ตอนที่1 การอนและก๊อต
ที่เอลอน่าในอดีตนั้นเผ่าพันธุ์ทั้งสี่ที่ประกอบไปด้วย ปีศาจ มายา(ครึ่งสัตว์) เอลฟ์ และมนุษย์ทั้งสี่เผ่านี้เคยอาศัยอยู่ร่วมกันอย่างสงบจนกระทั่งในวันหนึ่งมีชายคนหนึ่งที่อ้างตัวว่าเป็จอมมารปรากฏตัวขึ้นมันเพียงคนเดียวก็สามารถถล่มอาณาจักรจอมปีศาจได้ จากนั้นมันก็ควบคุมเหล่าปีศาจให้บุกโจมตีเผ่ามายาหลังจากขยี้เผ่ามายาแล้วมันก็เดินหน้าบุกถิ่นของเอลฟ์
ทั้งสามอาณาจักรถูกมันทำลายและตกอยู่ใต้อำนาจของมันสุดท้ายแล้วจอมมารคิดจะเข้ามายึดครองอาณาจักของเผ่ามนุษย์แต่ทว่ากองทัพมนุษย์สามารถป้องกันการรุกรานของมันได้ แต่พวกมันก็ยังไม่ยอมเลิกราพวกมันยังคงกดดันมนุษย์แต่ทว่ามนุษย์ก็ยังมีสิบสามปีก์ที่คอยปกป้องอาณาจักรเอาไว้สิบสามปีก์มีความแข็งแกร่งมากพวกเขาและเธอก็คือผู้พิทักษ์ที่แข็งแกร่งที่สุดของอาณาจักรมนุษย์
จนในที่สุดอาณาจักรมนุษย์ก็เริ่มสั่นคลอนไม่รู้ด้วยเหตุใดพวกปีศาจถึงมีกำลังเพิ่มขึ้นมหาศาลพวกมันบุกเข้ามาอีกครั้งไล่สังหารเผ่ามนุษย์ทุกคน จนในที่สุดก็เหลืุ์เพียงคนเดียวที่เหลืออยู่เขาพุ่งสังหารทัพจอมมารอย่างบ้าคลั่งและในขณะที่เขาต่อสู้อยู่นั้นคนอื่นๆก็โดนฆ่าตายจนหมดโดยที่เขาไม่อาจช่วยเหลือได้
การอนชายหนุ่มอายุยี่สิบเจ็ดปีผู้มีรูปลักษณ์สง่างาม ผมยาวสีขาวของเขาปลิวไสวกับสายลมใบหน้าหล่อเหลาภายใต้หน้ากากสีเงินกำลังบิดเบี้ยวด้วยไฟโทสะเกราะสีเงินอร่ามตาเปรอะเปื้อนไปด้วยเืของเผ่ามารดาบศักดิ์สิทธ์เอ็กซ์คาริเบอร์ในมือเขามีคราบเืสีแดงสดติดอยู่ปีกสีทองของเข้ากระพือบินส่งร่างของเขาขึ้นบนฟากฟ้าแล้วโฉบลงมา
“ฆ่ามัน มันมีเพียงคนเดียว เราอย่าไปกลัว”
ปีศาจรูปร่างครึ่งคนครึ่งนกร้องสั่งเหล่ามนุษย์นกให้สังหารผู้พิทักษ์คนนั้นแต่ทว่าเป็ฝ่ายพวกมันเองที่ถูกเขาไล่สังหารการอนใช้ปีกบินพุ่งเข้ามากลางฝูงมนุษย์นกเขากวัดแกว่งดาบในมือเพื่อตัดร่างพวกมันอย่างรวดเร็ว เพียงเสี้ยววินาทีก็สามารถจัดการพวกมันทั้งฝูงได้
ไกลออกไปมีขุนพลอสูรที่ห้ากับหกพุ่งเข้ามามันคือคนที่สังหารลูกน้องของเขา การอนะเิอารมณ์ออกมาแล้วพุ่งเข้าไปใช้ดาบแกว่งเข้าตัดที่คอของขุนพลที่ห้าจนขาดออกต่อด้วยการพุ่งแทงเข้าใส่ขุนพลที่หกการเคลื่อนไหวของเขารวดเร็วจนพวกมันตามไม่ทัน
“นั่นมันปีกสีทอง การอนนี่ มันยังไม่ตายรึ”
ขุนพลมารที่สามพูดขึ้นเมื่อเห็นว่ามีคนสามารถตัดหัวขุนพลมารได้ถึงสองคนในคราเดียวเนื่องจากขุนพลั้แ่ลำดับห้าขึ้นไปถูกสังหารไปหมดจึงเหลือเพียงขุนพลมารที่หนึ่งถึงสี่ซึ่งนับว่าเป็ขุนพลที่เก่งที่สุด หน้าที่ของพวกมันทั้งสี่คือปกป้องจอมมาร
