เพราะม่านหลงเสียพลังไปมากในการขับเคลื่อนสายน้ำดังนั้นหลังจากที่จบพิธีอย่างเป็ทางการม่านหลงก็ต้องมานั่งพักอยู่ที่แคร่ไม้ที่เ้าเด็กตัวดีเตรียมพร้อมเอาไว้ให้เพราะรู้ว่าม่านหลงต้องหมดแรงนอนมองคนในพรรคกำลังเต้นระบำท่ามกลางเสียงดนตรีที่กำลังประโคมการเต้นระบำในคราวนี้เป็การเต้นระบำเพื่อความสนุกสนานเพราะพิธีทางการได้จบลงแล้วแน่นอนว่าเ้าเด็กตัวดีที่ม่านหลงวิ่งไล่เมื่อครู่ก็ต้องมาคอยนวดขาให้เขา
“ข้าก็อยากไปร่วมงานกับคนอื่นนะ….”
“นวดไป” เพราะม่านหลงไม่ให้เ้าเด็กนี่ไปร่วมเต้นระบำกับคนอื่นแล้วให้คอยนวดขาให้เขาดังนั้นอีกฝ่ายจึงได้โอดครวญ มองภรรยาที่กำลังเต้นรำอย่างสนุกสนานด้วยสายตาที่น่าสงสาร
ม่านหลงมองคนในพรรคที่กำลังเต้นระบำอย่างสนุกสนานเป็ภาพที่เห็นได้ทุกปีและม่านหลงก็มองได้ไม่เบื่อราวกับว่าเขาได้มองลูกหลานของตัวเองกำลังใช้ชีวิตอย่างที่พวกเขา้า
หรือม่านหลงควรจะยอมรับแล้วว่าตัวเขานั้นแก่
หลังจากที่ตก่ดึกแต่ทว่าวันนี้จะเป็วันที่อู่ตู๋ได้ใช้เวลาอยู่ด้วยกันดังนั้นต่อให้ดึกมากแค่ไหนแต่ทุกคนก็ยังอยู่สังสรรค์กันแต่เพราะวันนี้ม่านหลงใช้พลังไปมาก เขาจึง้าที่จะพักผ่อนเ้าเด็กที่ชอบพูดว่าเขาแก่นักหนารีบทิ้งเขาแล้วไปสังสรรค์ทันทีเมื่อรู้ว่าม่านหลงจะกลับเรือนทีแบบนี้กลับทิ้งเขาเร็วนัก แล้วยังให้เขาเดินกลับไปที่เรือนเองเสียด้วย
ช่างเป็การกระทำที่ห่วงใยสำหรับคนที่ชอบย้ำกับเขาว่าเขาแก่จริงๆ
อากาศยามค่ำคืนช่างเย็นสบายเหมาะกับการที่จะเดินเล่นสักเล็กน้อยเพื่อให้จิตใจผ่อนคลายก่อนนอนที่บริเวณเรือนของม่านหลงไม่มีคนอยู่แล้วเพราะทุกคนไปสังสรรค์ที่ลานกว้างกลางพรรคเดิมทีเขาไม่้าให้ใครมาเฝ้าบริเวณเรือนอยู่แล้วในที่สุดก็ได้ความสงบกลับคืนมาแม้ว่าจะแค่คืนเดียวก็ตาม
แม้จะเป็แค่การร่ายรำและควบคุมสายน้ำให้ไหลเร็วขึ้นแต่ม่านหลงก็รู้สึกเหนื่อยดังนั้นเมื่อกลับเรือนมาได้เขาจึงถอดเครื่องประดับบนศีรษะออกถอดชุดพิธีที่สวมมาั้แ่เช้าเดินไปอาบน้ำชำระร่างกายแล้วมานั่งจิบชาก่อนนอนหวังว่าวันนี้เขาจะได้นอนหลับสนิทอย่างที่ควรจะเป็
เว้นแต่จะมีบางคนที่ไม่้าให้เขานอนหลับสนิทในคืนนี้
ม่านหลงสะบัดเข็มพิษที่อยู่ในมือแต่ถูกมือของใครบางคว้าเข้าที่ข้อมือของเขาทำให้เขาไม่สามารถหยิบเข็มพิษออกมาซัดใส่คนที่บุกเข้ามาได้อีกด้วยความไวเขาจึงพลิกตัวเพื่อบิดข้อมือให้หลุดจากนั้นก็ตวัดขาไปอย่างรวดเร็วเพื่อซัดคนที่แอบเข้ามาแต่ไม่รู้ว่าเพราะม่านหลงแก่หรืออีกฝ่ายเร็วกว่าอีกฝ่ายเบี่ยงตัวหลบแล้วคว้าตัวเขาผลักลงบนเตียงนอนไม่รู้ว่าม่านหลงคิดอะไรอยู่ถึงไม่จุดตะเกียงในเรือนอีกฝ่ายมาหาเขาถึงในเรือนแบบนี้แล้วเขาก็ยังไม่มีโอกาสจะได้เห็นหน้าอีกฝ่ายอีก
ใช่คนที่เขาตามหาอยู่ได้มาปรากฏตัวตรงหน้าเขาแล้ว
ัันั้น มือนั้นเป็คนที่เขากำลังตามหาไม่ผิดแน่นอน
“นี่เ้า…!” ยังไม่ทันที่ม่านหลงจะพูดอะไรผ้าปิดตาผืนหนึ่งก็มัดเข้าที่ตาของเขาอย่างรวดเร็วมือทั้งสองข้างถูกมัดรวบไว้บนหัวเตียง เขาสบถอย่างหัวเสียคนคนนี้ตั้งใจที่จะทำแบบนั้นกับเขาอย่างนั้นใช่ไหม!
