ตอนที่ 8
ตอนเย็นของบ้านซู สองผัวเมียที่เป็ผู้นำบ้านต่างมีเื่ถกเถียงกัน ด้วยเื่ของลูกชายคนกลางของบ้าน ที่ไม่รู้ทำไมคนที่เป็แม่ไม่เคยมอบความรักให้เลยสักนิด และหลังจากที่าเ็จากการไปเป็ทหารกลับมาก็ยิ่งไม่ชอบใจไปกันใหญ่ เพราะต้องออกจากการเป็ทหาร ไม่สามารถรับใช้ชาติได้อีก เพราะาเ็ที่ขา แม้ตอนนี้ขาที่ได้รับาเ็จะเกือบหายดีแล้ว แต่ก็ไม่มีเงินเดือนจากการเป็ทหารแล้ว จึงต้องออกมาทำงานแลกแต้มเหมือนเดิม
"เ้ารองตอนนี้ลูกก็อายุพอที่จะออกเรือนได้แล้ว แม่จะให้แต่งงาน และแยกออกไปอยู่เอง"
"คุณพูดอะไรอย่างนั้นกัน จะให้ลูกแต่งงานกับใคร ผมไม่เห็นด้วย ชีวิตของเขาสมควรให้เขาเป็คนเลือกเองถึงจะถูก"
"แต่ฉันเป็แม่ที่เลี้ยงดูเขามา ฉันบอกว่าให้แต่งก็ต้องแต่งสิ จะมาเื่มากได้อย่างไรกัน"
"แล้วแม่จะให้น้องรองแต่งกับใครหรือครับ"
เขาอยากจะรู้นักว่าแม่จะเลือกผู้หญิงแบบไหนให้กับลูกชังของแม่คนนี้กันนะ แต่คงจะไม่ใช่ผู้หญิงที่ดีสักเท่าไร เพราะเขารู้จักนิสัยแม่ของเขาดี
"แม่จะให้แต่งงานกับฉู่ผิงผิง แม่ว่าเหมาะสมกับลูกดี"
เมื่อแม่ของเขาพูดเสร็จ ทั้งซูเฟิงอี้และซูเฟิงชุน ถึงกับยิ้มออกมาทันที เพราะผู้หญิงคนนี้เป็ที่รู้กันว่าเป็คนที่มีอะไรกับผู้ชายหลายคน รวมทั้งพี่น้องคู่นี้ไปด้วย การที่แม่เลือกให้ซูเฟิงเฉิง นั่นหมายความว่าเป็การเลือกผู้หญิงที่เลวร้ายที่สุดในหมู่บ้านให้เลยนะ ทำให้ทั้งสองคนอารมณ์ดีเป็อย่างมาก เพราะทั้งสองคนไม่ชอบซูเฟิงเฉิงสักเท่าไร เพราะเป็คนที่ดีกว่าพวกเขาทั้งสองคนหมดทุกอย่าง คนในหมู่บ้านชอบเอาพวกเขาไปเปรียบเทียบ จนทำให้พวกเขาดูด้อยไปเลยทีเดียว
"อืมพี่ก็ว่าเหมาะสมกับน้องรองที่สุดเลยครับ"
"ใช่แล้วครับ ผมก็ว่าเหมาะสมกับพี่รองมาก ถ้าได้แต่งงานกันจะยิ่งกว่าเหมาะสมอีกครับ"
พูดพร้อมทั้งยิ้มออกมาอย่างสาสมใจเป็ที่สุด
"ถ้าคิดว่าดีก็แต่งกันเองแล้วกัน และแม่ก็ไม่ต้องคิดที่จะบังคับผม เพราะผมจะไม่ทำตาม หรือถ้าแม่จะไปทาบทามสู่ขอ ก็ขอให้รู้เอาไว้ว่าไม่ใช่ผมที่เป็คนแต่ง แต่แล้วแต่แม่เลยครับ ว่าจะให้แต่งให้พี่ใหญ่เพิ่ม หรือน้องสามก็ตามใจครับ"
