Age of war

โกเลมสำหรับทำสงครามได้ผุดตื่นขึ้นมาจากการหลับไหล

เปลือกไข่ที่ห่อหุ้มปกป้องกายอันแสนสบายได้ปริแยกออกเป็นสองส่วน

*โกรวววว! *

เสียงคำรามอันน่าสะพรึงกลัวได้ดังสะท้านกึกก้องกลบเสียงของสนามรบไปจนสิ้น

นายทหารนับพันชีวิตที่ยืนมองภาพโกเลมผุดออกมาจากสิ่งก่อสร้างรูปไข่ ต่างขวัญหายเผ่นกระเจิดกระเจิง

พวกเขาไม่เคยเห็นอะไรแบบนี้มาก่อนในชีวิต

ไม่สิ พวกเขาเคยเห็นมันตามในหนังชื่อดังมาก่อนแล้ว แต่ไม่คิดว่ามันจะมีอยู่จริงได้ต่างหาก

โกเลมสำหรับรบนั้นถูกออกแบบมาเพื่อทำสงครามอย่างแท้จริง

พวกมันผิดกับโกเลมยักษ์ที่ต้องทีรูปร่างอ้วนเทอะทะเพื่อรับน้ำหนักตัวเอาไว้

พวกมันผิดกับโกเลมรูปร่างชวนหัวเราะที่พวกภูติเคยเอามาใช้ในสงครามพันธมิตรรุมเผ่าอาร์โธร์โพดาเมื่อก่อนหน้านี้

เพราะว่าพวกมันคือโกเลมเพื่อการสังหาร

พวกมันมีส่วนหางที่เรียวยาวดุจหอกที่เต็มไปด้วยใบมีด

มีกรงเล็บที่ออกแบบอย่างแหลมคมเทียบเท่ากับอสูรร้ายเบฮีมอธ

มันคลานด้วยขาทั้งสี่ข้าง มีอิสระในการเคลื่อนไหวทุกมิติด้วยความสามารถในการปีนป่ายที่เลียนแบบมาจากสัตว์ร้าย

มีหัวที่เรียวยาวรีและมีดวงตาอันคมกริบน่าหวากหวั่น

มีฟันที่ยาวเฟื้อยติดอยู่บนปากซึ่งกว้างกว่าหนึ่งเมตร

พวกมันเคลื่อนที่ได้รวดเร็ว อีกทั้งยังเดาทิศทางได้ยากดุจสัตว์ป่าที่มีสัญชาตญาณเฉียบคม

โหยหาหยาดโลหิต หิวกระหายในการฆ่าสังหาร และยังเป็นอมตะตราบเท่าที่ไม่ถูกทำลายแกนทิ้งไป

ตัวตนที่เลวร้ายจนแม้แต่ภูติยังเบือนหน้าหนีไม่อยากปะทะด้วย

และนี่คือ [โกเลมสงคราม] อาวุธสำหรับกองหน้าของเผ่าภูติ

“เอเลี่ยน…”

ด้วยรูปลักษณ์อันน่าหวาดหวั่น จึงไม่แปลกที่จะมีคนเผลอพึมพำเช่นนั้นลอดออกมาจากปากของเขา

*โกรวววว! *

เสียงคำรามของพวกมันได้เรียกสติของกองทัพกลับมาที่ปัจจุบันอีกครั้ง

“ยิง ยิงงง! ”

กระสุนสังหารได้ถูกลั่นยิงออกไป

แต่ทว่าพวกโกเลมมันไวกว่ามาก

กระสุนที่ยิงปูพรมออกไปนั้น มีเพียงแค่ 30% ที่ยิงโดนพวกมัน

พวกมันก้มตัวคลานลงต่ำจนทำให้วิธีกระสุนส่วนใหญ่พลาดส่วนแกนของโกเลมไป

หรือต่อให้ยิงโดน ผิวหนังเหล็กผสมเส้นใยพิเศษที่เหนี่ยวทนทานของพวกมันก็หาได้รู้สึกเจ็บปวดใด ๆ

เพียงแค่เสี้ยวกระพริบตาหนึ่ง กรงเล็บกับคมเขี้ยวอันร้ายกาจของโกเลมก็เข้าขย้ำบนร่างของเหยื่อแล้ว

“พวกมันเร็วมากเลยครับ! ”

“ยิงพวก---อ๊ากกก! ”

พวกมันขย้ำ ฉีกกระฉากเนื้อ และใช้กรงเล็บอันแหลมคมแทงลงไปที่ดวงตาของเหล่าทหารหาญ

พวกเขาพยายามยิงต่อต้าน แต่ช่างไร้ประโยชน์ต่อหน้าสิ่งไร้ชีวิตที่มิหวั่นเกรงความตาย