“นี่เ้า...คุยกันก่อน!อุ้บ!” ม่านหลงพยายามขอให้อีกฝ่ายใจเย็นเพราะเขา้าที่จะพูดคุยด้วยแต่ทว่าริมฝีปากของเขากลับถูกความนุ่มนิ่มของริมฝีปากอีกคนทาบทามลงมาก่อนเ้าเด็กนี่รู้ทันความคิดของเขาที่ว่าเขาจะรีดเือีกฝ่ายมาปรุงพิษหรือเปล่าบอกให้คุยกันก่อนก็คุยกันก่อนสิ!
“อื้อ!” ลิ้นอุ่นๆสอดเข้ามาในปากของเขาเพื่อกลืนกินเสียงร้องห้ามของม่านหลงไม่ว่าจะพยายามถีบตัวอีกฝ่ายออกไปแค่ไหนก็เหมือนเป่าลมใส่ท่อนซุงนอกจากอีกฝ่ายจะไม่ขยับแล้วยังใช้โอกาสเอาขาตัวเองมาดันขาของม่านหลงแยกออกจากกัน
คราวนี้เขาไม่ยอมจริงๆจนกว่าจะได้เห็นหน้าแล้วมานั่งคุยกันดีๆม่านหลงไม่ยอมเด็ดขาด!
“อึก! อื้อ~” ม่านหลงสะดุ้งเฮือกเมื่อมือหนาััเข้าที่ปุ่มไตทั้งสองข้างจุดอ่อนไหวถูกััอย่างช้าๆก่อนจะบีบขยี้เบาๆ ม่านหลงเผลอแอ่นกายรับอีกฝ่ายไม่ได้คิดจะฟังเขาเลยสักนิด
กึก!
“ข้าบอกให้เ้าหยุด”อีกฝ่ายถอนร่นออกไปเมื่อม่านหลงกัดเข้าที่ลิ้นจนได้กลิ่นเืจางๆแต่ทว่าหลังจากนั้นเพียงพริบตาม่านหลงก็ััได้ถึงลมหายใจอุ่นร้อนที่กระทบเข้ากับลำคอนอกจากอีกฝ่ายจะไม่ยอมหยุดแล้วยังกระชากเสื้อผ้าของม่านหลงออกจนหมดไล้ััจากลำคอมาที่ข้างแก้ม จูบลงที่มุมปากเบาๆแต่ทว่าไม่ได้ล่วงล้ำ มือหนากวาดต้อนอยู่ที่เอวของเขาพร้อมทั้งบีบเบาๆม่านหลงกัดฟันเมื่อลิ้นร้อนหมุนวนอยู่ที่ปลายยอดอก
เ้าเด็กนี่คิดจะขึ้นเตียงกับเขาโดยไม่สนว่าเขาจะเต็มใจหรือไม่ด้วย
“อื้อ~” เสียงครางแ่ๆดังเล็ดลอดออกมาจากลำคอของเขาเมื่อมือหนาลูบไล้ไปที่ต้นขาด้านในไล่มาจนถึงบั้นท้ายที่เนียนละเอียดเขาเผลอยกสะโพกขึ้นเล็กน้อยเมื่อมือหนาบีบเค้นมันมือเรียวจิกเข้าหากันเมื่อความรู้สึกหนึ่งแล่นผ่านท้องน้อยขึ้นมา
เป็แบบนี้ไม่ดีแน่หากยังเป็แบบนี้เขาต้องสมยอมกับอีกฝ่ายแน่
“อื้อ~ ขอร้องล่ะ….” ม่านหลงเลือกที่จะขอร้องไม่ใช่เพราะเขากลัว เขา้าที่จะรู้ความจริงว่าอีกฝ่ายเป็ใครหากวันนี้เกิดสมยอมอีกครั้งพรุ่งนี้อีกฝ่ายก็จะหายตัวไปอีก
เขาจะยอมวางเื่รีดเืของอีกฝ่ายมาปรุงพิษก็ได้ขอแค่ได้เห็นหน้าและได้พูดกันให้รู้เื่ก่อนเื่หลังจากนั้นใช่ว่าจะตกลงกันไม่ได้
“ได้โปรด” อีกฝ่ายไม่คิดบ้างรึว่าการทำเช่นนี้อาจจะทำให้เขากลัวม่านหลงเป็คนคุยง่าย ไม่ว่าเื่อะไรก็ตกลงได้ทั้งนั้น
ม่านหลงรู้สึกได้ว่าอีกฝ่ายค่อยๆละมือจากไปไม่นานเขาก็ััได้ถึงริมฝีปากอุ่นๆที่ประทับเข้ากับริมฝีปากของเขาเบาๆมันทั้งนุ่มนวลทั้งอ่อนโยน นิ้วยาวเกลี่ยข้างแก้มเขาราวกับกำลังทะนุถนอมร่างกายของเขาริมฝีปากของเขาเผยอขึ้นเล็กน้อยจากััที่อ่อนโยนนั้นก่อนที่จะเกี่ยวกระหวัดกับลิ้นที่สอดเข้ามา
“อืม…” ััที่เบาบางนั้นทำให้ม่านหลงเคลิ้มไปเล็กน้อย ไม่สิเขากำลังจะกล่อมอีกฝ่ายให้คุยกับเขามิใช่รึ หากเขาเคลิ้มไปแบบนี้จะทำอย่างไรเล่า!