เขารู้ว่าแม่ไม่ชอบเขามาแต่ไหนแต่ไรแล้ว ตอนแรกเขาเองก็รู้สึกน้อยใจเป็อย่างมาก ที่แม่ไม่เคยเป็ห่วง ไม่เคยสนใจ มีอะไรก็ต้องพี่ใหญ่และน้องสามก่อนเสมอ ตอนเป็เด็กด้วยความสงสัย จึงได้ถามแม่ด้วยความอยากรู้ แต่คำตอบที่ได้คือการถูกด่า และถูกทุบตีมาแทน หลังจากนั้นจึงได้แต่เก็บความอยากรู้ เอาไว้เสมอมา
พอโตมางานต่างๆ ล้วนเป็เขาที่ต้องทำให้มาก แต่เขาก็ทำเพื่อที่จะให้แม่หันมาสนใจและรักเขาบ้าง แต่เหมือนกับว่าเป็เขาเองที่หวังมากเกินไป เพราะแม่ไม่เพียงจะรักเขาเพิ่มขึ้น แต่กลับเป็การดีเสียอีกที่พี่ใหญ่และน้องสามไม่ต้องทำงานให้เหนื่อย
จนเมื่อไม่นานนี้หลังจากที่เขาาเ็จากการเป็ทหารกลับบ้านมา ทำให้เงินเดือนของทหารไม่มีมาให้แม่อีก และยังต้องนำเงินที่เคยส่งมาให้ครอบครัว เอาออกมาใช้เป็ค่ารักษาแล้ว ปัญหาจึงเริ่มมีมากขึ้น เพราะแม่บอกว่าเงินที่ให้มาใช้ในครอบครัวหมดแล้ว
เขาคิดว่าเงินที่เขาส่งมาเป็เงินเดือนเกือบหมด ถึงให้ใช้อย่างไรก็ไม่น่าที่จะหมดได้ มีแค่อย่างเดียวคือแม่ไม่ยอมนำเงินที่เขาส่งมา เป็ค่ารักษาให้เขา แม้เขาจะขอร้องอย่างไรก็ไม่เป็ผล เขาทั้งขอร้อง ทั้งอ้อนวอน แต่ผลที่ได้ก็มีเพียงคำด่าเท่านั้น
และในวันหนึ่งเขาก็ไปหาแม่ที่ห้อง แต่กลับได้ยินแม่และพ่อทะเลาะกัน เื่ของเขา และเขาเองก็ได้รู้คำตอบที่เขาสงสัยมานานในที่สุด ว่าเขานั้นไม่ใช่ลูกของพ่อและแม่ เป็ลูกของน้องสาวของพ่อ ที่พ่อและแม่ต้องรับเลี้ยงเขาเอาไว้เพราะว่า ไม่มีใครแล้ว เพราะพ่อตายหลังจากเข้าไปล่าสัตว์และถูกสัตว์ทำร้าย และแม่ก็มาตายตอนที่คลอดเขาออกมา ทำให้เด็กที่เพิ่งจะคลอดเหลือตัวคนเดียว จึงได้รับเลี้ยงเอาไว้เป็ลูก
หลังจากรับรู้เื่ราว เขาก็ไม่คิดที่จะไปขอร้องแม่อีกเลย จริงๆ เขามีเงินจากการทำภารกิจ เหลืออยู่ เพราะเขาเก็บเอาไว้เป็เงินส่วนตัว ไม่ได้ให้แม่ เพราะเขาเองก็ทราบดีว่าถ้าให้เงินหมดเลย เขาก็คงไม่เหลืออะไรอีก และการตัดสินใจอย่างนั้น จึงเป็เื่ที่คิดถูกที่สุดแล้ว
