"ฟางว่าหนังเื่เมื่อกี้สนุกดีนะคะ ยิ่งตอนพระเอกบอกชอบนางเอก"
ผมหยุดฝีเท้าเมื่อได้ยินเสียงคนกำลังคุยกันที่บริเวณร้านค้า ด้านหน้า
ฟาง!!!
ผมรีบหันไปมองทางต้นเสียงนั้น เพราะมันคุ้นมากจริงๆ ก็เห็นชายร่างสูง หน้าตี๋คนหนึ่ง กำลังยืนคุยอยู่กับสาวผมยาวที่หันหลังอยู่ ผมก็ยืนนิ่งอึ้งไปพักหนึ่ง
ผู้หญิงคนนั้นคือฟาง แฟนผมไม่ผิดแน่ ถึงจะมองจากทางด้านหลัง แต่ทำไมผมจะจำแฟนที่คบกันมานานถึง 3 ปีไม่ได้ เสียงที่พูด ทรงผมหรือแม้กระทั่งเสื้อผ้าที่ใส่
ไม่นานสองคนก็เดิน ควงแขนกันผ่านหน้าทางเดินแคบๆนี้ไป ผมยืนนิ่ง มันไม่มีคำจะพูดหรืออะไรที่พอจะทำได้ จะให้เดินเข้าไปถามฟางตรงๆหรือไปต่อยผู้ชายคนนั้น ในหัวผมมันขาวโพลนไปหมดมันคิดอะไรไม่ออกจริงๆ
"ไอ้ฮาร์ป ทางนี้ๆ" ไอ้อาร์มันโบกไม้โบกมือเรียกผมที่เพิ่งเดินเข้ามาในโรงหนังให้ไปนั่งข้างมัน พอผมเห็นก็เดินตรงเข้าไปนั่งลงเงียบๆ
"มึงเป็อะไรวะ ไปเข้าห้องน้ำแป๊บเดียว กลับมาหน้ายุ่งเป็ขนหน้าแข้งพันกัน คิ้วมึงนี่อีกนิดนึงจะติดกันแล้วนะ" ไอ้อาร์มันคงสังเกตุเห็นสีหน้าผมที่เปลี่ยนไป แต่ผมก็ไม่ได้หันไปบอกอะไรมัน แล้วหนังก็กำลังเริ่มพอดี
ผมไม่ได้ดูหรอกครับซื้อตั๋วมานั่งเฉยๆรอเวลาหนังจบ ในหัวผมมันมีเื่อยู่ร้อยแปดพันอย่าง สับสนวุ่นวายตีกันเยอะแยะไปหมด ไอ้ผู้ชายหน้าตี๋คนนั้นมันเป็ใคร?
"หนังเื่เมื่อกี้เนื้อเื่ขาวเนียนมากมึง"
"เนื้อเื่หรือเนินนมนางเอกวะ" ไอ้เกวเอ่ยถามว่ากระทบไอ้อาร์ที่กำลังหลับตาพริ้มนึกถึงหนังที่เพิ่งดูจบไป แต่ผมไม่เห็นเลยคับอะไรขาวๆเนียนๆที่ว่า
"แหมมึงก็รู้อยู่" ไอ้อาร์มันว่างั้น
"แล้วเป็ไงวันนี้บททดสอบที่ 2 ไอ้ฮาร์ปมึงเริ่มรู้อะไรบ้างยังอ่ะ" ไอ้เจหันมาถามผมที่กำลังยืนก้มหน้าก้มตาพิมพ์บางอย่างในโทรศัพท์
"รู้เหี้ยอะไรล่ะ คืนนี้พวกมึงว่างป่ะ ไปแดกเหล้ากัน" ถ้ากลับบ้านไปตอนนี้ผมคงสติแตกตาย เลยคิดว่าไปหาเหล้ากินให้เมาๆไปเลยดีกว่า
"เออกูกำลังจะบอกบททดสอบที่ 3 กับมึงพอดี"
"ยังมีต่ออีกหรอวะ ให้ไอ้ฮาร์ปกลับไปนอนกับฟางไม่ง่ายกว่าหรอ" เกวหันไปถามไอ้อาร์
"บททดสอบต่อไปคืออะไรวะ" ผมรีบพูดแทรกขึ้นมาเพราะยังไม่อยากได้ยินเกวพูดถึงผู้หญิงคนนั้นมากไปกว่านี้ เพราะภาพที่เธอเพิ่งเดินควงแขนไปกับผู้ชายอื่น มันผุดขึ้นมาในหัวไม่หยุด
"คือการัั ลูบไล้ ล้วงลึก..." อาร์พูดด้วยสีหน้าที่เย้ายวน(กวนประสาท)
"พอๆ บททดสอบเชี้ยอะไรของมึงเนี่ย" เจเดนท์พูดขัดก่อนที่ไอ้อาร์มันจะล้วงลึกไปมากกว่านั้น