“ดะ เดี๋ยว!” ม่านหลงเลือกที่จะพูดว่าเดี๋ยวแทนคำว่าหยุดเพื่อบอกอีกฝ่ายว่าเขาจะยอมก็ได้หากยอมบอกเขาว่าตัวเองเป็ใครมือหนาััเข้าที่ใบหูของเขาก่อนจะเกลี่ยเบาๆเหมือนจะบอกอะไรบางอย่างริมฝีปากนุ่มๆประทับเข้าที่ข้างแก้มของเขาราวกับจะหยอกล้อ
หมายความว่าอย่างไรกันการกระทำเช่นนี้จะสื่อถึงอะไรกันแน่
มือของม่านหลงที่มัดติดอยู่กับหัวเตียงถูกปลดออกในขณะที่เขาคิดว่าจะเปิดผ้าปิดตาดีหรือไม่มือของเขาก็ถูกคนที่อยู่้าจับไปวางแนบกับข้างแก้มของอีกฝ่าย
ผิวนุ่มจัง
นิ้วเรียวเกลี่ยแก้มที่ััอยู่ไล่ไปจนถึงจมูก จมูกโด่งเสียจริง ริมฝีปากหนา รูปหน้าพอดีเมื่อไล้ลงมาจนถึงลำคอก็ััได้ถึงลูกกระเดือกที่กำลังขยับขึ้นลงช้าๆพอคิดว่าม่านหลงััจนพอแล้วอีกฝ่ายก็รวบมือของเขากลับไปมัดไว้เช่นเดิม
นี่กำลังจะบอกเขาว่าอีกฝ่ายยอมให้รู้แค่นี้อย่างนั้นรึ
“ข้าไม่ชอบให้ถูกมัดปล่อยข้าเถอะ” หากคิดจะทำจริงๆม่านหลงจะไม่ต่อต้านก็ได้แต่เขาไม่อยากถูกมัดเข้าใจไหม! ปล่อย!
“ข้าสัญญาจะไม่ทำอะไรเ้าหากเ้ายอมปล่อยข้าข้าพูดจริงๆ” เพราะม่านหลงดูเชื่อถือไม่ได้หรืออย่างไรอีกฝ่ายจึงได้ไม่ฟังเขาร่างสูงที่แทรกตัวอยู่ระหว่างขาทั้งสองมองใบหน้าของคนที่ถูกปิดตาอยู่ริมฝีปากนั้นทำท่าทางยุ่งยากใจร่างสูงเกือบใจอ่อนขึ้นมาแวบหนึ่งแต่แค่แวบเดียวเท่านั้น
“ดะ เดี๋ยวสิ! อ๊ะ!”ไม่ทันตั้งตัวอีกฝ่ายก็จู่โจมที่ส่วนล่างของเขาม่านหลงรู้สึกหน้าขึ้นสีเขาััได้ถึงความชื้นที่กลางกายก่อนเบิกตากว้างภายใต้ผ้าปิดตา
อีกฝ่ายกำลังใช้ปาก….กับเขา!
“น่ะนี่! อย่าทำนะ!อ๊ะ!” ตัวเขาของบิดเกร็งขาทั้งสองข้างพาดอยู่บนบ่าของคนที่กำลังซุกหน้าอยู่กับหว่างขาของเขาริมฝีปากบางหอบกระเส่าเด้งเอวบางรับกับจังหวะของริมฝีปากที่กำลังเย้าแหย่กลางกายของเขาอยู่
ทำไมอีกฝ่ายถึงได้…!
