ผลไม้คำสาป
ผลไม้ที่เกิดและเติบโตเฉพาะดินแดนอเวจีเท่านั้น ความสามารถทำให้ผู้ที่กินจะติดคำสาป ที่มีชื่อว่า ซอมบี้ะ เป็ระยะเวลา หนึ่งปี มันเป็ผลไม้ที่แหกกฎแห่งชีวิตและความตาย แต่มันก็มีข้อเสียที่ใหญ่หลวงหลังจากกินเข้าไปแล้วเมื่อเวลาผ่านไปเรื่อยๆความทรงจำก็จะค่อยๆหายไปจนไร้ซึ่งความทรงจำและห้ามถูกแสงเป็อันขาด วิธีการแก้ก็คือ กินผลไม้ต้องสาป อีกผลหนึ่ง ซึ่งจะทำให้กลับกลายเป็คนปกติ
"ข้าชอบพนันกับเ้าจริงๆ ข้าชนะตลอด"
นีโอบ่นเบาๆก่อนจะหยิบไดอารี่ของตนออกมาเขียนเื่ราวของวันนี้
เวลาผ่านไป 4 ชั่วโมง
ประตูร้านของนีโอก็เปิดออกพร้อมกับกลิ่นอายสังหารที่ส่งมาที่นีโอ
"ยินดีต้อนรับครับ เจ๊มีมี่ ้าอะไรหรือเปล่าครับ"
มีมี่มองไปที่นีโอก่อนที่จิตสังหารจะหายไปพร้อมกับรอยยิ้มของมีมี่ที่ปรากฏขึ้นมา
"พัฒนาขึ้นเยอะจริงๆ ขนาดข้ายังดูไม่ออกว่ายาที่ข้าดื่มไม่ใช่ยาแปลงเพศ มันเหมือนทั้งสี กลิ่นและรสจริงๆ"
"ขอบคุณที่ชมครับ ไม่ทราบว่าจะรับอะไรดีครับ"
นีโอพูดโดยไร้ซึ่งรอยยิ้มแต่มีมี่กลับไม่คิดมาก
"ข้า้ายาแก้พิษเจ็ดราตรี"
"ราคาคือ หกสิบจีเบลและเก้าสิบ เอส พร้อมกับข้อมูลของคนที่แทงข้า"
"ได้ทีเอาใหญ่เลยนะเ้า"
รอยยิ้มของมีมี่หายไปในทันทีที่ได้ยินราคาก่อนจะถอนหายใจและหยิบเงินออกมาตามจำนวณที่นีโอบอกและมอบให้กับนีโอ นีโอใช้มือรับเอามาชั่งก่อนพยักหน้าให้มีมี่จ่ายราคาสุดท้าย
"ชื่อที่เด็กคนนั้นบอกกับข้าคือ รีธาน ข้าไม่ทราบชื่อจริง เื่หน้าตาข้าไม่ทราบ มือข้างที่ถนัดคือซ้าย ขาที่ถนัดคือขวา ไม่สวมแหวน น่าจะเดินทางมาเป็ กลุ่ม ที่พักไม่ทราบ จุดเด่นที่สังเกตได้อีกอย่างคือ ดูเหมือนกำลังจะหาอะไรบางอย่างอยู่"
นีโอพยักหน้ารับอย่างเรียบเฉยราวกับไม่ไดสนใจแต่ในใจกำลังคิดอย่างหนักอยู่
'ตอนนี้ที่เรารู้คือ อีกฝ่ายมาจากทวีปเร็นแน่นอน ส่วนเป้าหมายคือการสังหารเด็กตามเสียงอเวจี แต่ถ้ามันมาหมายจะสังหารข้าอีกครั้งแสดงว่าเป้าหมายคือข้าแน่นอน'
หลังจากนิ่งวิเคราะห์เล็กน้อยนีโอก็รู้เป้าหมายของอีกฝ่ายทันทีพร้อมกับหยิบยาแก้พิษของพพิษเจ็ดราตรีออกมาเจ็ดขวดมอบให้กับมีมี่อย่างเรียบง่าย มีมี่หยิบออกมาและเก็บโดยที่ไม่ได้ตรวจสอบอีกเพราะว่ายาแก้พิษของพิษเจ็ดราตรีส่วนผสมมันไม่เหมือนกันทำให้การตรวจสอบนั้นเป็ไปไม่ได้เลย แต่เหตุผลที่มีมี่ไม่ตรวจสอบนั้นหลักๆก็คือรู้นิสัยของนีโอที่เมื่อเป็ธุระกิจแล้วจะไม่โกงเด็ดขาด
