“Good Guys Go to Heaven .. Bad Guys Go to Pattaya”
“คนดีมึงต้องรอจนตาย! กว่าจะได้ขึ้น์
.. แต่คนชั่วๆอย่างกูแม่งมั่ว! เมา!! มัน!!! ได้ทันที
...ที่พัทยา”
Anonymous- ใครก็ไม่รู้ กูไม่ได้กล่าว
ยินดีต้อนรับนักท่องเที่ยวชาวต่างชาติจากทั่วทุกมุมโลกสู่ประเทศไทยที่ใครๆก็เรียกเราว่าสยามเมืองยิ้ม (Land of Smile) คำว่า ยิ้ม ^_^ เป็คำแสลงที่คนรุ่นใหม่เข้าใจดีแหละว่าหมายถึงอะไร หรือจะให้พูดว่าไทยเป็เมืองพุทธก็เอาที่สบายใจ จริงๆแล้วสโลแกนเมื่อกี้ต่างหากที่สะท้อนความเป็เราที่แท้ทรูว่าเป็ศูนย์กลาง (Hub) ของแหล่งอโคจรคาวโลกีย์ที่มีชื่อเสียงโด่งดังเป็ “สรรค์บนดินที่จับต้องได้จริง” ของนักเดินทางจากทั่วทุกมุมโลก มันคือ “ความจริง” และก็ไม่เข้าใจว่าทำไมผู้หลักผู้ใหญ่ รุ่นเบบี้ บูมเมอร์ที่เกษียรกันจะหมดแล้วยังคงทำเป็ “รับไม่ได้” กับโลกที่มันเปลี่ยนไป แต่ยังคงนำเสนอบ้านเราในรูปแบบที่ “ล้าหลัง ไม่ทันยุคสมัย” ขี่ช้าง ห่มสไบ ถ่ายรูปพนมมือบอกเล่าวิถีชีวิตกุลสตรีไทยผู้พลั่งพร้อมไปด้วย เรือนสาม น้ำสี่ เบญจกัลยานีแบบนางวิสาขาในสมัยพุทธกาล (ไป google กันเอาเองเหอะว่ามีอะไรบ้าง เพราะมันไม่ได้ช่วยกอบกู้ภาพลักษณ์ให้ประเทศเราหรอก ดีแต่หลอกเขาไปวันๆ) เป็หญิงต้องรักนวลสงวนตัวเหมือนครั้งสมัยกรุงศรีอยุธยาเป็ราชธานี Wake up ครับโผมมม !! แม่งโกหกคนทั้งโลกชัดๆ แทนที่จะยอมรับความจริงและให้ความสำคัญในการเรียนการสอนเื่สกิลที่ใช้ในชีวิตประจำวันได้จริงๆ (ไม่ใช่ไปสอนให้ท่องจำอะไรก็ไม่รู้ที่สอบเสร็จก็ลืมหมด) อย่างเช่น การสอนเื่เพศศึกษาว่า “มันคือความ้าทางกายภาพขั้นพื้นฐานของมนุษย์” และควรเรียนรู้ที่จะป้องกันให้ถูกต้องก่อนที่จะเกิดปัญหาการตั้งครรภ์ก่อนวัยอันควรหรือรู้จักป้องกันตนเองจากการติดเชื้อกามโรคอะไรทำนองนี้
พูดเพ้อเจ้อมาตั้งนานกับไอ้ต้าวป้ายไฟของคิงบาร์ ถนนวอร์คกิ้ง สตรีทเรียบหาดพัทยากลางที่เต็มไปด้วยแหล่งช้อปปิ้งเลียบชายหาด ร้านขายเสื้อผ้า ของที่ระลึก สถานบันเทิงประเภทบาร์เบียร์และบาร์อโกโก้ (แต่จริงๆแล้วสโลแกนนี้ถูกใช้ในหนังฝรั่งเศษที่กำกับโดยแฟรงค์ แกสเตมบิด ฉายในปี 2016 เล่าถึงแฟรงกี้กับครีโม่ที่ฝันอยากจะมาเที่ยวพัทยาสักครั้งในชีวิตเลยลงแข่งชกมวยคนแคระระดับโลกเพื่อล่ารางวัล) ใช่ละครับหลายๆคนฝันถึงการเสพสุข เริงสำราญในเมืองคาวโลกีย์แห่งนี้ แต่มันมีมหันภัยร้ายแอบแฝงอยู่และนั้นคือ ภารกิจ! ของผม ร้อยตํารวจเอก!! กันต์ตพล พิชัยา !!! หรือที่ใครๆก็เรียกผมว่า “ผู้กองกัน!!!” สังกัดกองบังคับการปราบปรามการกระทำความผิด เกี่ยวกับอาชญากรรมทางเทคโนโลยี ในการคลี่คลายปมคดีการหลอกลวงเหยื่อบนโลกออนไลน์ของเครือข่ายมิจฉาชีพข้ามประเทศ เพราะความจริงมีเพียงหนึ่งเดียว (อ้าว กำ เขารู้กันหมดว่าผมเป็ติ่งโคนัน) แสงสีเสียงทำให้ชายหนุ่มอย่างเราๆหลงใหลเหมือนแมลงเม่าที่ไม่รู้อะไรบ้างเลยว่ากำลังบินเข้ากองไฟ ถ้าใกล้เกินไปมีแต่จะไหม้สู่ขิต ลีลาท่าทางเย้ายวนและคำเชิญชวนนั้นเป็ดั่งกุญแจที่พยายามปลดโซ่ตรวนที่พันธนาการสัญชาตญาณดิบเถื่อนของนักล่าที่ถูกกักขังไว้ใต้จิตสำนึกของผมและผู้ชายทุกคนบนโลกใบนี้ แต่มีเพียงหนึ่งในนี้ที่กุมความลับของปริศนา ใครคือนักแสดงนำหญิงในหนังเอวีคนนั้น (AV ย่อมาจาก Adult Video แปลว่า หนังสำหรับผู้ใหญ่ ไม่เหมาะสำหรับเด็กและเยาวชน แต่มึงอ่านเอาประสบกามเถอะนะ อย่าให้พลาดเื่นี้เลย คนเราแม่มมีชีวิตเดียว กด undo ได้ที่ไหน)
"Welcome to Thailand and Phuket if you see-k me. I wanna Bang(ya)kok"
ถ้าแปลตามตัวหนังสือเหมือนที่โปรยคำอยู่ในคลิป ก็เป็คำเชิญชวนทั่วๆไปว่า
“ยินดีต้อนรับสู่ประเทศไทย ไปเที่ยวภูเก็ตด้วยกันไหม ฉันอยากไปกรุงเทพ”
แต่คำพูดคำจา สีหน้า ท่าทางของเธอไม่ได้้าสื่อสารอย่างนั้นเลย "Phuket" ควรจะอ่านออกเสียงว่า "ภูเก็ต" แต่ตั้งใจออกเสียงว่า "ฟัค อิท" ที่แปลว่า "เย็*" และ "Bangkok" ควรจะอ่านออกเสียงว่า "แบ้งค๊อก" แต่ตั้งใจออกเสียงว่า "แบง ยะ ค๊อก" ค๊อก! ที่แปลว่า“ค*ย” อ่าครับเลยไม่แปลกใจเลยว่าใครๆก็อยากมาเที่ยวเมืองไทยเพราะที่นี่คือ์บนดิน (Heaven on Earth) แบบนี้นี่เอง ถ้าจะถามว่าผมเข้าใจคำพูดสองแง่ สามง่ามอะไรเหล่านี้ได้ยังไง ผมขอยกเครดิตให้เธอคนนี้ครับ น้อนคริส คีตพัฒน์ จากคณะมนุษย์สังคม เธอมีฉายาว่า "วุ้นแปลภาษา" บางทีเธอก็แปลภาษาหมาพูดภาษาแมวให้พวกเราฟัง ???? ไว้พบกับเธอในนิยามรักที่ 9 ความรักกับภาษา (Love and Language) ฝากติดตามน้อนด้วยนะครับ ผมออกตัวไว้ก่อนนะครับว่าผมแค่เฟสคุยกันบ้างปรึกษาเื่งาน ไม่มีอะไรในกอไผ่จริงๆนะ เพราะผมคงไม่ใช้สเปกของเธอหรอก (ชายไทยแท้อย่างเราก็ได้แต่เศร้ากันไป เห้อ)
กลับมาที่คดีของเราดีกว่า เธอคือสาวน้อย ตัวเล็ก น่ารัก (คงไม่ได้ผดุงความรักและความยุติธรรมหรอกมั่งครับ หึๆ) ผิวพรรณสีน้ำผึ้งเข้มเรียบเนียนตามสเปคชาวต่างชาติ เธอมีริมผีปากอวบอิ่มชุ่มชื่นด้วยลิปกลอสสีนู้ดโทนน้ำตาลออกชมพูพีช ดวงตากลมโตกรีดตาด้วยอายไลน์เนอร์โฉบเฉี่ยวและคัดเบ้าเปลือกตามีเสน่ห์เย้ายวนน่าหลงไหลคนนั้น เธอใส่ชุดบิกินี่เล่นน้ำทะเลล่อฉลาม ปลาวาฬเพชรฆาตและคงเหมารวมถึงแมวน้ำที่ดีแต่ร้องอุ๋งๆด้วยละมั่ง เธอปรากฏกายอยู่ในคลิปโฆษณาสั้นๆของเวปไซต์หนังเอวีชื่อดังระดับโลก สำหรับคนไทยแล้วการเข้าเวปเหล่านี้ถือว่า "ดูไม่ดีไม่งาม" แต่ตามสถิติแล้วคนไทยนี่แหละที่เสือกเข้าชมมากเป็อันดับต้นๆระดับโลก น่าภูมิใจไหมละที่ว่าคนไทยถ้าตั้งใจทำอะไรแล้วไม่แพ้ชาติใดในโลก (ไว้อาลัยให้ความย้อนแย้งของประเทศไทยแป๊ป ใครไหวอ่านต่อก่อนเลย) นี่คงเป็ที่ไปที่มาของสำนวน "มือถือสาก (หรือกิ่งไม้ อันนี้ก็แล้วแต่ตัวบุคคลครับ) ปากถือศีล" ของคนไทยที่มีมาแต่ไหนแต่ไร แน่นอนว่าส่วนใหญ่จะ แอบดูเวปโป้กันสะมากกว่า ส่วนคนที่โตๆกันแล้วนี่คือ "ตัวช่วย" ในการปลดปล่อยความ้าทางเพศที่เกิดขึ้นเองตามธรรมชาติ แต่สำหรับเด็กที่ขาดประสบฯกาม หนังเอวีอาจเป็แบบอย่างที่ไม่ดี เช่น ไม่ใส่ถุงยางอนามัยขณะมีเพศสัมพันธ์ (ไม่ว่าจะมีรสนิยมทางเพศแบบไหนก็ตาม) และยิ่งไปกว่านั้นการแสวงหาความสุขผ่านโลกออนไลน์ด้วยการคลิ๊กๆไปเรื่อยๆเพื่อเข้าไปดูเว๊ปไซต์แปลกๆอาจทำให้เราตกเป็ "เหยื่อของมิจฉาชีพ" ที่มักจะหลอกลวงคนที่หวังแค่จะได้เสพสมอารมณ์หมายให้โอนเงินเพื่อแก้เลี่ยนงุ่น อุ้ย!เขียนแบบนี้ไม้ได้นะครับ ผมควรพูดว่าเพื่อตอบสนองความ้า ถึงจะเหมาะสม แต่สุดท้ายไม่ได้อะไรกลับคืนมา (มีแต่เสียเงินทองกันจนแทบสิ้นเนื้อประดาตัว) เป็เื่ราวคดีความต้องตามสืบเปิดเผยไทม์ไลน์กันให้วุ่นวายกันไปหมด