เขาจึงนำเงินตรงนั้นเป็ค่ารักษา และบอกกับแม่ว่าเป็เงินที่เขาขอยืมจากเพื่อนทหาร พวกเขาสงสารเลยให้ยืมมา และจะต้องเอาไปคืนพวกเขาหลังจากที่หายแล้วและทำงานได้
แม่ก็ไม่ได้ถามเขาอีก แค่ไม่ต้องเอาเงินเก็บเอาออกมาเป็ค่ารักษาเท่านั้นก็คงจะเพียงพอแล้ว เื่จึงจบไป และพวกเขาก็ไม่ได้รู้ว่าเื่ที่พวกเขาปกปิดเอาไว้ เขาได้รับรู้แล้ว
"เฟิงเฉิง ที่แม่จะให้แต่งงาน แม่หวังดีกับแกจริงๆ นะทำไมถึงไม่เห็นความหวังดีของแม่เลยสักนิดเดียว"
เปาฝู ที่ได้ยินลูกชาย ที่มักจะทำตามที่เธอบอกเสมอ ปฏิเสธจึงรู้สึกไม่พอใจ แต่ก็ไม่อยากที่จะแสดงออกไป เพราะอยากจะให้เขาแต่งงานกับผู้หญิงที่ไม่มีอะไรดีคนนี้เสีย แล้วหลังจากนั้นก็จะให้พวกเขาแยกบ้านไปอยู่กันเอง เพราะอย่างไรลูกชายคนนี้ก็ไม่ใช่ลูกชายของเธอจริงๆ เสียหน่อย แล้วมีสิทธิ์อะไรที่จะอยู่บ้านหลังนี้กัน ไม่มีทางเสียหรอกบ้านหลังนี้ต้องเป็ของลูกชายของเธอเท่านั้น แม้ว่าในความเป็จริงแล้วบ้านหลังนี้จะเป็บ้านของพ่อ ซูเฟิงเฉิงก็ตามที
แต่แล้วอย่างไรล่ะ ในเมื่อเธอเลี้ยงมาจนโตเป็หนุ่มขนาดนี้แล้ว นี้ถือว่าตอบแทนบุญคุณก็แล้วกัน
"แน่ใจหรือครับ ว่าแม่หวังดีกับผมจริงๆ ถ้าหวังดีคงจะไม่เลือกผู้หญิงที่มีอะไรกับผู้ชายไปทั่ว ไม่เว้นแม้แต่คนแถวนี้ให้กับผมอย่างนี้หรอกครับ ผมไม่สามารถรับความหวังดีของแม่ได้จริงๆ ครับ"
"นี่มันหมายความว่าอย่างไร คุณหาผู้หญิงอย่างนั้นให้ลูกอย่างนั้นหรือ ผมไม่อยากจะเชื่อเลย"
เขามองเมียตัวเองอย่างไม่เข้าใจ รู้ว่าเฟิงเฉิง ไม่ใช่ลูก แต่ก็เลี้ยงมาั้แ่เล็ก ไม่มีความคิดที่จะรักเลยหรือ แล้วถ้าเป็จริงจะให้ชาวบ้านหัวเราะเขาหรืออย่างไรกัน มันจะมากเกินไปแล้ว เขารับไม่ได้จริงๆ
"มันก็แค่ข่าวลือเท่านั้นเอง แกจะไปคิดมากทำไมกัน"
ทำไมมันถึงได้รู้เื่นี้ได้นะ ไม่ใช่ว่ามันไม่ค่อยจะไปไหนไม่ใช่หรือ แล้วจะรู้ได้อย่างไรกัน
"เอาเป็ว่าไม่ใช่ข่าวลือหรอกครับ เพราะผมไปเจอด้วยตนเอง ที่บ้านร้างท้ายหมู่บ้าน จริงหรือเปล่าครับ พี่ใหญ่ น้องสาม"