ทหารฝ่ายมนุษย์เป็นได้เพียงแค่เหยื่อให้เหล่าโกเลมระบายความแค้นที่บังอาจมาสังบิดาของพวกมันไป

“ถึงหน่วย… ช่วย… ด้วย…”

แล้วทหารคนสุดท้ายก็ถูกสังหารทิ้งไปในท้ายที่สุด

ความเสียงหายฝั่งโกเลมมีเพียงแค่หนึ่งร้อยตัวเท่านั้น

ถ้าหากเป็นหน่วยของทอมหรือแอร์บาร์สควยช่วยสนับสนุนสั่งการ พวกเขาคงไม่พ่ายแพ้ยับเยินขนาดนี้ได้

เหล่าโกเลมที่พอใจกับสภาพอันน่าเวทนาของเหยื่อตรงหน้าแล้ว ใบหน้าของพวกมันก็เริ่มที่จะเบนหันไปสู่เป้าหมายถัดไป

[จงสังหารผู้บุกรุก]

นั่นคือคำสั่งเสียที่ได้รับมาจากบิดาของพวกมัน

เหล่าโกเลมสังหารเริ่มออกเดินหน้าในสภาพที่เลือดท่วมกายออกไปทางทิศตะวันตก

วิ่งตัดผ่านทะเลป่า ทิ้งรอยเลือดบนพื้นหิมะขาวเป็นเส้นทางยาว เพื่อไปล่าสังหารศัตรูของพวกมันต่อไป

“... เหลือแค่หน่วยทางใต้ กับหน่วยของคุณทอมแล้วเรอะ? ”

นักบินยานขับไล่คนหนึ่งพึมพำออกมาด้วยน้ำเสียงที่ไม่ค่อยพอใจ

อาจกล่าวได้ว่าแผนการทำลายอาวุธต่อต้านอากาศของเผ่าภูติไม่ประสบผลสำเร็จเท่าไหร่นัก

แต่อย่างน้อยก็สามารถทำลายฐานทัพไปได้ถึงสองแห่ง

บางทีการต่อต้านทางอากาศอาจเบาบางลง

หรือถ้าหากมีการโจมตีเช่นเดิมเกิดขึ้น การยิงหัวรบนิวเคลียร์จากระยะไกลก็น่าจะได้ผล

เหล่านักบินที่ไม่อยากกลลับบ้านมือเปล่าต่างคิดเช่นนั้น

“ส่งฝูงบินรีปเปอร์กับรถถังเข้าไปได้! ”

เมื่อมองว่าถึงแก่เวลาบุกระรอกสอง พวกเขาก็ส่งกองทัพไร้หัวใจเข้าพื้นที่สงคราม

ตีนตะขาบวิ่งคืบคลานเหยียบย่ำโลกสีขาว

พวกมันวิ่งทะลุผืนป่าอย่างไม่แยแสต่อธรรมชาติอันยิ่งใหญ่

เหยียบย่ำ โค่นทำลาย แล้วเดินหน้าตรงไปอย่างไม่หยุดยั้ง

แล้วกองทัพไร้ชีวิตทั้งสองฝ่ายก็ได้โคจรมาพบกัน

[พบศัตรู]

[พบศัตรู]

รถถังไร้คนขับกับกองทัพโกเลมต่างพูดออกมาเป็นเสียงเดียวกัน

ตีนตะขาบหยุดเคลื่อนไหวพร้อมกับปืนใหญ่อันทรงอำนาจที่หันไปในผืนป่าอันมืดมิดข้างหน้า

[บรรจุกระสุนพร้อม ปืนใหญ้พร้อมยิงปูพรม]

เสียงไร้ชีวิตย้ำทวนคำสั่งตัวเองไปพร้อมกับระบุพิกัดยิง

[โจมตี]

เสียงอันดังสนั่นทำให้หิมะที่เกาะอยู่ตามยอดไม้ร่วงหล่นจนเกิดเป็นควันหมอกสีขาว

เสียงที่กระหึ่มอย่างทรงพลังและเต็มไปด้วยอำนาจทำลายล้าง ได้ดังขึ้นต่อเนื่องเป็นระลอกชุดโจมตี

ประดุจเสียงโหมโรงของงานแสดงอันยิ่งใหญ่ตระการตา

ระเบิดจากปืนใหญ่กำลังแผดเผาไปทั่วผืนป่า

ลูกปืนใหญ่วิ่งตัดอากาศอย่างรุนแรงจะเห็นเป็นเส้นอากาศวิ่งลากยาว

ควันสีดำและกระแสลมแรงจากระเบิดได้แหวกต้นไม้ใหญ่จนหักล้มไปทั่วบริเวณ

ทั้งหมดนี้ล้วนแต่เล็งไปที่เป้าหมายเดียวกัน

นั่นคือเหล่ากองทัพโกเลมไร้ชีวิตที่กำลังวิ่งเข้ามาใกล้

โกเลมซึ่งวิ่งด้วยสี่ขา ต่างเคลื่อนไหวกระโดดไปมาตามยอดไม้

พวกมันพริ้วไหวดุจสายน้ำ หลบเลี่ยงลูกปืนใหญ่นับหมื่นที่ถาโถมเข้ามาใส่ได้ราวกับเล่นละคร