“พวกเ้าคุ้มครองท่านจอมมารไว้เ้าการอนปล่อยให้เป็หน้าที่ของข้าเอง”
ชายร่างใหญ่ที่มีเขาแกะอยู่บนหัวกล่าวขึ้นมันคือขุนพลมารที่สอง
“พวกเ้าต้องตายทั้งหมด”
การอนพุ่งเข้ามาง้างดาบขึ้นแล้วฟันฉับเข้าใส่ขุนพลที่สองมันใช้ทวนสามง่ามรับไว้แล้วดันออกไปการอนะถอยออกด้านหลังแล้วพุ่งเข้ามาใหม่เขาฟาดฟันดาบเข้าสู้กับอีกฝ่ายด้วยความเร็วแสงในที่สุดดาบของการอนก็ฟันเข้าที่กลางหน้าอกของอีกฝ่ายจนเืทะลักออกมาขุนพลที่สองถอยออกมายกมือกุมาแเอาไว้ หน้าของมันเริ่มซีดลงทันตาเห็นมันคิดหาวิธีหลบหนีออกมาแต่ก็ไม่ทันการ
“ตายซะ”
การอนยกฝ่ามือขึ้นปล่อยลูกบอลสีขาวๆขนาดเท่าลูกบาสออกมาลูกบอลสีขาวพุ่งเข้าไปโดนร่างของขุนพลที่สองอย่างรวดเร็วเมื่อร่างกายปะทะกับลูกบอลสีขาวก็เกิดะเิขึ้นฉีกร่างของมันจนสลายไปกับอากาศ
“ท่านพี่”
หญิงสาวที่มีเขาแกะคล้ายกับขุนพลที่สองร้องขึ้นนางเป็ขุนพลที่สี่
“ท่านโกด้อน”
ชายที่มีปีกนกสีเทาอยู่ด้านหลังร้องขึ้นเช่นกันมันมีตำแหน่งเป็ขุนพลมารที่สาม ทั้งขุนพลที่สามและสี่บุกเข้าไปพร้อมกันขุนพลที่สามใช้ตะขอเป็อาวุธส่วนขุนพลที่สี่ใช้กรรไกรฟันเข้าไปพร้อมๆกันแต่การอนหาได้กลัวไม่ เขาพุ่งเข้าไปแทงดาบเอกซ์คาริเบอร์เข้าปะทะกับอาวุธของพวกมัน
เพล้ง
เสียงอาวุธของขุนพลทั้งสองแตกแต่ดาบในมือการอนกลับไม่มีแม้แต่รอยขีดข่วน มันยังคงพุ่งเข้าไปใส่ร่างพวกมันการอนตวัดดาบตัดร่างของพวกมันจนขาดเป็สองท่อน เขายังคงพุ่งเข้าไปหาตัวของจอมมาร
เคล้ง
เสียงปลายดาบเอ็กซ์คาริเบอร์แทงเข้ากับกรงจักรอันใหญ่ที่อยู่ในมือของชายร่างกำยำที่มีเขาแพะอยู่บนหัวมันคือดราสขุนพลมารที่หนึ่ง และเป็ขุนพลที่แข็งแกร่งที่สุดของทัพจอมมาร
“ไปให้พ้น”
ดราสร้องตวาดก่อนจะผลักร่างของการอนออกมา
เขาถอยออกมาแล้วยกฝ่ามือขึ้นไปทางดราสก่อนจะปล่อยลูกบอลสีขาวออกมาดราสหลบออกไปลูกบอลสีขาวจึงพุ่งลงพื้นเกิดะเิขนาดใหญ่ขึ้นทำให้พวกทหารทัพมารที่อยู่บริเวณนั้นกระเด็นไปหลายร้อยตัว
จากนั้นทั้งสองก็พุ่งเข้าปะทะกันจนเกิดเส้นแสงสีเงินกับสีเขียวพุ่งเข้าปะทะกันแล้วพุ่งออกมาก่อนจะพุ่งเข้าไปอีกบางครั้งก็มีลำแสงสีเขียวพุ่งออกมา บางครั้งมีลูกบอลสีขาวพุ่งออกมาไม่ว่าแสงสีเขียวหรือลูกบอลสีขาวจะตกไปยังบนพื้นก็จะทำให้เกิดะเิขนาดใหญ่ได้ทำให้พวกทหารทัพมารหนีกันอลม่าน ถ้าหนีไม่ทันก็ต้องตาย
