ผมเล่นเกมออนไลน์โดยมี Passive Skill ที่หากถูกโจมตีสิบทีจะตาย

ทุกคนที่ได้เห็นของที่ดรอปแล้วก็ตัดสินใจยกให้ทรินิตี้เก็บไว้ก่อนและนัดกันล่าบอสตัวต่อไปจากนั้นก็แยกย้ายกันไปออฟไลน์ออกจากเกมเพราะวันนี้เป็นวันที่สามแล้ว (ที่จริงเล่นได้สามวันเต็มหรือสี่วันของพวกเขา เพราะวันแรกเล่นครึ่งวัน วันที่สองเต็มวัน วันที่สามปกป้องเล่นครึ่งวันซึ่งอันที่จริงสามารถเล่นได้เต็มวันจนเลยไปอีกครึ่งวันในวันถัดแต่ก็ไม่ได้เล่นเพราะอยากพักผ่อนเต็มรูปแบบ) ทรินิตี้ออฟไลน์ออกมาโดยการเข้าไปพักที่โรงแรมของเมืองก็กลับมาสู่ภาวะหลับปกติ ตื่นมาในหกโมงเช้าของวันใหม่ เขาแต่งตัวด้วยชุดนักเรียนธรรมดา ๆ และเดินทางไปโรงเรียนณ ห้องเรียนคณิตศาตร์เวลา 9 โมงของเด็กมัธยมศึกษาปีที่ 6"เห้ย ๆ สกิลเอ็งนี่ลากเลือดชิพหาย ล่อซะของดรอปเหลือนิดเดียวเอง" ปกป้อง(ชื่อในเกมคือทรินิตี้) บ่นกับแฮคที่นั่งอยู่ข้าง"เอ่อหน่า ข้อดีคือมาตบบอสนี่แหละ อย่าบ่นดิวะ ว่าแต่เอ็งเถอะสกิลเอ็งนอกจากโดนตี 10 ทีตายแล้วมีอะไรอีกเนี่ย""มีอีกอันนึง มันทำให้ข้าวิวัฒนาการสกิลได้หนึ่งสกิลให้มีความสามารถเกินขีดจำกัดได้ ไม่แน่ใจว่าชื่อสวรรค์อะไรสักอย่าง""หา ! เอ็งไปเคลียร์ Spirit Skill ตั้งแต่เมื่อไหร่" แฮคทำเสียงตกใจออกมา"Spirit Skill ไรของเอ็ง ข้าได้มาตั้งแต่เริ่มเกม""เควส Spirit Skill ได้ตอนคลาส 5 จะสุ่มได้สกิลไว้วิวัฒนาการ มีวิวัฒนาการสกิลที่เอ็งได้กับวิวัฒนาการยุทธภัณฑ์""อ่อ ถ้าอย่างนั้นข้าแค่โชคดีได้มาก่อนคนอื่นสินะ" ทรินิตี้พูดด้วยเสียงที่เบาลง"ข้าไม่แน่ใจ แต่เอ็งจำไว้ให้ดีอย่าเอาไปใช้มั่ว ๆ เอ็งคิดให้ดีก่อนจะใช้ มันจะส่งผลกับอนาคตของเอ็ง ถ้าจะใช้กับสกิลไหนอย่างน้อยเอ็งลองคิดก่อนว่าเอ็งจะใช้เพื่อไร หาตัง เคลียร์เกม วอร์กิล โซโล่เพลเยอร์ ล่าบอส อะไรทำนองนี้"ทันใดนั้นเองเสียงอะไรบางอย่างพุ่งผ่านอากาศมาตรงหน้าพวกเขา"เฮ่ยหลบ ! " สไนเปอร์หน้าห้องยิงกระสุนยางลบใส่พวกเขาที่กำลังนั่งโม้ไม่สนใจเรียนยางลบพุ่งใส่หน้าผากของแฮคทำให้เจ็บเล็กน้อย"อูยยยย ! นี่ข้าโดนลอบสังหารกลางห้องเรียนเลยเหรอนี่""พ่อแม่ส่งมาเรียนหนังสือพวกเอ็งมานั่งโม้กันดังขนาดนี้ มาโฆษณาว่าที่บ้านขายลำโพงเหรอไง" เสียงของครูผู้ชายดุทั้งสองคนที่นั่งหงอยกันอยู่เวลาพักเที่ยง ณ โรงอาหารของโรงเรียนที่มีโต๊ะไม้ยาวตั้งไว้ให้เด็กนั่งรับประทานอาหารกัน"มาคุยกันกลางโรงอาหารคงไม่มีสไนเปอร์หรอกนะ" ทรินิตี้ออกมาขณะที่ปากยังเคี้ยวข้าวอยู่"สไนป์ป้าเอ็งจะมาซุ่มกลางโรงอาหารทำไม" แฮคตอบกลับมา"ว่าแต่ไอก้านกับไอโบ๊ทมันหายไปเลยนะ ตั้งแต่ขึ้นม.6 แล้ววิชาที่เลือกเรียนก็ดันไม่ตรงกันเลย" ปกป้องพูดถึงเพื่อนชายอีกคนของเขาที่ยังไม่ได้พบกันเลยเนื่องจากในการเรียนมัธยมนี้ใช้ระบบการเลือกวิชาลงเรียนคล้ายของมหาวิทยาลัย"นั่นไง