ส่วนตัวที่หลบไม่ทันก็จะแตกออกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยด้วยอำนาจของปืนใหญ่ไป

[โจมตีระลอกสอง]

ในตอนนั้นเองที่มีเสียงดังขึ้นมาจากท้องฟ้า

การโจมตีระลอกสองของฝูงบินรีปเปอร์ได้เริ่มต้นขึ้น

ฝูงบินนับหมื่นเริ่มทิ้งระเบิดนาปาล์มปูพรมเป็นวงกว้าง

*โกรวว! *

เหล่าโกเลมต่างแผดเสียงโหยหวนที่ถูกเปลวไฟแผดเผาไปถึงแกนภายใน

เปลวไฟนรกที่ยิ่งใหญ่โหมกระหน่ำขึ้นสูงสู่ฟากฟ้า พร้อมกับพาร่างของโกเลมสู่ขุมนรก

แต่เหล่าโกเลมก็ยังคงวิ่งเดินหน้าต่อไป

เหล่ากองทัพตีนตะขาบเริ่มรู้สึกได้ถึงแรงสั่นสะเทือนจากการวิ่งของฝ่ายโกเลมที่ใกล้เข้ามา

AI ของระบบเริ่มคำนวณถึงความเป็นไปได้ที่จะถูกเข้าประชิดในอีกหนึ่งนาทีข้างหน้า

อาวุธสำรองอย่างปืนโพตอนและปืนกลที่ติดเอาไว้เริ่มเดินเครื่องเพื่อรับมือต่อสู้ระยะประชิดในทันที

ที่ตรงหน้าของแนวรถถังไร้คนขับคือกองทัพโกเลมจำนวนมาก

ถึงจะชิงความได้เปรียบจากระยะโจมตีและฝูงบินรบ แต่จำนวนพวกมันก็ยังเหลือมากถึงหนึ่งหมื่นห้าพันตัว

ถึงจะไร้ซึ่งความรู้สึก แต่เหล่าหุ่นรบไร้ชีวิตก็ยังรู้สึกได้ถึงอันตรายที่กำลังย่างกรายเข้ามา

และตอนนี้ฝ่ายรถถังไร้คนขับก็เริ่มที่จะสามารถมองเห็นเงาของพวกโกเลมได้แล้ว

[โจมตี!]

ลำแสงสีส้มความร้อนสูงวิ่งทะลุต้นไม้หนาและทะลวงร่างเหล่าโกเลมจนล้มลง

แต่เหล่าโกเลมไม่รู้สึกหวั่นเกรงความตาย ไม่สนใจร่างที่เสียชีวิตของพวกพ้อง แล้ววิ่งข้ามศพเพื่อที่จะเข้าไปฉีกกระชากเหยื่อตรงหน้าให้จงได้

พวกมันวิ่งเข้าล้อมเหยื่อทั้งจากทางผืนแผ่นดินและปีนป่ายจากยอดต้นไม้

ฝ่ายรถถังไร้คนขับพยายามยิงห่ากระสุนโปรยปรายไปทั่วป่าไปพร้อมกับปืนโพตอน เพื่อไม่ให้พวกมันเข้าประชิดได้

และเมื่อเห็นว่าถึงจุดที่ไม่สามารถต่อต้านได้อีกต่อไป---

[ถอยทัพ ถอยทัพ!]

---พวกเขาก็เริ่มที่จะวิ่งถอยหนี

เหล่ากองทัพตีนตะขาบได้ตัดสินใจแล้วว่าอันตรายเกินกว่าที่จะทำการยิงต่อสู้

พวกมันต่างพร้อมใจกันวิ่งถอยหลังเต็มกำลัง

แต่สายไปแล้ว

พวกโกเลมสังหารกระโดดลงจากยอดไม้สูงกว่าสิบเมตรเข้าเกาะที่ตัวรถถังอย่างแม่นยำ

ใช้กรงเล็บอันแข็งแกร่งเฉือดเฉือนผิวโลหะหนาจนพังพินาจ

พวกมันกระชากหัวปืนใหญ่ออก ก่อนจะดึงเส้นสายไฟอันเป็นดั่งสายโลหิตจนฉีกขาด

พวกมันลงมือทำลายหนึ่งคันในเวลาเพียงสิบวินาทีเท่านั้น

พอจัดการทำลายเหยื่อได้หนึ่งคัน พวกโกเลมก็จะกระโจนเข้าทำลายคันต่อไปโดยไร้ซึ่งการหยุดพัก