การอนขว้างดาบเอ็กซ์คาริเบอร์เข้าใส่ส่วนดราสเองก็ขว้างกรงจักรเข้าไปเช่นเดียวกันเมื่อครั้งดาบพุ่งเข้าปะทะกรงจักรของดราสก็ถูกทำลาย แต่ดาบยังคงพุ่งเข้าหามัน มันใช่สองมือตบเข้าหากันเพื่อรับดาบไว้แต่กระนั้นร่างของการอนก็มาอยู่ตรงหน้ามันแล้วการอยยกฝ่ามือขึ้นตรงหน้ามันแล้วปล่อยลูกบอลสีขาวเข้าใส่จากนั้นการอนก็ะโถอยยออกมาทำให้ร่างของดราสถูกะเิออกเป็ชิ้นเล็กๆกระจายออกไป
“เก่งสมคำร่ำลือ”
ชายหนุ่มรูปร่างสมส่วนที่มีปีกนกสีดำอยู่ด้านหลังพูดขึ้นตอนนี้ร่างของมันกำลังบินอยู่บนท้องฟ้า มันผู้นี้คือคนที่อ้างตัวเองว่าเป็จอมมารขนาดมันยืนอยู่เฉยๆกับที่แรงกดดันก็ยังเอ่อล้นออกมาอย่างเห็นได้ชัด
“ไม่ว่าผู้กล้าจะเก่งแค่ไหนข้าก็ไม่เห็นว่ามันจะทำอะไรกับขุนพลของข้าได้เช่นเ้าเลย น่านับถือจริงๆ”
มันกล่าวขึ้นมาอีกครั้งลักษณะการพูดของมันเหมือนกับผู้ใหญ่พูดกับเด็กเมื่อเด็กคนนั้นทำเื่ที่น่าทึ้ง
“แกเองซินะที่เป็จอมมารชั่วช้า”
การอนพูดขึ้นด้วยความแค้น
“ใช่”
มันตอบสั้นๆเพียงคำเดียวการอนไม่อาจทนได้อีกต่อไป เขาพุ่งเข้าไปฟันดาบเข้าใส่ ดูเหมือนมันแค่เพียงเบี่ยงตัวหลบเบาๆก็สามารถทำให้หลบดาบความเร็วแสงของการอนได้โดยง่ายการอนฟาดฟันเข้าไปอีกสองสามคราแต่ก็ไม่เป็ผล
หมับ
จอมมารใช้มือเปล่าเพียงข้างเดียวจับใบดาบขณะที่การอนหวดมาด้วยความแรงให้หยุดไว้ได้จากนั้นมันก็หมุนกายใช้หางฟาดเข้าที่ลำตัวของการอนทีหนึ่ง ส่งร่างสง่างามของเขาพุ่งออกไปกระแทกกับบ้านเรือนของอาณาจักรมนุษย์ที่อยู่เบื้องล่างร่างของเขาพุ่งทะลุบ้านหลายสิบหลังไป
ฟิ้ว
บึ้ม
จอมมารชี้นิ้วไปทางการอนแล้วปล่อยลำแสงสีดำออกจากปลายนิ้วพุงเข้าใส่อีกฝ่ายเพียงแค่แสงสีดำกระทบพื้นก็เกิดะเิขนาดใหญ่ขึ้นทำให้บ้านเมืองหลายร้อยหลังคาหายไปในชั่วพริบตา การอนตั้งหลักได้แล้วเคลื่อนที่หลบด้วยความเร็วแสงออกมาได้ทันไม่เช่นนั้นเขาคงจะกลายเป็เถ้าถ่านไปแล้ว
การอนพุ่งฝ่าควันไฟออกมาเขาพุ่งตรงไปยังร่างของจอมมาร แม้เพียงเผ่ามนุษย์จะเหลือแค่เพียงตัวเขาคนเดียวต่อให้มนุษย์ทุกคนจะไม่เหลือแล้ว แต่เขายังหวังว่าถ้าหากเขาสังหารจอมมารได้เขาจะกลายเป็ผู้นำคนใหม่ของทัพมาร จากนั้นเขาจะทำให้โลกกับมาสงบสุขอีกครั้งการอนกำด้ามดาบทั้งสองมือแน่น เขาถ่ายพลังทั้งหมดเข้าสู่ดาบแล้วพุ่งแทงออกไป
จอมมารไม่ไหวติง มันเฝ้ามองการอนอย่างสนใจเมื่อปลายดาบพุ่งเข้ามาใกล้มันรับรู้ได้ถึงพลังอันหนักหน่วงที่แฝงมากับดาบมันเบี่ยงตัวหลบในวินาทีสุดท้ายจากนั้นก็ใช้ฝ่ามือพุ่งแทงเข้าที่เกราะบริเวณหน้าอกของการอนเพียงฝ่ามือเปล่าๆของมันกลับแทงทะลุเกราะหนาเข้าไปได้โดยง่ายมือของมันพุ่งแทงตัดขั้วหัวใจของเขาจนทะลุด้านหลัง
“าสิ้นสุดลงแล้ว”
