DAY 3
LIKE I เทรย์เลอร์
อ่านแล้ว
Milk : "หมอไม่คิดจะตอบมิลล์หน่อยหรอค่ะ"
.....
"จะเอางี้ใช่ม่ะหมอเทรย์...ได้!!"
เพียงแค่คนตัวโตอ่านแชท มันทำให้ใจน้อยใจบางฮึดสู้ตายอีกครั้ง
เช้าวันต่อมา
รถยนต์คนหรูสีดำสนิทวิ่งเข้ามาจอดที่ลานจอดรถส่วน VIP ของโรงพยาบาล ร่างใหญ่ของใครบ้างคนก้าวขายาวลงจากรถด้วยท่าทางกระชับกระเชง เขากำลังจะปิดประตูรถแต่ต้องชะงักเมื่อเจอใครบางคนยืนยิ้มหวานอยู่ฝั่งตรงข้ามเหมือนวันก่อนๆ
"หมอเทรย์ค่ะ"
โครงหน้าสวยในชุดธรรมดาจนดูแปลกตา ส่งยิ้มหวานหน้าบานให้กับเขาที่ยังคงยืนนิ่งอยู่ที่ข้างๆรถยนต์ เขาสอดส่องสายตามองไปที่มือเล็กของคนตรงหน้า เธอถือถุงกระดาษใบใหญ่สันสันสดใสภายในนั่นเขาเองก็พอจะเดาออกว่ามันคืออะไร
"มาทำไมมิลล์"
มือหนาผลักประตูรถปิดเข้ากับตัวรถเสียงดังฟังชัด ส่งสายตาเ็าไร้ความรู้สึกให้เธอที่ตั้งท่าจะเดินตามเขาเข้าไปในตัวอาคาร
"มะ หมอค่ะ"
"จะทำอะไรมิลล์?"
"มิลล์ทำอาหารมาให้หมอค่ะ"
มือเล็กรีบยื่นถุงกระดาษใบใหญ่ให้กับเขา ใบหน้ายังคงยิ้มส่งมาให้อย่างร่าเริ่งจนน่าใจหาย เหมือนเป็คนละคนกับหญิงสาวคนเมื่อวานที่พยายามเช็ดคราบการแฟออกจากกล่องอาหารในห้องทำงานของเขา
"บอกไปแล้วว่าไม่ต้องลำบาก เพราะถึงทำมายังไงก็ไม่กินอยู่แล้ว"
"ถึงหมอไม่กินแต่ได้โปรดรับไว้เป็สินน้ำใจจากมิลล์ก็ยังดีนะคะ"
เธอเอ่ยขึ้นเบาๆ มือเล็กพลางขยับแว่นใสและส่งยิ้มหวานให้กับเขาที่ยังคงยืนนิ่งเฉย หันใบหน้าไปทางอื่น ไม่อยากที่จะมองหน้าคนตัวเล็กที่ยื่นถุงอาหารมาให้
"ไม่รับแล้วกันนะ มิลล์"
"หมอเทรย์ คือ เดี๋ยวค่ะ"
หมอหนุ่มไม่ฟังแม้แต่เสียงเล็ก เสียงน้อยของเธอ หันหลังม้วนตัวเดินเข้าไปในโรงพยาบาลทันที
"ได้!! ไม่รับใช่มั้ยค่ะหมอเทรย์ ไม่รับงั้นมิลล์จะไปประเคนถึงในห้องพักเลย"
โครงหน้าสวยยิ้มราออกมาอย่างน่าหมั่นไส้ ก่อนจะเดินดุ่มๆถือถุงกระดาษตามแผ่นหลังหนาของคนตัวใหญ่เข้าไปในตัวอาคารทันที
ติ่ง!!
ประตูลิฟต์เปิดออกมาสู่ชั้น 15 เท้าเล็กเดินมาหยุดอยู่หน้าห้องพักแพทย์
ก๊อกๆ
มือเล็กค่อยๆแง้มบานประตูออกเมื่อไม่ได้รับคำตอบจากข้างใน เธอส่องสายตามองไปยังห้องที่มีแต่ความว่างเปล่าเเหมือนเดิม ไม่มีแม้แต่ร่างของคนที่เธอรักอยู่ในนั่น
"ไม่อยู่เหมือนเดิม"
"งั้นเราก็นั่งรอในห้องนี้ละกัน"
หญิงสาวหย่อนก้นลงนั่งโซฟารับแขกภายในห้อง มือเล็กหยิบมือถือขึ้นมาตรวจเช็คดูนั้นดูนี่อยู่สักพัก จนกระทั่งได้ยินเสียงคนคุยกันขยับเข้ามาใหล้มากขึ้น
แอ๊ดด
"อ้าวเฮ้ย!! น้องมิลล์ใช่มั้ยครับ?"