เธอคนนี้คือผู้ต้องสงสัยว่าเป็อาชญากรข้ามชาติ (Transnational criminals) ซึ่งถูกตั้งข้อหาฉ้อโกงทรัพย์โดยการตัดบัตรเครดิตเกินจำนวน (ซึ่งผู้เสียหายหลายร้อยคนยืนยันว่ายอดที่หักไปเกินกว่าตัวเลขที่แสดงบนเว็ปไซต์หลายเท่า) พอตรวจสอบเส้นทางการเงินพบว่าเป็บัญชีในประเทศไนจีเรียและมีเส้นทางการเงินผ่านประเทศไทย และเป็ที่น่าใคือั้แ่ปี พ.ศ. 2560 เป็ต้นมา มีการรับแจ้งคดีเกี่ยวกับกลโกงรักร้อนออนไลน์หลายร้อยคดี มีความเสียหายกว่าหลายร้อยล้านบาท (เฉพาะในประเทศไทย) และคาดว่าจะมีมูลค่าถึง พันล้านดอลลาร์สหรัฐทั่วโลก
เธอโดนหมายเรียกจับจากหลายประเทศทั่วโลกและสืบทราบมาว่าเธอกบดานอยู่ในประเทศไทย (ก็ในคลิปมันหาดพัทยากลางชัดๆ เล่นน้ำเข้าไปได้ยังไงสกปรกขนาดนั้นหรือว่าแอบมาถ่ายทำ่โควิด-19 ระบาดถึงถ่ายออกมาได้สวยขนาดนั้น เอิ่มผมหมายถึงทะเลจริงๆนะครับ) จากข้อมูลรูปพรรณสัณฐานและฐานข้อมูลการยืนยันอัตลักษณ์บุคคล หรือ ไบโอเมทริกซ์ (Biometrics) จากหน่วยงานภาครัฐและเอกชนต่างๆ ทั้ง ลายนิ้วมือ ภาพใบหน้า และม่านตาไม่ตรงกับใครเลย ที่แปลกไปกว่านั้นจากฐานข้อมูลสำนักงานตรวจคนเข้าเมือง (Immigration Bureau) ก็ไม่พบข้อมูลเธอแต่อย่างใด มันน่าสงสัยจริงๆ
“มาคนเดียวเหรอค่ะรูปหล่อ” น้องๆในคลับบาร์เข้ามาชวนผมคุยเป็ระยะๆ สลับกับเพลง I just wanna pen fan you dai bor ของสิงโต นำโชค ถ้าใครรู้จักเพลงนี้คงเข้าใจว่าเพลงนี้ชื่อว่าเพลง โดดดิด่ง แต่จริงๆแล้ววง BNK48 รุ่นที่ 2 เขามีเพลงชื่อนี้อยู่แล้ว (แต่ไม่ค่อยติดหูเท่าไหร่) เพลงๆนี้คงเป็อนุสรณ์การแพร่ระบาดของโควิด-19 ทั่วโลก นักท่องเที่ยวหาย รายได้หด พัทยาร้างแต่มีสิ่งหนึ่งเป็ข้อดีคือการที่ธรรมชาติได้เยียวยาหาดทรายแห่งนี้ให้กลับมาสวยงามดั่งเดิม และย้ำเตือนให้คนเราระลึกเสมอว่ายิ่งเราทำร้ายโลกมากเท่าไหร่ ธรรมชาติผู้ให้สร้างสรรพชีวิตรวมถึงคนเรานั้นยิ่งทวีบทลงโทษให้รุนแรงมากยิ่งขึ้นเท่านั้น (ผมช่วยนักเขียนโปรโมทนิยายเื่ที่ 4 ของเขาอยู่นะครับ The Arc Tan Equation 3.0 ชื่อภาษาไทย ตรีพสุธากัมปนาท ฝากติดตามด้วยนะครับ ผมละเมิดกฏของ Multiverse อีกแล้วซินะ จะได้รับบทลงโทษแบบ Dr.Strange ในหนังของ Marvel รึป่าวว้า)
“ใช่ครับ ผมมาคนเดียว” ผมตอบสาวๆ แต่อยากชวนท่านผู้อ่านกลับมาที่หาดพัทยากลางกันก่อนครับ
“คืนนี้ไปสนุกกันต่อไหม” เธอไม่ได้แค่พูดเฉยๆแต่พยายาม ใช้มือปลดกระดุมเสื้อฮาวายเนื้อผ้าบางๆกลางถนน (ที่ผมเองก็ตั้งใจปลดกระดุมเม็ดบนออกสองเม็ดอวดหุ่นที่ผมพยายามฟิตมานานหลายปี ยิ่งเครียดจากงานมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งเวทหนักมากเท่านั้น) ท่ามกลางสายตาคนไทยและชาวต่างชาตินับน้อย แต่เขาก็ไม่แคร์อะไรหรอกเพราะมันคือธรรมชาติของคน "I'm not sorry, It’s human nature" ใครเปิดเพลงมาดอนน่าครับผม "Express yourself, don't repress yourself - ปลดปล่อยมันออกมา อย่าเก็บกดมันเอาไว้" เสียงกระซิบนี้วนไปวนมาอยู่ในหัวสมองของผม ใครก็ได้ช่วยปิดเพลงนี้ในหัวผมทีครับ
“ดื่มกันก่อนไหมครับ” ผมต้องตีสนิทและชวนพวกเธอคุยเพื่อหาข้อมูล ผมต้องใช้เวลาในการชวนคุยสับเพเหระหนักไปทางเื่ลามกหยาบโลน นั่นทำให้ระดับแอลกอร์ฮอร์ในร่างกายผมสูงขึ้นเรื่อยๆตามมาด้วยความสามารถในการควบคุมสติสัมปชัญญะที่ลดลงอย่างรวดเร็วแบบกราฟที่เป็ส่วนกลับของสมการเอ็กโปเนนเชียล
“รู้จักคนในคลิปไหมครับ” ผมเอาคลิปนั้นให้เธอดู
“ตายแล้วหล่อขนาดนี้ยังต้องว่*วอีกเหรอคะ เสียดายของ” เธอหัวเราะคิกคักๆกับเพื่อนๆ จนผมเขิน
“อ้อ ผมชอบแบบนี้ครับ สเปคผมเลย” ผมก็แถไปเรื่อย
“หายากหน่อยนะคะ หน้าตาบ้านๆแบบนี้ สมัยนี้เขาต้องสวยแบบกังนัมบิวตี้ โบท๊อก ฟิลเลอร์ให้ปั๊วปังปุรีเย่ หน้าตาแบบนี้ขายไม่ออกหรอก” แสดงว่าเธอไม่รู้จักผู้หญิงคนนี้ แต่จริงด้วยซิผมอาจจะสืบหาข้อมูลเธอได้ตามคลีนิคเสริมความงามและศัลยกรรมตกแต่งทั่วพัทยา แต่ก็ไม่เจอ เธอเป็ใครกันแน่นะ โอ้ย! ปวดหัวชะมัด ยังแฮงค์ๆอยู่เลย คืนแล้วคืนเล่าผ่านไป ไม่มีอะไรคืบหน้า
“ผู้กอง! คดีคืบหน้าไปถึงไหนแล้ว” ผู้กำกับเรียกผมเข้าไปคุยจริงจัง
“ยังไม่พบเบาะแส หรือข้อมูลเธอเลยครับ”
“ทำไมคุณทำงานชุ่ยแบบนี้ ไปสืบที่พัทยาตั้งหลายวันไม่ได้เื่อะไรเลย มัวแต่ *ย*! ก*ห*!! อยู่รึไง” ผมถูกตำหนิอย่างรุนแรง
“ผมพยายามสุดกำลังเต็มความสามารถแล้วครับ ผมขอเวลาอีกแค่หนึ่งเดือน ผมจะจับกุมเธอให้ได้ครับ” ผมให้คำมั่นสัญญา
“ไม่ได้ นี่เป็คดีใหญ่ข้ามชาติ ผม้าปิดคดีภายในอาทิตย์นี้ถ้าคุณทำไม่ได้ ผมจะให้คนอื่นทำ แล้วผมคงพิจารณาการเลื่อนขั้น ขึ้นเงินเดือนของคุณออกไปไม่มีกำหนด” ผมได้รับแรงกดดันมหาศาล (แท้จริงแล้วมีนายตำรวจเส้นสายใหญ่โตที่รอเสียบตำแหน่งผมอยู่ และเป็ข้ออ้างที่จะไม่พิจารณาคนไม่มีเส้นสาย แต่มีผลงานอย่างผม)
“ครับสารวัติ ผมขอตัวไปสืบคดีต่อครับ” ผมได้แต่ก้มหน้าก้มตาทำงาน ไอ้ work load ที่ไม่เป็ธรรมไม่ได้มีแต่ในบริษัทเอกชนหรอกนะ
สิ่งที่น่าสนใจอย่างหนึ่งในตัวเธอคนนี้คือน้ำเสียงที่ฟังดูไม่เป็ธรรมชาติเอาซะเลย ผมดูคลิปวีดีโอนั้นซ้ำไปซ้ำมาหลายรอบและสังเกตเห็นอะไรบางอย่าง คำว่า “Welcome” ออกเสียงสำเนียงอเมริกัน (ซึ่งจะปิดริมผีปากเข้าหากัน) แต่เธออ้าปากและยิ้มต่อ ใช่แล้ว นี่ไม่ใช่เสียงของเธอ แต่เป็การพากษ์เสียงทำไมต้องพากษ์เสียงละ ปกติคลิปแบบนี้้าความเรียลๆสมจริงอยู่แล้ว รึว่าเสียงแหบ? ก็ฟังดูมีเสน่ห์ดีนะ หรือว่าเสียงใหญ่ เห้ย ! หรือว่าเธอเป็ …..