จอมมารกล่าวขึ้นก่อนจะดึงมือออกจากร่างของการอนดาบเอ็กซ์คาริเบอร์ร่วงหล่นบนพื้นก็จะสลายหายไป ร่างของการอนก็เช่นเดียวกันมันร่วงลงพื้นแล้วสลายหายไปแม้แต่จอมมารยังแปลกใจที่เห็นร่างของการอนหายไปต่อหน้าต่อตา
………………………………………………………………
ท่ามกลางความมืดมิด การอนค่อยๆลืมตาตื่นขึ้นร่างของเขาไร้อาภรณ์สวมใส่ มีเพียงร่างเปลือยที่ดูสง่างามใบหน้าหล่อเหลาของเขาไร้รอยแผลใดๆ รวมทั้งร่างกายก็มีหลงเหลือแผลเป็ไว้ให้เห็น
“ข้าอยู่ที่ใด”
การอนพึมพำกับตนเองแต่กระนั้นก็ไม่มีเสียงใดๆตอบรับเขาเลย
การอนครุ่นคิดไปถึงเหตุการณ์เมื่อครู่เขาเห็นภาพาที่เกิดขึ้น เขาเห็นภาพจอมมารได้ครองเอลอน่าเขาเห็นความทุกข์ทรมานของเผ่าอื่นๆที่โดนจอมมารข่มเหงรังแกแต่ภาพทุกอย่างกำลังเลือนลาง หายไป
“ชีวิตครั้งใหม่ของท่านกำลังเริ่มต้นกำลังเชื่อมต่อดวงดาวสู่ปลายทาง”
อยู่ๆเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นในหัวของเขาเขาไม่รู้ว่าเสียงผู้หญิงที่ดังขึ้นมาเป็เสียงของใครแต่น้ำเสียงของเธอดูใสน่าฟังมากในความคิดของเขา
“การเชื่อมต่อเสร็จสิ้น ท่านกำลังเดินทางกลับสู่ดาวกันย์”
เสียงเดิมดังขึ้นก่อนที่สติของการอนจะดับวูบไปอีกครั้ง
ป๊อก แป๊ก
หยาดฝนกำลังตกลงมากระทบร่างของการอนทำให้เขาได้สติตื่นขึ้นมาอีกครั้ง เปลือกตาของเขาค่อยๆลืมขึ้น เขาเริ่มรู้สึกปวดเหมื่อยไปทั้งร่างกายรู้สึกเหมือนถูกของหนักๆฟาดเข้าที่ร่างกายหลายครั้ง แค่จะยืนเขายังทำไม่ได้เลย
“ที่นี่มัน”
เขาอุทานขึ้นมาเบาๆเมื่อมองเห็นทุกอย่างได้ชัดเจนถึงแม้จะมีฝนตกลงมาเขาก็รู้ได้ว่าที่นี่มันไม่ปกติ เขารู้ว่าที่เขานอนอยู่นี่ก็คือกองขยะที่อยู่นอกเมืองเขาจำได้ว่าล่าสุดเขาโดนพี่ชายต่างสายเืพาเพื่อนของมันมารุมซ้อมจนเขาาเ็และหมดสติไป
“เมื่อกี้มันคือ”
เด็กหนุ่มร่างผอมบางใบหน้าเกลี้ยงเกานึกถึงความฝันเมื่อครู่มันเป็ความฝันที่เหมือนเื่จริง มันเป็ความฝันที่แสนยาวนานในฝันเขาเป็ผู้พิทักษ์ที่มีพลังมหาศาลถึงตอนสุดท้ายของความฝันเขาจะโดนจอมมารสังหารก็เถอะ แต่มันเหมือนจริงมากแต่ทว่าความจริงนั้นเขาเป็แค่เด็กหนุ่มอายุ16ปีที่เกิดบนดวงดาวที่มีชื่อว่าดาวกันย์
ในกาแล็คซี่ใหม่นี่ดาวทุกดวงที่มีมนุษย์ถือครองอยู่จะไม่มีสัตว์อสูรอาศัยอยู่แต่บางคราวก็จะมีสิ่งที่เหมือนกับสัตว์อสูรที่คนเรียกว่าเอเลี่ยนบุกมาอาละวาดบ้างแต่สำหรับดวงดาวที่มนุษย์กำลังทำการบุกเบิกอยู่นั้นจะมีเอเลี่ยนอาศัยอยู่เป็จำนวนมากโลกนี้มีเครื่องมือไฮเทคมากมายที่เสมือนกับอุปกรณ์เวทมนต์ในเอลอน่าเพียงแต่อุปกรณ์บนโลกนี้ไม่ได้ขับเคลื่อนด้วยพลังเวทมนต์แต่มันถูกขับเคลื่อนด้วยบางอย่างที่เขาเรียกกันว่า วิทยาศาสตร์และแกนหินพลังงาน
