“ข้าจะเผาใครให้มอดไหม้ไปก่อนดีนะ!!”
นิ้วยาวสวยของเทพีผู้ที่กำลังโมโหได้ชี้ไปที่กุยช่ายก่อนคนแรก ก่อนจะเลื่อนไปชี้ที่เบียร์วุ้น ปาโก๋.. ฮันนี่.. แล้วไปหยุดอยู่ที่เต้าหู้!!
“เ้าพร้อมตายหรือยังเ้ามนุษย์หน้าโง่!!!”
เทพีมอร์นาโรสตวาดด้วยน้ำเสียงอันทรงพลังดังกร้าวไปทั่วอวกาศ แต่ยังไม่ทันจะเตรียมพร้อมส่งตัวเต้าหู้ออกไปจากพื้นผิวบนดวงจันทร์ก็ต้องหยุดชะงักปลายนิ้วของตัวเองเอาไว้เสียก่อน
พรึ่บบบบ!!!!
วินเซนต์รีบคุกเข่าลงไปตรงหน้าของเทพีมอร์นาโรสอย่างไว พร้อมกับก้มหน้ากัดฟันดังกรอดจนกรามขึ้นเป็สันและกำหมัดทั้งสองข้างของตัวเองไว้แน่นไปด้วย!!
.............................................................................................................................................................................................
“ฮ่ะๆๆๆๆๆ!!”เทพีมอร์นาโรสหัวเราะดังลั่นออกมาด้วยความพึงพอใจเป็อย่างมาก “ที่แท้จุดอ่อนของคนหัวแข็งอย่างเ้าก็คือไอ้เด็กตัวซีดผอมแห้งคนนี้สินะ! น่าขันสิ้นดี! หึ!!”
วินเซนต์ยังคงก้มหน้ากัดกรามแน่นไม่ยอมขยับไปไหน เต้าหู้เองแม้จะอยากเข้าข้างตัวเองว่าวินเซนต์นั้นกำลังยอมก้มหัวให้เทพีอย่างง่ายดายในตอนนี้เพียงเพราะอยากปกป้องตัวเองอยู่ แต่พอคิดๆดูแล้ว.. ถึงคนที่เทพีจะเลือกฆ่าไม่ใช่เต้าหู้เองวินเซนต์ก็คงยอมทำแบบนี้ไม่ต่างกัน เพราะยังไงวินเซนต์ก็ต้องปกป้องชีวิตคนอื่นไว้ก่อนศักดิ์ศรีตัวเองอยู่แล้ว.. พอคิดได้เช่นนี้คนตัวเล็กจึงหันหน้ากลับไปแล้วก้มมองพื้นดินข้างหน้าตามเดิ
และเป็จังหวะเดียวกับที่วินเซนต์ค่อยๆหันไปมองเสี้ยวหน้าของเต้าหู้ ด้วยแววตาที่กำลังซ่อนความหมายบางอย่างเอาไว้อยู่....
“มอร์โรซีเบิร์ด!!”
“ขอร้าบบบ~”
“แจ้งกฏในการเล่นเกมส์ในฝันให้พวกมนุษย์เหล่านี้ฟังสักทีสิ! บินซื่อบื้ออีกตัวอยู่ได้! เดี๋ยวข้าก็สาปเ้าให้เป็นกย่างห้าดาวซะเลย!!”
“ข้าน้อยประทานโทษด้วยขอร้าบบ~ เอ๊อะ!! เฮอะๆๆ!! อ่ะแฮ่ม!ๆ .. ยินดีต้อนรับทุกท่านเข้าสู่…...”
นกเทพที่สะดุ้งใกลัวว่าจะโดนสาปจริงๆ.. ถึงกับสับสนว่าตัวเองจะขันเหมือนไก่หรือร้องแบบนกเทพดี..
..............................................................................................................................................................................................