ผมมักมีสมมติฐานบ้าบอในหัวสมองเสมอ ถ้าให้พูดแบบสุภาพหน่อยคงจัดอยู่ในจำพวก "ความคิดสร้างสรรค์" (Creative) แต่เพื่อนร่วมงานหลายคนเข้าใจกันผิดว่าผมมีองค์หรือความสามารถเหนือธรรมชาติ เปล่าเลยครับหลายๆครั้งที่คลี่คลายคดีได้มาจากการมองจากหลายๆมุม บางทีสายตาคนเราอาจมีเส้นผมบางๆปิดบังไม่ให้เรามองเห็นตามความเป็จริง ใจหนึ่งก็กลัวจะหลงทางและเสียเวลาในการสืบหา แต่ใจหนึ่งก็ตัดประเด็นนี้ไม่ได้จริงๆ มันมีบางสิ่งที่บอกผมว่า “ลอง” สืบดูไหม (ถ้าผิดก็แค่เป็ผู้กองต๊อกต๋อยกันต่อไปเท่านั้นเอง)
ผมรวบรวมข้อมูลคลีนิคที่ให้ทำศัลยกรรมแปลงเพศได้ทั้งในไทยและต่างประเทศ (ซึ่งได้รับความร่วมมือจากประเทศเ่าั้เป็อย่างดี แต่น่าเสียดายที่ไม่พบข้อมูลของเธอเลย) ส่วนในไทยนั้นผมเอารายชื่อคนข้ามเพศชายเป็หญิงมาตรวจสอบดูทั้งหมด (จากทุกคลีนิคที่ทำประวัติคนไข้ไว้ในฐานข้อมูล) แต่ที่ทำให้ผมรู้สึกท้อใจเป็เพราะหลายๆคลีนิคเก็บข้อมูลคนไข้เป็เอกสารและผมต้องหาข้อมูลของแต่ละคนเทียบกับฐานข้อมูลทะเบียนราษฏ์จนไม่ได้หลับไม่ได้นอน
“เป็ไงบ้างมึง ได้ข่าวว่า่นี้ทำงานหนัก” ไอ้เมธ เพื่อนจากคณะวิทยาการสารสนเทศน์ที่เคยลงเรียนหมวดศึกษาทั่วไป วิชาการเขียนเพื่อนการสื่อสารด้วยกันสมัยมหาวิทยาลัย มาจากจักรวาลเดียวกันแต่มันมาแจมคนอื่นอีกแล้วครับโผม อีกแค่เอปพิโซตเดียว (ผมขอเรียกสั้นๆ ว่า อีพี ก็แล้วกัน) มาแย่งซีนกันอยู่ได้ หรือว่ามันเป็พระเอกซีรีส์นี้ว่ะ ไม่ดิอีพีนี้ของผม ผมดิเป็พระเอก ????????
มันวีดีโอคอลทางไลน์มาคุยกับผมตอนที่ทีมเกมเมอร์ของมันกำลังสตรีมมิ่ง (Streaming) เกมออนไลน์และปล่อยให้คนในทีมที่มีสกิลเก่งแต่ปาก โม้และคุยกับคนที่เข้ามาดูไป นี่คือวิถีการหาเงินในฝันของคนยุคใหม่ที่อยากเป็นายของตัวเอง แต่ไม่มีหรอกคำว่ามั่นคงในชีวิต ขอแค่กอบโกยเงินจำนวนเงินมากๆใน่เวลาสั้นๆ จะมีสักกี่คนที่ทำได้แบบยั่งยืน จะว่าไปอาชีพแบบผมก็ไม่เห็นจะมั่นคงตรงไหน จะเป็ไข้โป้งตายวันตายพรุ่งวันไหนก็ไม่รู้เพราะไปขัดขาขัดแข้งผู้มีอิทธิพลเข้าหลายครั้งหลายหน ทุกครั้งที่คิดทวบทวนเื่ความสุขที่ยั่งยืนในชีวิต ผมมักจะคิดถึงเพื่อนคณะสิ่งแวดล้อมฯสมัยมหาวิทยาลัย เขาชื่อฟาร์ม ถึงจะไม่ได้สนิทกันมากแต่ทุกครั้งที่เพื่อนฟาร์มโพสรูปสีเขียวขจีของต้นไม้ใบหญ้าในไอจีสตอรี่ที่ไม่เคยใส่ฟิวเตอร์อะไรเลย ถึงหน้าตัวจะโชกเหงื่อ ถึงจะไม่ได้มีคนกดติดตามเป็ล้านๆเหมือนเน็ตไอดอลก็ไม่เห็นเป็ไร มันทำให้ผมคิดถึงท้องไร่ท้องนา ป่าเขาหินโลมา หินสามวาฬ ถ้านาคาที่บึงกาฬบ้านเกิดผม ป่านนี้จะเป็ยังไงบ้างนะ (อ้าว ใจลอยส่องเฟส ส่องไอจีคนโน้นคนนี้อยู่ได้ ฉิบหายละไม่ทันแล้วๆ)
“ยังไหวว่ะ กรูแม่งต้องมาพิมพ์ชื่อหาข้อมูลเสียเวลาชะมัด” ผมบ่นอุบ ตาก็อ่านลายมือขยุกขยุยที่ไม่รู้ว่าจะรีบเขียนไปไหน แถมยังพิมพ์ชื่อแบบจิ้มเอาทีละตัวอีก ก็คนมันโสดทำแต่งานไม่มีคนให้แชตหานี่หว่า พิมพ์ช้าต้องขออภัย
“มันยุคไหนแล้วว่ะมึง มานั่งพิมพ์อยู่ได้ ไหนแชร์สกรีนมาดิ กูดูให้” ก็โปรแกรมที่มันลงให้นั่นแหละ มันถึงเห็นรูปแบบข้อมูลและช่วยตำรวจอย่างผมให้ตามทันเทคโนโลยีที่ล้ำหน้าเกิ๊น (คนที่ไม่ค่อยมีหัวด้านไอทีแบบผมก็คงใช้ชีวิตบนโลกใบนี้เหนื่อยหน่อย)
“ไอ้ควาย มึงรูปจัก picture to text ป่ะ เออช่างแม่ง เดียวกูเขียน script แล้ว run ให้ ไหนมึงกรุณาไป scan เป็ file pdf ส่งให้กรูดิ อ้อ! มึงอย่า scan ทีละแผ่นเชียวนะ มีเครื่องก็ใช้ให้เป็ใช้ให้คุ้มด้วย เอา filr เดียว sacn แม่งมาทุกแผ่นเลย” ผมโดนด่าเป็ชุด อย่างงงๆศัพท์ ICT แล้วก็ต้องไปทำตามที่มันบอก มันใช้มือข้างซ้ายเล่นเกม แต่มือข้างขวากับคอมพิวเตอร์อีกเครื่องเขียนโปรแกรมให้ผม ( คือกูไม่เข้าใจไงว่ามึงจะใช้หลายเครื่องหลายจอพร้อมกันทำไม) ส่วนไอ้ผมต้องใช้เวลาสักพักในการสแกนเอกสารกองท่วมหัว (มันจะพังลงมาทับตายวันไหนก็ไม่รู้)
“เดี๋ยวกูส่งเมลล์ให้นะ” ผมว่าจะเอาไฟล์แนบแล้วส่งหามัน
“อ้าวกำ ขนาดเกินส่งไม่ได้ว่ะ” ได้ไฟล์เป็พันๆหน้าขนาดเกือบร้อยกิ๊กกะไบต์โดยประมาณ ชิพหายละกรู
“มึงลืมปรับขนาดช่ะ” ประโยคคำถามสั้นๆที่ไม่ได้ตามด้วยคำด่าน่ากลัวชะมัด
“เออกูลืม เดียวกูไรท์แผ่นส่ง EMS ให้” ผมโครตดีใจที่ได้ใช้คำย่อกับมันแต่ทำหน้าจ๋อยเตรียมรับคำด่าและอยากอุดหนุนรัฐวิสาหกิจอย่างไปรษณีย์ไทยที่นับวันยิ่งแข่งขันกับเอกชนเขาไม่ได้เลย
“ไอ้ควาย แล้วมึงจะมีเน็ตไว้ทำไม กูดึงจากเครื่องมึงได้เลยไม่ต้องส่ง ปณ. เคอรี่เหี้ยไรทั้งนั้นเื่แค่นี้ต้องให้สอน เร็วๆชักช้า เสียเวลา” เอิ่ม ได้ข่าวว่ามึงเล่นเกมอยู่มะ ดูมันดิมิวซ์เสียง (Mute) ไลฟ์สดแต่เปิดไมค์ด่าเพื่อน (มันเคยบอกว่ามันอ่านอัลกอร์ลิทึม (algorithm) ในการเขียนเกมจนหมดและรู้ว่าจะเอาชนะยังไง ถ้ากูเป็มึงนะ คนเก่งเกินไปจนมองโลกทั้งใบเป็แค่ข้อมูลแบบนี้แม่งก็ชีวิตคงน่าเบื่อจริงๆแต่มันคงไม่รู้ตัวเลยว่าชีวิตมันน่าสนใจขนาดไหน เอาเป็ว่าฝากติดตามอีพีถัดไป "ความรักเล็กๆกับข้อมูลมหาศาล ด้วยนะครับ จริงๆแล้วผมแอบอิจฉามันนะได้ชื่ออีพีที่ไม่เหมือนคนอื่นต้องเป็อะไรที่พิเศษจริงๆ ขายของช่วยมันหน่อย ???????? อุตส่าห์ให้ความร่วมมือกับเ้าหน้าที่ของรัฐในการคลี่คลายคดี)
“อะเจอแล้ว” พออัพโหลดไฟล์เสร็จปุ๊ป มันให้ผลลัพธ์กลับมาปั๊บ
“เหี้ย จริงดิ” ผมแทบไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง
“เพื่อนเล่นมึงเหรอ เสียเวลาอัด clip ทำ vlog upload youtube กูชะมัด” แม่งการให้เวลาแค่เสี้ยววินาทีกับเพื่อนทำให้มึงเสียเวลาขนาดนั้นเหรอว่ะ มันชิ่งหนีผมไปละไอ้เน็ตไอดอล พ่อยูทูปเบอร์เห่อยอดวิวอีกนิดเดียวแม่งมีคนซัปตะไคร้ (ผมหมายถึง subscript อ่าครับ) เกินบี้ เดอะสกาละมั่ง
ผมแทบไม่อยากเชื่อว่าผมจะตามสืบหาเธอจนเจอ!