ในอดีตก็อตเมื่อตอนอายุ12ปีนับเป็เด็กอัจฉริยะแห่งตระกูลพยัคฆ์เหินถึงแม้เขาจะเป็คนของบ้านสายรองก็เถอะแต่ก็ถือว่าเก่งกาจหาที่ใดเปรียบ แต่อานิจังเมื่อสามปีก่อนเขาต้องกลายมาเป็เด็กหนุ่มที่มีร่างกายอ่อนแอเพราะเกิดอุบัติเหตุซึ่งเป็อุบัติเหตุเดียวกันกับที่ทำให้แม่ของเขาตายเขากลายเป็เด็กที่สมองสั่งการช้า อยู่ที่โรงเรียนก็โดนเพื่อนแกล้งอยู่บ้านก็โดนแม่เลี้ยงกับพี่ชายต่างสายเืทำร้าย
เนื่องจากพ่อของเขาแต่งงานใหม่หลังจากแม่ของเขาตายไปแต่เมียใหม่กลับมีลูกติดอยู่หนึ่งคนที่มีอายุมากกว่าก๊อตหนึ่งปีมันมีนิสัยเกเรชอบรังแกก๊อตและคนอื่นๆ ซึ่งแม่เลี้ยงก็มีจิตใจที่โหดร้ายทารุณชอบใส่ร้ายก๊อตให้พ่อของเขาฟังอยู่บ่อยๆหล่อนชอบโยนความผิดที่ลูกตนก่อให้กับก๊อตอยู่เสมอมาซึ่งพ่อของเขาก็ไม่ได้มีเวลามาดูแลเขาซักเท่าไรเพราะตอนนี้เขากำลังค้นคว้าวิจัยบางอย่างอยู่นั่นจึงเป็เหตุผลที่เขาแต่งงานใหม่เพราะอยากให้หล่อนช่วยดูแลลูกๆของเขาแต่เขาไม่รู้เลยว่าเมียใหม่ของเขาพยายามที่จะแยกพวกเขาพ่อลูกออกจากกัน
ในชีวิตสามปีที่ผ่านมาของก๊อตมีเพียงแค่แกรนที่เป็น้องสาวของเขาเท่านั้นที่ดีกับเขาแกรนคือเด็กสาวอายุเจ็ดขวบชะตากรรมของเธอก็ไม่ต่างจากพี่ชายที่ถูกแม่เลี้ยงกับพี่เลี้ยงรังแกจนบางวันก็ไม่ได้กินข้าวเลยแม้แต่เม็ดเดียวแต่ทว่าตลอดสามปีที่ผ่านมาเหมือนเขาได้หลับและฝันไปว่าเขาได้เกิดใหม่ในโลกที่แตกต่างโลกที่ถูกเรียกว่าเอลอน่า เขาเกิดในตระกูลทหารอันสูงเกียรติ ชื่อของเขาคือการอนเมื่อเติบใหญ่การอนได้ฝึกฝนจนเป็ที่จับตาในที่สุดก็ได้เข้าเป็ผู้พิทักษ์ซึ่งเรียกว่าสิบสามปี์ในตอนที่อายุ27ปีเขากลายเป็หัวหน้าของผู้พิทักษ์และได้สังหารพวกมารมานับไม่ถ้วนแม้สุดท้ายเขาจะตกตายด้วยน้ำมือของจอมมาร
และวันนี้เองที่ก็อตถูกพี่ชายต่างสายเืพาเพื่อนมารุมทำร้ายจนเสียชีวิตแล้วพวกมันก็นำร่างไร้ิญญาของเขามาทิ้งที่บ่อขยะแถวนอกเมืองแห่งนี้จากนั้นิญญาของการอนก็กลับมาเข้าสู่ร่างของก๊อตและได้ความทรงจำกลับคืนมาเมื่อความรู้สึกของก๊อตและการอนผสานเป็หนึ่ง ความโกรธเกี้ยวก็ปะทุขึ้น อย่างท่วมท้นไม่ว่าจะเป็การอนหรือก๊อตเขาก็คือคนเดียวกัน
“แต่ั้แ่วันนี้ไปฉันคนเก่าได้กลับมาแล้วไม่ใช่ไอ้ปัญญาอ่อนอีกต่อไปฉันจะเอาคืนพวกที่เคยทำไว้กับฉันให้สาสม”
ก๊อตพูดขึ้นก่อนจะยันร่างตัวเองให้ลุกขึ้นยืนนอกจากความทรงจำของการอนจะเข้ามาสู่ร่างของเขาแล้วพลังเวทที่อยู่เอลอน่าก็เข้ามาสู่ร่างของเขาอีกด้วย หลังจากผ่านเวลาสามปีที่อัปยศอดสูตอนนี้เหมือนเขาได้เกิดใหม่อีกครั้ง
