ยุทธจักรเทพยุทธ์ (แปลจบแล้ว)

       “พลังคลื่นสะเก็ดเพลิงสันโดษ!”

       ขณะที่ไป๋ไฉ่อีเดินโซเซถอยหลัง เงาของอั้นหลงก็กระโจนออกมาเคลื่อนตัวไปอยู่ด้านหลังของตู้เซ่าฝู่ได้ในชั่วพริบตาพร้อมกับปล่อยพลังปราณระเบิดออกมามีคลื่นพลังหนาแน่นซัดเข้าไปราวกับจะกลืนกินตู้เซ่าฝู่ พลังของเขาแข็งแกร่งกว่าไป๋ไฉ่อีมากพอตัว

　　“เป็นฌานขั้นเบิกนภาในระดับขั้นถึงฟากฝั่งที่อยู่ในจุดสูงสุดแล้วใกล้จะบรรลุขั้นสมบูรณ์แล้วล่ะมั้ง”

　　บรรดายอดฝีมือของแต่ละบ้านสกุลตื่นเต้นตาเป็นประกายระดับขั้นฌานของอั้นหลงแข็งแกร่งยิ่งกว่าไป๋ไฉ่อีเป็นเท่าตัว เขาอยู่ในขั้นเบิกนภาในระดับขั้นถึงฟากฝั่งที่อยู่ในจุดสูงสุดของขั้นและเกือบจะถึงขั้นสมบูรณ์แล้วระดับฌานขั้นนี้ถือว่าเป็นระดับต้นๆ ของเด็กรุ่นเดียวกันจากสุดยอดห้าสกุลในเมืองสือเฉิงแล้วแน่นอน

       เมื่อตู้เซ่าฝู่สัมผัสได้ถึงคลื่นพลังที่พุ่งมาจากทางด้านหลังอย่างรวดเร็วก็รีบหันตัวไปมองเมื่อเห็นมุมปากของเขาโค้งขึ้น เขาลงมือโต้กลับในช่วงที่คลื่นพลังใกล้จะถึงตัวแล้วกำหมัดของเขาห่อหุ้มด้วยแสงสีทองอร่าม เห็นเป็นภาพคล้ายก้อนแสงจ้ากลมๆก้อนหนึ่งที่มือ หมัดข้างนั้นถูกเหวี่ยงเข้าไปปะทะคลื่นพลังที่พุ่งโจมตีเข้ามา

　　“โครม!”

       แรงดันอากาศที่เกิดขึ้นจากการปะทะก่อให้เกิดเป็นคลื่นสั่นไหวทั่วบริเวณนั้นพลังคลื่นนั้นถูกทำลายแตกคากำปั้นของตู้เซ่าฝู่แล้วภาพที่เห็นคือพลังแตกละเอียดเป็นสะเก็ดดับสูญกลางอากาศ

       อั้นหลงปรากฏตัวต่อหน้าตู้เซ่าฝู่สีหน้ากรุ้มกริ่มยิ้มอย่างดูมีเลศนัยมือของเขารวบรวมพลังฝ่ามือไว้แล้วซึ่งไม่รู้ว่าเริ่มเตรียมตัวตั้งแต่เมื่อไรรอบตัวของเขามีพลังปราณแผ่ซ่านออกมา พร้อมกับอักษรยันต์ที่ปรากฏขึ้นเขาบีบอัดพลังปราณเกิดเป็นหอกยาวด้ามหนึ่ง

　　“หอกล้มคีรี!”

　　อั้นหลงตะโกนออกมาสั้นๆหอกยาวที่สร้างขึ้นมาด้วยพลังถูกเหวี่ยงไปทิ่มแทงบริเวณกลางอกของตู้เซ่าฝู่ในระยะที่กระชั้นชิดมากขนาดนี้แล้ว เขาไม่เชื่อว่าตู้เซ่าฝู่จะตั้งรับไว้ได้ครั้งนี้เขาจะต้องเข้าเหลยฉือให้ได้เป้าหมายของเขาคือการเป็นคนที่แข็งแกร่งที่สุดในบรรดาคนรุ่นเดียวกันและเขาก็มีพละกำลังแข็งแกร่งกว่าวัยรุ่นคนอื่นจริงๆ

　　“ฟึบๆ!”

       เพียงแต่สิ่งที่เกิดขึ้นไม่เป็นไปตามที่อั้นหลงคิดไว้ขณะที่การโจมตีของอั้นหลงกำลังเข้าไปถึง หอกพลังปราณเล่มนั้นก็นิ่งไม่ขยับมันถูกตู้เซ่าฝู่คว้าไว้ในมืออย่างแน่นสุดท้ายปลายหอกก็ส่งไปไม่ถึงเป้าหมาย

　　“ฮึ่ม!”

