม

        ฟังดูยุติธรรมดี

        แต่เอาจริงก็ยังน่าหนักใจอยู่ดี

        นักบวชเริ่มเอ่ยต่อ

        “หากพร้อมแล้ว..!”

        แต่ยังไม่ทันให้ข้าได้เข้าสู่โหมดสงบจิตเพื่อเตรียมฟาดหัวใคร

        เสียงหนึ่งที่ผมพอจะคุ้น ๆ ก็ดังขึ้นจากข้างล่างเวที

        “ข้าพระเจ้าขอกล่าวอะไรบางอย่างได้หรือไม่ท่านกรรมการ...”

        เท่านั้นแหละ..

        ความตื่นเต้นของผมเมื่อครู่หายวับไปเหมือนเงินค่าขนมที่หมดไป

        ใช่เลย..

        เสียงนั้นมันของ ตงเสวี่ยซาน เจ้าคนที่ลากผมมายืนอยู่ตรงนี้นี่แหละ

        ขนาดไม่ได้เจอกันตั้งครึ่งปี ท่าทางน่าหมั่นไส้นั่นก็ยังไม่เปลี่ยนไปเลย..

        แล้วก็เหมือนท่านนักบวชจะคิดเหมือนกันกับผม เขาถึงกับชะงัก มองไปที่ตงเสวี่ยซานด้วยสายตาที่แม้จะดูไร้อารมณ์ แต่ผมก็สัมผัสได้ว่าข้างในเขาคงอยากถอนหายใจเต็มแก่

        “ตอนนี้สนามที่เก้ากำลังจะเริ่มการแข่งขัน..

        ขอได้โปรดผู้เจริญแล้วอย่าได้ทำการขัดขวางการประลอง..

        มิเช่นนั้น...”

        “ไม่เลยไม่..ท่านนักบวช”

        ไอ้เสวี่ยซานนั่นยกยิ้มจองหองขึ้นมาราวกับว่ากำลังประกาศคำชี้ขาดจากสวรรค์

        “เรื่องที่ข้าพระเจ้าจะกล่าวนั้นสั้น ๆ ง่าย ๆ ไม่ยืดยาว ไม่รบกวนทำให้ท่านต้องเสียเวลาแน่ท่านนักบวช”

        มันพูดพลางมันก็ชี้มาทางผมด้วยมือขวา..

        ส่วนมือซ้ายก็ชูพู่หยกที่สลักไว้ว่า 'ตง' เหมือนจะกลัวคนทั้งเวทีไม่รู้ว่ามันสังกัดตระกูลไหน

        “เรา..ตง..เสวี่ย..ซาน.. แห่งตระกูลตง

        เรามีความประสงค์ให้พวกเจ้าทั้งหมดยอมแพ้ให้ศิษย์สำนักสี่ขุนเขาผู้นั้น..”

        เท่านั้นแหละ!! ผมยังไม่ทันได้ชักกระบี่สักกระบวนท่า ก็ถูกโปรโมตเป็น 'VVIP' ตั๋วช้างโดยไม่สมัครใจด้วยซ้ำ

        และแน่นอนว่า..

        ความกระอักกระอ่วนก็ซัดเข้ามาเต็มเวที เหมือนพายุลมปากที่ไม่มีใครเชิญ

        สายตาทุกคู่ตอนนี้พุ่งมองมาทางผมสลับมองกับเจ้าบ้านั่นกันไปมา

        ราวกับกำลังดูฉากสารภาพรักกลางตลาดสดที่โคตรจะไม่โรแมนติกเอาซะเลย

        “มันเป็นผู้ใด เหตุใดถึงได้มีคนจากตระกูลตงหนุนหลัง!”

        “มันผู้นั้นต้องไม่ธรรมดาแน่ ถึงได้มีสหายเป็นนายน้อยจากสกุลปีกมังกร!”

        “อะไรกันวะ! ปีนี้ข้ายี่สิบแล้วนะ! หากยอมแพ้ปีหน้าก็ไม่มีสิทธิ์แข่งในรุ่นนี้แล้ว!”

        “ไม่มีสิทธิ์แข่งแล้วปะไร! เจ้าอยากมีชีวิตถึงปีหน้าหรือไม่! เจ้าก็รู้คนตระกูลตงนั้นเป็นเช่นไร!”

        เกิดเป็นเสียงต่างๆ นานา ที่กู่ก้องขึ้นบนเวทีแทนเสียงฟันดาบตีกระบี่

        แต่ในห้วงเวลานั้น

        ผมกลับได้ยินเสียงหนึ่งดังที่ขึ้นมาในหัว..