เขาตะเกียกตะกายขึ้นมาจากบ่อขยะท่ามกลางสายฝนโปรยปรายเขาใช้ความทรงจำของเขาพาร่างเขาเดินมาถึงคฤหาสน์หลังใหญ่ที่เป็บ้านของพ่อของเขาเขาเดินเข้าไปด้วยสภาพเปียกโชกไปทั่วร่างคนรับใช้ต่างหันมองตามแต่ไม่คิดเข้าไปช่วยเหลือใดๆ
เป็เพราะในอดีตนั้นก๊อตเองก็ไม่ใช่คนดีอะไรนักก่อนที่เขาจะเกิดอุบัติเหตุที่ทำให้เขากลายเป็คนร่างกายอ่อนแอ เขาเคยรังเกียจคนรับใช้ทุกคนและยังปฏิบัติกับพวกเขาไม่ค่อยดีซักเท่าไรก๊อตดูถูกพวกเขาและทำร้ายๆใส่เหล่าคนใช้ทุกคนจนเหล่าคนใช้แอบตั้งฉายาให้เขาว่าคุณชายปีศาจ
เป็เพราะเหตุผลนั้นจึงทำให้ในตอนนี้เวลาที่ก๊อตโดนแม่เลี้ยงกับพี่เลี้ยงทำร้ายพวกคนใช้ก็จะรู้สึกสะใจไปด้วยและไม่มีคนรับใช้คนไหนคิดปกป้องเขาด้วยเพราะเหตุนี้จึงไม่มีใครนำเื่ไปรายงานกับพ่อของเขาเลย
เขาปิดประตูขังตัวเองไว้ในห้องของเขาเขาใช้เวลาทำสมาธิเพื่อบ่มเพาะพลังเวทด้วยความทรงจำในชาติก่อน เขาหวังว่ามันจะได้ผลเวลาผ่านไปสองวันผลลัพธ์ทำให้เขาตื่นเต้นและมีความสุข จากร่างกายผอมแห้งของเขาในตอนนี้กลับมามีเนื้อหนังอีกครั้งเขาสามารถเพิ่มกำลังของกล้ามเนื้อทั้งหมดด้วยการบ่มเพาะพลังเวท ถึงแม้ร่างนี้พลังเวทของเขาจะไม่สามารถปล่อยออกมาเป็ลูกบอลสีขาวเหมือนในเอลอน่าก็ตามแต่มันสามารถผนึกเข้ากับร่างกายและเปลี่ยนเป็พลังปราณที่ช่วยเสริมสร้างความแข็งแกร่งของร่างกายได้
ในโลกนี้ผู้ที่จะใช้พลังจิตได้ต้องเป็คนที่สามารถฝึกฝนร่างกายจนถึงระดับพลังขั้นสิบให้ได้ก่อนหลังจากที่ฝึกฝนร่างกายจนมีพลังระดับสิบได้ก็จะสามารถฝึกฝนพลังจิตได้ด้วยพลังเวทที่ติดมากับิญญาในฐานะการอน เขาคิดว่ามีความเป็ไปได้ที่จะฝึกฝนไปสู่ระดับพลังขั้นสิบได้ในไม่ช้าระหว่างที่เขาตื่นเต้นกับการฟื้นฟูร่างกายของเขาอยู่นั้นก็มีเสียงเอะอะโวยวายดังมาจากด้านนอกห้องก๊อตไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น
“เปิดเดี๋ยวนี้นะ ฉันบอกให้เปิดไง”
เสียงแหบแห้งของผู้หญิงคนหนึ่งดังเข้ามาภายในห้องพร้อมกับเสียงเคาะประตูไม่ซิต้องเรียกว่าเสียงกระแทกประตูเสียมากกว่า
ตึ้งๆๆ
“เปิดเดี๋ยวนี้นะแกจะทำตัวี้เีไปถึงเมื่อไหร่ คิดจะหลบอยู่ในห้องตลอดไปอย่างนั้นซินะไอ้ลูกสำส่อนเอ้ย”
เสียงเธอยังดังเข้ามาไม่หยุด
ก๊อตเดินไปเปิดประตูก็ปรากฏเห็นหญิงวัยกลางคนคนหนึ่งยืนอยู่หน้าประตูเธอทำผมหยิกๆใบหน้าค่อนข้างสวยแต่แววตาของเธอดูชั่วร้าย เธอก็คือเมียใหม่ของพ่อเขาเธอแต่งงานกับพ่อเขามาสามปีแล้วและตลอดสามปีที่ผ่านมาชีวิตของก๊อตและแกรนก็เหมือนตกอยู่ในนรกบนดินเพราะนางปีศาจตนนี้กับลูกชายสุดที่รักของหล่อน