"แหมก็คือว่า กูจะพาไอ้ฮาร์ปไปลองประสบการณ์แบบถึงเนื้อถึงตัวไง เผื่อต่อมความรู้สึกมันจะทำงานนะเว้ย กูมีที่นึง รับรองเด็ดถึงใจแน่นอน" ไอ้อาร์มันเสนอแผนการชั่วร้ายสมกับที่เป็คุณชายสายหื่น แต่ผมก็ไม่ได้ปฎิเสธ คืนนี้ใครพาผมไปไหนผมก็จะไปหมดแหละคอยดู
"งั้นมึงไปถึงก็แชร์โลเคชั่นมาแล้วกันเดี๋ยวกูขอกลับไปอาบน้ำก่อน" พอผมพูดจบเราทุกคนก็แยกย้ายกลับไปอาบน้ำเสริมหล่อ เตรียมพร้อมสำหรับปาร์ตี้หื่นกามคืนนี้
#ร้านเหล้าเฮียกิต
#ฮาร์ป
ผมกับเจเดนท์เดินเข้ามาหยุดอยู่ที่หน้าทางเข้าร้านพร้อมๆกัน
"ไอ้ฮาร์ป ไอ้เจทางนี้เว้ย" ไอ้อาร์มันะโเรียกพวกเราเสียงดังลั่นร้านดีนะที่เสียงเพลงก็ดังพอๆกัน
"เออ ร้านน่านั่งดีว่ะมึงมาบ่อยหรอ" ผมมองสำรวจรอบๆร้านมันเป็ร้านนั่งชิวที่บรรยากาศดีใช่เล่น ก่อนจะหย่อนก้นลงนั่งบนโซฟาสุดหรูที่ไอ้อาร์จองไว้ให้
"ก็บ่อยนะ เนี่ยร้านเฮียกิตรุ่นพี่วิศวะกูเอง"
"ไม่น่าเชื่อ" ผมหันไปบอกมัน
"ไม่น่าเชื่อเื่ที่กูมาบ่อยอ่ะหรอ" ไอ้อาร์ก็หันกลับมาถาม
"ไม่น่าเชื่อที่หน้าอย่างมึงมีคนคบอ่ะดิ" ผมยกยิ้มใส่มันแล้วหยิบแก้วเหล้าขึ้นดื่ม
"อ้าวไอ้สัส ทีมึงยังคบกับกูเลย คบนานด้วย" ไอ้อาร์ว่าแล้วก็ยกแก้วเหล้าขึ้นกระดกรวดเดียวหมด
พอทุกคนมากันพร้อมหน้าปาร์ตี้หื่นกามก็เริ่มต้นขึ้นอย่างเป็ทางการ
"ปั๊ก"
ไอ้อาร์วางขวดเหล้ากลมใหญ่ลงกลางโต๊ะ "เอางี้ พวกเรามาเล่นเกมกัน ใครแพ้หมดแก้ว แล้วก็ต้องเดินไปขอเบอร์คนในร้านมาให้ได้ด้วย เป็การลงโทษ" แล้วเกมสุดโหดก็เริ่มต้น
"โอ..น้อย..ออก"
"ไอ้สัสอาร์ กูก็นึกว่าจะเล่นเกมอะไร มึงให้โอน้อยออกเนี่ยนะ" ไอ้เจส่ายหัวแต่มันก็ยอมเล่นแต่โดยดี
"เอ้าก็มันเร็วดีนี่หว่า เล่นเกมอื่นเมื่อไหร่จะได้แดก ไปเลยมึง ออกดำอยู่คนเดียวมึงแพ้หมดแก้วก่อนเลย"
เจเดนท์ยกแก้วเหล้าขึ้นดื่มรวดเดียวหมด
"คนไหนดีวะ" พวกเรา 3 คนที่เหลือปรึกษากันว่าบทลงโทษจะให้เจเดนท์ไปขอเบอร์สาวคนไหน
"เอาคนนั้นๆ น้องสายเดี่ยวเปรี้ยวจี๊ดที่ยืนอยู่หน้าบาร์" เกวพยักพเยิดหน้าไปทางสาวสวยคนหนึ่ง
"เคร มึงเห็นคนนั้นไหม น้องสาวเสื้อดำที่ยืนหน้าบาร์จัดไปเลยเพื่อน" พอไอ้อาร์ชี้มือบอก เจเดนท์ลุกไปไม่นานก็กลับมาพร้อมโชว์ไลน์ของสาวคนนั้นที่เพิ่งขอมาได้อย่างง่ายดาย ไอ้เจมันแน่จริงๆ
เกมที่ 2 คราวนี้งานเข้าผมแล้วคับหงายมือเด่นอยู่คนเดียวเลย
"หมดแก้วก่อนเลยคร๊าาบ" ไอ้อาร์ยกแก้วส่งให้ผม
"หมดแก้ว!!!" ห๊ะ!