　　ตู้เซ่าฝู่คำรามเสียงทุ้มออกมานิ้วทั้งห้าของเขากำหอกยาวพลังปราณที่ทิ่มแทงเข้ามาไว้อย่างมั่นคงแน่นหนาจากนั้นก็มีพลังแสงสีทองเปล่งออกมาพร้อมอักษรยันต์ พลังปราณนั้นเอ่อล้นขึ้นมาเรื่อยๆสุดท้ายตู้เซ่าฝู่ก็บีบแท่งพลังปราณอัดแน่นนั้นหักคามือ

　　“กึง!”

　　จากนั้นตู้เซ่าฝู่ก็กระโจนไปหาคู่ต่อสู้ท่าทางราวกับอสูรที่ร้ายกาจกระโจนหาเหยื่อเขาจับอั้นหลงยกขึ้นจากพื้นแล้วเหวี่ยงออกไปนอกวงประลองอย่างแรง ทุกคนที่กำลังจับตามองต่างประหลาดใจตาโตเมื่อเห็นภาพอั้นหลงลอยออกจากวงอย่างแรง

　　“โครม!”

       ขณะนั้นเกิดเสียงกระแทกกึกก้องดังไปทั้งลาน เศษหินเศษทรายถูกพัดปลิวว่อนทั่วสนามคลุ้งด้วยฝุ่นมองเห็นภาพไม่ชัด เกิดรอยแตกร้าวบนพื้นหินหลายเส้น

　   ขณะนี้ทุกคนต่างจ้องมองไปที่อั้นหลงเขาบาดเจ็บภายในจนกระอักเลือดและพ่นโลหิตออกมา สีหน้าซีดเผือด ท่าทางบอบช้ำหมดสภาพ

       บางทีเขาอาจจะคิดไม่ถึงว่าจะเป็นเช่นนี้สุดท้ายสิ่งที่เขาคิดตอนแรกกลับกลายเป็นเพียงความคิดเขาคิดแล้วคิดอีกพิจารณาอย่างดี คาดไม่ถึงเลยว่าตู้เซ่าฝู่จะมีพลังร้ายกาจไร้เทียมทานเช่นนี้สิ่งที่เขาวาดฝันทั้งหมดถูกความป่าเถื่อนของตู้เซ่าฝู่ทำลายจนสูญสิ้น

　　“พี่เซ่าฝู่สุดยอดไปเลย”

　　ในซุ้มของบ้านสกุลตู้ ตู้อวี่ตู้เสวี่ยและบรรดาทายาทคนอื่นๆ ของบ้านสกุลตื่นเต้นร้องเรียกให้กำลังใจกันยกใหญ่

　　ตู้เจิ้นอู่ ตู้จื้อสยงและยอดฝีมือในบ้านสกุลตู้มองกันอย่างตะลึงบางคนก็อ้าปากตาโตค้าง ทุกคนแอบปีติดีใจกันถ้วนหน้า

　　ทว่าคนของบ้านสกุลอั้นตกใจหน้าเสียสะอึกจนพูดอะไรไม่ออก นั่งนิ่งทำอะไรไม่ถูก

　　“ตู้เซ่าฝู่ เจ๋งสุดยอดไปเลย!”

       เด็กหนุ่มชุดม่วงจอมพลังที่ยืนอยู่กลางสนามประลองคนนั้นได้สร้างความประทับใจจนทำให้ผู้ชมร้องให้กำลังใจกันอย่างตื่นเต้นที่สนามประลองเกิดเสียงตะโกนและกรีดร้องดังขึ้นมาอย่างสนั่นหวั่นไหว

　　“ข้าไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเจ้า”

　　ไป๋ไฉ่อียกมือขึ้นมาเช็ดเลือดที่มุมปากเหลือบมองตู้เซ่าฝู่สักครู่แล้วก็หมุนตัวเดินจากไป

　　ตู้เซ่าฝู่หันหลังไปยิ้มให้ไป๋เหมยที่ยืนตะลึงทำอะไรไม่ถูกกล่าวว่า “วางใจเถิด ข้าจะคุ้มครองเจ้าเอง”

　　“อือ”

　　ไป๋เหมยที่งงงวยพยักหน้าช้าๆจากนั้นก็ค่อยๆ เดินเข้าไปใกล้ชายหนุ่มที่พูดกับตนคนนั้นเมื่อยืนอยู่ใกล้เขาทำให้นางรู้สึกปลอดภัยอย่างบอกไม่ถูก

　　“ปึงๆ ๆ!”