ถึงจะเหลือเพียงเก้าพันตัวแล้ว แต่พอเป็นการสู้ระยะประชิด เหล่าโกเลมก็ได้เปรียบไปในทันที

เงาของพวกโกเลมกำลังเข้ากลืนกินกองทัพรถถังไร้คนขับไปอย่างรวดเร็ว

ชั่วเวลาเสี้ยวนาทีของการประมวลผลการรบ ทำให้พวกมันทราบได้ว่ากำลังจะพ่ายแพ้ต่อเหล่าโกเลมที่ว่องไวกว่า

พวกมันต่างรีบคำนวณจำลองตาหมากเพื่อหาทางเอาชัยชนะจากหลายร้อยล้านรูปแบบในช่วงวินาทีแห่งความเป็นและความตาย

แล้วมันก็ได้คำตอบที่น่าพึงพอใจออกมาในท้ายที่สุด

[โจมตี]

นั่นคือการยิงโจมตีโดยไม่ต้องสนใจพวกเดียวกัน

เหล่าเครื่องจักรสังหารที่ไร้ซึ่งความเมตตาได้พร้อมใจกันลั่นกระสุนปืนใหญ่และปืนโพตอน

เป้าหมายคือโกเลมที่กำลังเกาะอยู่บนร่างของพวกพ้อง

[ยิงปูพรมสังหาร]

ฝูงบินรีปเปอร์ไร้คนขับที่เชื่อมสมองเข้ากับกองทัพรถถัง ต่างเริ่มโจมตีแบบไม่สนฝ่ายออกมาเช่นกัน

กองกำลังที่บินปกคลุมไปทั่วท้องฟ้าฤดูหนาว กำลังลั่นกระสุนลำแสงโพตอนลงสู่พื้นดินในลักษณะปูพรม

การโจมตีที่ไม่สนมิตรและศัตรูทำให้สามารถสังหารศัตรูลงได้อีกครึ่งหนึ่ง

กองทัพโกเลมเองก็เริ่มรู้ตัวว่ากำลังเสียเปรียบ

โกเลมเหลือแค่สี่พันห้าร้อยตัวแล้ว ในขณะที่กองทัพไร้หัวใจของมนุษย์ยังมีรถถังเหลืออีกถึงหนึ่งหมื่นสองพันคัน กับฝูงบินรีปเปอร์อีกถึงหนึ่งหมื่นเก้าพันลำ

โกเลมของภูติจะพ่ายแพ้เช่นนั้นหรือ?

เปล่าเลย พวกมันกำลังจะชนะแล้วต่างหาก

*โกรวววว! *

เหล่าโกเลมต่างส่งเสียงคำรามอย่างน่ากลัวออกมา

ในตอนนั้นเองที่พวกมันเริ่มวิ่งกระจายตัวออกไปทางซ้ายและทางขวา

แล้วในวินาทีต่อมาก็มีเปลวเพลิงขนาดใหญ่พวยพุ่งทะลุต้นไม้อันหนาทึบเป็นเส้นทางยาวเข้าใส่กองทัพไร้หัวใจของมนุษย์

มันมีเป็นจำนวนมากและกลืนกินไปทั่วทั้งผืนป่า

เปลวไฟนั้นแผดเผาและละลายผิวนอกของรถถังที่ไม่น่าจะละลายได้จนสิ้นซากไป

“ฮะ ฮะ ฮะ! ขอบใจมากพวกโกเลม ดิก~”

ผู้ที่สร้างการโจมตีอันน่าหวาดหวั่นนั้นคือดีลอนิกกับหน่วยของเขานั่นเอง

เนื่องจากการป้องกันทางเหนือได้ขจัดผู้รุกรานไปจนหมดสิ้นแล้ว ดีลอนิกจึงตัดสินใจพาหน่วยของเขาออกจากฐานเพื่อมาช่วยป้องกันในจุดอื่น ๆ

แล้วเขาก็พบสัญญาณที่พวกโกเลมส่งกลับมาหา เขาจึงรีบรุดหน้ามาที่สนามรบตรงนี้ในทันที

นี่คือรูปแบบการต่อสู้ที่แท้จริงของพวกภูติ

ใช้โกเลมเป็นตัวล่อในแนวหน้า แล้วระเบิดการโจมตีที่แท้จริงด้วยพลังแปรธาตุของเหล่าภูติ

จุดอ่อนอันใหญ่หลวงของพวกภูติคือการโจมตีที่เชื่องช้า

ดังนั้นพวกเขาจึงคิดค้นบาเรียภูติขึ้นมา

แต่ทว่าบาเรียสำหรับชุดเกราะภูติประจำตัว ย่อมไม่อาจเทียบชั้นบาเรียภูติที่สร้างเพื่อคุ้มกันเมืองหรือฐานทัพอยู่แล้ว