"อีกแล้วหรอว่ะ พวกมึงนัดกันป่ะเนี้ย" ผมท้วงขึ้นหลังจากที่แพ้มาแล้ว 3 ตาติด นี่ผมแพ้จริงๆหรือพวกมันแกล้งผมกันแน่
"ไปเลยมึง รอบนี้ มึงเห็นผู้ชายที่มีรอยสักคนนั้นป่ะ" ไอ้อาร์ชี้มือไปทางชายร่างสูงคนหนึ่ง หรือนี่จะเป็บททดสอบอะไรนั่นของมัน ทำไมมันจะต้องเลือกผู้ชายด้วย?
"เอาผู้หญิงไม่ได้หรอวะ" ผมพยายามหันไปต่อรอง
"ไปเร็วๆดิ คนแพ้อย่ามาลีลา" ไอ้เกวที่เล่นเกมชนะตลอดยิ้มกริ่มที่ได้แกล้งพวกผม
"เออๆไปก็ไป" ผมตั้งสติสูดหายใจเข้ายาวๆก่อนจะเดินไปทางชายคนนั้น เสน่ห์ผมก็แรงใช่ย่อยนะครับ ผมเดินกลับมาพร้อมกับชายคนนั้นที่เดินตามผมมาที่โต๊ะด้วย เขาบอกว่าจะขอมาชนแก้วกับเพื่อนๆผมซะหน่อย
"เฮ้ยแม่งโคตรเทพอ่ะ ไม่ได้มาแค่เบอร์นะเว้ยนี่มาทั้งตัวเลย" ทุกคนในโต๊ะพากันหันมาแซวผม ไหนๆก็จะทำบททดสอบแล้วก็ตามๆน้ำไปแระกัน จะผู้หญิงหรือผู้ชายแค่มานั่งกินเหล้าด้วยกันก็ไม่ได้เสียหาย
"สวัสดีครับขอร่วมวงด้วยคนได้ไหมครับ" ชายคนนั้นถามอย่างมีมารยาทก่อนจะนั่งลงข้างๆผม
ชนแก้ว!!!
เวลาผ่านไป 3 ชั่วโมงกับเหล้าอีก 3 กลม
ตลอดเวลาที่พวกเรานั่งดื่มเหล้าด้วยกันพี่คนที่นั่งข้างๆผม เขาเอามือมาพาดไว้ที่โซฟาด้านหลังของผม บางครั้งมือก็แตะมาโดนที่ไหล่ ยิ่ง่หลังๆผมก็รู้สึกว่าพี่เขาเลื่อนมือลงมา จับไว้ที่บริเวณเอวของผม แต่ผมก็ไม่ว่าอะไรนั่งนิ่งอยู่อย่างนั้น มันก็ไม่ได้รู้สึกอะไรนะครับ นอกจากรู้สึกว่ามีมือวางอยู่ตรงนั้นเท่านั้นเอง
"ไอ้ฮาร์ปมึงไหวป่ะเนี่ย" อาร์เอ่ยถามผม
"ไหวดิว่ะ เหล้าแค่นี้ทำอะไรกูไม่ได้หรอก" เอาจริงๆคือมึนมากคับตอนนี้แต่ก็ทำปากเก่งไว้ก่อน ผู้ชายกับเื่กินเหล้ามันยอมกันไม่ค่อยได้ ทั้งที่ผมก็รู้สึกว่าตัวเองไม่ได้นั่งตัวตรงเหมือนเมื่อสองชั่วโมงก่อน
เที่ยงคืนเศษๆ
พวกผมก็มายืนเคลียร์เงินค่าเหล้าอยู่กับเฮียกิตที่หน้าบาร์
"เดี๋ยวกูไปสูดอากาศข้างนอกแป๊บ" ผมบอกไอ้อาร์แล้วก็เดินออกไปตรงแถวๆลานจอดรถ มาตั้งสติยืนพิงอยู่ที่กำแพงข้างร้าน พี่ผู้ชายที่มีรอยสักคนนั้นเขาก็เดินตามมาหยิบบุหรี่มาจุดยืนสูบอยู่ข้างๆ
"หึ" พอดูดบุหรี่ยังไม่ทันหมดมวนดี พี่เขาก็ดับบุหรี่ทิ้งแล้วยื่นมือขึ้นมาลูบที่คอผม แล้วค่อยๆเลื่อนมือมาเชยคางให้ผมเงยหน้าขึ้น
