ตอนที่ 11 เก็บเกี่ยวฤดูใบไม้ร่วง
ลู่หลินครุ่นคิดดูแล้วสองพี่น้องน่าจะรู้อะไรบางอย่าง แต่สองพี่น้องไม่พูดออกมา ลู่หลินก็ไม่เปิดเผยเช่นกัน
ทุกวันนอกจากขุดซานเย่า ลู่หลินก็ยังรับหน้าที่ตัดฟืนเพิ่มอีกด้วย
ที่นี่ใน่หน้าหนาวจะอาศัยฟืนสร้างความอบอุ่นเป็ส่วนใหญ่ ฤดูหนาวใกล้จะมาถึงแล้ว ย่อมต้องเตรียมฟืนไว้ให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้
อย่างไรเสียลู่หลินก็เป็ผู้ใหญ่ ถึงแม้เขาจะอยู่ในร่างอื่น ยังทำงานไม่ค่อยคล่องนัก ทว่าดีร้ายอย่างไรก็เป็ผู้ใหญ่คนหนึ่ง เมื่อเทียบกับเด็กถือว่ากระฉับกระเฉงกว่ามาก แต่เทียบกับเฉินเสี่ยวหมี่ไม่ได้เลย
ลู่หลินมองเฉินเสี่ยวหมี่ลากกิ่งไม้ขนาดใหญ่หลายท่อนลงจากูเา ฟันด้วยมีดตัดฟืนที่ขึ้นสนิมในปราดเดียวก็กลายเป็ฟืนท่อนเล็กๆ ในใจเขาพลันรู้สึกยำเกรงซวงเอ๋อร์ผู้นี้ขึ้นมาอีกครั้ง รูปร่างหน้าตาของเฉินเสี่ยวหมี่ดูเหมือนเด็กมัธยมปลายธรรมดาคนหนึ่ง แต่พละกำลังนี้ช่างน่าใจริงๆ
สามพี่น้องตระกูลเฉินหวังให้ลู่หลินแบ่งเบาภาระสักหน่อย แต่หารู้ไม่ว่าตระกูลลู่ก็วางแผนจะใช้ลู่หลินให้เป็ประโยชน์เช่นกัน
เวลานี้เป็่เก็บเกี่ยวฤดูใบไม้ร่วง เดิมทีตระกูลลู่้าเก็บเกี่ยวฤดูใบไม้ร่วงเสร็จก่อนค่อยส่งลู่หลินไปอยู่กับเฉินเสี่ยวหมี่ ทว่าลู่หลินกลับคิดสั้นะโลงทะเลสาบจนป่วยออดๆ แอดๆ
ตระกูลลู่ไม่อยากเสียค่ารักษาให้ลู่หลิน และไม่้าให้เขาตายในบ้าน จึงรีบส่งตัวหายนะอย่างลู่หลินออกไป
ลูกชายคนโตตระกูลลู่ให้กำเนิดหลานชายคนโตที่ร่ำเรียนหนังสือ จึงคิดว่าตนเองมีความชอบใหญ่หลวง เลยไม่ค่อยสนใจทำนาเท่าไร
ลูกชายคนโตตระกูลลู่นอกจากมีลูกชายคนโตที่ร่ำเรียนหนังสือแล้ว ยังมีลูกสาวนามว่าลู่ถงอีกหนึ่งคน นางเชื่อมั่นว่าวันหน้าพี่ชายต้องได้เป็ขุนนางใหญ่ ส่วนนางก็ได้แต่งเข้าตระกูลชนชั้นสูง กลายเป็นายหญิงของตระกูลที่มั่งคั่ง ดังนั้นแม้ลู่ถงจะเป็ลูกสาวชาวนา แต่ก็ถูกเลี้ยงดูราวลูกคุณหนู ไม่ทำนาเช่นเดียวกัน
บุตรสาวคนที่สามลู่หลานแต่งออกไปแล้ว ลู่หลานก็เป็ที่รักใคร่ของนายหญิงผู้เฒ่าตระกูลลู่เช่นกัน โดยปกติจะมาขอผลประโยชน์จากตระกูลลู่ แต่ตอนนี้มีเื่เก็บเกี่ยวฤดูใบไม้ร่วง ย่อมหลบเลี่ยงให้ไกลที่สุดเท่าที่จะทำได้
ลูกชายคนที่สี่ตระกูลลู่เป็ลูกคนเล็กของนายหญิงผู้เฒ่าตระกูลลู่ และเป็คนที่นายหญิงผู้เฒ่ารักมากเช่นกัน นายท่านผู้เฒ่าลู่ใช้เส้นสายหางานในเมืองให้เขา แต่ละเดือนมีรายได้สองตำลึง ลูกชายคนที่สี่ตระกูลลู่ไม่ชอบทำนาเช่นกัน เขาจึงหลบอยู่ในเมืองไม่ยอมกลับมา
่เก็บเกี่ยวฤดูใบไม้ร่วงไม่รอผู้ใด นายท่านผู้เฒ่าตระกูลลู่เห็นว่าไม่มีคนทำนา จึงบังคับให้ภรรยาเฒ่า ลูกชาย และหลานสาวของตนเองไปทำนาด้วยกัน
การทำงานในนาไม่ใช่เื่ง่าย เมื่อลูกชายคนโตตระกูลลู่ลงนาไปได้ครู่เดียวก็บ่นไม่หยุด เอาแต่ร้องะโว่าปวดเอวปวดหลังทั้งวัน