มีมี่ที่รับยาแก้พิษไปแล้วก็ออกจากร้านทันที ส่วนนีโอก็หยิบแผนที่ออกมา เป็แผนที่ของเมือง
"หึหึหึ ทำให้ข้าต้องลงทุนขนาดนี้ รีธานเ้าภูมิใจไว้ได้เลย"
นีโอยิ้มอย่างจริงใจในรอบหลายเดือนเป็รอยยิ้มที่เยือกเย็นจนหนาวไปถึงหัวใจ นีโอกางแผนที่บนเคาห์เตอร์ก่อนจะหยิบขวดยาเปล่าๆออกมา ห้า ขวด ก่อนจะนำขวดเปล่าทั้งห้าขวดค่อยๆวางลงพื้นที่อย่างใจเย็น
"สนามเด็กเล่น สถานบันสร้างด้วยใจ ร้านขายของสำหรับเด็กอีกสามร้านที่เป็ที่นิยม"
"ถ้ามันมีเป้าหมายคือการสังหารเเด็กมันก็จะต้องเลือกตัวเลือกพวกนี้ ไม่สิ..."
ทันใดนั้นเหมือนนีโอคิดถึงปัญหาได้นั้นก็คือ
"ทำไมมันไม่เลือกสังหารพวกเด็กเร่ร่อนล่ะ"
ในเมืองที่ติดทะเลแบบนี้มักมีพวกโจรสลัดแอบขึ้นมาเป็พวกจำ พวกค้าทาสก็มักลักลอบขึ้นมาบางรายถึงกับร่วมมือกับเ้าหน้าที่ของเมืองและด้วยเหตุผลข้างต้นทำให้มีเด็กบางรายที่ถูกทิ้งไว้ ไม่ว่าจะด้วยสาเหตุอะไรก็ตาม 10% ของประชากรเมืองนี้เป็พวกเร่ร่อนที่ไม่มีที่อยู่หนึ่งในนั้นต้องมีเด็กเร่ร่อนเป็แน่
"แสดงว่าต้องมีกฏบางอย่าง"
นีโอเก็บแผนที่ไว้และเริ่มคิดว่าจะตามหาต่อหรือจะปล่อยมัันไป
"อย่าเปล่อยมันไปสิ ฆ่ามันซะแล้วข้าจะให้ หูแห่งิญญา เ้าจะได้ฟังเสียงของิญญามันจะช่วยให้เ้าได้เรียนรู้อะไรดีๆ"
นีโอไม่ตอบแต่นิ่งคิดแสดงว่าข้อเสนอที่เสียงอเวจีมอบให้นั้นน่าสนใจไม่น้อยเลย
"ก็ได้แต่ข้าขอเปลี่ยนจาก หูแห่งิญญาเป็ กระเป๋าหนังอเวจีได้ไหม"
"กรเป๋าหนังอเวจี ที่ข้างตัวเ้ายังมีไม่เยอะพอหรือไง"
"่นี้ข้าจะทำยาเพื่อใช้ต่อสู้ที่ข้ามีส่วนใหญ่เป็ของช่วยชีวิตมากกว่า"
"ก็ได้ยังไงสำหรับข้ากระเป๋าอเวจีก็ถูกกว่า"
เสียงอเวจีไม่ได้ทำให้นีโอเสียสมาธิ มันลุกขึ้นจากเก้าอี้เอามือสางผมจนผมหน้าถูกเรียงไปตามนิ้วดวงตาที่ครึ่งหลับครึ่งตื่นก็เปิดเต็มที่ดวงตาสีน้ำเงินเข้มท่อประกายแห่งความไร้เมตตา
"ต้องอย่างงี้สิข้าเลือกไม่ผิดจริงๆที่เลือกให้เ้าสร้างร่างกายให้กับข้า!"
"เงียบปากไปเลย อเวจี แล้วก็เอาผลไม้คำสาปมาให้ข้า"
"คร้าบ นายท่าน"
1K