"น้องฮาร์ป เวลาเมาน่ารักมากเลยรู้ตัวไหมครับ" ผมเงยหน้ามองเห็นสายตาที่จ้องมา มันรู้สึกเหมือนกับว่าพี่เขาจะกลืนกินผมเข้าไปได้จริงๆ
"บททดสอบที่ 3 ถึงเนื้อถึงตัว" คำพูดของไอ้อาร์ดังเข้ามาในหัวผม แทนที่จะปัดมือหนานั้นออกแล้วขยับตัวหนี ผมกลับเลือกที่จะยืนนิ่ง แล้วหลับตาลงช้าๆ ผมรู้ดีว่ากำลังจะเกิดอะไรขึ้นหลังจากนี้ แล้วสิ่งที่อยากรู้มากกว่านั้นก็คือถ้าผมทำมันแล้วผมจะรู้สึกยังไง
ผมรู้สึกได้ถึงหน้าที่ยื่นใกล้เข้ามาเรื่อยๆ จากเสียงลมหายใจของพี่เขา
"ไอ้เหี้ย มึงเป็ใคร!!!" ผมได้ยินเสียงเอะอะโวยวายดังมากๆจนต้องลืมตาขึ้นมามองด้วยความใ
ภาพที่เห็นคือพี่ทัชกำลังคว้าแขนชายอีกคน เหวี่ยงออกให้ห่างจากตัวผม แล้วเงื้อมือขึ้นพร้อมจะชกใส่ทุกเมื่อ
"พี่ทัชอย่า" ผมต้องเดินเอาตัวมาแทรกกลางระหว่างผู้ชายตัวโตทั้งสองคน เพราะไม่งั้นคงจะใส่กันไม่ยั้งแน่ๆ ดูจากสีหน้าท่าทางของทั้งสองฝ่ายตอนนี้
"มานี่" พี่ทัชกระชากแขนผม ให้เดินตามตัวเองไป จนหยุดอยู่ข้างรถหรูของเขา
"เข้าไป" เขาตวาดเสียงแข็ง ให้ผมเข้าไปนั่งในรถ ซึ่งตอนนั้นผมก็ไม่เข้าใจว่าทำไมพี่เขาต้องโมโหขนาดนี้ด้วย
"นี่พี่เป็บ้าอะไรของพี่เนี่ย" ผมพยายามเกะมือพี่ทัชที่จับแขนตัวเองออกแต่ก็ไม่ได้ผล ยิ่งพยายามบิดข้อมือเท่าไหร่ แรงที่พี่เขาจับไว้ก็เหมือนจะยิ่งเพิ่มมากขึ้น
"บอกให้เข้าไป" พี่ทัชผลักผมให้นั่งลงแล้วมองด้วยสายตา เหมือนคนกำลังโมโหเดือดจัด
"ปั๊ง" พี่เขาปิดประตูรถหรูอย่างไม่เบามือ แล้วเดินวนมาขึ้นรถฝั่งคนขับ ส่วนผมนะหรอครับก็ทำได้แค่นั่งนิ่งไหนจะความมึน ไหนจะสายตาอาฆาตคู่นั้นผมนั่งอยู่เฉยๆน่าจะปลอดภัยกว่า
"พี่จะพาผมไปไหน" ผมเอ่ยถามพยายามให้เสียงสั่นน้อยที่สุด
"ทำไมกลัวหรอ? ที่เมื่อกี้ไม่เห็นกลัว" พี่ทัชเลิกคิ้วถามกลับ
"ก็ไม่ได้กลัวนี่" ผมพยายามปฎิเสธแต่ก็ไม่ได้หันไปมองหน้า ไม่กล้าสบตากับอีกฝ่ายตรงๆ เอาจริงๆก็แอบกลัวแหละคับดูสายตาพี่เขา เวลาปกติบางครั้งก็ดูหวานดี แต่พอโมโหแล้วทำเอาผมใจคอไม่ดีเลย
"แล้วถ้าเมื่อกี้ โดนลากไปกินจริงๆขึ้นมาจะทำไง" ห๊ะ! ผมเนี้ยนะจะโดนใครลาก?