วี้ดดดดด~
เสียงลมหวีดหวิวเข้ามาภายในเต็นท์คอตตอนขนาดใหญ่ที่ทั้งหกคนนั่งมองหน้ากันอยู่ชวนให้รู้สึกขนลุกหวิวๆกันแปลกๆ
“พี่วินไพร์ฮ่ะ.. ไม่มีผ้าหุ่มกับหมอนจริงๆหรอฮ่ะ”เต้าหู้ที่นั่งเบียดกับฮันนี่อยู่ถามเพื่อความมั่นใจอีกรอบ ก่อนจะกระชับกอดแขนฮันนี่แน่นกว่าเดิมไปด้วย
“ไม่มี!” วินเซนต์ตอบคนตัวเล็กด้วยน้ำเสียงรำคาน
“งั้นเต้าหู้ขอนอนกอดพี่วินไพร์หน่อยนะฮ่ะ เต้าหู้ติดผ้าห่ม.. เต้าหู้หนาว~”
สายตาคมกริบยิ่งกว่ามีดปลายแหลมของวินเซนต์ตวัดไปมองเต้าหู้ราวกับจะเฉือนเืเฉือนเนื้ออย่างไว!!
..............................................................................................................................................................................................
ไม่กี่นาทีก่อนหน้านี้…
“อยู่บนนี้ไม่หิวนะขอรับ.. เพราะท่านวินเซนต์เขียนไว้ว่า.. อยากนอนโง่ๆในเต็นท์บนดวงจันทร์ ไม่หิว ไม่ปวดหนักปวดเบา ไม่ปวดเมื่อยตัวแม้จะนอนเป็เวลานานสามวันสามคืน.. เอ่อ.. ข้าได้ยินท่านเบียร์วุ้นบ่นว่าอยากดูดบุหรี่ งั้นข้าขอเพิ่มฟังก์ชันไม่อยากดูดบุหรี่ใส่ไปให้ด้วยนะขอรับ..แหะๆ..”
“แต่มอร์โรซีเบิร์ดขอแจ้งให้ทราบอีกหนึ่งข้อสำคัญของการเข้ามาผจญภัยในความฝันนี้นะขอรับ..”
“ทุกสรรพชีวิตทั้งบนโลกและสรวง์..หรือแม้กระทั่งในนรกเองก็ไม่ได้ดำเนินง่ายทุกอย่างเฉกเช่นใจนึก.. เพราะฉะนั้นที่ข้าจะสรุปก็คือ.... การนำพาทุกคนมาอยู่ในฝันแบบนี้… ย่อมมีเหตุและผลที่แน่ชัด และมีจุดประสงค์ที่ชัดเจน..”
“ที่ท่านเทพีมอร์นาโรสผู้งดงามของข้า เนรมิตรความฝันขึ้นเพื่อให้ทุกท่านนั้นได้สนุกและผจญภัยไปด้วยกัน.. เพราะมีจุดประสงค์ที่แท้จริงก็คือ.. การกำจัดมนุษย์โลกหน้าโง่และอ่อนเเอที่สุดให้หายไปตลอดกาล! โดยคัดออกผ่านการทำภารกิจในความฝันด่านต่างๆขอรับ”
“อ๊ะ!ๆ ทุกท่านอย่าเพิ่งจ้องท่านเต้าหู้ด้วยสายตาเขม็งแบบนั้นสิขอรับ.. เพราะท่านเต้าหู้เองก็ไม่ทราบเื่นี้มาก่อนล่วงหน้าเช่นกัน ฮ่ะๆๆๆๆ~ ”
“ข้าต้องขออภัยท่านเต้าหู้ด้วยนะขอรับที่บอกความจริงไม่หมด… แหะๆๆ..”
“ภารกิจของความฝันนี้คือ!! ให้ทุกท่านนอนหลับสนิทภายในเต็นท์พร้อมกันอย่างน้อยให้ได้ยี่สิบสี่ชั่วโมง.. โดยให้เวลาทำภารกิจนี้ทั้งหมดเจ็ดสิบสองชั่วโมงขอร้าบ~”
“ถ้าทุกคนทำภารกิจนี้ไม่ได้.. คนที่หลับสนิทน้อยที่สุด.. จะหายไปตลอดกาลขอร้าบบ~ ฮ่ะๆๆๆๆ~”
..............................................................................................................................................................................................