“อี้ เหม็นมาก นี่แกไปกินหมาเน่ามารึไงยะ”
เมื่อได้กลิ่นจากร่างของการอนหล่อนก็พูดขึ้นด้วยท่าทีรังเกียจ
เป็เพราะสองวันที่แล้วก๊อตตะเกียกตะกายขึ้นมาจากบ่อขยะจึงทำให้มีกลิ่นเหม็นแต่ด้วยเหตุที่เขาทำสมาธิเพื่อบ่มเพาะพลังอยู่เขาจึงไม่ได้รับรู้โลกภายนอกเขาจึงไม่ได้รับกลิ่น แต่ทว่าตอนนี้เขาเองก็รู้สึกเหม็นขึ้นมาเช่นเดียวกัน
“นี่แก ไปอาบน้ำซะ แล้วก็มาขัดรองเท้าของลูกกวินของฉันให้สะอาดด้วย”
หล่อนออกคำสั่งใจขณะที่มือบีบจมูกไว้ทำให้เสียงของเธอฟังดูตลก
“ฮึๆ”
เขาจึงเผลอหัวเราะออกมามันยิ่งทำให้เธอโมโหหนัก
“แกหัวเราะอะไรฮะ อยากโดนซ้อมอีกใช่ไหม”
หล่อนพูดพร้อมง้างฝ่ามือขึ้นเหนือหัวก่อนจะหวดลงมาแต่ก่อนที่ฝ่ามือจะถึงหน้าของอีกฝ่าย เขาก็ใช้มือคว้าจับไว้ทันเขายื่นหน้าเข้าไปใกล้แล้วพูดออกมาว่า
“เื่ขัดรองเท้าไม่ใช่หน้าที่ฉันเธอก็ไปให้คนรับใช้ทำให้ซิหรือว่าแธอจะขัดเองก็ไม่มีใครว่า”
หล่อนและคนรับใช้ที่อยู่บริเวณนั้นอ้าปากค้างขึ้นทันทีที่ได้ยินปกติก๊อตจะก้มหัวรับคำง่ายๆและไไม่เคยทำท่าทีแบบนี้แต่ตอนนี้เมื่อพวกเขาเห็นท่าทีแบบนี้ของเขาเป็ใครก็ต้องอึ้ง
“และอีกอย่างที่ฉันจะบอกก็คือคำว่าลูกส่ำส่อนนั้นเธอใช้ผิดคนแล้ว เพราะคนที่สมควรจะได้รับคำเรียกนั้นก็คือลูกของเธอเอง”
ก๊อตพูดจบก็ปล่อยมือแล้วปิดประตูดังปังทิ้งให้เธอยืนอึ้งอยู่ที่หน้าประตูพร้อมคนรับใช้สามสี่คน
เขารีบเข้าไปในห้องน้ำในห้องส่วนตัวแล้วอาบน้ำล้างสิ่งสกปรกและกลิ่นเหม็นออกจากร่างกายเมื่ออาบน้ำเสร็จเขาก็หาเสื้อผ้ามาใส่ซึ่งก็มีแต่ชุดที่ดูโทรมๆไม่มีชุดไหนที่สมฐานะลูกตระกูลใหญ่อย่างเขาเลยถึงแม้พ่อของเขาจะเป็แค่หลานของหัวหน้าตระกูลพยัคฆ์เหินก็เถอะ แต่ยังไงเขาก็ถือว่าเป็คนหนึ่งในตระกูลใหญ่ของดาวกันย์ดวงนี้อยู่ดี
ในความทรงจำของก๊อตใน่เวลาสามปีนี้ทำให้รู้ว่าเวลานี้จะเป็เวลาของอาหารเช้าปกติก๊อตจะถูกจัดอาหารง่ายๆไว้ที่ห้องครัวเพื่อกินกับแกรนน้องสาวตัวเล็กของเขาแต่ตอนนี้มันไม่ได้เหมือนเดิมแล้ว เดินลงมาจากห้องผ่านห้องครัวเขาเห็นแกรนกำลังนั่งรอเขาอยู่ที่โต๊ะในครัวเขาเดินเข้าไปคว้ามือน้องสาวให้ลุกขึ้น
“พี่จะพาแกรนไปไหนหรือคะ”
เด็กน้อยถามอย่างไร้เดียงสา
ก๊อตกวาดสาตาพิฆาตมองดูคนรับใช้ที่ยืนอยู่ภายในห้องครัวก่อนจะกล่าวว่า
“ไปกินข้าวที่ห้องอาหาร”
พูดจบก็พาน้องสาวเดินออกจากห้องครัวไป
“แต่แม่บอกว่าที่นั่นไม่ใช่ที่ของเรานิคะ”
เด็กน้อยเงยหน้าแล้วพูดขึ้น
“เธอเรียกใครว่าแม่พวกเรามีแม่แค่คนเดียว”