　　บ้านสกุลเยี่ยและบ้านสกุลฉินเริ่มประมือกันต่อมีผู้เข้าประลองหลายคนที่พ่ายแพ้และออกจากวงสนามไปคนที่เหลืออยู่ในวงมีจำนวนไม่มากแล้ว

　　ฉินเสี่ยวลู่และเยี่ยจื่อจินต่อสู้กันอย่างประชิดกระบี่ยาวที่อยู่ในมือของฉินเสี่ยวลู่เคลื่อนไหวได้อย่างพลิ้วไหว ท่าทางกวัดแกว่งกระบี่ของนางราวกับงูที่คลานออกจากถ้ำอย่างรวดเร็วนางสลับใช้วิชากระบี่หลายท่า พละกำลังและฝีมือเหนือชั้นมาก ครั้งก่อนที่นางถูกตู้เซ่าฝู่โจมตีและแพ้ราบคาบในกระบวนท่าเดียวได้ไม่ได้หมายถึงว่านางอ่อนแอกลับกัน นางแข็งแกร่งมาก มากกว่าวัยรุ่นวัยเดียวกันหลายเท่าตัว

　　เยี่ยจื่อจินเองก็ฝีมือร้ายกาจมากช่วงเวลาอันสั้นนี้ราวกับว่านางเองก็บรรลุและพัฒนาขึ้นไปมากขณะนี้นางมีฌานขั้นเบิกนภาในระดับขั้นสัมผัสพลังลี้ลับแล้วแส้ยาวในมือของนางสะบัดไปมาอย่างรวดเร็วราวกับมังกรทะยานฟ้าความสามารถของนางไม่ได้ด้อยไปกว่าฉินเสี่ยวลู่เลย และบางทีดูเหมือนว่าจะเหนือกว่าฉินเสี่ยวลู่ในการปะทะกันของบางกระบวนท่าเสียอีก

　　“เจ้าไปจัดการพวกเขาเถิดนางให้ข้าจัดการเอง เจ้าเอาชนะนางไม่ได้หรอก”

       ในที่สุดเฉาฉี่ไท่ก็เริ่มเคลื่อนไหวเขาถือโอกาสที่ฉินเสี่ยวลู่กับเยี่ยจื่อจินกำลังปะทะกันด้วยกระบวนท่าหนึ่งจนถอยหลังมาตั้งหลักก็แทรกตัวไปอยู่ข้างๆฉินเสี่ยวลู่ เขายิ้มบางๆ มองไปหาเยี่ยจื่อจิน

　　ฉินเสี่ยวลู่มองไปที่เยี่ยจื่อจินที่ยืนอยู่ด้านหน้าจากนั้นมองไปที่เฉาฉี่ไท่ นางกัดริมฝีปากสีแดงของนางด้วยความไม่พอใจ ทว่าสุดท้ายก็ถอยหลังกระโจนไปทางผู้ร่วมประลองของบ้านสกุลฉินที่กำลังสู้ตะลุมบอนกับคนของบ้านสกุลเยี่ย

       เห็นได้ชัดว่าความสามารถรวมๆของทายาทวัยรุ่นจากบ้านสกุลเยี่ยเหนือชั้นกว่าบ้านสกุลอื่นๆ บ้านสกุลเยี่ยเป็นฝ่ายที่แสดงฝีมือได้ดีกว่าอีกฝ่ายอย่างชัดเจน

　　ทว่าหลังจากที่ฉินเสี่ยวลู่มาเข้าร่วมบรรดาวัยรุ่นของบ้านสกุลเยี่ยต่างเริ่มถูกต้อนกลับและกลายเป็นฝ่ายที่ด้อยกว่า

　　“คุณหนูเยี่ยเจ้าไม่เดินออกไปเองหรือ เจ้าไม่ใช่คู่ต่อสู้ของข้าหรอกนะ”

　　น้ำเสียงอันหล่อเหลาของเฉาฉี่ไท่ดังขึ้นมาเขามีใบหน้าคมคายมีเสน่ห์ ทั้งยังมีความสามารถที่เหนือกว่าใครๆนี่ทำให้เขาโดดเด่นเป็นจุดสนใจมากที่สุดในสนามประลองตรงนี้

　　“รีบลงมือเถิดจะอย่างไรข้าก็อยากลองดูหน่อย” เยี่ยจื่อจินเม้มปากขบฟันเบาๆสีหน้าของนางดูหวาดหวั่นเล็กน้อย