ดังนั้นโกเลมจึงมีบทบาทมากสำหรับการทำสงครามของพวกภูติ

ใช้โกเลมรบในแนวหน้า ให้พวกมันส่งพิกัดศัตรูกลับมา แล้วพวกภูติก็จะเป็นคนปิดฉากโจมตีแทนเอง

การโจมตีเมื่อกี้ทำให้กองทัพรถถังเหลือเพียงห้าพันคันแทบจะในทันที

[สังหารเป้าหมาย]

แต่บนท้องฟ้ายังมีฝูงบินรีปเปอร์อยู่

ฝูงบินที่น่าหวาดหวั่นนั้นบินลงต่ำและเริ่มเตรียมที่จะสาดกระสุนเข้าใส่หน่วยของดีลอนิกที่มีเพียงหยิบมือเดียว

“ฝากทีนะดิไลออน ดิก~”

“...ทอนาโดภูติ (เล็ก) ”

แต่ก่อนที่ฝูงบินรีปเปอร์จะได้ทันโจมตีก็มีเกลียวพายุเกิดขึ้นมาเสียก่อน

เกลียวพายุนั้นก่อตัวขึ้นจากฐานทัพทางตอนใต้

พายุนั้นพัดร่างของกองทัพมนุษย์ที่กำลังโจมตีบริเวณนั้นลอยขึ้นสูง ก่อนที่จะวิ่งตรงขนานกับพื้นโลกอย่างผิดธรรมชาติเพื่อเข้าโจมตีใส่ฝูงบินรีปเปอร์ตรงนี้

ถึงทอนาโดภูติลูกนี้จะมีขนาดเล็กกว่าเดิมมาก แต่มันก็มีจำนวนและพลังมากพอจะทำลายล้างฝูงบินลงมาได้

ถ้าหากไม่ใช่ทอนาโดภูติขนาดยักษ์ที่เคยใช้ไป ทีมของดิไลออนก็พอที่จะสามารถควบคุมทิศทางของพวกมันได้ในระดับหนึ่ง เหมือนที่ดีลอนิกสามารถควบคุมทิศทางเปลวเพลิงได้

เพียงแค่พริบตาเดียวกองทัพไร้หัวใจของมนุษย์ก็ถูกกวาดล้างจนเหลือแค่อย่างละหนึ่งพันเท่านั้น

“ปิดเกมส์ดิก~”

ดีลอนิกดีดนิ้วทีหนึ่ง

แสงสว่างจากปีกได้ส่องสุกสว่างจนทำให้ชุดดอกไม้ของเขากลายเป็นสีแดงฉานโดดเด่นเป็นประกายงดงาม

หน่วยอัคคีเริ่มเปล่งประกายแสงตามหัวหน้าหน่วยกันอย่างพร้อมเพรียง

พวกโดรนสังหารทั้งรถถังและฝูงบินต่างทราบดีว่าจะให้ทำแบบนั้นไม่ได้

แต่เนื่องจากมีโกเลมขัดขวางการยิง อีกทั้งยังมีพายุทอร์นาโดจากทางใต้ขัดขวางฝูงบินเอาไว้ จึงทำให้ทั้งหน่วยรบทางอากาศและบนดินไม่อาจเข้าขัดขวางสิ่งที่ดีลอนิกกำลังสร้างขึ้นมาได้

“ฝนดาราแห่งเปลวเพลิง-เมเทโอออฟเฟรม ดิก~”

*เพี๊ยะ*

เขาดีดนิ้วพร้อมพูดชื่อท่าด้วยความจูบิเนียวอย่างสนุกสนาน

ลูกไฟขนาดยักษ์ราวกับพระสุริยะได้ถือกำเนิดขึ้นที่เหนือน่านฟ้าของเผ่าภูติ

“นั่นมันเชี่ยไรวะ! ”

ฝูงบิน [เฉิงตู เจ-20] จำนวนหนึ่งร้อยลำที่กำลังบินอยู่รอบนอก เพื่อรอโอกาสโจมตีระลอกสามจากวงนอกต่างพูดออกมาเป็นเสียงเดียวกัน

นั่นมันเชี่ยอะไร…

พระสุริยะขนาดสามสิบเมตรค่อย ๆ ร่วงหล่นสู่พื้นดินในบริเวณที่กองทัพไร้หัวใจของมนุษย์ตั้งอยู่

