ตอนที่26 ผู้สืบทอด
"หนิงหนิงจะอยู่แต่ในถุงมิตินะเ้าค่ะ นายน้อยก็ดำเนินการค้นหาความลับกุญแจเปิดบานประตูบานที่แปดนั้นใหม่นะเ้าคะ" เสียงหญิงสาวพูดพร้อมกับยืนขึ้นกริชเพชรนึกเรียกนางเข้าไปในถุงมิติอีกครั้ง เขามีความกระหายอยากรู้ว่า ในห้องประตูบานที่ แปดนั้นมีอะไรซ่อนอยู่ และที่สำคัญมีความเชื่อมั่นในคำพูดของหนิงหนิงด้วย
สังเกตได้จากสายฟ้าไม่ทำอันตรายเขานั่นเป็เพราะสิ่งวิเศษ ที่บ่งบอกถึงความเป็เ้าของทุกอย่างในกล่องดำ เขาเข้าไปในห้องนั้นอีกครั้งอย่างรวดเร็ว เพราะประตูที่เชื่อมระหว่างห้องสีชมพูกับห้องเก็บรูปแกะสลักเปิดแล้ว จึงสามารถเข้าออกได้ดังใจนึก
ฉับพลันร่างของชายหนุ่มก็มาปรากฏที่หน้าแท่งศิลา สายตาเขายังจับจ้องไปที่ดวงตาของรูปปั้นค่อยๆ เอื้อมมือไปที่รูปแกะสลักอีกครั้งอย่างระมัดระวัง ปรากฏแสงสายฟ้าฟาดออกจากแท่นที่วางรูปแกะสลักศิลา มันกระจัดกระจายไปทั่วห้องขึ้นในบัดดลอีกครั้ง
วาบ!!
เปรี๊ยะๆ ๆ!! "
แสงสายฟ้าที่แผ่กระจายเหมือนรากฝอยต้นไม้ เป็สีขาววาววับก็ปรากฏขึ้น พยายามรวมตัวกัน
วาบๆ ๆ!!
"จอมจักรพรรดิเลือกเ้าเป็ทายาทผู้สืบทอด เ้าเรียกข้าออกมาสองครั้งแล้วอสูรน้อย หยุดฟ้าข้าก่อน"
เสียงที่เปล่งออกมาจากกลุ่มสายฟ้าทำให้กริชเพชรจ้องมอง สายฟ้าที่เกาะกลุ่มกันเป็ร่างของชายชราคนหนึ่ง ที่มีรูปร่างประหลาดหนวดเคราของ
เขาเป็สีขาวยาว จนแทบจะตกถึงหน้าอก มีเขาตรงกลางศีรษะโผล่ขึ้นมาเล็กน้อย คิ้วปกยาวจนถึงข้างแก้ม ผมขาวเป็เส้นไหม ปกคลุมบ่าทั้งสองข้างที่งองุ้มลง ชายผู้นี้แม้นมีร่างกายเหมือนมนุษย์ทั้งสิ้น แต่สิ่งที่ไม่เหมือนก็คือชายชรามีเขาตรงกลางศีรษะ ที่โผล่ออกมานิดหน่อย ชายหนุ่มยกมือคารวะผู้เฒ่าชราที่ถือไม้เท้าค้ำยันตัวเองไว้ ดวงตาเขามีแววผิดหวังจ้องมองมาที่กริชเพชร
"ขออภัยท่านผู้เฒ่า ท่านเป็เ้าของกล่องดำนี้ใช่ไหมขอรับ ข้าต้องขอโทษด้วยที่เข้ามาโดยพลการข้าไม่ได้ตั้งใจ เพียงแต่อยากจะรู้ว่ามีอะไรซ่อนอยู่ในห้องนี้ และสนใจประตูบานนั้นเมื่อเปิดออกมันจะไปที่ไหน"
กริชเพชรชี้ไปที่ประตูบานที่แปดที่มีสัญลักษณ์ของแผนที่ในมือเขา ผู้เฒ่าผมขาวมองหน้าชายหนุ่มพร้อมกับยกยิ้ม
"ข้าไม่คิดเลยว่าผู้ที่ถูกเลือกสรรจะมาปรากฏในรอบแสนปีนี้ ที่ท่านโหราทำนายไว้จะเป็เ้าที่มีพลังกายอสูรระดับรากหญ้า โอ้์อนาคตของโลกต้องอยู่ในมือเ้ามันเป็อะไรที่ช่างน่าคิดจริงๆ "
ผู้เฒ่าหลับตาลงเหมือนกำลังนึกถึงอะไรสักอย่าง เขาเป็ผู้อารักขาสิ่งสำคัญมานานปี เมื่อปรากฏตัวขึ้นมาอีกครั้งต้องพบกับ ผู้ที่ถูกเลือกในสภาพเช่นกริชเพชร ที่เป็อสูรน้อยอ่อนด้อยเหลือเกิน
วูบๆ!!