เต้าหู้เช็ดน้ำลายที่กำลังจะหกออกจากปากตัวเองพรางซู้ดปากไปด้วย “อู้หูวว~ว้าว~”
คนตัวเล็กตาลุกวาวเมื่อชายเสื้อยืดสีดำของวินเซนต์กำลังถูกยกขึ้นด้วยมือทั้งสองข้างของเ้าตัวเอง.. ซึ่งเผยให้เห็นกล้ามหน้าท้องของเขาทีละนิด… ทีละนิด.. จนหัวใจของคนมองแบบคิดไม่ซื่ออย่างเต้าหู้นั้นสั่นระริกไปหมด แถมรู้สึกร้อนระอุไปทั่วทุกอณูของร่างกายอีกด้วย
แม้ว่าภาพที่วินเซนต์เปลือยท่อนบนนั้นจะเคยปรากฏแก่สายตาของเต้าหู้มาหลายต่อหลายครั้งนับไม่ถ้วนแล้วก็ตาม แต่พอเห็นเขาอยู่ในสภาพแบบนี้อีกรอบเต้าหู้ก็ยังคงตาเบิกกว้างราวกับเพิ่งเห็นกับเนื้อตาครั้งแรกด้วยความลิงโลดตกอยู่ในภวังค์ไม่มีเปลี่ยน
ผิวมันปลาบ.. ร่างอัดแน่นไปด้วยกล้ามเนื้อทุกสัดส่วน.. ไร้ซึ่งรอยตำหนิใดๆบนเนื้อตัวน่าััของวินเซนต์นั้น.. ยิ่งสะกดใจของเต้าหู้ให้อยากพุ่งเข้าไปโผกอดและลูบไล้เขาในทันที!!
พรึ่บ!!!!
วินเซนต์โยนเสื้อยืดสีดำของตัวเองไปคลุมหัวของเด็กขี้หื่นด้วยความรำคาน ก่อนจะเอนตัวลงนอนกอดอกแล้วพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดไปด้วย
“ใส่แล้วก็นอนลงไปซะ!!”
เต้าหู้ดึงเสื้อของวินเซนต์ลงมาจากหัวแล้วทำท่าเอามือปัดลมใส่หน้าไปมาด้วยความเขินอวดทุกคน จนพี่ๆที่พากันนอนเรียงรายก่อนหน้าแล้วขำเด็กได้ของล้ำค่ากันยกใหญ่ด้วยความเอ็นดู
ภายในเต็นท์ขนาดใหญ่นี้สามารถนอนได้แบบเรียงเป็แถวเดียว.. ซึ่งนับจากทางด้านขวาสุดมาคือเบียร์วุ้น กุยช่าย ฮันนี่ ปาโก๋ เต้าหู้ และ ริมซ้ายสุดก็คือวินเซนต์
วินเซนต์ที่นอนกอดอกอยู่ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ด้วยความหงุดหงิด เมื่อเต้าหู้นั้นดิ้นขลุกขลักไม่หยุดทุกๆห้านาที พอเขาจะเคลิ้มหลับหน่อยเด็กสมาธิไม่นิ่งข้างตัวก็ดิ้นเอาแขนมาชนกันบ้าง เอาเข่ามาทิ่มสีข้างของเขาบ้าง จนเขานั้นพลอยหลับๆตื่นๆไปด้วยอีกคน จนต้องแหวเสียงดังขึ้นมาในที่สุด
“ไอ้โก๋มึงจับน้องมึงนอนดีๆหน่อยสิว่ะ!! มันนอนดิ้นเป็ไส้เดือนฝอยโดนน้ำร้อนลวกเป็ชั่วโมงอยู่แล้วไอ้เหี้ย!!”
“ฮ่ะๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ~~~”>>> เบียร์วุ้น กุยช่าย และฮันนี่ หัวเราะออกมาพร้อมกันเสียงดังลั่นอวกาศ
“โทษทีเพื่อน.. น้องกูติดฟังนิทานก่อนนอนว่ะ”
“เชี่ย!! ตัวเท่ากระบือแล้วยังฟังนิทานเป็เด็กไปได้!” วินเซนต์ตวัดสายตาไม่พอใจใส่เต้าหู้ที่นอนตะแคงทำตาโตใสแจ๋วไร้เดียงสาหันมาทางเขาอยู่
“เดี๋ยวพี่ฮันนี่เล่านิทานให้เต้าหู้ฟังเองน๊า~ เต้าหู้อยากฟังเื่อะไรจ้ะ”
ปาโก๋หัวเราะออกมาเบาๆก่อนจะหันไปยิ้มหล่อให้ฮันนี่ที่นอนอยู่ข้างกัน “ใครเล่าให้ฟังเต้าหู้ก็ไม่หลับหรอกนะครับฮันนี่.. เด็กน้อยนี่เค้าติดให้แม่เล่าให้ฟังเวลานอนไม่หลับแค่คนเดียวคร้าบบ ฮ่ะๆๆ~”
เบียร์วุ้นดีดตัวลุกขึ้นนั่งก่อนจะหักนิ้วตัวเองดังกรอบแกรบพรางสะบัดคอซ้ายทีขวาทีไปด้วย “ให้กูสงเคราะห์น้องมึงให้สักหมัดเอามั้ยโก๋.. รับรอง! หลับยาวสามวันสามคืนก็ไม่ตื่นแน่!!!”