"โหพี่ ใครมันจะลากผมไปกินได้ง่ายๆ ผมเป็ผู้ชายนะ" ผมก็พูดกลับไปตรงๆก็มันจริงนิคับ ถึงเขาจะตัวโตกว่าแต่ผมก็ว่าผมยังรับมือไหว
"จะลองไหมล่ะ ว่าจะลากไปได้ไหม" พี่ทัชยื่นมือผ่านหน้าผมไปจับตรงที่ล็อคประตูไว้ แล้วยื่นหน้าเข้ามาใกล้ๆ เอ๊ะหรือว่าจะรับมือไม่ไหว? ทำไมผู้ชายคนนี้ชอบทำให้ใจผมสั่นได้ตลอด
"เฮ้ยไอ้พี่ทัช ทำอะไรของพี่เนี้ย" พี่ทัชยกยิ้มราวกับว่าตนเองเป็ผู้ชนะ คงสนุกเค้าล่ะที่แกล้งให้ผมใได้
"ตกลงจะพาไปไหน" ผมถามย้ำอีกครั้ง
"ก็จะไปส่งที่บ้านไงหรืออยากจะไปคอนโดพี่?" นี่ก็แกล้งอีกสินะไอ้คำถามกวนประสาทแบบนี้
"ไปบ้าน" ผมตอบออกมาแค่สั้นๆ ด้วยน้ำเสียงแ่บางลงอีกหนึ่งเลเวล
#บ้านวชิรวัตร
"เอี๊ยด" พี่ทัชขับรถมาจอดที่หน้าบ้านผม
"กึ๊ก" พอมาถึงผมเปิดประตูรถกำลังจะก้าวขาลงจากรถปกติ
"เดี๋ยว" เ้าของรถเอื้อมมือผ่านหน้าผมไปดึงประตูปิดเข้ามาอีกครั้ง
"อะไรอีกล่ะ จะให้ขอบคุณหรอที่มาส่ง" จะเดี๋ยวทำไม ผมอุตส่าห์รอดมาถึงบ้านได้อย่างปลอดภัยที่นี่จะแกล้งอะไรผมอีก
"เปล่า พี่จะบอกว่าอย่าทำแบบนั้นอีก" พี่เขาพูดตอนที่ยื่นหน้าหล่อเข้ามาใกล้ห่างจากผมแค่ไม่กี่เซนต์ จนในอกผมมันหวิวแปลกๆขึ้นมา
"แบบนั้นคือแบบไหน" ผมถามย้อน ทั้งที่ลึกๆในใจก็รู้คำตอบดีอยู่แล้ว คงเป็เื่พี่ผู้ชายคนนั้นนั่นแหละ
"อาร์บอกพี่หมดแล้วนะเื่ที่เราไปทดสอบอะไรกันอ่ะ" เชี้ยอาร์ทำไรของมึงเนี้ย ไปบอกพี่ทัชทำไม? แล้วไปบอกกันั้แ่เมื่อไหร่?
"ไอ้อาร์นะไอ้อาร์ ฝากไว้ก่อนเถอะมึง" ผมได้แต่บ่นพึมพำในลำคอ เจอมันเมื่อไหร่มันต้องโดนผมแน่
"อย่าไปให้คนอื่นแตะตัวง่ายๆแบบนั้นสิ" พี่ทัชพูดน้ำเสียงเหมือนจะอ่อนโยนลงนิดหน่อย
"ทำไมอ่ะที่พี่ยังแตะตัวผมได้เลย" ผมไม่กลัวที่จะกวนพี่ทัชกลับหรอกคับเพราะตอนนี้ผมมาถึงหน้าบ้านตัวเองแล้ว
"ยังอีก ยังไม่หยุดใช่ไหม" พี่ทัชส่งสายตาดุดันนั้นมาอีกครั้ง พร้อมกับยื่นหน้าเข้าใกล้จนปลายจมูกแทบจะแตะผม จนต้องหันหน้าหนี
"จะทดสอบอะไรอ่ะ ทำไมไม่มาทำกับพี่ล่ะ" พี่ทัชจ้องมาที่ผม ทำไมถึงรู้สึกว่ามันไม่ใช่คำพูดแบบที่เขาเคยแกล้งผม เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่มันดูจริงจังมากกว่านั้น เขากำลังบอกว่าจะให้ผมทดสอบกับเขาอย่างงั้นหรอ?