ผมรีบไปที่คลีนิคต้องสงสัยที่ขออนุญาตไม่เอ่ยชื่อนะครับ คุณหมอยืนยันว่าเป็คนๆเดียวกันที่มาทำศัลยกรรมแปลงเพศเมื่อหลายปีก่อน เพราะเธอมีกำเนิดเพศสภาพเป็ “ชาย” แต่ทำไมถึงสวยได้ขนาดนั้น คุณหมอยังเอ่ยปากชมซ้ำแล้วซ้ำอีกว่าเธอคือลูกรักของหมอ หมอคือพ่อผู้ให้ชีวิตใหม่กับเธอ ผมสังเกตเห็นห้องคุณหมอประดับตกแต่งด้วยกุหลาบมากมายเต็มไปหมด
“โอ้ กุหลาบ์ แห่งเมืองปากซันที่อ้ายใฝ่ฝันหมายปองใจ อ้ายหวังอยากเคียงประคอง กุหลาบเป็สีดั่งทองเมื่อยามแสงส่องจากดวงสุรีย์” ผมได้ยินเสียงเพลง “กุหลาบปากซัน” เบาๆขณะที่คุณหมอให้ปากคำกับผม
“คุณรู้ไหมว่าจริงๆแล้วเพลงนี้มีต้นฉบับมาจาก สปป.ลาว” คุณหมอชวนคุย
“ผมพอทราบมาบ้างครับ แต่คนไทยส่วนใหญ่จะรู้จักว่าเป็เพลงของคนด่านเกวียน” ผมตอบ
“ผมคงให้ข้อมูลอะไรมากไปกว่านี้ไม่ได้แล้ว”
“ครับขอบคุณมากครับคุณหมอ”
“เขาเข้าใจแต่งเนื้อเพลงนะ กุหลาบเป็สีดั่งทองเมื่อยามแสงส่องจากดวงสุรีย์ จริงๆแล้วกุหลาบสีอะไรก็ไม่รู้แต่แสงสะท้อนจากดวงอาทิตย์เข้าตาคนเราให้เห็นและเชื่อแบบนั้น ความจริงอาจจะไม่เป็อย่างที่เห็นก็ได้” คุณหมอพูดลอยๆยิ่งทำให้ผมไม่เข้าใจ
รูปถ่ายที่ผมได้มานั้นเป็แค่เด็กผู้ชายหัวเกรียน กรอกข้อมูลด้วยลายมือของพยาบาลเพราะเขา/เธอเป็คนสัญชาติลาวเลยเขียนภาษาไทยไม่ได้ ผมมาถึงบางอ้อว่าทำไมถึงหาข้อมูลเธอไม่เจอ ส่วนหนึ่งเป็เพราะฐานข้อมูลประชากรของคน สปป.ลาวส่วนใหญ่ (ที่อาศัยอยู่ตามพื้นที่ห่างไกลความเจริญ) ยังคงเป็เอกสารและมีความเป็ไปได้สูงที่เธอจะลักลอบเข้าเมืองอย่างผิดกฎหมาย ผมต้องขอขอบคุณคุณหมอที่ให้เบาะแสสำคัญว่าเธออยู่ที่พัทยา ทำไมผมถึงหาไม่เจอนะเหรอ เพราะว่าเธออยู่ในโซนวีไอพี ที่ให้บริการเฉพาะลูกค้าคนพิเศษเท่านั้นยิ่งทำให้ผมต้องวางแผนการบุกรังโจรอย่างรัดกุม ไม่เช่นนั้นอาจจะแหวกหญ้าให้งูตื่นก็เป็ได้ เ้าหน้าที่สนธิกำลังจากหลายภาคส่วนร่วมกันปฏิบัติหน้าที่ ผมปลอมแปลงเอกสารและข้อมูลเพื่อให้เข้าถึงตัวเธอได้ง่ายยิ่งขึ้น ผมในลุคเพลย์บอย ใส่เสื้อผ้าแบรนด์เนมทั้งตัว (ปกติผมไม่ใส่หรอกนะ) พร้อมด้วยผู้ติดตาม (น้องๆในหน่วย) ช่วยเช็คอินและตรงไปยังห้องวีไอพี ที่ถูกตระเตรียมไว้เป็อย่างดี ไม่นานเธอก็มาถึงพร้อมบอร์ดี้การ์ด
“สวัสดีคะคุณวีรชาติ ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะ” เธอกล่าวทักทาย ผมปลอมชื่อ เพื่อสืบความลับจากเธอ
“ผมขออยู่กับคุณสองคนได้ไหม” ไอ้เื่หม้อสาวผมถนัดนัก
“ด้วยความยินดีคะ” เธอพยักหน้าให้บอดี้การ์ดเหลือแค่เราสองคนในห้อง เธอถอดชุดคลุมออกเป็ชุดเดรสเนื้อผ้าบางเบาพริ้วไหวตามลมทะเลเพราะมันเป็กระแสลมที่พัดจากทะเลเข้าสู่บก แต่สายลมนั้นไม่ใช่ลมบกเพราะไม่ได้พัดจากบกลงสู่ทะเล ช่างลมแม่งเหอะเธอชวนผมไปดื่มที่ระเบียงรับลมเย็นๆดูพระอาทิตย์ตกดิน เธอชวนคุยอย่างเป็กันเอง เธอเป็คนมีเสน่ห์และทำให้ผมเคลิบเคลิ้มจนลมทะเลกลายเป็ลมบก บางทีผมก็เผลอใจไปจนลืมว่าผมกำลังทำงานอยู่ มารู้ตัวอีกทีผมก็นอนแช่อ่างน้ำอุ่นเล่นตีฟองสบู่กับเธออยู่ซะงั้น ยังไม่มีโอกาสได้ล้วงข้อมูลอะไรจากเธอ มัวแต่ล้วง เอิ่ม ผมหมายถึงล้วงตังในกระเป๋ามาดึงดูดความสนใจจากเธอครับ
“ผมคุ้นหน้าคุณมากเลย เหมือนเคยเห็นที่ไหน” ผมชวนเธอคุย เธออาบน้ำให้ผมไป บางส่วนของร่างกายผมตอบสนองตามธรรมชาติต่อการััอันนุ่มนวลของเธอ
“สงสัยจะหน้าโหลมั่งคะ ต้องปรึกษาคุณหมอแล้วแบบนี้” เธอเห็นเป็เื่ขำขันแต่วิธีการบริการของเธอนั้นเป็มืออาชีพ
“ผมหมายถึงบนเว็บไซด์รึในแอปไรสักอย่าง”
“พอร์นฮับเหรอ”
“มั่ง”
“ไหนว่ากระทรวงไอซีทีปิดกั้นไปแล้ว”
“คงไม่ยากเกินความ้าของผมหรอกครับ”
“หล่อแบบนี้ดูหนังเอวีด้วยเหรอ”
“ก็มีบ้าง”
“ไม่ต้องดูหรอกดูหนังแท้ๆดีกว่า” เธอจับมือผมไปััที่หน้าอกดูมๆของเธอ
“ชอบไหม” เธอถาม
“ชอบมากเลยครับ” ผมตอบด้วยเสียงกระเซ่า เธอลุกขึ้นจากอ่างอาบน้ำแล้วชวนผมไปต่อที่เตียง ผมโผเข้าไปกอดเธอ แต่เธอผลักผมออก ผมยิ่งรุกไล่เธอหนักแต่เธอทำเป็ขัดขืนเล็กน้อยยิ่งทำให้เธอดูน่ารักและนั่นเป็ภาพจำสุดท้ายก่อนที่ภาพจะตัดไป
"ผู้กองๆ ตื่นเถอะครับ" ทำไมเป็เสียงผู้ชายว่ะ เธอก็ไม่ได้เสียงห้าวขนาดนั้นนี่หว่า เราคุยกันตั้งนานยังไม่ได้ถามชื่อเลย
"ผู้กอง ตื่นครับ" ตามมาด้วยเสียงเพรี้ยเขาตรงหน้า ตาสว่างเลยดิครับ
"เห้ยมาได้ไงว่ะ บอกให้รอข้างนอก น้องเขาไปไหนแล้ว" ผมยังคงงัวเงียและพยายามทบทวนสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อคืน
"มือถือครับผู้กอง น่าจะมีคนเป็ห่วงผู้กองอยู่ครับ" ผมใแทบจะหัวใจวายตาย ร้อยกว่าสายที่ไม่ได้รับส่วนใหญ่เป็คุณพ่อคุณแม่ของผมที่บึงกาฬ ปกติท่านไม่ค่อยโทรหา แสดงว่าต้องมีเื่เร่งด่วน ผมจึงรีบโทรกลับ
"ครับแม่ พอดีผมเพิ่งตื่นครับ" ผมรีบแก้ตัว
"ทำไมลูกทำตัวเหลวไหลแบบนี้ แม่เสียใจนะลูก" เป็ครั้งแรกที่ผมทำให้แม่ร้องไห้ ผมยังงงงวยอยู่กับเื่ที่เกิดขึ้น
"ใจเย็นๆนะครับแม่ ผมทำอะไรผิดผมขอโทษครับ แต่ผมไม่รู้เื่เลยนะครับว่าเกิดอะไรขึ้น"
"ก็คลิปนั่น" แม่เอาแต่ร้องไห้ ส่วนพ่อเงียบไม่ได้พูดอะไร แต่ผมรู้ว่าพ่ออยู่ใกล้ๆแม่และก็เป็ห่วงผมไม่น้อยกว่ากัน
"คลิปอะไรครับแม่ ผมไม่เข้าใจ ผมขอเชคก่อนแล้วผมจะรีบโทรกลับนะครับ" ผมวางสายทั้งๆที่ยังไม่ได้เครียร์กับแม่
"คลิปอะไรว่ะ" ผมบ่นอุบ
"ผู้กองอ่านไลน์รึยังครับ" มันยิ้ม
"ไอ้เชี่ยเอ้ย ชิพหายละกรู" มีคลิปหลุดผมโดนลักหลับกับหญิงสาวสวมหน้ากากปริศนาว่อนทวิตเตอร์ (แต่ผมรู้ดีว่าเป็เธอคนนั้น)
"ผมอิจฉาผู้กองมากๆเลยครับ ได้มาเยอะน่าจะแบ่งๆกันบ้าง"