ลู่ถงถูกแมลงกัดจนบวมแดงไปทั่วทั้งตัว อดไม่ได้ที่จะนึกถึงข้อดีตอนลู่หลินอยู่ในบ้านด้วย
เวลาคนตระกูลลู่ทำงานก็มักจะชอบอู้งาน
ทำงานกันหลายคนกลับสู้คนสองคนของบ้านอื่นไม่ได้
นายท่านผู้เฒ่าตระกูลลู่โมโหมาก ตอนนี้ลู่ถงจึงเสนอให้เรียกลู่หลินกลับมา อย่างไรเสียเฉินเสี่ยวหมี่ก็ไม่มีที่นา ไม่ต้องเก็บเกี่ยวฤดูใบไม้ร่วง
ลู่หลินใช้งานง่ายยิ่งนัก! ครั้งก่อนให้เขาทำงานตอนกลางคืน เขาก็ยินยอม
ลู่หลินถูกส่งไปให้เฉินเสี่ยวหมี่ทั้งที่กำลังป่วย ส่วนเฉินเสี่ยวหมี่ก็ไม่ได้เชิญหมอมารักษา คนในหมู่บ้านมากมายล้วนสงสารลู่หลิน กลัวว่าเขาจะไม่รอดชีวิต แต่คาดไม่ถึงว่าลู่หลินจะหายดี ทั้งยังตามเฉินเสี่ยวหมี่ขึ้นูเา
ถึงแม้บ้านของเฉินเสี่ยวหมี่ค่อนข้างห่างไกลผู้คน แต่ก็ยังมีคนเห็นเฉินเสี่ยวหมี่กับลู่หลินอยู่ดี
เมื่อลู่ถงได้ยินว่าลู่หลินหายดีโดยไม่ได้เชิญหมอมารักษา ทั้งยังตามเฉินเสี่ยวหมี่ขึ้นูเา ทันใดนั้นก็รู้สึกเสียเปรียบขึ้นมา
หากรู้แต่แรกคงให้ลู่หลินอยู่ต่ออีกหลายวันหน่อย ดีร้ายอย่างไรก็ทำงานได้อีกหลายวัน
่นี้ทุกคนกำลังยุ่งกับการเก็บเกี่ยวฤดูใบไม้ร่วง การจ้างคนงานที่ขยันขันแข็งสักคนต้องใช้เงินอย่างน้อยสามสิบอีแปะต่อวัน ยังต้องรวมอาหารสองมื้อด้วย
“ตามอาหลินกลับมาหรือ” นายท่านผู้เฒ่าตระกูลลู่สูบยาสูบ พลางคำนวณถึงความเป็ไปได้เงียบๆ
ตอนที่เฉินเสี่ยวหมี่เสนอสินสอดเป็เงินสิบตำลึง เคยบอกว่าเมื่อแต่งเข้าไปแล้วก็หมดความเกี่ยวข้องกับบ้านฝ่ายมารดา เงินสิบตำลึงของเฉินเสี่ยวหมี่เท่ากับตัดความสัมพันธ์ระหว่างลู่หลินกับตระกูลลู่
“ใช่แล้ว ตามเขากลับมา ไม่มีเหตุผลที่ทุกคนในครอบครัวต่างยุ่งกับการทำนา เขากลับหลบอยู่ข้างนอกอย่างสุขสบาย” หวังซื่อเห็นด้วยกับข้อเสนอของหลานสาวลู่ถงโดยไม่ได้คิดอะไรมาก
นายท่านผู้เฒ่ามองหวังซื่อแวบหนึ่งแล้วพูดว่า “ถึงอย่างไรอาหลินก็เป็ฝ่ายแต่งออกไป”
หวังซื่อไม่เห็นด้วย พูดอย่างแค้นเคืองว่า “ถึงอย่างไรเขาก็เป็คนของตระกูลลู่เรา ตระกูลลู่เราเลี้ยงดูเขามาหลายปีขนาดนี้ ตามเขากลับมาทำงานสักหน่อยจะเป็อะไรไป ข้าจะดูซิว่าเขาจะกล้าปฏิเสธหรือไม่”
นายท่านผู้เฒ่าขมวดคิ้วพูด “ผู้ใดจะเป็คนไปตามเล่า”
เฉินเสี่ยวหมี่ขึ้นชื่อเื่ความดุร้าย แม้หวังซื่อจะเป็คนดุ แต่ก็ดุแค่กับคนในบ้านเท่านั้น
แม้จะด่าลู่หลินอย่างรุนแรง แต่หวังซื่อก็ไม่กล้าไปทวงคนจากเฉินเสี่ยวหมี่
ถึงแม้นายท่านผู้เฒ่าตระกูลลู่อยากให้ลู่หลินกลับมาทำงาน แต่ก็ไม่อยากเผชิญหน้ากับดาวหายนะอย่างเฉินเสี่ยวหมี่ผู้นี้ จึงผลักภาระไปให้ลู่ถงที่เป็คนเสนอเื่นี้
ลู่ถงไม่อยากทำงาน จึงยินดีรับหน้าที่ไปตามลู่หลินกลับมา เพราะการไปหาลู่หลินนั้น อย่างน้อยก็ทำให้นางแอบอู้งานได้
1K