        เป็นเสียงของท่านเจ้าสำนักลู่ที่เหมือนจะรู้ล่วงหน้าทุกอย่าง

        เราอาวุโสมั่นใจว่าเจ้าและมันจะได้พบกันในการประลองแน่.. ต่อให้เจ้าไม่อยากพบ อย่างไรเจ้าก็ต้องได้พบ คนตระกูลตงทำได้ทุกอย่างเพื่อสนองความต้องการของมัน

        ผมได้แต่กลอกตาในใจแล้วพึมพำกลับไปเบา ๆ

        'อ่า.. ทำได้ทุกอย่าง.. มันถึงอยากให้ข้าผ่านเข้ารอบโดยไร้รอยขีดข่วนเพื่อจะได้ตัดแขนตัดขาข้าด้วยตนเองสิเนี่ย.

        นี่มันโคตรจะโรแมนติกแบบซาดิสม์เลยนะเนี่ย'

        ตามที่โหวหวังเล่าก่อนหน้านี้..

        คนตระกูลตงได้สิทธิ์พิเศษจากชัยชนะเมื่อปีที่แล้ว ตัวแทนหนึ่งคนของตระกูลจึงสามารถเข้าสู่รอบ 16 คนสุดท้ายได้โดยไม่ต้องแข่งในรอบคัดเลือกแม้แต่ครั้งเดียว

        และตอนนี้ดูท่าตงเสวี่ยซานคงไม่อยากให้ผมพลาดตกรอบตั้งแต่รอบนี้..

        เลยลงทุนเปิดหน้าเดินออกมาเพื่อทำให้ผมเสียหน้าแน่ ๆ

        แล้วเหมือนจะเข้าแผนของมัน

        ไม่กี่อึดใจ เวทีประลองที่เคยเต็มแน่นก็ค่อย ๆ มีคนทยอยกันเดินลงจากเวทีแทบจะทันที

        จนเหลือแค่ผมกับนักบวชนิกายชมจันทร์ยืนมองหน้ากันอยู่สองคน

        เขาหันมาทางผม..

        ในสายตานิ่ง ๆ คู่นั้นมีแววสงบเย็นก่อนจะพูดกับผมว่า

        “ผู้เจริญแล้วมีนามว่ากระไรรึ?”

        “หลิวเจี้ยนขอรับ..”

        ผมตอบพลางยังจ้องประสานตากับตงเสวี่ยซานไม่ยอมหลบ

        “หลิวเจี้ยนคือผู้ชนะในสนามที่เก้า ผ่านเข้าไปสู่รอบคัดเลือกรอบสุดท้าย”

        นักบวชท่านนั้นกล่าวเสียงเรียบ แล้วค่อย ๆ เหินกายลงจากฟากฟ้าราวเทพเจ้าส่งสาร พร้อมกับนั่งคุกเข่าลง ยกมือทั้งสองข้างราวกับแบกฟ้าไว้ แถมยังพร่ำสวดเป็นภาษาที่ผมไม่รู้จัก

        ซึ่งก็พอเหมาะพอเจาะ เพราะตอนนั้นผมก็ไม่อยากฟังภาษาไหนทั้งนั้น

        เพราะตอนนั้น..

        เสียงซุบซิบก็มาไวพอ ๆ กับควันจากห้องครัวยามผัดกะเพรา

        “มีคนจากตระกูลตงให้ท้าย ช่างโชคดียิ่งนัก”

        “เหอะ..! ต่อให้มันผ่านเข้ารอบไปได้ รอบหน้าอย่างไรมันต้องตกรอบแน่ ใช่ว่าคนอื่นจะฟังความจากตระกูลตงกันทุกคน”

        “ใช่ ๆ! มันก็แค่โชคดีรู้จักกับตระกูลตงเท่านั้น หากมันเก่งจริงคงมิต้องให้คนจากตระกูลตงออกหน้าให้หรอก!”

        ตอนนั้นผมทำได้แค่อมคำพูดไว้

        ไม่ใช่เพราะยอมรับหรอกนะ..

        แต่เพราะถ้าพูดอะไรออกไปตอนนี้ มันจะยิ่งเข้าทางไอ้คางยาวตรงหน้า

        ที่แสบคือ..

