ความเ็ปที่ร่างกายได้รับมันช่างร้าวระบมไปทั้งตัว คนที่นอนอยู่ที่เตียงได้แต่คิดว่าตนเองไปทำอะไรมากันแน่ ถึงได้เจ็บและร้าวระบมไปทั้งตัวเช่นนี้ ก่อนที่ร่างกายของคนที่อยู่บนเตียงนอนจะรับรู้ถึงน้ำอุ่นๆ ที่ได้มาัักับร่างกายเ้าตัวพยายามที่จะลืมตาขึ้นแล้ว แต่มันก็เหมือนกับมีอะไรมาคอยกดทับเอาไว้ จึงทำให้คนที่อยู่บนเตียงนอนกับลืมตาได้ยากเย็นเสียเหลือเกิน ผ่านไปไม่นานเสียเท่าไหร่เรี่ยวแรงที่เคยหายไปก่อนหน้าก็กลับมาอีกครั้ง จึงทำให้คนที่นอนอยู่บนเตียงค่อย ๆลืมตาขึ้นมาอย่างช้าๆ และใช้มือของตนเองไปจับและนวดที่ศีรษะเพื่อระบายความเ็ปที่ได้รับ โดยที่เ้าตัวไม่ได้รู้เลยว่า มีสายตาอยู่หนึ่งคู่กำลังยืนจ้องมองดูอยู่ด้วยความตกตะลึง
"คุณ...คุณชาย..!."
สันติไม่ได้สนใจเสียงที่ได้ยินเลยแม้แต่น้อย เ้าตัวยังคงใช้มือของตนเองนวดไปที่ศีรษะอยู่อย่างนั้น ภายในใจของสันติได้แต่คิดว่า นี่เขานั่งทำงานแล้วเผลอหลับไปจนลืมปิดทีวีเลยหรืออย่างไรกัน ก่อนที่สันติจะต้องใขึ้นมา เมื่อได้มีแรงจับที่ข้อมือของเขาเอาไว้เสียก่อน จึงทำให้เ้าตัวได้หันไปมองอย่างสงสัยแล้วก็ต้องใมากขึ้นไปอีก เมื่อเห็นว่า คนที่กำลังจับมือของตนเองอยู่ตอนนี้กำลังนั่งร้องไห้อยู่ตรงหน้าของเขา สันติถึงกับทำอะไรไม่ถูกได้แต่นั่งนิ่งๆ อยู่อย่างนั้นและมองดูเท่านั้น ก่อนจะมีเสียงพูดออกมาด้วยความดีใจของคนที่กำลังจับมือของเขาได้พูดออกมา
"บ่าวดีใจเหลือเกินขอรับ ที่คุณชายไม่เป็อะไรไปมากกว่านี้"
" ..."
สันติได้แต่ฟังในสิ่งที่คนอยู่ตรงหน้าของตนเองพูดออกมาเท่านั้น เขาพยายามที่จะเอามือของตนเองออกแล้ว แต่ดูเหมือนว่ามันจะไม่ง่ายอย่างที่เขาได้คิดเอาไว้เลย ก่อนที่สันติจะงงมากขึ้นไปอีก เมื่อเห็นว่าคนที่นั่งจับมือของเขาอยู่ได้วิ่งออกไปโดยที่ไม่ได้พูดอะไรออกมาแม้แต่น้อย เ้าตัวได้แต่มองตามไปเท่านั้น ภายในห้องที่เขาได้อยู่ในตอนนี้จึงมีแต่ความเงียบเข้ามา สันติสำรวจมองดูรอบห้องที่ตนเองนั่งอยู่ถึงกับงงอยู่เช่นกัน เขาไม่รู้ว่าที่นี่คือที่ไหนกันแน่หรือจะมีใครมาแกล้งตนเองอย่างนั้นหรือสันติยังนั่งอยู่ในความคิดของตนเอง ก่อนที่เขาจะได้บ่นพึมพำออกมาเพียงคนเดียว ด้วยเสียงที่ไม่ดังมากนัก
"เกิดอะไรขึ้นกันวะเนี่ย...ใครมันเล่นบ้าอะไรกับมึงวะไอ้ติ? อย่าให้กูรู้นะ ว่าเป็ใครที่แกล้งกูแบบนี้ พ่อจะเล่นกลับคืนให้หนักเลยคอยดูเถอะมึง"
สันติพูดจบเขาจึงได้ลงจากเตียงนอนก่อนจะยืนดูรอบๆ ห้องอีกครั้ง และมองสำรวจดูด้วยว่าจะมีใครได้แอบซ่อนอยู่ภายในห้องนี้หรือเปล่า เ้าตัวเดินอยู่ภายในห้องนานอยู่พอสมควรแต่กับพบว่า มีแต่ตนเองเท่านั้นที่ได้อยู่ภายในห้องนี้แค่เพียงคนเดียว ก่อนที่สันติจะได้ยินเสียงท้องของเขาได้ร้องออกมาเสียงดังอยู่ไม่น้อย เ้าตัวจึงได้ใช้มือของตนเองจับไปที่ท้องและลูบเบาๆ
"หิวชะมัด..." สันติพูดพึมพำกับตัวเองด้วยเสียงที่ไม่ดังมากนักก่อนที่เขาจะได้เห็นว่า ที่มุมห้องมีโต๊ะตั้งอยู่หนึ่งตัวและบนโต๊ะตัวนั้นก็ยังมีผลไม้ที่วางอยู่สามถึงสี่ลูก สันติจึงรีบก้าวเดินไปด้วยความเร็วที่เขามี เพราะตอนนี้ ท้องเ้ากรรมของเขามันได้ร้องออกมาเสียยกใหญ่ ความหิวที่ได้เข้ามาแทนที่จึงทำให้สันติได้ลืมเื่ที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ไปเสียหมดแล้ว เ้าตัวหยิบผลไม้ขึ้นมาเช็ดกับชุดที่ตนเองสวมใส่อีกเพียงเล็กน้อย แล้วยิ้มให้กับผลไม้ที่อยู่ในมือของตนเองอย่างพอใจ แล้วรีบกินผลไม้ที่อยู่ในมือของตนเองด้วยความหิว ความรู้สึกแรกที่สันติได้รับรู้มันคือความหวานและอร่อยของผลไม้ที่ตนเองกำลังกินอยู่ เมื่อลูกแรกได้หมดลงเขาจึงรีบหยิบลูกที่สองขึ้นมากินต่อ สันติทำอยู่อย่างเดิมซ้ำๆอยู่หลายครั้ง เพียงไม่นานผลไม้ที่มีจึงเหลือแค่เพียงลูกเดียวเท่านั้น เ้าตัวมองดูผลไม้ที่อยู่ตรงหน้าของตนเองอย่างนึกเสียดาย ภายในใจของเขาได้แต่คิดว่าถ้ามีมากกว่านี้ก็คงจะดีไม่น้อย ก่อนที่สันติจะหยิบผลไม่ที่เหลืออยู่ลูกสุดท้ายขึ้นมากินต่อ พร้อมกับมองสำรวจรอบห้องอีกครั้ง แต่ในจังหวะนั้นเองที่ประตูห้องได้เปิดออกด้วยเสียงที่ดังอยู่พอสมควร พร้อมกับร่างของหญิงชายวัยกลางคนที่กำลังเดินเข้ามาด้วยความรีบร้อน แล้วเดินตรงเข้าไปหาสันติที่กำลังนั่งกินผลไม้อยู่ ก่อนจะมีเสียงที่พูดออกมาด้วยความดีใจที่ดังอยู่พอสมควร
"อาเซียว..."
"..?..."
762