"ไอ้เชี่ยเอ้ย ใช่เวลามาล้อกูไหม" ผมด่าไอ้รุ่นน้อง แต่ผมไม่ได้ใส่ใจเท่าการอธิบายเป็หลายๆชั่วโมงให้คุณพ่อคุณแม่ผมเข้าใจ แม่งเอ้ยทำไมซวยแบบนี้ว่ะ เพราะความผิดพลาดของผมทำให้ผมถูกพักราชการ คดีก็ยังไม่คลี่คลายยังต้องมีเื่ฉาวอีก ยัยตัวแสบเอ้ย อย่าให้ได้เจอนะพ่อจะจัดให้หนักๆเลย (ผมหมายถึงต่อว่าเธอนะครับ อย่าคิดมากครับ)
คดีของผมถูกโอนไปให้ผู้กองรุ่นน้องทำแทน ส่วนผมเองก็ลำบาก ???? ต้องจำใจวางมือ ถูกสั่งให้พักงานแต่ก็เป็โอกาสที่จะได้กลับบึงกาฬสักที นานแค่ไหนแล้วที่ไม่มีเวลาว่างผมแทบจะจำไม่ได้แล้วด้วยซ้ำ ตลอดเส้นทางขับรถออกต่างจังหวัด ทางหลวงหมายเลขสอง ถนนมิตรภาพ ผ่านสระบุรีเลี้ยวขวา ผ่านเทอร์มินอล21 โคราชเลี้ยวซ้าย (ก็ไม่ได้ผ่านทางนี้นานมากจนลืมไปเลยว่าไม่เห็นต้องผ่าไฟแดงเข้ามาในเมืองโคราชเลย อีกนิดเดียวจะแวะไหว้ย่าโมได้ละ หวังว่าไอ้ต้าวที จาก ep.4 คงสบายดี แต่คนทาง ep.นี้แทบจะเอาตัวไม่รอด ช่วยตัวเองก่อนช่วยคนข้างๆอย่างที่คูมภีมลูกเรือของสายการบินชื่อดังจาก ep.5 เขาให้คำแนะนำนะเพื่อน) ผ่านตัวเมืองขอนแก่นมุดอุโมง ผ่ารถติดผ่านวงเวียนและยกมือไหว้หลวงประจักษ์ศิลปาคมที่อุดร (จริงๆตรงสี่แยกไหั์บ้านเชียงน่าจะขับเลี่ยงเมืองออกไป นี่ก็ดันลืมคิด) แล้วไปสิ้นสุดที่หนองคาย แต่จุดหมายปลายทางของผมต้องเลี้ยวขวาแวะนมัสการหลวงพ่อพระใสที่วัดโพธิ์ชัยก่อนมุ่งหน้าสู่บึงกาฬ (ที่ครั้งหนึ่งก็เคยเป็ส่วนหนึ่งของจังหวัดหนองคาย) ถึงเส้นทางจะยาวไกล มีเพียงแสงรำไรในหมองสีจาง บางครั้งก็รู้สึกอ้างว้าง ตลอดทางมีเสียงเสียงฝีก้าวที่ไร้จุดหมาย แต่ในห้วงความคิดของผม มีแต่เื่ให้คิดวกไปวนมาเกี่ยวกับคดีปริศนา ถึงผมจะพยายามหาทางคลี่คลายคดีมากแค่ไหน สุดท้ายก็เจอแต่ความดำมืดรอบด้านทุกทิศทาง ไม่มีทางให้ไปต่อ แต่อย่างน้อยความงดงามของทัศนียภาพสองข้างทางยังพอให้ผมคิดถึงภาพความทรงจำในวันเก่าๆค่อยๆผุดขึ้นจากห้วงความทรงจำ คิดถึง่เวลาดีๆที่คุณพ่อคุณแม่พาขับรถข้ามสะพานมิตรภาพไปกินอาหารฝรั่งเศษในราคาสบายกระเป๋าที่เวียงจันทร์ คิดถึงคืน 15 ค่ำเดือน 11 ของทุกปีถ้าที่นครพนมีไหลเรือไฟ สกลนครมีแห่ปราสาทผึ้ง (แต่เพื่อนบางคนเลือกที่จะไปดูแห่ดาวจนมีเื่มีราวกันอ่านะ ความลับจะไม่เป็ความลับอีกต่อไป เมื่อเติมคำว่าอย่าบอกใครนะท้ายสตอรี่ของเพื่อนธัน ไอ้ต้าวซาจิของสาวๆ มันมีแต่จะพูดหรือไม่พูดเท่านั้น 55) ส่วนผมไม่เคยได้ไปไหนเพราะปีไหนๆหัวใจของพวกเราก็เอาแต่เรียกร้องจะไปดูบั้งไฟพญานาค ความมหัศจรรย์ที่จะมาให้เห็นแค่ปีละครั้ง เราต้องออกเดินทางกันแต่เช้าเพื่อไปจับจองหาที่นั่งชมที่ลานนาคาเบิกฟ้า บริเวณหน้าวัดไทย ในตัวอำเภอโพนพิสัย จริงๆแล้วแถวๆบ้านผมก็มีเหมือนกัน ถ้าใครไม่สะดวกเดินทางไป อ.โพนพิสัย ส่วนใหญ่จะไปรวมตัวกันที่วัดอาฮงศิลาวาสที่ห่างจากตัวเมืองบึงกาฬไม่มากนัก มีความเชื่อกันว่าตรงนี้เป็สะดือแม่น้ำโขงเพราะมีความลึกถึง 200 เมตรและในฤดูน้ำหลากจะเกิดปรากฏการณ์วังน้ำวนซึ่งเป็ความมหัศจรรย์ทางธรรมชาติ นอกจากนี้ยังมีอุทยานหินงามอาฮง ถ้ำพระอุปคุตและพระธาตุเจดีย์ศรีอาฮงที่ตั้งอยู่บนหินผาเลียบถนน ชยางกูร หมายเลข 212 ไม่น่าเชื่อครับว่าถนนเส้นนี้มีจุดเริ่มต้นที่จังหวัดอุบลราชธานียาวมาถึงหนองคายเลยทีเดียว ไม่มั่นใจว่าไอ้ต้าวซาจิ จาก ep.8 จะเคยพาสาวๆในสังกัดมาออกเดทตามเส้นทางนี้บ้างรึป่าว 55
ถ้าถามว่า อะไรคือสิ่งที่ทำให้ตัดสินใจไปดูบั้งไฟพญานาคที่โพนพิสัย?
คำตอบก็อาจจะเป็เพราะ "โอกาส" ที่จะได้เห็นมากกว่า เพราะเชื่อกันว่าโพนพิสัยมีโอกาสเห็นมากที่สุด ดังนั้นถ้าคนเรามีสิทธิ์ที่จะเลือก ใครๆก็อยากมาที่โพนพิสัยกันทั้งนั้น จึงไม่แปลกที่ลานนาคาเบิกฟ้าจะคลาคล่ำไปด้วยผู้คนมากมายจากทั่วทุกสารทิศถึงจะขยายพื้นที่เพิ่มเติมเป็ลานนาคาเบิกฟ้า 2 ก็ยังไม่เพียงพอสำหรับผู้คนมากมายที่ หลั่งไหลเข้ามาชมความมหัศจรรย์ของปรากฏการณ์ทางธรรมชาตินี้อย่างแน่นขนัดกันทุกปี
"ซ่อยข่อยแหน่" ผมยังจำเสียงของเด็กผู้ชายตัวเล็กๆรุ่นราวคราวเดียวกับผมเมื่อหลายสิบปีก่อนในเหตุการณ์ ชุนมุนวุ่นวายฉุดกระชากลากถูเด็กตัวเล็กๆที่ผมเองก็ไม่เข้าใจว่าจะให้ผมช่วยอะไร ยังไม่ทันหายงง กว่าผมจะพาคุณพ่อคุณแม่มาช่วยเขาก็หายไปเสียแล้ว เป็เหตุการณ์ในความทางจำในวัยเด็กของผมที่ยังคงหยั่งรากฝังลึกในจิตใจและยังไม่หายข้อสงสัยแม้เวลาจะผ่านมานานหลายสิบปี และเื่ราวในวันนั้นเป็อีกหนึ่งแรงบันดาลใจให้ผมเลือกเป็ตำรวจในวันนี้และยังหวังว่าสักวันผมจะได้มีโอกาสช่วยเหลือเพื่อนมนุษย์ที่มีแววตาน่าสงสารเหมือนเด็กคนนั้น แววตานั้นคุ้นเคยจริงๆ เหมือนเคยเห็นที่ไหน ผมพยายามคิดเท่าไหร่ก็คิดไม่ออก
ในที่สุดก็ถึงสักที สุดเขตแดนอีสานเหนือ! หรือต้องพูดว่าเหนือสุดแดนอีสาน!! ผมเองก็ไม่แน่ใจแต่ที่แน่ๆ คุณเห็นเทือกเขาสูงใหญ่ที่อยู่อีกฝากของแม่น้ำโขงนั้นไหม ถึงชื่อจะไม่ไพเราะสักเท่าไหร่แต่มีเสียงลือเสียงเล่าอ้างว่าเป็ูเาที่มีธาตุกายสิทธิ์ซุกซ่อนอยู่ เหล็กไหลในตำนานศาตราวุธโบราณยังไงละ แต่ไม่ต้องกลัวว่าเนื้อเื่จะสับขาหลอกเป็แนวแฟนตาซีนะครับ สบายใจได้
"โอ้กุหลาบ์แห่งเมืองปากซันที่อ้ายยังฝันหมายปอง ใจหวังคู่เคียงประคอง กุหลาบเป็สีดั่งทอง เมื่อยามแสงส่อง จากดวงสุรีย์" แหมกลับบ้านทั้งทีจะไม่ได้ยินเพลงนี้ได้ไง จะว่าไป่นี้ผมได้ฟังเพลงนี้บ่อยไปแล้วนะ เดจาวูชัดๆ ถึงนี่จะเป็เนื้อร้องจากการประพันธ์ของท่านจำปา ลัดตะนะสะหวัน (สุลิวัต) ศิลปินชาวสปป.ลาวที่คนไทยเราคุ้นเคยกันดีเมื่อศิลปิน คนด่านเกวียนนำมาขับร้อง แต่เชื่อผมเถอะครับว่าเสียงแซกโซโฟนที่ไพเราะ นุ่มละมุนดั่งบรั่นดีที่เก็บบ่มมานานหลายสิบปีที่ลอยมาตามสายลมนี้ จะทำให้ใครหลายๆคนต้องมนต์สะกดเสน่ห์แห่งบึงกาฬตรงข้ามปากซันเป็แน่แท้ ยกตัวอย่าง เช่น คุณแม่ของผมที่นั่งฟินอยู่ด้านโน้น ไม่เป็อันถักไหมพรมงานอดิเรกของข้าราชการเกษียรกันเลยทีเดียว