พวกมันเหยียบคันเร่งจนมิดเพื่อที่จะวิ่งหนีออกไปจากรัศมีทำลายล้าง

แต่ดีลอนิกไม่ให้ทำเช่นนั้น

พระสุริยะของดีลอนิกเริ่มยิงลูกไฟออกมาอย่างบ้าคลั่ง

ลูกไฟเหล่านั้นมีความร้อนแผดเผาถึงสี่พันองศา

มันทำให้ป่าไม้แถบนั้นกลายเป็นเถ้าถ่าน

ทำให้หิมะขาวหายกลายเป็นไอในเสี้ยววินาที

ราวกับเป็นภาพของวันโลกาวินาศ

จนกระทั้งพระสุริยะดวงนั้นจมดิ่งสู่พื้นดิน

ควันสีดำและระเบิดอันกึกก้องได้พัดกระหน่ำไปทั่วป่า

ดึงรากต้นไม้จนขาดสะบั้น และทำลายล้างซึ่งทุกสิ่งโดยรอบในระยะสามสิบเมตร ไม่สิ มันแผ่ขยายออกเป็นกำแพงไฟกว้างจนไม่อาจคาดคะเนรัศมีการทำลายล้างได้แล้ว

รถถังถูกทำลายจนสิ้น รีปเปอร์ถูกสอยร่วงหล่นไม่เหลือซาก

แม้แต่ฝูงบิน [เฉิงตู เจ-20] ที่บินระวังอยู่รอบนอกยังถูกเปลวไฟลูกหลงยิงใส่จนร่วงไปถึงครึ่งหนึ่ง

ทั้งที่ยังไม่ได้แสดงประสิทธิภาพอันน่ากลัวของมันกลับถูกสอยร่วงไปถึงครึ่งเสียแล้ว

“ช่วยไม่ได้! ทุกลำบินปกป้อง B-2 ด้วยชีวิต พวกเราจะบินทะลวงน่านฟ้าไประเบิดเมืองหลวงพวกมัน---”

*บรึ้ม! *

มีการโจมตีพุ่งมาจากทางเมืองหลวงภูติที่ตั้งอยู่ไกลออกไป

เมื่อจับตำแหน่งศัตรูได้แล้ว มีหรือที่พวกภูติจะไม่โจมตีปกป้องเมืองบ้านเกิดตัวเองเอาไว้?

หากไม่ใช่เพราะความเฉื่อยชาหรือนึกเล่นสนุก ก็อย่าหวังเลยว่าจะมาบินเล่นเหนือน่านฟ้าของภูติได้ง่าย ๆ

ชาวภูติใช้โกเลมในแนวหน้าช่วยชี้พิกัดฝูงบินล่องหนจากเรด้าของมนุษย์ด้วยสายตา

ต่อให้ไต่ระดับบินสูงถึงห้าหมื่นฟุตเหนือเมฆ และมีระบบหลบเลี่ยงเรด้า แต่อย่าคิดว่าจะรอดพ้นสายตาของโกเลมของพวกภูติไปได้

ดังนั้นพวกเขาจึงถูกยิงโจมตีใส่ได้อย่างแม่นยำราวกับมีดวงตาทิพย์มองเห็น

ประชากรที่เมืองหลวงมีถึงเก้าแสนคน และภูติที่สามารถทำการรบได้ก็มีถึงครึ่งหนึ่งจากจำนวนที่ว่านั้น

กระสุนพลาสม่าอันน่ากลัวของภูติจำนวนสี่แสนห้าหมื่นคนได้ยิงดุจห่าฝนเข้าใส่ฝูงบินของมนุษย์

เส้นแสงความร้อนที่แผดเผาอากาศ ได้แผ่กระจายเป็นผืนกว้างจนกลื่นกินไปทั่วท้องนภาสีคราม

ไร้ที่หลบหนี ไร้ซึ่งหนทางป้องกัน ไม่อาจแม้แต่จะได้ทันทำการโจมตี

ฝูงบินสุดท้ายของฝ่ายมนุษย์ในสงครามครั้งนี้ ได้สิ้นสาบสูญไปทั้งหมดแล้ว

กองทัพมนุษย์ที่บุกดินแดนของภูติพ่ายแพ้ไม่เหลือซากแม้แต่คนเดียว

ไม่สิ ยังเหลืออีกกลุ่มหนึ่งที่กำลังลอบเข้าเมืองหลวงของพวกภูติอยู่

“คุณทอมครับ ดูเหมือนว่าทั้งกำลังเสริมกับทีมข้างนอกนั้นจะพ่ายแพ้ทั้งหมดเลยครับ”

“พวกภูติเก่งกว่าที่พวกเราคิดหรือ...”