ก๊อตพูดด้วยสีหน้าเรียบเฉยจนมาถึงห้องอาหาร
บนโต๊ะอาหารมีกับข้าวหลายอย่างถูกวางเต็มโต๊ะแต่กลับมีเพียงคนเดียวที่นั่งสวาปามอาหารเ่าั้อยู่นั่นก็คือแม่เลี้ยงของเขาทั้งๆที่อาหารที่เตรียมไว้ให้เขากับน้องในห้องครัวนั้นมีเพียงแค่ข้าวเปล่ากับซุปหัวปลาหัวเดียวเพียงเท่านั้นแต่หล่อนกลับมีอาหารดีๆกินจนเต็มโต๊ะ มันทำให้ก๊อตโมโหหนัก
“พวกแกมาทำอะไรที่นี่ที่นี่ไม่ใช่ที่ของพวกแก”
เมื่อหล่อนเห็นก๊อตกับแกรนเดินเข้ามาเธอก็พ่นคำพูดเดิมๆเหมือนทุกๆทีเวลาที่สองคนนี้เข้ามายุ่มย่ามในห้องอาหารออกมา
“เตรียมโต๊ะ”
เขาพูดเสียงดังกังวานโดยไม่สนใจคำพูดของหล่อนเลยแม้แต่น้อย
“ถือดีอะไรมาร่วมโต๊ะกับฉัน”
หล่อนเริ่มมีโทสะ
“ฉัน บอกให้เตรียมโต๊ะ พวกแกไม่มีหูกันรึไง”
ก๊อตเริ่มพูดเสียงดังขึ้นทำให้พวกคนรับใช้ที่ยืนอยู่รอบโต๊ะสะดุ้ง มีเพียงคนรับใช้บางคนเท่านั้นไม่สะทกสะท้านมันคือชายที่ชื่อดำ มันเป็คนสนิทของกวินพี่เลี้ยงของก๊อต มันร่วมมือกับเ้านายมันกลั่นแกล้งก๊อตสารพัดเพราะเหตุนั้นมันจึงไม่มีท่าทีเกรงกลัวก๊อตเลย ในสมองของมันไม่เคยคิดว่าก๊อตจะสูงส่งกว่ามันเลยด้วยซ้ำ
“หนอย ได้ทีเอาใหญ่เลยนะไอ้ลูกสำส่อน เ้าดำจัดการมันให้รู้สำนึกหน่อยซิ”
เ้าหล่อนโมโหหนักสั่งการคนรับใช้ให้มาทำร้ายอีกฝ่าย
“ได้เลยครับนายหญิง”
เ้าดำรู้สึกดีใจที่จะได้อัดก๊อตมันหักนิ้วดังกรอบแกรบพร้อมเดินเข้ามาหา ใบหน้าของมันเผยแววเย้ยหยันออกมาเมื่อเดินเข้ามาใกล้ๆก๊อตมันก็ซัดหมัดออกมาหวังจัดการในหมัดเดียวแต่ก๊อตเบี่ยงตัวหลบไปนิดหน่อยแล้วใช้มือซ้ายจับที่แขนข้างที่มันต่อยออกมาไว้แล้วกดลงแนบกับโต๊ะอาหารมืออีกข้างคว้าไปหยิบเอามีดสำหรับหั่นเนื้อสเต็กขึ้นมาแล้วจิ้มลงที่หลังมือของเ้าดำจนมีดทะลุลงไปเสียบเข้ากับโต๊ะ
“อ้า….”
เสียงของเ้าดำดังโหยหวนขึ้นบนหลังมือของมันมีเืสีแดงไหลออกมา มันไม่อาจจะเอามือออกจากโต๊ะได้ในขณะนี้พวกคนรับใช้เห็นภาพต่างหวาดกลัวจับจิต อยู่ๆก๊อตคนที่เคยโดนพวกตนเมินเฉยและมองเป็แค่ตัวตลกมาตลอดสามปีกลับกลายมาเป็คุณชายปีศาจอีกครั้งพวกมันเกรงว่าต่อแต่นี้ไปก๊อตจะคิดบัญชีกับตน พวกมันต่างก็สั่นเทาด้วยความกลัว
แม่เลี้ยงเองก็ใสุดขีดหล่อนไม่กล้าแม้จะขยับร่างกายในตอนนี้ แกรนเองก็ใจนต้องยกมือขึ้นมาปิดตาไว้
“พวกแกมีคนไหนคิดจะลองดีอีกหรือไม่”
ก๊อตกวาดสายตาดุดันมองพวกคนรับใช้
ในตอนที่อยู่เอลอน่าเขาขึ้นชื่อว่าเป็ครูฝึกสุดโหดในตอนที่เขารับหน้าที่ฝึกอัศวินแค่คนใช้นิสัยเสียคนเดียวเขาไม่จำเป็ต้องไว้หน้าและจะไม่มีวันเก็บมันเอาไว้ให้หนักบ้านด้วย
125