"อ้าวมาแล้วเหรอ พ่อเน็ตไอดอล" คุณพ่อของผมหยุดเป่าแซคโซโฟนและทักทายผมด้วยประโยคที่ทิ่มแทงจิตใจ
"โถพ่อแค่นี้ก็อายเขาจะแย่อยู่แล้ว จะมาซ้ำเติมกันทำไม" ผมน้อยใจนะ
"ถ้าเราไม่ได้ตั้งใจ พ่อเขาก็ไม่เห็นว่ามันจะเป็เื่ใหญ่อะไรหรอกลูก เอาความผิดพลาดมาเป็บทเรียน" แม่ของผมหันมาพูดจาปลอบประโลม และไม่สนใจไหมพรมเ่าั้แล้ว แต่ผมว่าเพลาๆบ้างก็ดีนะครับ ตอนนี้ทุกอย่างในบ้านถูกคลุมไปด้วยไหมพรมหมดแล้ว นี่ยังไม่นับเสื้อที่แม่ถักส่งไปให้ผมนะครับ เต็มตู้เสื้อผ้าไปหมดแล้ว
"ซ้ำเติมที่ไหนกัน เขาเรียกว่าพลิกวิกฤติให้เป็โอกาส เผลอๆลูกชายเราจะได้เป็ดารากับเขาก็ได้นะงานนี้" พ่อผมพูดติดตลกเหมือนเคย ผมรู้ว่านี้คือวิธีปลอบใจในวิธีของพ่อ
"ดาราอะไรอ่าพ่อ ผมแก่แล้วน่ะ" ผมชวนพ่อคุยเบี่ยงเบนความสนใจ
"ดาราหนังเอวีงาย มันเป็ความฝันของพ่อสมัยหนุ่มๆเลยนะ" เอิ่ม ใครเขาจะไปเชื่อว่านี่เป็คำพูดคำจาของอดีตข้าราชการชั้นผู้ใหญ่ที่ใครๆต่างก็นับหน้าถือตา
"เดี๋ยว เถอะตาแก่ จะโดนไม่ใช่น้อย" แม่ก็นะอายุปูนนี้ยังหึงยังหวงกันอิ๊ก หวานเกิ๊นนน
"อยากโดนจุงเบยน้องสาว" แหม พ่อผมเขาร้ายจริงๆ แม่ผมได้แต่ยิ้มเขินอายแล้วถักไหมพรมต่อ ส่วนผมนะเหรอ ขอตัวไปนอนยืดหลังเพราะความเหนื่อยล้าจากการขับรถหลายชั่วโมงก่อนแล้วกันครับ
"ไงไอ้แอคเคอร์ ดังใหญ่แล้วนะมึง" ยังไม่ทันที่ผมจะได้เอนหลังพักเลยก็ได้ยินคำพูดที่ฟังแล้วรู้สึกหงุดหงิดชะมัดกับฉายาที่ได้มาแบบไม่ตั้งใจ และไม่เต็มใจที่จะถูกเรียกมันฟังดูเป็การมู่ลี่กัน แต่เอาคำว่าพูดเล่นมาบังหน้า การบูลี่หรือกลั่นแกล้ง (bully) ที่มีมาแต่โบราณกาลจนถึงทุกวันนี้ ดังจะเห็นได้จากวรรณคดีเื่รามเกียรติ์ได้นำโครงเื่มาจาก รามายณะของอินเดียอีกทีเล่าถึงเหล่าทวยเทพที่รุมบูลี่ "นนทก" น้อนั์ผู้น่าสงสาร เขาก็ทำหน้าที่ของเขาคือเฝ้าประตูทางเข้าขึ้นเขาไกรลาสที่ประทับของหนึ่งในมหาเทพตรีมูรติ trinity supreame god ระดับจักรวาลอย่างพระอิศวรเชียวนะ จนเื่ราวบานปลายไปดราม่าขอนิ้วเพชรแล้วชิเหน่ เกเรจนพระนารายณ์ต้องมาปราบ จนเลยเถิดไปซีซั่นสองเป็ศึก ทศกัณฐ์กับพระรามอันเป็ต้นเหตุของความฉิบหายระดับโลกเชียวนะ (ต้นเหตุมาจากการแย่งผู้หญิงอ่านะ ผมก็ไม่ได้อยากพูดหรอกว่ามันมาจากความ *** ของผู้ชายทั้งนั้นที่ทำให้โลกเกือบชิพหาย) ผมหวังเป็อย่างยิ่งว่าเื่ราวของผมจะไม่เลยเถิดไปจนถึงขั้นนั้นหรอกนะครับ (คุณคิดสงสารคนอื่นที่ไม่เกี่ยวข้องเหมือนผมบ้างไหม ดูดิ ทั้งพระลักษณ์ที่เคยเป็พญาอนันตนาคอยู่ดีๆ นางสีดาเคยเป็พระลักษมีอยู่ดีๆ อ้าวเห้ย! ไม่เหมือนที่คุยกันไว้หนี่หน่า ถูกดึงมาเกี่ยวด้วยสะงั้น อีหยังว่ะ? ทำไมนนทกไม่ฟ้องกรมแรงงานหรือว่ากฏหมายมีไว้เพื่อเอื้อผลประโยชน์ให้กับคนรวย หรือไม่ก็ไปออกรายการโหนกระแสให้พี่หนุ่มกรรชัยเขาช่วย คือผมกำลังพูดถึงรามเกียรติอยู่นะครับ ไม่ได้เสียดสีเื่การเมืองไทยเลยจริงๆ แต่ของจบประโยคด้วยอิโมจิมองบนร้อยตัว)
"ก็ไม่ยังไงเพิ่งถึงบ้าน กำลังจะนอนแค่นี้นะ" ผมรีบตัดบทไอ้เมธแบบไม่สบอารมณ์ อารมณ์เสีย เบื่อไอ้ยูทูปเบอร์ร้อยล้านวิว
"อ้าวแซวนิดแซวหน่อย ทำเป็งอลเป็เด็กไปได้ กูแค่จะมาอัพเดทข่าวเื่แม่สาวสุดแซ่บแค่นั้นเอง ไว้คุยวันหลังก็ได้" ผมว่าประโยคหลังนี้เป็ประโยคคำสั่งให้ผมพินอบพิเทาเลียแข่งเลียขา ถามว่าผมยอมไหม ตอบเลยว่า
"ครับคุณเพื่อนเมธ ผมว่างและสะดวกคุยตอนนี้มากๆเลยครับ" ผมแม่ง ตอแหลสัดๆ จากโหมดดับเครื่องชนเป็โหมดสุภาพบุรุษทันทีเพราะมีคดีที่ต้องสะสาง
"จาก biometrics ของผู้ต้องหาที่มึงให้กูมากูรู้แล้วละว่าเธออยู่ที่ไหน" ผมแอบให้ข้อมูลลายนิ้วมือ หมายเลขโทรศัพท์มือถือและข้อมูลที่หาได้จากกล้องวงจรปิดกับไอ้เมธแล้วมันใช้ความอัจฉริยะในการลักลอบเข้าระบบเพื่อสืบหาร่องรอยจากแอปธนาคาร จีพีเอส หรือแม้แต่ไทม์ไลน์ที่ไปซิงค์โครไนท์กับบัญชีผู้ใช้ข้างเคียงจนในที่สุดมันก็พบว่า
"เขาอยู่ใกล้ๆมึงเลย แค่อยู่อีกฝั่งของแม่น้ำโขง" มันพูดอะไร อำกันเล่นรึป่าว
"ห้าาาา จะเป็ไปได้ไง ถ้าบอกว่าอยู่มัลดีฟ เกาะอีสเตอร์ ยังน่าเชื่อกว่านี้" ผมประหลาดใจ
"ตอนแรกกูก็คิดเหมือนมึง แต่พอกูเช็คจีโอโค้ดกับภาพถ่ายดาวเทียมจากหลายๆแหล่งกูว่าเป็ไปได้ว่ะ ตอนนี้ที่แม่น้ำซันใกล้ๆูเาค. เหมือนมีพื้นที่ป่าบางส่วนหายไปกลายเป็สิ่งก่อสร้างขนาดใหญ่แทน" ขอบคุณคุณ์ที่ดลจิตดลใจให้มันใช้อักษรย่อแทนชื่อูเาในตำนานเหล็กไหลแบบนั้น ผมได้แต่คิดโทษตัวเองว่าผมช่างโง่เขลา คุณหมอคลีนิคศัลยกรรมบอกใบ้ผมตั้งนานแล้วทำไมผมไม่ฉุกคิดสักนิด
"ขอบใจมากนะเว้ยเมธ กูว่าเื่นี้ไม่ชอบมาพากลแล้ววะ ส่งพิกัดและข้อมูลให้กูที เด๊ยวกูลุยต่อเอง"
"เห้ย มึงจะทำแบบนั้นไม่ได้นะเว้ย มึงถูกพักราชการ ส่งเื่ให้คนที่เขารับผิดชอบทำไปดิวะ มึงก็ควรพักได้แล้ว กับบางเื่มึงต้องหัดปล่อยวางบ้างนะเว้ย" ผมปล่อยให้เพื่อนเมธพูดจนจบเลย แต่ผมไม่ได้ฟังที่มันพูดเลยสักนิด แถมยังทำอะไรที่บ้าระห่ำและวู่วามกว่านั้น คดีนี้ทำให้ผมไม่เป็ตัวของตัวเอง มันทำให้ผมอับอาย ร้อนรนและเหมือนมีแรงดึงดูดบางอย่างที่ทำให้ผมกล้าเสี่ยง แม้รู้ว่าโอกาสที่จะชนะมีน้อยแค่ไหน อ้อ จะว่าไป ผมเองยังไม่เคยข้ามโขงไปปากซัน แขวง บลิคำไซ เลยสักครั้ง ทั้งๆที่ข้ามฝั่งไปก็ถึงแล้วแท้ๆ แต่การขับรถอ้อมไปเวียงจันทร์ ผ่านตม. นั่งเรือข้ามไปก็ไม่สะดวกเลย ผมได้แต่มองดูปากน้ำซันที่ไหลลงน้ำโขงตรงข้ามบึงกาฬั้แ่เด็กจนถึงวันนี้ แม่น้ำสองสายไหลมาพบกันก็เลยเรียกว่าน้ำสองสี น้ำซันจะใสกว่าน้ำโขง ก็คงเหมือนที่โขงเจียมจังหวัดอุบลที่มีวลีติดหูว่า "โขงสีปูน มูลสีคราม" (ที่ผมมั่นใจว่าไอ้หนุ่มสุดฮ๊อตอย่างไอ้ต้าวธันวา ซาจิต้า ราศีธนูนั่นจะไม่มีเวลาเล่าให้คุณฟังแน่ๆครับ ผมแอบนินทาแอบแชร์มันขนาดนี้ ผมไม่ได้อิจฉามันเลยจริงๆนะครับ ไอ้ต้าวดารา หึๆไม่เห็นจะหล่อตรงไหน)