"แล้วมันเกี่ยวอะไรกับพี่ด้วย" ผมก็ปฏิเสธออกไป มันคงไม่ใช่เื่ใหญ่ถึงขนาดจะต้องให้เขามาช่วย แล้วอีกอย่าง มันคงไม่ไหวหรอกครับถ้าจะให้ผมไปทำอะไรแบบนั้นกับเขา ที่แค่มองตาเฉยๆ ใจผมมันยังเต้นไม่เป็จังหวะ
"ก็เป็เพราะพี่ไม่ใช่หรือไง ถึงต้องพากันไปทำอะไรแบบนั้น"
"ไอ้อาร์มึงไปเล่าอะไรให้พี่เขาฟังบ้างเนี่ย" ตอนนี้ผมรู้สึกว่าใบหน้ากับหูก็เริ่มแดงขึ้นเรื่อยๆ ผมจะเป็แบบนี้ทุกครั้งเวลาเขินหรืออาย
"หลบไปผมจะขึ้นบ้านนอนง่วงจะตายอยู่แล้ว" ผมพูดตัดบท พลางปัดมือทัชที่จับประตูรถออก แล้วรีบหนีเข้าบ้านไป
#บ้านวชิรวัตร
"ก๊อกๆ" เสียงเคาะประตู
"ฮาร์ปลูก เป็อะไรหรือเปล่าลูก" ผมงัวเงียลุกขึ้นดูนาฬิกาหลังจากได้ยินเสียงคุณแม่ะโเรียก 12:30 น เมื่อคืนผมดื่มหนักมากจริงๆ
"ตื่นลงมากินข้าวกินปลาได้แล้วเ้าเด็กแสบ" คุณแม่ะโทิ้งท้ายก่อนเดินลงไปชั้นล่าง
"วันนี้มีอะไรทานบ้างครับ" ผมอาบน้ำแต่งตัวเสร็จก็เดินลงมาข้างล่าง ยื่นหน้าไปถามคุณแม่ที่กำลังทำบางอย่างอยู่ด้านในครัว
"ก็มีต้มยำร้อนๆ แล้วก็ผัดกระเพรากุ้งแหละจ้า" คุณแม่พูดพลางชี้มือไปทางโต๊ะอาหาร
"โหคุณแม่รู้ใจลูกชายจัง" ผมเดินตามกลิ่นหอมๆของต้มยำไปนั่งลงที่เก้าอี้ หยิบช้อนส้อมเตรียมพร้อมทาน
"แม่ก็ต้องเตรียมอาหารบำรุงคนอ่านหนังสือจนดึกดื่นอยู่แล้วสิจ๊ะ เนี่ยกลิ่นหนังสือยังลอยฟุ้งมาถึงในครัวเลยเชียวนะ" คุณแม่ก็ช่างว่าประชดประชันลูกชายที่กลิ่นเหล้ายังคงฟุ้งอยู่เต็มไปหมด
"โห่คุณแม่อ่ะนิดหน่อยเองนานๆทีน่ะ" คุณแม่ผมเป็คนใจดียิ่งเวลาผมอยู่กับไอ้อาร์ที่เป็เพื่อนสนิทกัน ถ้าขอออกไปกินเหล้ากับมันคุณแม่ก็จะไม่ค่อยว่าอะไร
ติ้ง~
ผมวางช้อนลง หยิบโทรศัพท์มาเปิดดู
Line
ฟาง : ค่ะ
"หึ" ผมเค้นเสียงออกจากลำคอถอนหายใจมองข้อความสั้นๆของฟาง ที่เพิ่งจะตอบสิ่งที่ผมส่งไปหาั้แ่เมื่อวาน ผมค่อยๆกดย้อนดูข้อความเก่าๆเมื่อหลายเดือนก่อนหน้า
Line
10/03/2020
ฟาง : ฮาร์ปทำอะไรอยู่คะ
ฮาร์ป : ซ้อมดนตรีครับ
ฟาง : เหนื่อยไหมคะ อยากกินอะไรไหมจะซื้อเข้าไปให้ที่ห้องซ้อมนะ
ฮาร์ป : ไม่เป็ไรครับ แค่ฟางมาหาก็ดีใจแล้ว
ฟาง : งั้นเดี๋ยวฟางจะรีบเข้าไป นะคิดถึงจะแย่อยู่แล้วจุ๊บๆ
13/05/2020
ฮาร์ป : วันนี้ฮาร์ปไปดูหนังกับเพื่อนนะครับ
ฮาร์ป : ทำรายงานเสร็จหรือยังคับ?
ฮาร์ป : กลับบ้านดีๆนะครับเป็ห่วง
ฮาร์ป : ฮาร์ปไปกินเหล้ากับเพื่อนนะครับคืนนี้คงไม่ได้โทรหา
14/05/2020 12.55น.
ฟาง : ค่ะ
-------------
เทอตอบข้อความยาวเหยือดที่ผมส่งไปหาด้วยคำว่า "ค่ะ" เพียงคำเดียวเท่านั้น
"ฮาร์ปลูก ทำไม่นี้ไม่เห็นพาฟางมากินข้าวที่บ้านเราเลยล่ะลูก" คุณแม่เดินยกจานข้าวมาวางแล้วนั้งลงใกล้ๆ ท่านเอ่ยถามเพราะปกติลูกชายสุดหล่อจะพาแฟนสาวมาทานข้าวด้วยกันบ่อยๆ
"ฟางเขาคงทำรายงานยุ่งๆอ่ะแม่" ผมบอกแม่ไปแบบนั้น
"เย็นนี้ชวนฟางกับเพื่อนๆลูกมาทานข้าวที่นี่สิ แม่จะทำปลานึ่งอร่อยๆให้ทานนะ" แม่กับพ่อผมเป็เ้าของร้านอาหารครับเป็ร้านอาหารไทยเพราะงั้นคุณแม่ผมเลยทำกับข้าวอร่อยมาก
ผมได้แต่พยักหน้าตอบเพราะรู้ดีว่าคุณแม่ชอบทำอาหารเลี้ยงเพื่อนๆผม เสียงเอะอะของกลุ่มวัยรุ่น คงทำให้คุณพ่อคุณแม่ที่มีลูกชายเพียงคนเดียวกระชุ่มกระชวยหัวใจขึ้นมา ผมคิดแบบนั้น
18:00 น.
ผมขับรถไปรับฟางมาถึงบ้านก็เจอเพื่อนๆรออยู่ที่บ้านกันครบทุกคนแล้ว
"มาลูกมานั่งตรงนี้เลย" คุณแม่ผมเรียกฟางว่าที่ลูกสะใภ้ให้เดินไปนั่งข้างๆ
"อร่อยมากเลยค่ะคุณแม่"
"ใช่ครับผมชอบอาหารที่คุณแม่ทำมากเลยครับ"
"งั้นก็มาทานบ่อยๆได้เลยนะจ๊ะ" เสียงคุณแม่ ไอ้เจและไอ้เกวคุยเล่นกันอย่างครึกครื้น บรรยากาศรวมๆก็ดูปกติดียกเว้นผมกับฟางที่นั่งนิ่งไม่ค่อยพูดค่อยจา จะมีก็แต่การตอบโต้แบบถามคำตอบคำเท่านั้น
หลังจากทุกคนทานข้าวเสร็จ สาวๆก็พากันเก็บโต๊ะทำความสะอาด ส่วนหนุ่มๆทั้งสาม ก็เอนกายนอนดูทีวีอยู่ในห้องรับแขก
"มึงเป็อะไรว่ะไอ้ฮาร์ป ทำไม่นี้เงียบจัง" ไอ้อาร์เอ่ยถามเพราะปกติผมกับฟางจะพูดคุยหยอดคำหวานกันตลอดจนโดนพวกเพื่อนๆแซวอยู่บ่อยๆ แต่พักหลังต่างฝ่ายก็ต่างเงียบไป
"กูก็ไม่ได้เป็อะไรนิ ว่าแต่มึงเหอะ ทำไรของมึงกดแต่โทรศัพท์อยู่นั่นแหละ" ผมยังไม่อยากตอบคำถามอะไรมันตอนนี้เลยถามย้อนกลับไป เพราะ่นี้เพื่อนผมมันก็แปลกๆไปเหมือนกัน
"เออมึงโทรหาใครวะ" ไอ้เจถามมันเองก็คงเห็นว่าไอ้อาร์ พยายามโทรหาใครบางคนมาั้แ่ตอนอยู่บนโต๊ะอาหารแล้ว
"กู...โทรหาพี่ตุลย์อ่ะ" ไอ้อาร์มันก็ตอบเสียงอ่อย พลางกดโทรออกซ้ำอีกครั้งแต่อีกฝ่ายดูเหมือนจะไม่รับสาย
"กู...มึงต้องช่วยกูนะเว้ยไอ้ฮาร์ป" มันโยนโทรศัพท์ทิ้งลงบนโต๊ะแล้วจับแขนผมกับไอ้เจเขย่าแรง
"ช่วยอะไรว่ะ" ผมยังงงๆ ปกติถ้าเป็เื่จีบสาวมันเก่งจะตายไม่เคยต้องขอให้คนอื่นช่วย