"อ้าสสสส~"
ชายชรายกไม้เท้าในมือขึ้นมันมีลักษณะพันกันเป็เกลียว เหมือนรากไม้ใหญ่ตรงหัวฝังด้วยเพชร ประกายวาวเม็ดเท่ากำปั้นฉายวาบมาที่กริชเพชร ชายหนุ่มตกตะลึงในใจเขาคิดหลบหนี เมื่อจู่ๆ ชายชราก็ยกไม้เท้า ฉายแสงสีขาวจากเพชรบนหัวไม้เท้ามาทางชายหนุ่ม แต่เหมือนร่างกายของกริชเพชรถูกสต๊าฟไว้ แช่แข็งยืนนิ่งแม้แต่ปากก็ยังไม่สามารถขยับได้ ร่างของชายชราค่อยๆ เดินมาที่เขา
พร้อมกับวนเวียนสำรวจรอบตัวของชายหนุ่มซึ่งมีกายอสูรระดับเจ็ด เขาส่ายหน้าอย่างผิดหวังก่อนที่จะใช้มือซ้าย แตะบนกะโหลกของชายหนุ่ม ถ่ายทอดพลังสีขาวอย่างหนึ่งลงไปในตัวเขา ก่อนที่จะยกยิ้มขึ้นที่มุมปาก
"เป็อย่างนี้นี่เองเด็กคนนี้มีดวงจิตกรีดนภาระดับหมื่นปี เขาจึงสามารถ ถูกเลือกเป็ผู้สืบทอดได้ รับการยอมรับจากกล่องนิลกาฬ ดูลักษณะท่าทีของเด็กน้อย แล้วไม่น่าจะบําเพ็ญตบะได้เป็หมื่นๆ ปี โลกนี้มันช่างมองจากลักษณะภายนอกไม่ได้จริงๆ ..ฮืม! "
ชายชราบ่นพึมพำเหมือนจะเข้าใจถึงที่มา ของการถูกเลือกของเด็กหนุ่มที่อยู่ตรงหน้า
"ช่างเถอะเมื่อเขาเป็ผู้กล่องนิลกาฬ เขาก็สมควรได้รับความลับของจักรวาล ขอให้คำทำนายของสหายข้าคำนวณไม่ผิดพลาด ไม่อย่างนั้นจักรวาลนี้คงต้องดับสูญไปชั่วนิรันดร์"
กริชเพชรได้ยินทุกคำพูดของชายชรา แต่เขาไม่สามารถขยับตัวหรือแม้แต่โต้ตอบอะไรกับผู้เฒ่าคนนี้ได้
วูบ!!
อ๊ะ!!