　　“เจ้าไม่จำเป็นต้องทำเช่นนี้เลยข้าไม่อยากทำร้ายเจ้าเลยจริงๆ” เฉาฉี่ไท่ยิ้มแสดงสีหน้าเสียใจและผิดหวังออกมาเล็กน้อย

　　“ข้าบอกแล้ว ข้าอยากลองดู”

　　เมื่อพูดจบ เยี่ยจื่อจินก็สะบัดแส้ยาวรูปร่างน่าพิศวงออกไปมันพุ่งตรงไปหาเฉาฉี่ไท่อย่างรวดเร็วปลายแส้ที่เต็มไปด้วยตะขอมากมายถูกห่อหุ้มด้วยพลังปราณไว้ในชั่วพริบตาก็ถูกส่งไปอยู่ข้างหน้าของเฉาฉี่ไท่แล้ว

　　เฉาฉี่ไท่ที่เผชิญหน้ากับการโจมตีอย่างฉับพลันของเยี่ยจื่อจินยังคงยืนนิ่งอยู่ทว่าขณะที่แส้ยาวกำลังพุ่งไปถึงตัวของเฉาฉี่ไท่ เขาก็เริ่มเบนตัวเล็กน้อยจากนั้นเขาก็แวบหายไปอย่างน่าพิศวง

　　เมื่อเยี่ยจื่อจินพบว่าเงาที่อยู่ตรงหน้าจู่ๆก็หายตัวไป รูม่านตาของนางก็หดด้วยความตกใจ แส้ที่สะบัดออกไปข้างหน้าเลยทะลุไปกระแทกที่ด้านหลังของเป้าหมายที่ไม่มีอะไรแทน

       ขณะนั้นเองพลังฝ่ามือที่เฉียบคมถูกปล่อยออกมาปัดการโจมตีจากแส้ยาวพิสดารไปได้อย่างง่ายดายเมื่อพลังฝ่ามือกับแส้ปะทะกันก็เกิดเสียงดังสนั่นขึ้นมาเกิดเป็นคลื่นพลังแผ่ออกมารอบๆ พลังนี้ทำให้เยี่ยจื่อจินเกือบทำแส้ยาวหลุดมือแม้แส้ยาวจะมีพลังปราณห่อหุ้มไว้อย่างแน่นหนาแต่เมื่อต้องรับการปะทะอันรุนแรงจากพลังนั้นก็ต้านทานไม่ไหวบนแส้เกิดเป็นรอยหักยาวและมีเลือดไหลยาวออกมาจากฝ่ามือของเยี่ยจื่อจิน

　　“ตึงๆ!”

　　ร่างของเยี่ยจื่อจินถูกซัดจนถอยหลังไปหลายก้าวนางหน้าซีด สีหน้าเคร่งเครียด กล่าวว่า “ข้าสู้เจ้าไม่ได้เจ้าชนะแล้ว”

       เมื่อพูดจบ เยี่ยจื่อจินก็หมุนตัวเดินไปด้านหน้าตู้เซ่าฝู่ที่ยืนมองเงียบๆ

　　นัยน์ตาของตู้เซ่าฝู่สั่นไหวขณะที่เขากำลังจะอ้าปากพูด ก็ได้ยินเสียงกระแทกโครมๆ ดังขึ้นมา หลังจากที่ฉินเสี่ยวลู่เข้าร่วมบรรดาวัยรุ่นของบ้านสกุลเยี่ยก็ทยอยแพ้ถอยออกไป ฉินเสี่ยวลู่เป็นคนจัดการผู้เข้าประลองจากบ้านสกุลเยี่ยไปได้จำนวนมากผู้เข้าร่วมการประลองของบ้านสกุลเยี่ยรุมโจมตีเอาชนะนางไม่ไหว ทว่าคนของบ้านสกุลฉินที่เหลือคนอื่นล้วนแต่สภาพรอมร่อสู้ต่อไปไม่ไหว

　　“เมื่อกี้ข้าถูกรังแกข้าว่าเจ้าน่าจะช่วยล้างแค้นให้ข้าได้นะ ที่เหลือก็ฝากเจ้าแล้ว ต้องชนะให้ได้ล่ะ” ริมฝีปากสีแดงอวบอิ่มขยับ เมื่อพูดจบ เยี่ยจื่อจินก็ยิ้มให้ตู้เซ่าฝู่ด้วยท่าทางอย่างสนิทสนมจากนั้นนางก็เดินออกไปจากวงสนาม

　　ทั้งสนามประลองในตอนนี้เหลือเพียงตู้เซ่าฝู่ฉินเสี่ยวลู่ เฉาฉี่ไท่และเด็กสาวที่ไม่มีใครคาดคิดอย่างไป๋เหมย