ผู้พิทักษ์สันติราษฐ์นะเหรอ ถ้าหากที่ไปที่มาของสำนวนไทยที่ว่า "หมองูตายเพราะงู" ตำรวจอย่างผมถึงจะมีสิทธิ์ใช้อำนาจตามกฏหมาย แต่กลับโดนกฏหมายเล่นงานซะเอง ไหนๆก็ไหนๆละ ผมแม่งมีแผนการชั่วร้าย ก็แค่อยาก "แหกกฏ" บ้างจะเป็ไรไป
แม่น้ำโขงที่ยาวหลายร้อยกิโลเมตรตลอดพรมแดนประเทศไทยเป็ภาระอันหนักอึ้งและยิ่งใหญ่เหลือเกินของหน่วยเรือรักษาความสงบเรียบร้อยตามลำแม่น้ำโขงหรือเป็ที่เรียกกันสั้นๆว่าหน่วย นรข. สายน้ำที่ลึกเกินจะหยั่งถึง คงไม่มีใครบ้าพอที่จะสวมชุดประดาน้ำแล้วข้ามไปอีกฝั่งหรอกครับยกเว้นผม บ้านพี่เมืองน้องสองฝั่งโขงผู้คนจิตใจดีงามถามไถ่ เว้าลาวคือกัน (พูดภาษาถิ่นคล้ายๆกัน) และใสๆซื่อๆจิตใจดีจึงเป็เื่ง่ายที่จะสอบถามและหาข้อมูลจากผู้ที่อาศัยอยู่บริเวณรอบๆ เป็ที่น่าแปลกใจว่าไม่มีใครทราบข้อมูลอะไรมากนัก ไม่มีใครออกมาจากรั้ว มีแค่รถยนต์หรูที่ขับเข้าออกบ้าง ที่ดินตรงนี้แม้จะเคยเป็ของคนในพื้นที่แต่ก็ถูกขายให้เศรษฐีต่างชาติที่คนเวียงจันทร์แนะนำมา ผมยังเฝ้าซุ่มดูจากระยะไกล ตัวอาคารหนาทึบ ไม่มีความเคลื่อนไหวอะไรเลยผ่านไปนานหลายชั่วโมงผมแทบไม่ได้ข้อมูลอะไรเพิ่มเติมเลย จนถึงเวลาเย็นมีรถตู้ VIP หลายสิบคันขับเข้าไปในคลับเฮ้าส์มีกลุ่มชายสูงอายุ ดูภูมิฐานและมีฐานะหลากหลายเชื้อชาติได้รับการต้อนรับจากพนักงานต้อนรับหญิงหลายสิบคนแล้วเข้าไปในตัวอาคาร ผมส่งภาพและข้อมูลที่ได้ให้เมธช่วยหาข้อมูลพบว่ารถยนต์หลายสิบคันนี้เป็แก๊งค์ปล่อยเงินกู้นอกระบบ เก็บดอกเบี้ยรายวัน ซ้ำหนักด้วยวิกฤติค่าเงินกิบอ่อนค่าทำงานหนักแทบได้ แต่ได้รับเงินน้อยลง ไม่มีเงินจ่ายก็ใช้ลูกหลานขัดดอก พวกเดนมนุษย์นี้เอารัดเอาเปรียบขูดเืขูดเนื้อพี่น้องชาว สปป.ลาว ผมพยายามสะกดรอยตามและค่อนข้างมั่นใจว่าพวกมันเป็เครือข่ายขบวนการค้ามนุษย์ข้ามชาติ ผมเข้าไปถามข้อมูลกับลูกหนี้หลายรายและต่างร่ำไห้เป็เสียงเดียวกัน ผมเห็นคุณยายแก่ๆที่ลูกหลานหายตัวไปโดยที่ไอ้พวกแก๊งค์นรกอ้างว่าเอาตัวไปใช้งานขัดดอก ผ่านไปหลายสิบปีลูกหลานไม่เคยกลับมา ไม่รู้ว่าจะเป็ตายร้ายดียังไง และพวกมันกำลังกดดันให้เด็กหนุ่มทายาทคนสุดท้ายของบ้านต้องไปทำงานขัดดอกและมันจะกลับมารับตัวไปวันพรุ่งนี้ถ้าไม่มีเงินจ่ายหนี้ ผมจึงเตรียมการกับเมทให้ช่วยสะกดรอยแล้วอาสาปลอมตัวเป็พี่ชายที่อ้างว่าไปทำงานหาเงินที่ประเทศไทยหลายปี แต่พวกมันไม่ได้ติดใจอะไรเพราะผมพูดภาษาถิ่นสำเนียงคล้ายกับคนแถวนี้ พวกมันพาตัวผมขึ้นรถตู้ไป พวกมันมองผมกันใหญ่และหวังจะทำกำไรจากการค้าผมในครั้งนี้เพราะรูปร่างหน้าตาแบบผมกำลังเป็ที่สนใจของลูกค้า (ไม่ก็คงหาเื่กระทืบผมข้อหาหล่อเกินหน้าเกินตา 55) พอรถจอดผมเห็นคฤหาสน์อันใหญ่โตสวยงามแต่กลับเป็คุกกักขังเด็กหนุ่มสาวหลายสิบชีวิตไว้อย่างโเี้ทารุณ ผมถูกจับถอดเสื้อผ้าออกทั้งหมด ถูกสาดน้ำล้างตัวที่สกปรกมอมแมมออก เด็กบางคนถูกล่วงละเมิดทางเพศ ด้วยความสงสารผมจึงเข้าไปช่วยไว้แต่กลับตกเป็เหยื่อกามรมณ์ของพวกปีศาจในคราบคนเสียเอง ผมเจ็บแค้นฝังใจและสาบานกับตัวเองว่าผมจะทลายแก๊งค์ค้ามนุษย์นี้ให้ได้ผมจึงได้แต่อดทนรอจนกว่าโอกาสนั่นจะมาถึง
หลายวันผ่านไปพวกเราที่ถูกขังให้อดมื้อกินมื้อกลับได้กินอาหารมากมายผมรับรู้ได้ทันทีว่าวันค้ามนุษย์ได้มาถึง ผมแบ่งปันอาหารให้เด็กๆด้วยความสงสาร ยังไม่ทันที่ผมจะได้ทานส่วนที่เหลือ พวกแก๊งค์นรกเข้ามาจับกุมตัวผมแยกออกไปอีกห้องหนึ่ง ผมโดนจับตัดผม โกนหนวดเครา ขัดสีฉวีวรรณเป็อย่างดีแต่ร่างกายยังคงสิ้นไร้อาภรณ์ปกปิดร่างกาย และเป็อีกครั้งที่รูปร่างหน้าตาของผมไปถูกตาต้องใจไอ้พวกสวะเศษเดนมนุษย์และพยายามจะใช้ผมเป็เครื่องสนองตัณหาแต่หัวหน้าของพวกมันห้ามลูกน้องมันไว้แล้วพาผมเดินไปที่ห้องซื้อขายแค่คนเดียว (ระหว่างทางมันพยายามฉวยโอกาสแสวงหาความสำราญจากร่างกายผมและผมทำอะไรไม่ได้นอกจากต้องยอม) แสงไฟสลัวๆสาดส่องมาที่ตัวผม ผมเห็นคนมากมายทั้งชายหญิงแต่งชุดสวยหรูสวมหน้ากากสัตว์ป่านักล่า บ้างเป็หน้ากากเสือ หมาป่า สิงโตก็มี ผมถูกนำมาประมูลเป็คนสุดท้ายเพราะพวกมันคิดว่าจะขายผมได้ในราคาดี ผมแทบไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง เป็อีกครั้งที่ผมเห็นเธอคนนั้นในชุดราตรียาวสีขาวประดับคริสตัลแหวกหน้าเว้าหลังช่างเย้ายวนน่าหลงไหลและดูเหมือนเธอจะจำผมได้เพราะเธอพยายามส่งสายตามองมาที่ผมตลอดเหมือนพยายามจะบอกอะไรบางอย่าง
พิธีกร “The last item on sale today is . Its opening bid is set at 500,000 US dollars
and you can start bidding above value.
What am I offered for ? I invite your bids”
แม่งเอ้ย มันใช้สรรพนมเรียกคนด้วยกันว่าเป็ไอเทมซื้อขาย ขอให้พวกมึงตายตกนรก
ผู้ร่วมประมูลคนที่ 1 “700,000 dollars” อัพมาทีเดียวสองแสน ได้อยู่ๆ
พิธีกร “700,000 dollars, good start, anyone else?” ถ้าไม่มีใครบิดต่อผมนี่เสีย self แน่ๆครับ
ผู้ร่วมประมูลคนที่ 2 “850,000 dollars” มีแม่ยกมาช่วยผมไว้ อัพไปอีกแสนห้า ยาวปายๆ
พิธีกร “850,000.00 dollars! That’s great! really is a valuable piece, any more bids?” พิธีกรบิ้วสุด
ผู้ร่วมประมูลคนที่ 3 “One million dollars” คุณพระช่วย ผมมีค่า1ล้านเหรียญ ดีใจจัง อ้าวไม่ใช่ละ
พิธีกร “Wow, one million dollars, one million! Do I hear more?
Do I hear one million and two hundred thousand?”