ทันใดนั้น แสงสีขาวที่ปกคลุมสต๊าฟตัวชายหนุ่มแช่แข็งไว้ ก็หายวับไป
"ท่านผู้เฒ่าท่านพูดอะไรข้าไม่เข้าใจ อะไรคือผู้สืบทอดข้าไม่ได้เป็ผู้สืบทอดอะไรของท่านนั่นหรอก ข้าเพียงแค่เก็บกล่องเทพได้ก็เปิดออกดู แค่นั้นเอง"
กริชเพชรได้ยินทั้งหมดที่ผู้เฒ่าผมขาวบ่นพึมพำ พร้อมกับเดินมาสำรวจตัวเขา ชายหนุ่มย่อมรู้ดีว่าตัวเองไม่ได้มีตบะเป็หมื่นปีอย่างที่ชายชรากล่าวไว้ เป็เพียงเขาบังเอิญโดนลูกไฟสีรุ้งชนตายกลางอากาศ แล้วมาเกิดในโลกอสูรใบนี้เท่านั้น คนที่มีตบะจริงๆ คงเป็เ้าของดวงจิตกรีดนภา ซึ่งเขาก็ไม่รู้ว่าคนผู้นั้นอยู่ที่ไหน
"เราผู้เฒ่าสำรวจแล้วจะไปหาใครที่ไหนอีกเล่า ถ้าเ้าไม่ใช่เ้าของกล่องนิลกาฬ เ้าอย่าหวังเลยว่าจะทนสายฟ้ามหาเวทย์ของข้าได้ ด้วยกายระดับนี้ของเ้า แทบจะเรียกว่ากากเลยก็ว่าได้ ทุกอย่างถือว่าเป็วาสนาหรือชะตาของจักรวาลนี้ จะดับสูญหรือคงอยู่ ก็คงจะถูกลิขิตไว้แล้ว ข้าก็คงจะทำได้เพียงแต่ทำหน้าที่ของข้าให้สมบูรณ์แค่นั้น เราไม่มีสิทธิ์จะมาขัดขืนลิขิตของ์ได้หรอก สิ่งที่เกิดขึ้นกับเ้ามันเหมาะเจาะทุกอย่าง ไม่ใช่
เื่ง่ายถ้าเ้าไม่มีดวงจิตกรีดนภา ก็ไม่สามารถจะเป็ผู้กล่องใบนี้ได้ เมื่อเป็เช่นนี้เ้าก็รับกุญแจห้วงจักรวาลไปเถอะ แต่ข้าขอเตือนเ้าไว้ก่อนว่าจะเปิดเผยกล่องนิลกาฬนี้ให้ใครรับรู้ไม่ได้ ผู้สืบทอดของจอมจักรพรรดิอสูรกาลเวลารับรู้ถึงตัวตนของเ้า ก่อนที่เ้าจะเลื่อนระดับเป็ตำนานเทพอสูรจอมราชันย์ ไม่เช่นนั้นด้วยความอ่อนด้อยของเ้าเกรงว่าอนาคตของจักรวาลนี้ คงต้องดับสูญไปพร้อมกับเ้าแล้ว"
ชายชรากล่าววาจาเมื่อถูกปลุกขึ้นมาเจอกริชเพชร เขาคาดหวังอะไรไม่ได้จริงๆเลยว่า เด็กหนุ่มต้องใช้เวลาอีกกี่พันปี ที่เขาจะสามารถเลื่อนระดับเป็ตำนานเทพอสูรจอมราชันย์ได้ ถ้าเกิดผู้ที่สืบทอดของจอมจักรพรรดิอสูรกาลเวลา มีความเด่นล้ำกว่าเด็กคนนี้หายนะย่อมเกิดขึ้นกับจักรวาลนี้แน่นอน
"ท่านผู้เฒ่าข้าไม่อยากเป็ผู้สืบทอด ท่านเอาไปยกให้คนอื่นที่เขาเก่งๆ กว่าข้าเถอะ "
กริชเพชรขมวดคิ้วพูดกับท่านผู้เฒ่าที่อยู่ตรงหน้า เื่ที่ชายหนุ่มได้รับคำบอกเล่ามา มันใหญ่เกินกว่าที่เขาจะแบกรับเอาไว้ได้
"เด็กน้อยเ้าอย่าพูดมากเลย รับไปเถอะนี่เป็ลิขิตของจักรวาล เมื่อมันมอบโอกาสนี้ให้กับเ้า มันย่อมมีเหตุผลของมัน เ้าก็รับสัญลักษณ์ผู้สืบทอดที่สมบูรณ์ไปเถอะ ดวงจิตเสี้ยวเดียวที่ข้าดำรงไว้ได้ จะดับสูญบัดนี้แล้ว ข้าต้องรอคอยเ้ามานาน ทุกอย่างเป็ปริศนาอยู่ในกล่องนี้ เ้าก็ค่อยๆ
ค้นหาไปละกัน พัฒนาตัวเองขึ้นกอบกู้จักรวาลเมื่อถึงเวลาอันควร แต่ถ้าเ้าเกิดตายไปก่อนก็ถือว่าเป็ความซวยของจักรวาลนี้ก็แล้วกัน ข้าี้เีจะพูดมากกว่านี้แล้ว ข้าต้องไปก่อนละข้าคาดหวังว่าเ้าจะทำสำเร็จ"
พูดจบร่างแสงประกายสายฟ้าของผู้เฒ่า ก็ค่อยๆ เลือนหายไป
................................................................................................................................................................................
422