"คือ...เมื่อคืน กูไปก่อเื่ไว้อ่ะ" มันพูดอ้ำๆอึ้งๆว่ามันไปทำให้พี่เขาโกรธไว้เลยจะให้ผมสองคนช่วย หน้ามันดูหงอยๆสงสัยจะเป็เื่จริงนั่นแหละ
"แล้วมึงจะให้กูช่วยยังไง" ผมหันไปถามไอ้อาร์
"มึงก็ถามพี่ทัชให้หน่อยดิว่าพี่ตุลย์เป็ไงบ้าง เขามีเรียนตอนไหนกูอยากไปเจอพี่เขา" เพื่อนผมนี่มันเป็เอามากแล้วถึงกับจะตามไปหาเขาที่มอซึ่งอยู่ไกลกับมอเราเอาเื่อยู่
"แล้วมึงคิดว่ากูจะติดต่อ พี่ทัชได้ยังไงมิทราบ" ผมไม่เคยโทรหรือว่าเคยส่งข้อความหาพี่เขามาก่อน
อาร์มันเงยหน้าขึ้นมายกยิ้มให้ผมก่อนจะตอบว่า "ก็กูเห็นพี่เขากับมึงเป็เพื่อนกันในเฟสแล้วไม่ใช่หรอ"
"ไอ้สัส เื่กูนี่รู้ดีจัง เออๆเดี๋ยวกูลองถามให้ แต่ไม่รับประกันนะเว้ยคราวนี้กูอ่ะ ทีมพี่ตุลย์ 100%" ถึงผมจะมีพี่เขาเป็เพื่อนในเฟสเพราะเื่เพจนั่นแต่ก็ยังไม่เคยคุยกันส่วนตัวเลยซักครั้ง ผมก็อยากจะช่วยนะคับแต่เื่ที่มันก่อไว้สงสัยจะไม่ง่าย
"กูด้วยทีมพี่ตุลย์ + 1 " เจเดนท์เห็นด้วยกับผม
"นี่กูเพื่อนมึงนะเว้ย"
"ไอ้เพื่อนชั่ว!!!" ผมกับเจเดนท์ด่าไอ้อาร์อย่างพร้อมเพรียงกันแล้วก็ทิ้งให้มันนั่งสำนึกผิดอยู่นั้น ส่วนพวกผมก็เดินไปดูสาวๆเก็บของในครัว
#1 อาทิตย์ต่อมา
#ห้องซ้อมดนตรี
"ไอ้อาร์เพลงรักอะไรของมึงว่ะเนี่ย กูว่ามันเป็เพลงเศร้ามากกว่านะ" ผมโวยวายขึ้นเมื่อเห็นเนื้อเพลงรักที่ไอ้อาร์เพิ่งแต่งมาใหม่ ดูยังไงก็เพลงอกหักชัดๆ
"มึงก็ดูกูด้วย กูกำลังอกหักนะเว้ยมึงจะให้กูแต่งเพลงรักหวานแหววยังไงไหว" ไอ้อาร์นั่งทำหน้าเศร้าเพราะมันยังง้อพี่ตุลย์ไม่สำเร็จ
"อกหัก? มึงใช้คำนั้นได้ด้วยหรอ" ผมส่ายหัวมองมันที่นั่งทำหน้าหมดอาลัยตายอยาก
"เออๆ งั้นเดี๋ยวกูถามพี่ทัชให้แระกัน" ผมจะลองช่วยมันดูซักครั้ง ถึงมันจะเ้าชู้ยังไงมันก็เป็เพื่อนสนิทที่สุดของผม
Messenger
ฮาร์ป : พี่ทัช
Tuch : ครับ "เชี้ยตอบโคตรไวเลย" ผมใที่พี่ทัชตอบกลับมาแทบจะทันที
ฮาร์ป : คือผมขอถามอะไรหน่อยได้ไหมครับ
Tuch : ถามได้สิครับ
ฮาร์ป : คือ...่นี้พี่ตุลย์มีเรียนตอนไหนบ้างหรอครับ
Tuch : ทำไมต้องถามถึงตุลย์ ไม่ถามเื่พี่บ้างหรอ (เอิ่มแล้วทำไมผมต้องไปถามเื่อะไรแบบนั้นด้วยล่ะคับ)
ฮาร์ป : ตอบผมมาก่อนสิครับ
Tuch : พี่จะบอกก็ได้นะแต่ไม่ใช่ตอนนี้
ฮาร์ป : แล้วจะบอกได้ตอนไหน
Tuch : ตอนเย็น 6 โมงเจอกัน เดี๋ยวพี่ไปรับ
ฮาร์ป : ห๊ะ
มารับทำไม?
จะไปไหน?
--------------
121