“อ้ะ! อ๊า!” คนที่นอนครางกระเส่าเชิดหน้าขึ้น เผลอกัดฟันเพราะความเสียวซ่านที่แล่นขึ้นมาตามท้องน้อยนิ้วยาวสอดเข้าไปที่ช่องทางด้านหลังกำลังสำรวจภายในหลังจากที่ไม่ได้มาเยี่ยมเยือนเป็เดือนหน้าท้องที่มีลอนกล้ามเนื้อจางๆหดเกร็งในขณะที่ริมฝีปากหนากำลังหยอกเย้ากลางกายที่กำลังชูชันนิ้วยาวก็จัดการสำรวจภายในไปด้วย
“อ๊ะ! พะ พอแล้ว!”ม่านหลงกรีดร้องลั่นเพราะความเสียวซ่านที่กำลังเผชิญนี่คิดจะทำให้เขาขาดใจตายหรืออย่างไรกัน!
“อ๊า!!” สะโพกบางขยับรับกับริมฝีปากหนาที่กำลังขยับขึ้นลงม่านหลงรู้สึกว่าร่างกายกำลังร้อนขึ้นริมฝีปากที่หอบกระเส่าอ้าค้างเพื่อตักตวงลมหายใจเข้าปอดร่างสูงไม่ปราณีคนที่กำลังจะขาดใจเลยแม้แต่น้อยเร่งศีรษะขึ้นลงเร็วขึ้นจนคนที่นอนอยู่ต้องบิดตัวเกร็ง
“อ๊ะๆ! ถะ ถอยออกไปนะอ๊า!!” นอกจากคนที่เร่งจังหวะอยู่จะไม่ยอมถอยออกไปตามที่บอกแล้วยังกดริมฝีปากลงมาลึกขึ้นจนในที่สุดม่านหลงก็ทนไม่ไหวร่างกายทุกส่วนกระตุกเกร็ง เขาหอบหายใจอย่างเหนื่อยอ่อนในหัวขาวโพลนกว่าสติจะกลับมาอีกครั้งก็ตอนที่กายใหญ่ค่อยๆแทรกตัวเข้ามา
หรือว่าเ้าเด็กนี่กลืนมันเข้าไป!
“อ้ะ! อ๊า!!” มือเรียวผวาจิกเข้าหากันแน่สะโพกของเขาถูกยกขึ้นเล็กน้อยเพื่อให้กายใหญ่แทรกตัวเข้ามาได้โดยง่ายทันทีที่เข้ามาได้อีกฝ่ายก็ไม่รั้งรอ โหมแรงเข้าใส่คนที่นอนอยู่ถี่รัว
“อ๊ะๆๆ!!” ตัวของม่านหลงสั่นคลอน ััที่แแ่ตรง่ล่างทำให้เขารู้สึกดีเสียงเนื้อที่กระทบกันกระตุ้นโสตประสาทให้ตื่นตัวช่องทางรักบีบรัดผู้ที่ทะลวงเข้ามาแม้จะไม่ถูกยาปลุกเร้ากำหนัดแต่ทว่าในตอนนี้ม่านหลงไม่อาจควบคุมตัวเองให้ฉุดรั้งสติต่อต้านอีกฝ่ายได้อีกแล้ว
เพราะัักันมาหลายหนเขาถึงได้รู้ว่าต้องััม่านหลงอย่างไรถึงจะรู้สึกดีอย่างนั้นรึ
“อื้อ~” คนที่ถูกโหมแรงใส่ครางเสียงสูงเมื่ออีกคนโน้มตัวลงมาเพื่อจูบกับเขาจนทำให้กายใหญ่ที่กำลังขยับเข้าออกดันตัวเข้ามาลึกขึ้นริมฝีปากทั้งสองประกบติดกันกลืนกินเสียงครวญครางของอีกฝ่ายจนได้ยินเสียงเพียงอู้อี้ที่ฟังไม่ได้ศัพท์กายใหญ่ที่ทะลุทะลวงเข้ามาทำให้รู้สึกดีจนขาเรียวต้องหนีบเอวหนาเอาไว้เพื่อให้ััแแ่ยิ่งขึ้น
“อื้อๆๆ!!” พวกเขาทั้งสองแบ่งรับแบ่งสู้กันอยู่สักพักก่อนที่ม่านหลงจะััได้ถึงความอุ่นร้อนที่แทรกตัวเข้ามาภายในเขาครางน้อยๆริมฝีปากทั้งสองค่อยๆผละออกจากกันแต่ไม่นานบทรักครั้งที่สองและสามก็ได้เริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง
ม่านหลงสาบานว่าครั้งหน้าเขาจะต้องจับเ้าเด็กนี่ให้ได้
ในตอนเช้าม่านหลงตื่นขึ้นมาพร้อมกับความคิดแรกที่ว่าแค่รีดเืมาปรุงพิษคงจะไม่สาแก่ใจเขาหลังจากที่รีดเืเสร็จม่านหลงจะแล่เนื้อเขาออกเป็ส่วนๆ นำไปทาเกลือแล้วย่างจากนั้นให้สัตว์ป่าที่หิวโหยมารุมทึ้งเนื้อย่างนั้นจนไม่เหลือแม้แต่ซาก
คอยดูเถอะ!