        ผมมั่นใจเลยว่าทั้งหมดที่หมอนั่นทำลงไปก็เพื่อทำลายชื่อเสียงของผม

        เจ้าหมอนั่นเล่นบทเงียบเหมือนแผนเป็นไปตามที่มันคิดก่อนจะเดินจากไปอย่างเย็นชา

        ปล่อยให้คนทั้งเวทีรุมถ่มน้ำลายใส่ผมอยู่คนเดียว เหมือนเอาผมขึ้นเขียงแล้วเดินหนีไปชงน้ำชา

        “ท่านเจ้าคุณหลิวเหนื่อยฤๅไม่ขอรับ..

        อยากให้ผู้ต้อยต่ำนามว่าโหวหวังหาเครื่องดื่มเย็น ๆ ให้ท่านสักแก้วฤๅไม่ขอรับ?”

        เสียงเหน็บเบา ๆ จากไอ้เพื่อนหน้าขนมาแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย พร้อมท่าคารวะสุดกวนบาทาที่น่าจะโดนตบหัวสักทีหากไม่ใช่เพื่อนกัน

        “ท่านเจ้าคุณบ้านเจ้าน่ะสิ!”

        ผมทำหน้ารำคาญใส่ให้เต็มที่ แล้วหันขวับไปมองแผ่นหลังของตงเสวี่ยซานด้วยความโมโหที่แทบจะลุกเป็นไฟ

        “เย้าเล่นน่าเกลอ”

        โหวหวังพูดพร้อมยักไหล่ แล้วสายตาก็หันมองไปตามผม

        “ดูท่าอ้ายเสวี่ยซานตั้งใจให้เกิดความเข้าใจผิดแบบนี้นะเกลอเอ๋ย”

        “ไม่ต้องให้เจ้าบอกข้าก็รู้น่า! ว่ามันตั้งใจ”

        ผมขบเขี้ยวเคี้ยวฟันแน่น

        “ให้เลื่อนวันที่เจอมันเป็นวันนี้เลยได้ไหม.. พ่อจะเล่นให้มันจำทางกลับเมืองไม่ได้เลยจริง ๆ!”

        “อ่า...คงยากล่ะเกลอเอ๋ย...”

        โหวหวังว่า พลางผลักข้าให้หมุนตัวครึ่งรอบก่อนจะคล้องคอข้าไว้เหมือนกลัวว่าข้าจะพุ่งไปเสียบใครกลางสนาม

        “ไม่ใช่แค่มันทำให้เจ้าถูกเหม็นขี้หน้าไปทั่ว แต่มันยังจงใจยั่วโมโหเจ้าจนหน้าร้อนผ่าวอีกต่างหาก

        อย่าตกเป็นหมากในกระดานของมันเล่าเกลอเอ๋ย..

        ทำใจให้สงบไว้”

        ผมกัดฟันแน่นก่อนจะแค่นหัวเราะออกมาเบา ๆ

        “ข้าไม่ยอมให้มันเป็นขุนแล้วข้าเป็นเบี้ยหรอกน่า

        อย่างน้อย ๆ ข้าก็ต้องเป็นม้า.. ไม่ก็เรือ..!

        ถ้าจะถูกลากไปตาย ข้าขอเลือกทางเอง!”

        สายตาของผมเหลือบกลับไปมองทางที่เจ้าตงเสวี่ยซานหายลับไป

        แม้ตอนนี้มันจะไม่อยู่ในสายตาแล้วก็ตาม

        แต่ในหัวตอนนั้นน่ะสิ..! ฉายชัดเหมือนฉากในละครเวที

        “ถึงเวลาเจอกันในสนามเมื่อไหร่..! พ่อจะเล่นให้มันอับอายขายขี้หน้าเสียยิ่งกว่าน้องชายของมันเลยคอยดู!”

        ด้วยความเดือดที่ยังหาทางลงไม่ได้..

        มันถึงกับทำให้ผมลืมคำมั่นสัญญาที่เคยให้ไว้กับหลินซินไปชั่วครู่

        ตอนแรกผมก็แค่ 'ไม่ชอบหน้า' หมอนั่นก็เท่านั้น

        แต่หลังจากเหตุการณ์เมื่อครู่...

        ตอนนี้ความรู้สึกในใจมันเปลี่ยนกลายเป็น 'เกลียด' แบบไม่ต้องตีความเพิ่ม

        ถ้าไม่ติดว่าตงชเว เจ้าวังยุทธ์ปัญจมิตร เป็นคนดีและเที่ยงตรงที่สุดในสามโลก

        ป่านนี้ผมคงพาลเกลียดคนตระกูลตงยกตระกูลไปแล้ว

        จากวีรกรรมของเจ้าตงป๋ายซานกับตงเสวี่ยซานที่ผมเห็นมากับตา