เบียร์วุ้นไม่พูดเปล่า.. เขาพุ่งตัวลุกขึ้นมาก่อนจะง้างหมัดเตรียมปะทะเข้าที่ใบหน้าของเต้าหู้ทันที จนกุยช่ายกับฮันนี่นั้นรีบลุกขึ้นมาแล้วดึงตัวของเบียร์วุ้นไว้อย่างไว ส่วนปาโก๋เองก็ใจนหน้าเหวอรีบลุกขึ้นมาเอามือป้องเต้าหู้ไว้อีกคนไปด้วย
“ไอ้เหี้ยเบียร์!! อย่าทำน้องกู!!”
และในขณะที่ทั้งสามคนกำลังยื้อดึงตัวเบียร์วุ้นอยู่อย่างอุตลุดอยู่นั้น..
พรึ่บ!!!
อ้อมแขนแข็งแรงของวินเซนต์ที่รีบลุกขึ้นมาได้คว้าหมับเข้าที่เอวบางของเต้าหู้ ก่อนเขาจะยกคนตัวเล็กเข้ามานั่งอยู่บนตักตัวเองแล้วเอามือป้องใบหน้าของเต้าหู้เอาไว้ทันที
เบียร์วุ้นที่แค่จะหยอกเต้าหู้เล่นเฉยๆถึงกับกลืนน้ำลายลงคอดังเอือกไปหลายอึก เมื่อเห็นสายตาแข็งกร้าวราวกับไฟที่กำลังจะแผดเผาเขาลงตรงนี้ให้ได้ของวินเซนต์ จนเบียร์วุ้นเองรีบเก็บหมัดตัวเองไว้แล้วยิ้มแหยๆส่งให้วินเซนต์ไปก่อนจะกลับไปนอนลงที่เดิมอย่างสงบนิ่งเรียบร้อยราวกับโดนสายตาคู่นั้นของเพื่อนสะกด..
ทุกคนที่เหลือต่างมองหน้ากันเลิ่กลั่กไปไม่ถูก.. สาบานได้เลยว่าั้แ่คบกันมาเพื่อนทุกคนที่อยู่ตรงนี้เพิ่งเคยเห็นสายตาวาวโรจน์น่ากลัวของวินเซนต์แบบนี้เป็ครั้งแรก!
ตุบ!!
“โอ๊ย!”>เต้าหู้ร้องด้วยความเจ็บ
วินเซนต์ที่เพิ่งรู้สึกตัวว่าตัวเองนั้นเผลอจับเด็กที่ตัวเองแสนจะรังเกียจขึ้นมานั่งบนตัก ก็ได้โยนเต้าหู้ออกไปให้ห่างจากตัวเองอย่างไวด้วยสายตา… ขยะแขยง..
และแม้เขาจะอายสายตาเพื่อนทุกคนที่มองมาอย่างตกตะลึงในตอนนี้มาก.. แต่ก็ต้องทำเป็ขรึมหน้านิ่งไว้ก่อนเพื่อไม่ให้ตัวเองนั้นรู้สึกขายหน้าไปมากกว่านี้
เต้าหู้ลูบก้นกบตัวเองป้อยๆก่อนจะทำแก้มอมลมใส่วินเซนต์แล้วหันไปทำหน้าอ้อนใส่ปาโก๋แทน..
ปาโก๋ยิ้มเอ็นดูน้อง ก่อนจะดึงเต้าหู้ให้เข้าไปหาตัวเองทันที “ทำยังไงน้องถึงจะหลับบอกพี่ดิ้.. น้องหิวมั้ย..”
