บุปผาเหนือกาลเวลา

        ท้องฟ้าเริ่มมืดครึ้มเมื่อขบวนเดินทางของอันหลานและเฉิงหานใกล้เข้าสู่หุบเขาหมื่นเงาเส้นทางคดเคี้ยวผ่านเทือกเขาสูงชันที่ปกคลุมด้วยหมอกหนาความเย็นของอากาศบวกกับความเงียบสงัดทำให้ทุกคนรู้สึกหวาดหวั่น

        "ที่นี่ดูไม่เหมือนที่ใดในแคว้นฉู่" เสี่ยวลู่เอ่ยด้วยน้ำเสียงแ๵่๭เบาขณะที่เธอมองรอบ ๆ ด้วยความระมัดระวัง

        "หุบเขาหมื่นเงาเป็๲สถานที่ที่ถูกลืมเลือน ไม่มีใครกล้าข้ามผ่านเพราะมันเต็มไปด้วยอันตราย"เฉิงหานกล่าว ดวงตาของเขาจับจ้องไปยังหมอกที่ปกคลุมเส้นทาง

        อันหลานจับกลีบดอกไม้สีทองในมือเบาๆ ความอบอุ่นจากมันให้ความรู้สึกปลอดภัยในท่ามกลางความไม่แน่นอน

        เมื่อพวกเขาก้าวเข้าสู่เขตหุบเขาหมอกหนาทวีความเข้มขึ้น ราวกับมันกำลังพยายามแยกทุกคนออกจากกัน

        "อย่าห่างกัน!" เฉิงหานสั่งเสียงดัง ขณะที่เขาเดินนำหน้า

        แต่ทันใดนั้นเสียงกระซิบที่ฟังดูเหมือนมาจากรอบทิศทางดังขึ้น

        "เ๯้ากำลังมองหาอะไร? เ๯้าพร้อมที่จะเสียสละทุกอย่างเพื่อสิ่งนั้นหรือ?"

        "ใครพูดน่ะ?" เสี่ยวลู่ถามน้ำเสียงของเธอแฝงความหวาดกลัว

        "เสียงของหุบเขา..." อันหลานพูดเบา ๆเธอ๱ั๣๵ั๱ได้ว่ามันไม่ใช่เสียงของมนุษย์

        ระหว่างที่พวกเขาเดินลึกเข้าไปในหุบเขาเงาดำเริ่มปรากฏขึ้นรอบตัว พวกมันเคลื่อนไหวอย่างเงียบเชียบและลื่นไหลเหมือนสายน้ำเงาเหล่านี้ไม่มีรูปร่างที่แน่นอน แต่ทุกคนรู้สึกได้ถึงพลังลึกลับที่แผ่ออกมา

        "นี่คงเป็๞เหตุผลว่าทำไมที่นี่ถึงได้ชื่อว่าหุบเขาหมื่นเงา"เฉิงหานพูด ขณะยกดาบขึ้นเตรียมพร้อม

        เงาตัวหนึ่งเคลื่อนเข้ามาใกล้อันหลานมันหยุดอยู่ตรงหน้าเธอ ก่อนที่มันจะเปล่งเสียงที่นุ่มนวลแต่เย็นเยือก

        "เ๯้าคือผู้ที่ถูกเลือก...จงพิสูจน์ตัวเอง"

        ทันใดนั้นโลกทั้งใบของอันหลานเปลี่ยนไป เธอพบว่าตัวเองอยู่ในสถานที่ที่มืดสนิท ไม่มีเสียงไม่มีแสง ไม่มีผู้คน

        "ที่นี่คือที่ไหน?" เธอถามออกไปในความมืด

        "ที่นี่คือหัวใจของเ๽้าเอง" เสียงของเงาตอบกลับ

        ในความมืดเธอเห็นภาพเหตุการณ์จากอดีตปรากฏขึ้น ภาพที่เธอล้มเหลวซ้ำแล้วซ้ำเล่าภาพของคนรอบตัวที่ทอดทิ้งเธอ

        "เ๽้าคิดว่าเ๽้าคู่ควรกับพลังนี้หรือ?" เงาถาม

        "ข้าไม่ใช่คนสมบูรณ์แบบแต่ข้าเชื่อว่าข้าสามารถใช้พลังนี้เพื่อช่วยเหลือผู้อื่นได้!" อันหลานตอบน้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น

        เงาในความมืดเริ่มจางลงและแสงสว่างเริ่มกลับมา

        ในเวลาเดียวกันเฉิงหานที่อยู่ในโลกของเขาเอง กำลังเผชิญหน้ากับภาพในอดีตของเขา

        เขาเห็นตัวเองในวัยเด็กขณะยืนอยู่หน้าศพของพ่อแม่ที่ถูกลอบสังหาร

        "เ๯้าคิดว่าเ๯้าสามารถปกป้องทุกคนได้หรือ?" เงาถาม

        "ข้าอาจล้มเหลวในอดีต แต่ข้าจะไม่ปล่อยให้มันเกิดขึ้นอีก!" เฉิงหานตอบดวงตาของเขาเปล่งประกายด้วยความแน่วแน่

        เมื่อการทดสอบจบลงอันหลานและเฉิงหานกลับมายังความเป็๞จริง พวกเขาพบว่าตัวเองอยู่ที่กลางหุบเขาที่ซึ่งมีแท่นหินตั้งอยู่

        บนแท่นหินนั้นมีกลีบดอกไม้สีฟ้าส่องแสงเรืองรอง

        "นี่คือกลีบดอกไม้แห่งโชคชะตาที่เราตามหา" อันหลานพูด

        แต่ก่อนที่พวกเขาจะเอื้อมมือไปหยิบกลีบดอกไม้เสียงฝีเท้าหนัก ๆ ก็ดังขึ้นจากด้านหลัง

        "พวกเ๯้ามาได้ไกลเกินไปแล้ว"

        เหวินเจาและกลุ่มพันธมิตรแห่งเงาปรากฏตัวขึ้นพร้อมกับอาวุธครบมือ

        "เ๯้าจะไม่ได้มันไป!" อันหลานประกาศ

        แสงจากกลีบดอกไม้สีฟ้าส่องประกายแรงขึ้นขณะที่ทั้งสองฝ่ายเตรียมพร้อมสำหรับการปะทะครั้งใหม่