คนเพิ่งตื่นนอนทำใจเอาแล้วว่าวันนี้เขาต้องปวดเนื้อปวดตัวเหมือนที่ผ่านมาทั้งๆที่เมื่อวานเขาควรจะได้หลับพักผ่อนและตื่นมาด้วยอารมณ์ที่สดใสพร้อมสำหรับการทำงานอีกครั้ง
“หืม?” คนที่ลุกจากเตียงส่งเสียงด้วยความแปลกใจเขาจับดูที่เอวที่ควรจะปวดหนึบของตัวเอง เมื่อคืนพวกเขาระเริงรักกันหนักมากซ้ำร้ายยังทำกันจนถึงรุ่งสางสภาพของม่านหลงตอนนี้ควรจะปวดเมื่อยไปทั้งตัวจนเมื่อยามลุกต้องร้องโอดโอยมิใช่หรอกรึ
เพื่อความแน่ใจม่านหลงจึงลุกจากเตียงมายืนที่พื้นเขาไม่ได้รู้สึกเจ็บหรือว่าปวดตรงไหน ยามเมื่อขยับกายกลับรู้สึกดี กระปรี้กระเปร่าจะเป็ไปได้อย่างไรก็เมื่อคืนพวกเขาแทบจะไม่ได้ลุกจากเตียงกันนอกจากอาการปวดตามเนื้อตัวแล้วพวกรอยแดงที่ควรจะมีอยู่ตามตัวก็ไม่มีแม้แต่รอยเดียว
ม่านหลงเดินไปที่กระจกแน่นอนว่าเขายังไม่ได้ใส่เสื้อผ้า ภาพในกระจกสะท้อนร่างกายที่เปลือยเปล่าขาวเนียนปราศจากรอยรักที่ทำเอาไว้เมื่อคืนม่านหลงมองดูด้วยความงุนงง เมื่อคืนเขาไม่ได้ฝันเสียหน่อยแต่ทำไมวันนี้มันถึงได้แตกต่างไปจากทุกทีนอกจากร่างกายจะรู้สึกปกติมากแล้วม่านหลงยังรู้สึกสดชื่นราวกับว่าเขาไม่ได้ออกแรงมาทั้งคืน
หรืออีกฝ่ายใช้วิชากำหนัดรักกับเขา?
มีคนที่ตั้งใจฝึกวิชานี้ด้วยหรอกรึ
วิชากำหนัดรักเป็วิชาแปลกประหลาดที่แม้แต่ม่านหลงเองยังนึกสงสัยว่าใครที่คิดมันขึ้นมาเป็วิชาที่ผู้ใช้จะเพิ่มกำหนัดรักให้กับคู่นอนยามที่ร่วมอภิรมย์กันร่างกายของผู้ใช้จะอึดทนแล้วขนาดของส่วนนั้นจะใหญ่กว่าปกติระหว่างที่ร่วมอภิรมย์ร่างกายของคู่นอนก็จะได้รับการฟื้นฟูไปด้วยต่างจากการร่วมอภิรมย์โดยทั่วไปนอกจากจะไร้ซึ่งความเ็ปแล้วร่างกายของผู้ที่ร่วมใช้วิชานี้ก็จะได้รับการรักษาและฟื้นฟูลมปราณภายในกลับมาอย่างเต็มเปี่ยมเมื่อคืนม่านหลงกับเด็กคนนั้นระเริงรักกันอย่างหนักหน่วงแต่ทว่าม่านหลงไม่รู้สึกเจ็บหรือว่ารู้สึกผิดปกติเลยราวกับว่าเขาแค่หลับไปเฉยๆพอตื่นขึ้นมาร่างก็กลับมาสมบูรณ์พร้อมเหมือนคนที่นอนหลับเต็มอิ่ม
ทั้งๆที่เมื่อคืนม่านหลงไม่ได้หลับเลยแม้แต่นิดเดียว
อาการง่วงนอนหรือรู้สึกวิงเวียนเพราะนอนไม่พอยังไม่แม้แต่จะปรากฏให้เห็นดวงตาของเขาสดใสประหนึ่งเขาไม่เคยพบเจอกับการอดนอนมาก่อนในชีวิตใบหน้าเต่งตึงเมื่อััก็รู้สึกได้ถึงความสุขภาพดีจนนึกสงสัยว่าเขาอาจจะมองผิดไปหรือกระจกอาจจะสะท้อนผิด
เ้าเด็กนั่นตั้งใจที่จะช่วยเขา?