เบียร์วุ้นที่เอนตัวนอนลงไปไม่นานรีบยืดคอขึ้นมาด่าปาโก๋อย่างไว “หิวพ่อง! เทพีเขาก็บอกอยู่ว่าอิ่มทิพย์ๆไอ้ห่านี่! เพี้ยนทั้งพี่ทั้งน้อง! โว๊ะ!”
“ที่รัก!!”กุยช่ายเอามือดันหน้าผากเบียร์วุ้นลงไปนอนลงตามเดิม ก่อนจะป้าบใส่แขนเข้าให้อีกทีนึง
ฮันนี่ที่นอนอยู่ข้างๆ หัวเราะให้กับคู่รักตุบตับทั้งสองคน ก่อนจะหันมายิ้มสวยให้เต้าหู้ด้วยความเอ็นดู “เต้าหู้ลองนั่งสมาธิมั้ยจ้ะ.. เผื่อจิตใจสงบแล้วหลับเหมือนพี่ๆได้..”
กุยช่ายหันมามองเต้าหู้ก่อนจะแกล้งขู่ขึ้นมาด้วย “เอาสักวิธีให้ตัวเองหลับเหอะน้องชาย ถ้าเกิดเอ็งหายไปตลอดกาลจริงๆนี่อดได้พี่วินเซนต์เป็ผัวก่อนตายนะเว้ยบอกไว้ก่อน!”
เต้าหู้ที่นั่งอยู่ข้างปาโก๋เขินจนแก้มแดงบิดตัวไปมา ก่อนทุกสายตาจะหันไปมองที่วินเซนต์เป็ตาเดียวต่อ ส่วนวินเซนต์ถึงกับทำหน้าพะอืดพะอมแล้วยกนิ้วกลางแจกให้ทุกคนก่อนจะทิ้งตัวลงนอนหงายกอดอก แล้วมองเต้าหู้ด้วยสายตารำคานเต็มทน
“มันไม่นอนก็ช่างมันดิ! ปล่อยให้มันหายไปเลยแม่ง! มึงจับน้องนอนห่างๆกูด้วยไอ้เหี้ยโก๋ กูจะนอนแล้ว!”
ทุกคนเงียบกริบ.. พอเห็นสีหน้าของเต้าหู้ที่น้อยอกน้อยใจวินเซนต์แล้วต่างก็พากันอดสงสารไม่ได้..
แต่ไม่กี่อึดใจต่อมาปาโก๋ก็ทำในสิ่งที่ทุกคนนั้นไม่คาดคิด!
ฟึ่บบบบบ!!!
“เชี่ยอะไรของมึงว่ะไอ้โก๋!!!”
วินเซนต์ะโออกมาเสียงดังลั่นด้วยความโมโห เมื่อปาโก๋นั้นได้ยกตัวเต้าหู้ให้มาทาบทับนอนซบใบหน้าแนบชิดกับแผงอกกว้างอยู่บนตัวของเขาแบบไม่ทันได้ตั้งตัวเลยสักนิด
“กล่อมน้องนอนหน่อยมึงอ่ะ!! กูยังไม่อยากให้น้องกูตาย!!”
“ชีวิตน้องมึง!! มึงก็รับผิดชอบเองสิไอ้เหี้ย!!”
“น้องของกู! แต่ภรรยาในอนาคตของมึงไง!!”
“ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆ~~”>>>กุยช่าย เบียร์วุ้น และฮันนี่ หัวเราะพร้อมกันด้วยความสุขเสียงดังลั่น
เต้าหู้เท้าศอกทั้งสองข้างไว้บนอกกว้างของวินเซนต์ ก่อนจะยกหัวทุยน้อยขึ้นมาแล้วฉีกยิ้มทะเล้นใส่คนข้างล่างที่นอนทำหน้าสิ้นหวังซังกะตายอยู่ไปด้วย
วินเซนต์กัดฟันกรอดพร้อมกับทำท่าจะเหวี่ยงเต้าหู้ลงจากตัวไปอย่างแรง แต่เสียงดังกึกก้องกังวานไปทั่วทั้งอวกาศของมอร์โรซีเบิร์ดก็ได้ดังขัดจังหวะขึ้นมาเสียก่อน…
“เริ่มนับถอยหลังแล้วนะขอรับ.. เหลือเวลาอีกหกสิบแปดชั่วโมง..สามสิบนาที..ยี่สิบวินาที.. แต่ทุกคนยังไม่ได้ทำภารกิจหลับสนิทพร้อมกันไปเลยซักวินาทีเดียว.. เร่งทำเวลากันหน่อยนะขอรับ.. ถ้าเสร็จสิ้นภารกิจนี้แล้ว..แต่ทุกคนทำไม่สำเร็จ อย่าลืมว่าจะมีผู้ที่หลับสนิทน้อยที่สุดโดนกำจัดไปตลอดกาลนะขอรับ ขอให้ทุกท่านโชคดี..ราตรีสวัสดิ์นะขอร้าบ~ ฮ่ะๆๆๆ~”
สิ้นเสียงของมอร์โรซีเบิร์ดที่เอ่ยจบไป ก็ได้ปรากฏแสงสีสันสวยงามหลากหลายลอดผ่านช่องหน้าต่างมุ้งภายในเต็นท์เข้ามา..
