“อ๊ะ!”
“อดทนไว้”
“พ่อหมอ…แบบนี้มัน”
“เอ็งนี่จะพูดมากเกินไปแล้ว”
“อื้ออ”
อวัยวะของปริญถูกัั ร่างกายอ้อนแอ้นที่นอนอยู่บนพื้นไม้โยกไปมาตามจังหวะความเสียว หน้าท้องแบนราบรู้สึกวูบวาบเหมือนมีอะไรไหลเวียนอยู่ด้านใน น่องขาอวบอิ่มค่อยๆเบียดเสียดถูไถกันไปมา แต่เมื่อน่องทั้งสองถูกมือหนาจับให้กางออก ดวงตาที่หลับสนิทก็เบิกกว้างด้วยความใ!
“พ…พ่อหมอ!”
“….อะไร”
“จ…จะทำอะไรน่ะ!”
“ก็ทำเสน่ห์ให้เองสิวะ”
“ล…แล้วนั่น…อ…ไอ้….ไอ้โรคจิต!!!”
เสียงะโแหลมสูงร้องออกมาด้วยความใ
ร่างกายขาวใสพยายามตะเกียงตะกายเพื่อหาทางหนี นอกจากจะเห็นเรือนร่างกำยำของพ่อหมอพยัคฆ์เปลือยเปล่าล้อนจ้อนแล้ว เด็กหนุ่มยังตื่นใที่แท่งลำขนาดใหญ่แข็งขืนชี้หน้าอีกด้วย ขนาดของมันใหญ่โตจนน่ากลัว แถมยังมีเม็ดมุกฝังอยู่รอบลำอีกหลายเม็ด
ปริญไม่ต้องเดาว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อจากนี้ เพราะจังหวะที่เด็กหนุ่มเห็นตอนที่พ่อหมองัดเรียวขานั้นมันโจ่งแจ้งจนคิดอย่างอื่นไปไม่ได้!
“เอ็งจะไปไหน!”
“ปล่อย ปล่อยนะ อื้อออ!”
“ข้าดื่มน้ำทำพิธีแล้ว!”
“ร…เื่ของแกสิ พิธีบ้าอะไร อื้มมม”
“ไอ้เด็กนี่!”
“อ๊ะ อ๊าาาาา”
ข้อเท้าของดาราหนุ่มถูกลากกลับมาที่เดิม พละกำลังของชายกลัมมันแตกต่างจากร่างบอบบางอย่างไม่ต้องสงสัย เม็ดเหงื่อมากมายไหลฟูมกายบนผิวแทนเข้ม ท่าทางของพ่อหมอดูร้อนรนเหมือนอยากจะทำพิธีให้มันจบๆ แท่งลำฝังมุกอวบโตผงกหัวหงึกหงักราวกกับว่าต้องรีบหาทางเอาน้ำออกเดี๋ยวนี้!
“ข้าเตรียมของตั้งนาน คิดหรอว่าจะไปปล่อยง่ายๆ!”
“อ๊าาา แล้วใครจะคิดว่าวิธีของแกมันจะเป็แบบนี้ล่ะ อ๊าา ปล่อยสิ!”
“หึหึ ต่อให้เอ็งไม่รู้….วันนี้ข้าก็จะต้องทำพิธีให้เสร็จ!”
“อ๊ะ อื้มมมมม”
วงแขนแกร่งโอบกอดร่างบอบบางเอาไว้
เมื่อเนื้อหนังขาวใสได้เสียดสีไปกับผิวสีเข้ม ไอร้อนในตัวของพ่อหมอก็เริ่มกระจายความผ่อนคลายให้ร่างบางอ่อนระทวย ในจังหวะที่ดวงตากำลังเหม่อลอย ชายวัยกลางคนจึงหยิบขันน้ำอันเดิมขึ้นมาดื่ม น้ำมนต์ปลุกสเน่ห์ตัณหาถูกอมไว้ในกระพุ้งแก้ม เมื่อมือหนาบีบแก้มของดาราหนุ่มจนปากยู่เข้าด้วยกัน ริมฝีปากหนาก็จ้วงจูบปลดปล่อยของเหลวลงไปในลำคอทันที!
“อื้อออ อื้อออ อื้อออออ”
“ทำไมเอ็งดื้อด้านอย่างนี้วะ”
“แคก แคก แคก ก…แกรู้มั้ยว่าฉันเป็ใคร อื้มม คราวนี้แกได้เป็ข่าวหน้าหนึ่งแน่!”
ระหว่างที่พูด ปริญก็รู้สึกร้อนวูบวาบไปทั่วทั้งตัว ดวงตากลมโตกระพริบถี่ขึ้นเรื่อยๆ ร่างกายเปลือยเปล่ายังคงถูกไอ้หมอผีโรคจิตกอดรัดเอาไว้ แก่นกายสีดำฝังมุกถูไถทิ่มแทงบริเวณบั้นท้ายอวบหนา ปลายเท้าพยายามดันร่างของตัวเองให้ลุกขึ้น แต่ยิ่งใช้แรง...ปริญก็รู้สึกอ่อนล้ามากขึ้นทุกที
“เอ็งจะมาหันหลังกลับกลางพิธีแบบนี้ไม่ได้!”
“อึก….อึก…อื้ออออ”
“ตอนแรกข้าก็ไม่อยากใช้วิธีนี้หรอกนะ….แต่เอ็ง….หึหึ”
พ่อหมอพยัคห์สำรวจร่างอ้อนแอ้นั้แ่หัวจรดเท้า สายตาคมคายฉายแววเ้าเล่ห์ออกมามากกว่าเดิมหลายเท่า!
680
![Forever [นิรันดร]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/storyNotfoundSmall.webp)