ม่านหลงมองหน้าตัวเองในกระจกเหมือนกับจะหาเพื่อนคุยว่าเื่นี้เป็มาอย่างไรกันแน่ครั้งแรกเ้าเด็กนั่นทำไปเพราะไม่ได้ตั้งใจ ครั้งที่สองเป็การจงใจส่วนครั้งที่สามเป็การช่วยเหลืออย่างนั้นรึ
แล้วถ้าหากอีกฝ่ายใช้วิชากำหนัดรักกับเขาจริงก็มีเื่หนึ่งที่น่ากลัวผุดขึ้นมาในความคิดเดี๋ยวนั้น
เ้าเด็กนั่นเป็คนนอก
เ้าเด็กนั่นไม่ใช่คนของอู่ตู๋!
วิชากำหนัดรักเป็วิชาที่จะไม่ถูกฝึกภายในอู่ตู๋อย่างเด็ดขาดเนื่องจากมันจะกระทบกับวิชาที่ฝึกกันเป็ปกติภายในพรรคแล้ววิชานี้วิธีการฝึกยังค่อนข้างซับซ้อนหากฝึกมาไม่ดีก็เท่ากับว่าตอนที่ใช้วิชานี้จะเป็การทำร้ายคู่นอนจนได้รับาเ็เป็วิชาที่มีความเสี่ยงสูงเพราะในระหว่างที่กำลังร่วมอภิรมย์สติและความคิดจะควบคุมได้ยากแล้วยิ่งต้องรักษาและฟื้นคืนลมปราณให้กับคู่นอนไปด้วยยิ่งใช้สมาธิมากขึ้นไปอีก
เ้าเด็กนั่นกล้าใช้วิชานี้กับเขานั่นหมายถึงเ้าตัวเก่งกาจมากพอแล้วต้องเป็คนที่หมกหมุ่นกับเื่นี้มากแค่ไหนกันถึงสามารถฝึกวิชานี้จนเก่งกาจได้
ม่านหลงถอนหายใจเพิ่งจะเช้าแต่เขาถอนหายใจไม่รู้ตั้งกี่ครั้งแล้วเขาเดินไปที่อ่างน้ำที่ไม่รู้ว่าถูกเตรียมเอาไว้ั้แ่เมื่อไหร่แล้วเดินลงไปแช่ในหัวก็คิดเื่ยุ่งยากขึ้นมาหลายอย่าง
เด็กคนนั้นไม่ใช่คนของอู่ตู๋หรือต่อให้ใช่มันก็ยากเกินไปในการฝืนร่างกายตัวเองเพื่อฝึกวิชากำหนัดรักแล้วหากอีกฝ่ายเป็คนนอกแล้ว ม่านหลงก็ไม่รู้ว่าจะเริ่มต้นตามหาอีกฝ่ายอย่างไรดี
เื่อาณาเขตที่กางเอาไว้รอบเรือนคงจะเอามาใช้เพื่อกำหนดตัวไม่ได้แล้วในตอนนี้แม้แต่คนนอกก็เข้าออกได้ถึงจะไม่ได้เข้าออกได้ทุกคนแต่ทว่าก็ไม่สามารถจำกัดวงในการค้นหาได้อยู่ดีหากจะอ้างอิงจากระดับพลังที่คนนอกจะเข้าออกได้ม่านหลงก็คิดว่ามันไร้ผล
อาณาเขตที่ม่านหลงเป็คนสร้างพลังย่อมต้องอยู่ในระดับของรองประมุขหรือต่ำกว่าเล็กน้อยเท่านั้นที่คนในพรรคเข้าออกได้เป็เพราะม่านหลงอนุญาตแต่ทว่ากับคนภายนอกจะต้องได้รับความเ็ปที่เข้ามาภายในอาณาเขตนั้นเมื่อคืนเท่าที่รู้ได้จากััอีกฝ่ายดูไม่เป็อะไร หากจะเป็เพียงแค่คนทั่วไปก็คิดแบบนั้นได้ยากทั้งความว่องไวในการเคลื่อนไหว แรงกายที่ไม่ธรรดาแล้วยังฝึกวิชากำหนัดรักที่คนทั่วไปเขาไม่ฝึกกัน หากเป็ผู้ฝึกยุทธ์จะต้องเป็คนที่ฝึกมานานจนชำนาญในหลายๆสิ่งหากเป็เช่นนั้นเขามีจุดประสงค์อะไรที่ทำเช่นนี้
ม่านหลงไม่คิดว่าจะเป็คนของแปดพรรคพรรคที่อยู่ใกล้ที่สุดหรือพรรคข้างเคียงคือถังเหมินและเผิงหลายเผิงหลายไม่มาถึงที่นี่อย่างแน่นอนหากไม่จำเป็ถังเหมินก็ใช่ว่าจะสามารถเข้าออกอาณาเขตของม่านหลงได้ง่ายแล้วหากจะมีใครที่เข้ามาได้คนคนนั้นก็ไม่ใช่แค่มือสังหารทั่วไปจะต้องเป็มือสังหารระดับสูงอย่างหน่วยลับรองประมุขหรือประมุขถึงจะมีพลังมากพอที่จะเข้ามาในอาณาเขตได้