“ใช่ครับท่าน”

หน่วยรบที่เก่งกาจที่สุดของเผ่ามนุษย์ที่นำโดยทอมและแอร์บาร์สจำนวนหนึ่งพันนาย ได้ประสบผลสำเร็จในการลักลอบเข้าเมืองหลวงของภูติ

พวกเขาใช้ช่วงเวลาที่ทุกคนเพ่งความสนใจไปที่สงครามตรงทะเลป่า ลอบเข้ามาจากทางทะเลสาบโดยไม่มีใครในเผ่าภูติที่ได้ทันรู้สึกตัว

“ทางนี้ต้องเป็นคริสตัลของพวกมันแน่นอน”

“ทำไมถึงคิดเช่นนั้นละแอร์บาร์ส”

“ป้ายมันบอกชัดเจนขนาดนั้นนี่ครับ…”

“ก็ถูกของแก”

เมืองของภูติคืออารยธรรมลอยฟ้า

สิ่งก่อสร้างทรงไข่สีขาวขนาดตั้งแต่สองถึงสิบเมตร คือบ้านพักสำหรับเหล่าภูติที่มีขนาดเล็กเพียงหนึ่งเมตร

เครื่องเรือน หน้าต่าง ประตูทางเข้า ล้วนแต่ถูกออกแบบให้มีขนาดเล็กเพื่อเผ่าของพวกเขาโดยเฉพาะ

ซึ่งนั่นรวมถึงเส้นทางเดินด้วย

เนื่องจากพวกภูติบินได้ เส้นทางเท้าจึงแทบไม่จำเป็นต่อการใช้ในชีวิตประจำวัน

ที่พวกเขามีเส้นทางเดินอันคับแคบเพียงหนึ่งเมตรลอยปรากฏตัดผ่านเมือง ก็เพื่อเอาไว้ให้เหล่าภูติจอมขี้เกียจมานั่งพักจากการบิน หรือนอนเล่นเท่านั้น

เส้นทางเดินสีขาวอันคับแคบนี้จะมีต้นหญ้าและดอกไม้ถูกปลูกปูทิ้งเอาไว้

ดอกไม้จะส่งกลิ่นหอมโฉยสองข้างทางขนาบข้างไปพร้อมกับทางเดินสีเขียวที่นุ่มเท้านี้

และอาจเป็นโชคดีของพวกมนุษย์ที่ในเวลานี้ไม่มีภูติตนใดอยู่ใจกลางเมือง จึงทำให้งานลักลอบเข้าเมืองง่ายกว่าเดิม

ทั้งหมดนี้ต้องขอบคุณกำลังเสริมที่ดึงความสนใจของภูติทุกคนจนพากันไปรวมตัวที่ริมขอบบาเรียคลุมเมืองกันหมด

“ป้ายนี้… คงไม่ใช่กับดักหรอกนะ? ”

“คุณทอมคิดมากไปได้ครับ ป้ายบอกทางชัดเจนแบบนี้ อีกอย่าง คงไม่มีใครวางกับดักในเมืองตัวเองหรอกครับท่าน”

แอร์บาร์สตอบอย่างซื่อตรงกลับไปให้คุณทอม

ตามเส้นทางเดินลอยฟ้านี้มีป้ายบอกทางว่า [คริสตัลแห่งชีวิตไปทางนี้ ดอง~] ติดปรากฏอยู่ทุกหัวมุมทางเดิน

ซ้ำยังตลกร้ายที่เขียนด้วยภาษาของทุกเผ่าจนรู้สึกได้ว่า [นี่มันกับดักชัด ๆ]

แต่เมื่อพิจารณาจากนิสัยของพวกภูติที่ผ่านมา มันก็อดคิดไม่ได้ว่าถ้าเป็นพวกภูติ พวกเขาอาจจะติดป้ายอย่างซื่อตรงจริง ๆ นั่นละ...

สุดท้ายจึงตัดสินใจลองเดินตามป้ายไปดีกว่าหาทางคลำเส้นทางเอาเอง

แล้วมันก็พาพวกเขามาสู่คริสตัลแห่งชีวิตจริง ๆ เสียด้วย

เบื้องหน้าของพวกเขาคือสิ่งก่อสร้างรูปไข่ขนาดยักษ์สูงแปดสิบเมตร กว้างสามสิบเมตร

วงนอกของเปลือกไข่นี้จะมีไข่ขนาดเล็กกระจายแผ่ออกกว้างล้อมเอาไว้

วงแหวนบาเรียที่หุ้มเจ้าสิ่งก่อสร้างนี้มีด้วยกันถึงสิบชั้นและยังมีวางเวรยามถึงหนึ่งร้อยคนโดยรอบ

แค่นี้ก็สัมผัสได้ถึงความสำคัญของอาคารได้แล้ว

[คริสตัลอยู่ข้างในนี้จร้า~ ดอง]

ถ้าไม่มีป้ายที่เขียนด้วยภาษามนุษย์แบบนั้นติดเอาไว้เหนืออาคารอะนะ

“จัดการพวกยามซะ ลงมือพร้อมกันนะ สาม สอง หนึ่ง”