พูดถึงผี ผีก็มา"แฮคพูดพลางมองไปที่ด้านข้างชายสวมแว่นผมสั้นในชุดนักเรียนดูเนิร์ทหน่อย ๆ กำลังเดินถือจานข้าวมาทางพวกเขา"ไงไอพวกเวร เปิดเทอมมาหาตัวไม่ได้เลยนะ" ผู้มาใหม่เจ้าของชื่อก้านเดินมานั่งร่วมโต๊ะกับพวกเขา"เหอะ ๆ ข้าก็ไม่ได้หายไปไหน แค่เน้นอ่านหนังสือเนี่ย ไอป้องเล่นเกม Spirit World Online หรือเปล่าวะ ส่วนเอ็งข้าไม่ถามนะ เอ็งต้องเล่นเกมแล้วเข้าไปม่อสาวแน่ ๆ" ผู้ถูกกล่าวถึงยิ้มเขิน ๆ เล็กน้อยไม่ได้โต้แย้งกลับไป"เรียบร้อยจ้า ได้อาชีพลับเลยหละ" ทรินิตี้พูดออกมาโดยไม่ได้ทำหน้าดีใจสักนิด"อะ จริงดิ อาชีพไรวะ" ก้านเขยิบแว่นเล็กน้อยด้วยความสนใจ"ขอทาน...""........." ก้านทำหน้าสงสารออกมาแล้วก็โอบหลังปลอบเพื่อนทันที"อะเปลี่ยนเรื่อง ๆ"ก้านหันมาทางแฮค "เอ็งเล่นอาชีพไรวะ""หึหึ ระดับข้าก็ต้องอาชีพลับเหมือนกัน นักดาบยักษ์คู่" เขายืดอกขึ้นด้วยความภาคภูมิใจ"โห ดาเมจจัดจ้านเลยดิ" ก้านทำหน้าตื่นเต้นขึ้นเล็กน้อย"จัดจ้านเลยหละ มีดาบอยู่เล่มเดียว 555555""เอ่อหน่าอย่างน้อยก็อาชีพลับเดี๋ยวออกจากเมืองเริ่มต้นข้าช่วยหาเอง" ก้านพูดปลอบใจเพื่อนกลับไปด้วยความอนาถใจ"เอาเถอะ จริง ๆ ข้ามีดาบระดับเอสอะ ก็พอได้ใช้อยู่""เฮ่ยจริงดิขี้โม้ปะวะ" ก้านพูดด้วยน้ำเสียงที่เหลือเชื่อ"ของจริงแน่นอนได้จากบ่อน้ำอธิษฐาน ไอนี่เปิดให้ข้า" แฮคชี้ไปทางปกป้องที่นั่งอยู่ตรงข้ามเขา"บ่อเกลืออ่ะนะ" ก้านถามด้วยความไม่แน่ใจเพราะปกติก็มีแต่คนไปแลกได้ของห่วย ๆ"เออบ่อนั่นแหละ""แสดงว่าเมื่อคืนคนที่ได้ดาบโลหิตอสูรคือเอ็งอย่างนั้นเหรอ""แม่นแล่ว ว่าแต่เอ็งเถอะเล่นอาชีพไรวะเนิร์ดใส่แว่นอย่างเอ็งต้องเล่นนักเวทย์ไรงี้ปะ""นักธนูหวะ พุ่งฉับ ฉับ ฉับ เข้าเป้าโบ๊ะ โบ๊ะ โบ๊ะ""ลูกธนู ? ""เปล่า ข้าถูกสไนเปอร์ในห้องเรียนยิงเพราะแค่แอบอ่านหนังสือวิชาอื่น""เออเหอะ เอ็งจะขยันไปถึงไหนหละ" แฮคตอบด้วยความเหลือเชื่อในความขยันของเพื่อนเขา"ก็อย่างนั้นแหละ อย่าลืมแอดชื่อข้ามาหละ ชื่อ เทพบุตรพันเมตร ข้าเล่นกับไอโบ๊ทที่ทวีปสงครามแล้ว"อีกฝั่งหนึ่งที่บ้านของปู่ของเขาเป็นบ้านทรงไทยยกสูงมีใต้ถุน พ่อแม่ของเขาที่เสร็จจากงานที่ต่างจังหวัดได้แวะมาที่บ้านปู่ของเขานั่นเองเสียงตะโกนเรียกเจ้าของบ้านดังขึ้น"พ่อหวัดดี ! ผมมาเยี่ยมแล้ว" เสียงของชายวัยกลางพ่อของปกป้องคนดังขึ้นที่หน้าบ้าน"สวัสดี ๆ ลมอะไรพัดมาที่นี่ หรือเงินเอ็งหมด ? " เสียงของชายแก่อายุ 60 ที่มีผมหงอกเล็กน้อยแต่ร่างกายดูแข็งแรงเหมือนคนอายุ 40 ผู้เป็นเจ้าของบ้านออกมาต้อนรับลูกและสะไภ้ของเขา"โถ่พ่อ ผมผ่านมาทางนี้ก็เลยมาเยี่ยมเอง สบายดีนะพ่อ" ลูกของเขาซึ่งเป็นพ่อของป้องป้องตอบกลับไป"สวัสดีค่ะ คุณพ่อ" เสียงของใสๆ แม่ของปกป้องที่ยังดูสวยอยู่ในวัยกลางคนกล่าวทักออกมา"หวัดดีจ้าหนูอารดา กินข้าวมายังหละ" ปู่ตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงที่เอ็นดู"กินแล้วค่ะวันนี้หนูกับพิทักษ์ซื้ออะไรมาฝากด้วยแหละ คุณพ่อจะได้ไม่เหงา" พูดจบพ่อของปกป้องก็ไปหยิบของอะไรบางอย่างจากหลังรถ"ของอะไรเหรอ" ปู่มองไปยังกล่องขนาดใหญ่สี่เหลี่ยมขนาดใหญ่ที่พิทักษ์เดินอุ้มเข้ามาวางไว้ใต้ถุน"เครื่องเล่นเกม Spirt World Online ไงหละพ่อ""เหอะ ข้าแก่จนป่านนี้เอ็งเอาเกมมาให้ข้าเล่นเนี่ยนะ ข้าไม่ว่างหรอก" ชายแก่พูดด้วยเสียงหงุดหงิดเล็กน้อย"พ่อใจเย็นสิ เครื่องเกมนี่เป็นเกมโลกเสมือนจริงเล่นในขณะที่หลับตอนกลางคืนไม่รบกวนเวลาแน่นอน อีกอย่างหลานที่น่ารักของพ่อก็เข้าไปเล่นเกมนี้ด้วยนะ ถ้าพ่อเข้าไปเล่นอาจจะพบปกป้องกับกะทิก็ได้""โอ๊ะ น่าสนใจ ๆ ว่าแต่ข้าจะเล่นถูกไหมเนี่ย" ปู่พูดพลางคิดถึงหน้าหลาน ๆ ของเขา"ไม่ต้องห่วง ผมลงทะเบียนให้พ่อเรียบร้อย เกมอำนวยความสะดวกให้คนแก่เยอะ อีกอย่าง พอเข้าเกมไปพ่อจะปรับแต่งรูปร่างได้มากถึง 30 เปอร์เซนต์เลยหละ พ่ออยากกลับไปหนุ่มปะ""ไอนี่เอาของมาล่อคนแก่ ก็ได้ ๆ เอ็งไปติดตั้งเครื่องเกมให้ข้าซะเดี๋ยวข้าจะอ่านคู่มือแล้วไปเล่นเอง" ชายแก่ตอบด้วยเสียงห้วน ๆ ทั้งที่ในใจกลับตื่นเต้นสุด ๆ แล้ว"ครับ ๆ "พ่อของปกป้องเดินขึ้นบันไดไม้ไป"คุณแม่ไปไหนเหรอคะ" แม่ของปกป้องถามขึ้นเพราะยังไม่เห็นเลยตั้งแต่มาถึง"ไปดูดวงกับขาประจำข้างบ้านหละ ไปดูตั้งแต่เช้าแล้วยังไม่กลับมาอีกคงจะเสียค่าดูดวงไปเยอะอยู่มั้ง""คงจะเป็นการดูดวงแบบเป็นทีมสินะคะ" สองคนพ่อและลูกสะไภ้ยืนหัวเราะกันหลังจากติดตั้งเครื่องเล่นเกมและพูดคุยตามประสาพ่อลูกันเสร็จ พวกเขาก็แยะย้ายกันออกไปตามที่ซุกหัวนอนของตัวเอง(กลับบ้าน)ในตอนสี่ทุ่มของวันนั้นชายแก่นอนอ่านคู่มือของเกมเล่มหนาปึก เขาอ่านไปได้ราวสิบหน้าก็วางลงที่หัวเตียง"มารดาเอ็งเถอะ ข้าจะเล่นเกมไม่ได้จะไปสอบทำมาหนาขนาดนี้ให้บิดาเอ็งอ่านเถอะ" เสียงของชายแก่บ่นกับตัวเองก่อนจะกดปุ่มเปิดเครื่องที่คล้ายขาดสี่เหลี่ยมซึ่งเป็นตัวเครื่อง สวมอุปกรณ์เชื่อมต่อสมองเป็นอุปกรณ์คล้ายหูฟังไร้สายและหลับไปโดยทิ้งให้ภรรยาของเขานอนงงว่าไอแก่นี้มันเล่นเกมเป็นกับเขาด้วยเหรอผู้เล่นเข้าสู่สภาวะร่างกายพักผ่อน ทำการเชื่อมต่อระบบเกม

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 27 ออฟไลน์ครั้งที่สอง ไปบ้าน?

นิยายแนะนำ

ผมเล่นเกมออนไลน์โดยมี Passive Skill ที่หากถูกโจมตีสิบทีจะตาย

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 27 ออฟไลน์ครั้งที่สอง ไปบ้าน?

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้