เขาส่ายหน้าคราวก่อนเขาคิดว่าคนที่เข้าออกอาณาเขตของเขามีแต่คนของอู่ตู๋แต่สุดท้ายก็พลาดดังนั้นคงจะเอาระดับพลังมาเป็ตัวกำหนดขอบเขตไม่ได้ มิเช่นนั้นเขาคงมองอะไรพลาดไปอีก
เพราะมีเื่ให้ต้องคิดั้แ่เช้าสิ่งเดียวที่จะช่วยม่านหลงให้รู้สึกดีขึ้นได้นั่นคือการไปเดินเล่นที่ในป่าถึงพักนี้จะอยู่แต่กับป่ากับเขาแต่ทว่าก็ยังดีกว่าไปอยู่กับความวุ่นวายภายในเมืองอีกทั้งตอนนี้ก็กำหนดตัวผู้ดูแลเมืองคนใหม่ได้แล้ว ไม่คิดเลยว่าจะต้องเปลี่ยนทีเดียวพร้อมกันห้าคนแบบนี้พวกมนุษย์ช่างโลภมากในเงินตราและอำนาจเสียจริงใช้ตำแหน่งที่ตัวเองดำรงอยู่หากินกับชาวเมืองจนเดือดร้อนกันไปทุกย่อมหญ้า
ร่างโปร่งชะงักเมื่อเดินเข้ามาในป่ามองขึ้นไปยังต้นไม้ต้นหนึ่งที่มีร่างของใครบางคนกำลังนอนหลับอยู่บนนั้นร่างสูงของใครคนหนึ่งกำลังใช้แขนหนุนต่างหมอนเอนตัวอิงกับลำต้นที่มีความแข็งแรงพอที่จะรับน้ำหนักของเขาได้
วันนี้สงสัยหนุ่มน้อยหน่วยลับจะไม่ได้ทำงานถึงได้มานอนเล่นรับลมอยู่แถวนี้ได้
เพราะประสาทััของหน่วยลับนั้นเฉียบขาดและฉับไวเมื่ออีกฝ่ายััได้ว่ามีเขายืนอยู่ใต้ต้นไม้คนที่นอนอยู่ก็ลืมตาขึ้นแล้วก้มลงมามองม่านหลงที่ยืนอยู่
“เจอกันอีกแล้วนะ”รองประมุขเอ่ยทักไม่ได้เจอกันเป็เดือนรู้สึกว่าโตขึ้นนิดหน่อยกระมัง
“อืม” ร่างสูงะโลงมาจากต้นไม้มายืนอยู่ด้านหน้าของม่านหลงดูเหมือนเื่ที่แต่งเอาไว้ว่าเป็นักเดินทางจะยังใช้ได้ผลอยู่เพราะอีกฝ่ายไม่ได้สวมชุดของถังเหมินแต่เป็ชุดผ้าฝ้ายธรรมดาที่สวมใส่สบาย
“ไม่ได้ออกเดินทางแล้วหรอกรึ?”
“ยังไม่ได้ไป” อีกฝ่ายตอบกลับอย่างเป็ธรรมชาติ ม่านหลงจึงพยักหน้า หากเขาไม่ได้รู้อยู่แล้วว่าอีกฝ่ายไม่ใช่นักเดินทางจริงๆม่านหลงก็คงจะเชื่อแบบนั้น
แต่เป็แบบนี้ก็ไม่เลว
“อย่างนั้นหรอกรึ”ม่านหลงเดินไปนั่งที่ใต้ต้นไม้การเดินเล่นยามเช้าในวันนี้นับว่าม่านหลงพอใจมากได้มาเจอหนุ่มน้อยหน่วยลับคนนี้ช่างเป็เื่ที่ดีจริงๆ
“ข้าไม่รบกวนการพักผ่อนของเ้าหรอกข้าเองก็อยากจะนอนพักสักหน่อยเหมือนกัน” ถึงม่านหลงจะไม่ง่วงก็ตามแต่ทว่าได้เจอคนที่ถูกใจโดยบังเอิญแบบนี้จะไม่รั้งอยู่ต่อได้อย่างไร
ร่างสูงมองคนที่เดินไปนั่งที่ใต้ต้นไม้ก่อนจะหลับตาลงหลังจากที่ยืนมองอยู่ไม่นานเขาก็ตัดสินใจที่จะไปนั่งข้างๆคนที่หลับตาอยู่ม่านหลงนั่งอิงต้นไม้เหยียดขายาวตรง วางมือไว้ตรงหน้าท้องเขารู้ว่าร่างสูงกำลังเดินมานั่งข้างๆแต่ก็ไม่ได้ลืมตาขึ้นมามอง