ประตูเปิดออกพร้อมกับร่างของผู้ชายสองคนที่เธอรู้จักเป็อย่างดี หมอกายหันมามองหน้าเพื่อนสลับกับโครงหน้าสวยก่อนจะยิ้มกรุ่มกริ่มพล่างเอ่ยถามมิลล์ที่นั่งอยู่ในห้อง
"สวัสดีค่ะ หมอกาย"
มือเล็กยกขึ้นไหว้หมอกาย เธอส่งยิ้มหวานให้กับเขา เบี่ยงเบ่งสายตาไปมองยังคนตัวสูงที่ยังคงยืนนิ่งเฉยๆ มือเท้าสะเอวอยู่หน้าประตู
"เอ้ มาหาไอ้เทรย์ด้วยชุดแบบนี้แสดงว่าจะออกไปข้างนอกกันหรอครับ"
"ไม่ใช่เว้ย!!"
สิ้นสุดเสียงของกาย เขารีบเอ่ยปากปฎิเสธทันทีเพื่อตัดบทสนทนาไม่ให้มีใครคิดไปเองเออเอง
"ป่าวค่ะหมอกาย มิลล์เอาอาหารมาฝากหมอเทรย์ค่ะ"
"เอากลับไปเถอะ ก็บอกไปแล้วว่าไม่กินไง"
เสียงที่ทุ้มต่ำในตอนแรกกลับแปรเปลี่นเป็ดุดันใบหน้าเริ่มแสดงอาการหงุดหงิดเต็มทนที่เห็นว่าคนตัวเล็กยังคงตามตือและดื้อด้านอยู่ในห้องพัก
"เห้ยใจเย็นๆ ไอ้เทรย์"
"ไม่ค่ะ มิลล์ไม่กลับ"
"ว่าไงนะ?"
คราบคุณหมอมาดนิ่งตอนนี้เริ่มเก็บทรงไม่อยู่ด้วยความโมโห ดวงตาคมแข็งทื่อ ใบหน้าเริ่มแดงก่ำกับคำพูดของคนน้อง
"มะ มิลล์ตั้งใจทำมา..."
"ก็บอกว่าไม่ต้องทำ มิลล์ฟังภาษาคนรู้เื่มั้ย"
"เฮ้ยเทรย์ กูว่ามึงใจเย็นๆค่อยๆคุยกัน"
โครงหน้าสวยหรี่ตาต่ำหลบหน้าเขา ั้แ่รู้จักกับเทรย์มาเขาไม่เคยแสดงพฤติกรรมแบบนี้ให้เห็นเลยแม้แต่ครั้งเดียว เธอรู้สึกประหม่าจนตัวสั่น หัวใจดวงน้อยเต้นสั่นะเืไปหมดทั้งดวง
"คุยเหี้ยอะไร กูบอกมิลล์ไปตั้งหลายครั้งแล้วว่าไม่กิน ไม่ต้องทำมาให้ แต่ก็เหมือนพูดไม่รู้เื่"
เสียงตวาดดังลั่น ใบหน้าคมแดงจัดจากความโมโหยิ่งทำให้ตัวของหญิงสาวสั่นระริกมากกว่าเดิม
"ฟังนะ เลิกยุ่งสักที พี่ไม่ได้ชอบมิลล์เลยสักนิด"
สิ้นสุดเสียงทุ่มที่ตวาดใส่หน้าเธอ น้ำเม็ดอุ่นๆ คลอเคลียอยู่รอบดวงตากลมก่อนที่หยดน้ำตาจะไหลลงอาบแก้มที่มีแต่รอยแดงให้เขาเห็น หญิงสาวรีบก้าวขาที่สั่นเครือเดินออกจากประตูไปอย่างรวดเร็ว
94