เสียงลมเบา ๆ ดังขึ้นลอดออกมาจากที่เก็บเสียงของหน่วยซุ่มยิง

พวกเขาต้องใช้ห้าคนต่อการลอบฆ่าภูติหนึ่งตัวด้วยปืน M16

สี่นัดคือยิงเพื่อทำลายบาเรียที่หุ้มตัวภูติ และนัดสุดท้ายคือยิงสังหารส่วนศรีษะที่ไร้ซึ่งเกราะป้องกัน

พวกเขาต้องยิงเหลือมเวลากันภายในสามวินาที เพราะถ้าผิดพลาด อาจจะทำให้มีการเรียกกำลังเสริมเกิดขึ้นมาได้

และหน่วยของทอมกับแอร์บาร์สก็ทำงานยากเช่นนั้นได้สำเร็จอีกด้วย

ภูติที่กำลังเฝ้ายามต่างสิ้นชีพโดยที่ไม่ทันรู้ตัวเลยว่าโดนสิ่งใดสังหารไป

ร่างภูติทั้งหมดหนึ่งร้อยคนร่วงหล่นสู่ผืนทะเลสาบข้างล่าง

เสียงกระเพื่อมของผิวน้ำดังสะท้อนไปทั่วเมือง และดูเหมือนว่าจะยังไม่มีภูติคนใดที่สังเกตุเห็นรู้ตัว

เพราะว่าไม่มีภูติคนไหนบินมาตรวจดูบริเวณนี้เลยสักคนเดียว

“เข้าไปข้างในเลย”

หน่วยของทอมกับแอร์บาร์สวิ่งเข้าไปตรง ๆ จากทางเข้าด้านหน้า

ภายในอาคารทรงไข่นั้นเต็มไปด้วยเถาวัลย์ ทุ่งหญ้า และทุ่งดอกไม้

ผ้าเพดานเต็มไปด้วยดอกไม้หลากสีห้อยลงมา และมีแสงไฟประดิษฐ์คอยแทรกจนสุกสว่างเป็นระยะ

กลิ่นหอมของธรรมชาติชวนผ่อนคลายลอยมาแตะจมูกพวกเขา จนรู้สึกอยากจะวางอาวุธลงแล้วนอนแผ่กว้างลงบนทุ่งหญ้ากับดอกไม้ที่งดงามแห่งนี้

แต่พวกเขาทำแบบนั้นไม่ได้

เพราะว่าเป้าหมายของพวกเขาได้มาปรากฏขึ้นตรงหน้าแล้วนั่นเอง

ที่ใจกลางของห้องนี้มีคริสตัลแห่งชีวิตปรากฏอยู่

แท่งโปร่งแสงสูงสิบเมตรซึ่งกำลังถูกปกคลุมด้วยบาเรียสิบชั้นนั้น กำลังรอให้พวกเขาเข้าไปทำลายทิ้ง

หากทำลายทิ้งได้ สงครามกับพวกภูติก็จะจบสิ้นลง

“มาถึงกันจนได้นะดอง~ กำลังรออยู่เลยดอง~”

แต่ทว่าภายในห้องโถงคริสตัลแห่งนี้ไม่ได้มีเฉพาะพวกเขาแต่เพียงผู้เดียว

ที่เบื้องหน้าของพวกเขามีภูติคนหนึ่งบินลอยลงมาจากผ้าเพดาน

เธอคือเอสเทอ

ม่านโปรงแสงได้สุกสว่างอย่างผิดปกติขึ้นมารอบตัวของเอสเทอ และปกคลุมรอบตัวเธอเป็นบาเรียที่ทรงพลังยิ่งกว่าที่ภูติตนใดจะเลียนแบบได้

อาวุธที่สั่งทำพิเศษของเอสเทอ [หนังสือภูติ] อุปกรณ์สำหรับขยายคลื่นแปรธาตุอันบรรจุไปด้วยความรู้ของเผ่าภูติทั้งสองเล่มกำลังส่องแสงสว่างเจิดจ้าไปทั่วบริเวณอยู่ในมือของเธอ

“เตรียมรับมือ! ”

ทอมกับแอร์บาร์สแผดเสียงสั่งการพร้อมกัน

เสียงปลดล็อกไกปืนดังขึ้นอย่างพร้อมเพรียง ก่อนจะเล็งเป้าไปที่ร่างของเอสเทอที่กำลังส่องแสงลอยอยู่เหนือพื้นดินขึ้นไป

การปะทะระหว่างหน่วยรบนาโตที่แข็งแกร่งที่สุดของทอมกับปราชญ์แห่งพงไพร [เอสเทอ] กำลังจะเริ่มต้นขึ้นแล้ว