ประกายการผสานสีของสีเขียว สีแดง สีม่วง และสีฟ้า ที่ดูคล้ายม่านแสงเต้นระบำอยู่บนท้องฟ้า ได้มีกลุ่มก้อนหนึ่งเรียงกันเป็ตัวเลขบอกชั่วโมง นาที และวินาทีที่นับถอยหลังไปด้วย พรางมีเสียง ติ๊ก~ ต๊อก~ ดังขึ้นมาทุกวินาทีไม่หยุด…
เบียร์วุ้นปิดช่องหน้าต่างมุ้งลงไว้ตามเดิมก่อนจะหันมามองหน้าทุกคนด้วยสีหน้าที่เริ่มจะตึงเครียด ไม่ได้ติดเล่นเหมือนก่อนหน้าแล้ว “ไม่มีเวลาแล้ววินเซนต์! มึงรีบกล่อมไอ้เด็กแห้งนั่นนอนเร็ว! เดี๋ยวแม่งก็ได้ตายห่าจริงๆหรอก!”
กุยช่ายง้างฝ่ามือขึ้นมากลางอากาศเพื่อขู่เต้าหู้ไปด้วย “ถ้าครั้งนี้เต้าหู้ยังไม่นอนนะ! เดี๋ยวพี่สาวคนนี้จะแพ่นกบาลให้สลบเหมือดไปเองเลยคอยดู๊!!”
ฮันนี่ส่ายหน้าพร้อมกับถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ก่อนจะคิดหาวิธีช่วยให้เต้าหู้นอนหลับต่อแบบอ่อนโยนมากที่สุด
พรึ่บ!!!
วินเซนต์โยนตัวเต้าหู้ไปนั่งอยู่บนพื้นอย่างไม่แยแสใยดีอย่างไว พร้อมกับมองด้วยสายตานึกรังเกียจไปด้วย จนเต้าหู้เองได้แต่นั่งทำหน้าเจื่อนน้อยใจและสิ้นหวัง มองวินเซนต์ด้วยสายตาเศร้าละห้อยก่อนจะก้มหน้างุดมองมือของตัวเอง
“หู้ยังไม่อยากตายฮ่ะ.. แต่หู้หนาว.. หู้คิดถึงผ้าห่ม..หู้คิดถึงห้องนอน.. หู้คิดถึงพ่อกับแม่.. หู้เลยนอนไม่หลับฮ่ะ.. หู้ขอโทษ.. พี่ๆทุกคนนอนกันเลยฮ่ะไม่ต้องห่วงหู้.. ถ้าหู้ตายจริงๆฝากบอกพ่อกับแม่ด้วยนะฮ่ะ..ว่าหู้รักท่านทั้งสองคนมากๆเลย..”
ร่างบางน้ำตาคลอเบ้าปริ่มจะร้องไห้ออกมา บรรยากาศที่เคยครื้นเครงก่อนหน้าก็พลันโศกเศร้าไปทันที.. จนปาโก๋รีบยื่นมือจะไปดึงตัวน้องมานอนลงข้างๆตัวเอง กะว่าจะช่วยตีก้นเบาๆให้น้องนั้นนอนหลับ แต่กลับมีหนึ่งคนที่ไวเหนือแสงได้ทำในสิ่งที่ทำให้ทุกคนนั้นถึงกับอ้าปากค้างตะลึงงันไปตามๆกัน…
ฟุบบบ!!!
..............................................................................................................................................................................................
โปรดติดตามตอนต่อไปด้วยนะค๊า~
118