ผู้รวมประมูลคนที่ 2 “One million and two hundred thousand” โห แม่ยกของผมทุ่มสุด
พิธีกร “That’s amazing, any other bids? No? Going, going, gone!” แล้วทุบค้อนเป็เสียงสัญญาณ
พิธีกร “sold to bidder 2” ผมถูกประมูลไปด้วยมูลค่าหนึ่งล้านสองแสนเหรียญ
แสงไฟค่อยๆหรี่ลงพร้อมกับการค้ามนุษย์ที่เห็นเป็แค่ความบันเทิงของบรรดาเศรษฐีที่ใช้เศษเงินฟาดหัวเพื่อนมนุษย์ด้วยกัน ผมถูกฉุดกระชากลากถูไม่ต่างจากสัตว์ป่าเข้าไปในห้อง VIP ของคนที่ประมูลผมมา ผมไม่ได้รู้สึกเสียใจเพราะกำลังจะเสียตัวเพราะที่ผ่านมาก็ได้เสียมาไม่ใช่น้อย จะให้รางวัลแม่ยกบ้างจะเป็ไรไป แต่ที่ผมรู้สึกคือถ้าคนที่ยืนอยู่ตรงนี้ไม่ใช่ผมเขาจะรู้สึกเสียอกเสียใจมากแค่ไหนที่ถูกมัดมือชกตกเป็เหยื่อการค้ามนุษย์
“Come closer honey, take care of me the best you can do” แปลว่าเข้าไปใกล้ๆไปดูแลเขา แต่ผมต้องแกล้งทำเป็ไม่เข้าใจและทำเป็กล้าๆกลัวๆเมื่อคุณแม่ยกกวักมือเรียกเข้าไปใกล้ๆ
“I know you understand what I’m talking about” เอิ่ม การแปลภาษาควรเป็บทของคูมคริส ep. 9 ไหมงับ ว่าแต่ทำไมเขาคิดแบบนั้น หรือว่าผมแสดงไม่เนียนต้องไปเรียนมาใหม่ แต่ผมยังพยายามทำหน้างงไปหมดต่อ
“You’re looking for the lady in white crystal dress, do you like her? you wanna fuck her”
“No” ชิบหายล่ะ ตอบผิดชีวิตเปลี่ยนเพราะขาดสติ อารมณ์พาไป ผมพลั้งปากพูดอะไรออกไป ถ้าเผื่อเขาล่อซื้อจับได้ละว่าผมเป็ใคร ทำงานที่ไหนนี่ต้องเสียรูปคดีๆแน่ ทำไงดีละทีนี้
“Stop pretending sweetheart,I know who you are and I’m sure we will be a good team” แหม่มหมายความว่าอะไรผมไม่เห็นจะเข้าใจ
“What’s team, Justice league? Are you Wonder Woman? so I could be Batman” ไหนๆก็ไหนๆล่ะ เลยตามเลย
“She would be your Wonder Woman, It’s not me” ผมได้ยินเสียงส้นสูงค่อยๆเดินเข้ามาใกล้ๆ
“Come us, or die here” ผมแทบไม่อยากเชื่อสายตา เธออีกแล้ว คราวนี้มาเหนือเมฆกว่าเอาปืนจริงๆจ่อท้ายทอยผมสะงั้น
“Easy girl, we can talk” ผมพยายามเกลี้ยกล่อมเธอ แต่ดูเหมือนเธอจะไม่ยอมเจราจาด้วย ท่าทางจะเอาจริง
“What do you want?” ผมก็ถามไปตรงๆ
“You must be a scapegoat for us, show yourself you are a police or you die here” เพราะแผนการที่ไม่รัดกุม นำพาหายนะมาสู่ชีวิตผม ผมเพิ่งถึงบางอ้อว่าแท้จริงแล้วไม่ใช่ผมที่สะกดรอยเธอ กลับกลายเป็เธอที่ล่อผมมาติดกับดัก เสียทั้งตัว เสียทั้งงาน พังหมดแล้วแผนการแก้ปมคดีปริศนา ep.6 ของผม ลาก่อยงับ ขอบคุณที่ติดตามอ่านมาจนถึงตอนนี้
ถุย ยัง ต่อๆๆ
“How are these innocent people? Do you leave them behind? Are you human?” จิตใจมันทำด้วยอะไร เห็นแก่เงินมากกว่าชีวิตของผู้บริสุทธิ์
“It’s not your business and you have no choice” ชีวิตคนเราแม่งมีทางเลือกเสมอ แค่มึงบีบบังคับกูให้สารภาพความจริง
“Alright then go with the flow, but don’t mention my organization. I’ve done all by myself” ผมรับผิดทั้งหมด อย่าสาวไปถึงหน่วยงานของผมก็พอ
“I’m so proud of your conflict of interest organization honey” เธอเสียดสีเจ็บลึกไปถึงข้างใน แต่ที่ทำให้เสียวหัวใจจะวายคือปืนที่พร้อมจะยิงผมตลอดเวลาที่เราเดินเข้ามาที่ห้องของนายใหญ่ (ของพวกเศษเดนมนุษย์)
“I’ve got the special gift for you” เธอปประจบมันด้วยการใช้ผมเป็เครื่องสังเวยอีกครั้ง
“Good job beauty, I won double prizes, money and the reveal, Who you are working for?” มันถามว่าผมทำงานให้ใคร
“I work for Japan as a porn star” ผมแม่งกวนตีนชิพหา
“Seriously answer to my question idiot” มันชักเอาจริงและเล็งปืนมาที่ผมอีกกระบอก ตอบผิดชีวิตเปลี่ยนได้ง่ายๆนะแบบนี้
“On behalf of Transnational criminals, you’re arrested.” เธอช๊อตฟิวผมอีกครั้งว่าเป็นักสืบสากล โหเธอ แม่งโคตรเจ๋งเลย
“It’s not for today honey. Practice more, see you next time” ไม่รู้ว่าฮอลิคอปเตอร์นั้นมาจากไหน ตลอดเวลาที่เราอยู่ในห้องนั้นแทบไม่ได้ยินเสียงใบพัดและไม่ทันสังเกตเลย ยังกะโคนันมีชายชุดดำแม่งไหวตัวหนีทันทุกทีต้องมีตอนต่อไปไม่จบสักทีั้แ่เด็กจนแก่แล้ว แต่ยังดีที่ทุกคนได้รับการปล่อยตัวเป็อิสระทั้งหมด เธอยังมีภารกิจที่ต้องตามหาพี่น้องชาวลาวหลายร้อยชีวิตพากลับบ้าน
“We could be a badass team, would you like to us?” คุณแม่ยกชวนผมเข้าทีมอีกครั้ง
“เื่คืนนั้นมันเป็แค่การแสดง ผมไม่ได้คิดอะไรกับคุณนะ” เธอใช้สรรพนามเรียกตัวเองว่าผมแปลกดีแหะ ว่าแต่คืนนั้นจะให้ผม move on ยังไง ถูกลักหลับไม่รู้เื่เลย แน่จริงต้องให้ผมมีสติสัมปะชัญญะครบถ้วนดิ ถึงจะยุติธรรม (แต่ก็ได้แต่บ่นอุบในใจ) ผมถามจริงๆเถอะว่าคุณผู้อ่านเชื่อเขาไหม ว่าเขาไม่ได้คิดอะไรเื่คืนนั้นกับผมจริงๆ
"เื่คลิปหลุดก็ถือซะว่าเราหายกันที่นายไม่ได้ช่วยเราวันนั้น" เธอพูดลอยๆ
“วันไหน” ผมงงไปหมด
“สิบห้าค่ำเดือนสิบเอ็ด อ.โพนพิสัย ตอนที่เรายังเด็ก”
“เอ๋อ เธอนี่เอง” ในที่สุดความจริงทุกเื่ก็กระจ่าย แววตาและความทรงจำในวันนั้นยังคงชัดเจนและผมรู้สึกโล่งใจที่ในที่สุดก็ได้ช่วยเธอจริงๆ แม้จะผ่านมานานหลายปีก็ตาม ผมคงจะไม่เอ่ยถามสักคำ จะไม่ตอกย้ำซ้ำเติมหัวใจ วันนี้ผมจะโอบกอดเธอ แม้ว่าหลายปีที่ผ่านมาเธอต้องโอบใครด้วยความจำใจตกเป็เหยื่อการค้ามนุษย์ ไม่เป็ไรครับ ผมรับได้ทุกอย่างที่พี่แบงค์ วงแครชร้องเอาไว้เมื่อหลายปีก่อน
“แต่เราโดนไล่ออกจากราชการเชียวนะ แฟร์ตรงไหน” ผมหาเื่ชวนคุยต่อ
“ก็ได้งานใหม่แล้วหนิ คุณไม่มีทางเลือกหรอกนะ” ทำไมเธอชอบบีบบังคับผมแบบนี้
“ดูนั้นดิ” ผมแทบไม่เชื่อสายตา บั้งไฟพญานาคนับร้อยผุดขึ้นกลางแม่น้ำโขง ฝั่งตรงข้ามคือวัดอาฮงศิราราม ถ้าห้วยอาหงยังไหลลงโขงฉันใด ต่อจากนี้ไปจะมีเราที่ช่วยกันทลายแก๊งคอลเช็นเตอร์ เห้ย แก๊งค้ามนุษย์ข้ามชาติฉันนั้น
ตราบใดที่แม่โขงเคียงูเาควายปากซัน
ไม่มีวันที่ฉันจะหมดรักเธอ
(ผมได้แต่พูดในใจไม่กล้าบอกเธอ)
“ว่าแต่เธอชื่ออะไร”
“บุนปอน” ไม่เข้ากับหน้าสวยๆสักนิด
"เธอเคยดูบั้งไฟพญานาคไหม" ผมถาม
"ตอนเราเป็เด็กเรามาดูบังไฟพญานาคแถวนี้แทบทุกปี อฐิฐานให้เจอคนรักดีๆให้เราได้อยู่ด้วยกันตลอดไป" ช่างบังเอิญเหลือเกินที่ฝั่งตรงข้ามเป็บ้านของผมเอง แต่ผมและครอบครัวกลับดั้นด้นไปดูที่โพนพิสัย เพราะคิดว่ามีโอกาสเห็นบั้งไฟพญานาคมากกว่า
คนเรามักจะมองข้ามสิ่งสำคัญในชีวิตเสมอ
สาธุเด้อพ่อปู่ศรีสุทโธนาคาแม่ย่าศรปทุมมานาคี บั้งไฟอัคคีนำพาให้เราหากันจนเจอ
ถึงโอกาสที่บั้งไฟพญานาคจะขึ้นที่วัดอาฮงศิลารามจะน้อยกว่าที่โพนพิสัย แต่ก็ไม่ควรมองข้ามโอกาส เพราะบางครั้งโอกาสถึงจะถูกที่ถูกเวลาแต่ผิดสถาน โอกาสนั้นก็เสียเปล่าแต่วันนี้ผมแค่โชคดีที่มีครบองค์ประกอบความถูกต้องทั้งเหตุการณ์ เวลาและสถานที่ ผมถึงทำภารกิจสำเร็จและยังได้เห็นบั้งไฟพญานาคไปพร้อมๆกัน
ถ้าวลีที่ว่า “โถพ่อคนดีรอจนตายกว่าจะได้ขึ้น์ แต่ชายชั่วมั่วเมามันได้ทันทีที่พัทยา”
จริงๆแล้วต้องต่อให้จบว่า
“พวกกูจะขอตามล่าเป็ยมบาลลากพวกมึงลงนรกเอง ไอ้พวกแก้งค้ามนุษย์”
ป.ล. อนุสรณ์ COVID-19 กับระยะทาง 159,565 ก.ม.เป็คำแก้ตัวว่า “หายไปไหนมา” ในที่สุดก็กลับมาและอยากจะเขียนต่อให้จบ ถ้ามีโอกาสอยากเขียน spin off ของบุนปอนเหมือนกันนะครับว่ากว่าจะมาเป็สายลับข้ามเพศทำงานให้องค์กรณ์ระดับโลกอย่างทุกวันนี้ เธอผ่านมือชายเป็ร้อยเป็พัน ต้องกล้ำกลืนและอดทนมาขนาดไหน และขอจองเพลง ไถ่เธอคืนมา - ของ พงษ์สิทธิ์ คำภีร์ ไว้เพิ่มอรรถรสในการอ่านด้วยนะครับ
![บันทึกรักของเฉ่าเหมย (บันทึกของเฉ่าเหมย เล่มจบ) [นิยายแปล]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1721195049_2283215.webp)
2K
![อิ้งเย่วนางร้ายที่ท้ายจวน [ จบ ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1695132072_91343213.webp)