ตอนนี้พักเื่ที่จะหาตัวเ้าเด็กนั่นเอาไว้ก่อนก็แล้วกัน
สายลมเย็นของป่าพัดผ่านไปเบาๆดวงตาสีเทาที่ไม่ได้หลับมองไปยังเบื้องหน้าไม่นานก็ยกมือขึ้นมาหนุนศีรษะแล้วเอนตัวอิงกับต้นไม้ จากนั้นก็ค่อยๆหลับตาลงบ้าง
่นี้ประมุขไม่มีภารกิจเร่งด่วนอันใดซ้ำยังให้หน่วยลับพักผ่อนกันอย่างเต็มที่ตอนนี้หน่วยของเขาต่างก็แยกย้ายกันไปพักผ่อนร่างสูงเลือกที่จะมานอนเล่นแถวนี้เพราะอากาศดี ไม่คิดว่าจะได้เจอรองประมุขของอู่ตู๋มาเดินเล่นที่นี่
เขารู้ว่าม่านหลงรู้ว่าเขานั้นเป็ใครแต่ก็ยังปฏิบัติกับเขาเช่นคนที่เพิ่งรู้จักกันการวางตัวของรองประมุขผู้นี้ทำให้เขารู้สึกผ่อนคลายเขาจึงเลือกที่จะมานอนเล่นในเขตป่าของอู่ตู๋ระหว่างทางก็เจอพญางูแฝดที่กำลังเลื้อยกายเฝ้าระวังเวรยามไปมา เขาหลบหลีกมาได้แล้วเลือกที่เหมาะๆในการมาพักสายตาและดูเหมือนว่าม่านหลงก็ไม่ได้ว่าอะไรที่เขาบุกรุกเข้ามาแบบนี้
“จริงสิก่อนหน้านี้ที่ข้าถูกหาเื่ ข้าก็กลับไปจัดการเรียบร้อยแล้ว คงเพราะโจรขี้เมามีฐานะเป็ถึงลูกชายของผู้ดูแลเมืองถึงได้เที่ยวระรานชาวบ้านเขาแบบนั้น”ม่านหลงเอ่ยโดยที่ยังไม่ได้ลืมตาอีกไม่นานก็ถึงเวลาแต่งตั้งผู้ดูแลคนใหม่และหวังว่าการแต่งตั้งครั้งนี้จะกินเวลาไปจนถึงหมดวาระเพราะม่านหลงไม่อยากส่งคนไปตรวจสอบบ่อยๆ
“ได้ยินคนในเมืองคุยกันว่าจะมีการเปลี่ยนตัวผู้ดูแลเมืองคนใหม่”ร่างสูงพูดพลางหันไปมองคนที่นั่งข้างๆ เื่นี้ลือกันในเมืองได้ยินว่าอู่ตู๋ส่งคนไปตรวจสอบผู้ดูแลเมืองภายใต้การปกครองและมีการสั่งปลดผู้ดูแลเมืองที่ทำผิดกฎและจะมีการแต่งตั้งใหม่เร็วๆนี้
“ลำบากชาวเมืองแล้วที่ต้องทนอยู่กับผู้ดูแลที่เอารัดเอาเปรียบพวกเขาแบบนี้”
“เื่นี้ได้รับการแก้ไขแล้ว”ม่านหลงพยักหน้าหากวันนั้นคนที่โดนหาเื่ไม่ใช่ม่านหลงก็ไม่รู้ว่าเื่นี้จะได้รับการแก้ไขเมื่อไหร่
และไม่รู้ด้วยว่าจะได้เจอกับคนที่ถูกใจแบบนี้หรือเปล่า
เพราะอากาศวันนี้ดีมากแล้วม่านหลงยังอารมณ์ดีเป็พิเศษดังนั้นหลังจากที่นั่งหลับตาไปได้สักพักม่านหลงก็เผลอหลับไปจริงๆ
คนที่นั่งอยู่ข้างๆมองท้องฟ้าอากาศตรงนี้เย็นสบายเหมาะกับการที่จะนอนหลับพักผ่อนจริงๆร่างสูงหันมามองคนที่หลับอยู่ข้างๆก่อนจะตัดสินใจทำบางสิ่ง
ใบหน้าหล่อจัดโน้มตัวลงไปัักับริมฝีปากบางที่เผยออ้าเล็กน้อยริมฝีปากทั้งสองัักันเพียงแ่เบาจนราวกับขนนกที่ปลิวผ่านร่างสูงผละออกมาช้าๆเพื่อไม่ให้คนหลับรู้ตัวก่อนจะกลับมานั่งอิงต้นไม้อีกครั้ง
วันนี้….เท่านี้ก็พอแล้ว
76
![VILLAIN GIRL กำราบรัก ยัยทอมบอย [ Tiger & Nene ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1668687838_13571190.webp)