ทำไมเขาจะไม่รู้ล่ะ เขาแอบตามพี่ใหญ่และน้องสามไปที่บ้านร้างท้ายหมู่บ้าน ตอนแรกนึกว่าจะไปทำเื่ไม่ดีอะไร แต่ที่ไหนได้ กลับไปนัดกับฉู่ผิงผิง ทำเื่อย่างว่ากัน และเขาก็เห็นว่ามีผู้ชายอีกหลายคน ที่เธอก็นัดอย่างนี้เหมือนกัน ช่างเป็ผู้หญิงที่หน้าไม่อายเหลือเกิน บางคนก็มีครอบครัวแล้วด้วยซ้ำ แต่ก็ยังทำผิดกันอย่างหน้าตาเฉย
"น้องรอง อย่าพูดอย่างนี้สิ เดี๋ยวพี่สะใภ้ได้เข้าใจพี่ผิดได้ จะมาถามพี่แล้วพี่จะไปรู้เื่ได้อย่างไรกัน"
ซูเฟิงอี้รีบปฏิเสธทันที เพราะกลัวว่าเมียจะรู้ว่าเขาทำเื่ผิดศีลธรรม แล้วอาจจะโดนลงโทษ ถูกแห่ประจานได้อับอายจนไม่สามารถอยู่ที่หมู่บ้านได้อีกแน่
"ใช่ครับ พี่รอง ผมเองก็ไม่รู้เื่เหมือนกัน ผมอิ่มแล้ว ผมไปก่อนนะครับ"
ซูเฟิงชุน เองที่รู้สึกว่าเื่ที่เขาทำจะใกล้ตัวเกินไปจึงได้รีบของตัวออกไป เขาไม่ขอยุ่งกับพี่รองดีกว่า ไม่อย่างนั้นคนที่จะมีเื่คงจะเป็เขาและพี่ใหญ่อย่างแน่นอน ดูจากการพูดแสดงว่าพี่รองต้องไปรู้ไปเห็นพวกเขามาแล้วจริงๆ
"เป็อะไรกัน ดูร้อนตัวกันเหลือเกิน ผมแค่จะถามว่ารู้เื่ที่ชาวบ้านเขาพูดถึงกันหรือเปล่าเท่านั้น"
พูดพร้อมทั้งยิ้มอย่างมาเลศนัยออกมา เหมือนกับไม่เกี่ยวอะไร แต่ทุกคนก็รู้ว่ามันต้องเกี่ยวอย่างแน่นอน ส่วนรั่วฮวา ที่ได้ยินน้องสามีพูดอย่างนั้น ทำให้อดคิดไม่ได้ว่าสามีตัวดีจะแอบไปทำเื่ไม่ดีมาหรือเปล่า
"แต่แม่จะให้ลูกแต่งงานกับฉู่ผิงผิง ไม่ว่าอย่างไรก็แล้วแต่"
"ผมก็ยังยืนยันคำเดิม ว่าผมไม่แต่ง ถ้าแม่อยากจะให้ผมแยกบ้าน ผมแยกให้ก็ได้ครับ แต่ผมจะไม่แต่งงานอย่างแน่นอน"
"แกมันลูกอกตัญญู ทำเพื่อแม่แค่นี้ก็ไม่ได้"
"ครับถ้าแม่คิดอย่างนั้นแล้วสบายใจผมก็แล้วแต่เลยครับ แต่ผมขอยืนยันคำเดิม ว่าผมไม่แต่งครับ"
ทำไมถึงไม่ยอมรับกันนะ ในเมื่อเธอพูดดีก็แล้ว ข่มขู่ก็แล้ว เกิดอะไรขึ้นกับลูกชายคนนี้กัน โดยเฉพาะั้แ่าเ็กลับมา เหมือนกับจะทำตัวห่างเหินออกไปมากขึ้นเรื่อยๆ
( ฝากติดตามด้วยนะคะ )
661
