“าุโย่าหนาน”
“ข้ารู้ว่าเ้า เ็ปมากแค่ไหนกับการสูญเสียลูกในท้องไป”ซินเฟยเหม่อมองไปไกล
“จะมีประโยชน์อะไรในเมื่อเขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าข้าตั้งครรภ์ลูกของเขา”
“วังหลวงเ็ปหนาวเหน็บเช่นไรจึงจะหลุดพ้น หลายคนเวียนว่ายหลายคนค้นหาหลายคน้าเข้ามามีชีวิตที่ดีที่นี่”
“ตำหนักเย็นแห่งนี้ยังน่าอยู่เสียกว่า”
“เ้าไม่เหมาะกับที่นี่”
“าุโท่านยังอยู่ได้ท่านเกรงว่าข้าจะมา่ชิงความสงบของท่านเช่นนั้นหรือ อย่าผลักไสข้าเลยข้าไร้หนทางไปแล้วจริงๆ ”
“ข้าอยู่เสียจนชิน มีความสุขในความเดียวดาย นานครั้งถึงจะมีสหายเก่าแวะเวียนมา เ้า ไม่เหมาะกับตำหนักเย็น”
“ข้าทำผิดร้ายแรงวังหลวงยิ่งไม่เหมาะกับข้า”
“เ้ารู้ดีว่าเ้าผิดหรือไม่ แต่หากมีคนเชื่อว่าผิดก็ต้องถูกลงทัณฑ์เมื่อลงทัณฑ์ไปแล้วถือว่าความผิดของเ้าจบสิ้นกันไป หากเ้าไม่ทำเื่ผิดพลาดครั้งใหม่การเข้าไปอยู่ในวังหลังอีกครั้งจึงนับว่าไม่ผิดและกระทำได้เพราะเ้าถูกโบยจนครบร้อยทีไปแล้ว”ซินเฟยนิ่ง กลับไปเพื่ออะไรกัน ใบหน้าเรียบเฉยของจางหลง ลอยขึ้นมาตรงหน้าเขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าซินเฟยมีตัวตน
ท้องพระโรงเมื่อเหล่าขุนนางมากันพร้อมหน้า
“ฝ่าาราษฎรตอนนี้สำราญถ้วนหน้า เงินเก็บในคลังมากมายจนไม่อาจจะใช้หมดจึงเห็นควรงดจัดเก็บภาษีเสียสามปีจึงจะดี ด้วยฝ่าารงตรากตรำทุ่มเทเป็เวลายาวนานั้แ่ทรงนั่งบัลลังก์จนบัดนี้บ้านเมืองสงบสุขประชาชน รุ่งเรืองข้าจึงหวังจะให้ฝ่าาจากนี้ให้เวลากับตัวเองเสียบ้าง แต่งตั้งฮองเฮามาเนิ่นนานยังไม่มีองค์รัชทายาทไว้สืบบัลลังก์”จางหลงหลับตาลงช้าๆ เมื่อใต้เท้าฉี หนึ่งในสี่ตระกูลใหญ่ เอ่ยปากต่อหน้าเหล่าขุนนาง ด้วยเห็นว่าจางหลงให้เวลากับราชสำนักและราษฎรเกินไปจนบัดนี้ใกล้จะไร้ผู้สืบทอดบัลลังก์
“หลังจากนี้ไปอีกสามวันข้าพระองค์เห็นควรจัดงานเฉลิมฉลอง ความรุ่งเรืองของแคว้นเรา”
“แล้วแต่ท่านจะเห็นสมควร ข้าเองก็อยากจะพักเสียบ้างหลังจากที่ละเลยไม่ได้มาเนื่นนาน”
“เป็เพราะราษฎรเรียกร้องว่าอยากชมพระบารมีของฝ่าา กระหม่อมจึงเห็นว่าจะจัดให้มีการโปรยทาน ด้วยเหรียญทองเพื่อให้ราษฎรนำไปเป็เหรียญนำโชค ในคืนวันงานจะให้ฝ่าาโปรยทานตรงลานหน้ามุขสูงของประตูด้านหน้าวังหลวง”
ซินเฟยถือไม้กวาด กวาดลานหน้าตำหนักเย็นไปมา าุโย่าหนานนั่งเย็บชุดสวยให้กับซิยเฟย
“เ้าลองมาสวมชุดนี้ดู”ชุดสีขาว ถูกเย็บขึ้นด้วยความประณีตลายปักและริมขอบสายผ้าสีแดงตัดกันชัดเจนฝีมืองดงามยิ่งกว่าชาววัง ซินเฟยจ้องมองด้วยความซาบซึ้งใจ
“ลองสวมดู”ซินเฟยสวมชุดนั้นได้พอเหมาะพอดี สีขาวพลิ้วไหวอ่อนหวานทำให้ดูผุดผาด สีแดงตัดกันนั้นส่งให้ใบหน้าที่งดงามอยู่แล้วยิ่งงามสง่าดุจพญาหงส์
“ความจริง าุโไม่ต้องเหนื่อยทำให้ซินเฟย”
“พรุ่งนี้มีงานเฉลิมฉลองเ้าไม่ต้องอุดอู้อยู่ที่นี่”ซินเฟยมีสีหน้าเศร้าสร้อยหากฮองเฮาเจอซินเฟยเข้าจะว่าอย่างไรกัน าุโย่าหนานเหมือนจะอ่านใจออก
“ไม่ต้องกลัวเ้ารับโทษไปแล้ว เหมือนคนใหม่ตอนนี้เ้าไม่มีมีโทษทัณฑ์ใดใดติดตัว จะกลัวไปไย อีกอย่างพวกเขาไม่ได้มีบัญชาให้เ้าถูกกักตัวอยู่ในตำหนักเย็นเหมือนข้า แต่เ้าถูกนำมาทิ้งไว้ เพราะคิดว่าเ้าต้องตายอย่างแน่นอนต่างหากเ้าไม่ตายจึงถือว่าพวกเขาไม่อาจกล่าวโทษต่อเ้าได้อีกแล้ว”ซินเเฟยยิ้ม เริ่มมีความมั่นใจขึ้นมาบ้าง
“ซินเฟยขอบคุณาุโย่าหนาน”
“ข้าจะ บันดาลให้เ้าเป็คนใหม่ต่อแต่นี้ลืมเื่เลวร้ายที่ผ่านมา ระหว่างนี้เที่ยวให้สนุก ลืมเื่ราวทุกอย่างแล้วทิ้งมันไว้ที่ตำหนักเย็นนี่เสีย”
“าุโท่านดีกับข้าเหลือเกิน”
“ข้าเต็มใจทำให้เ้าอาจเป็เพราะข้าถูกชะตาเ้าหรืออาจเป็เพราะ์ที่พาเ้ามาพบข้า”ซินเฟยคุกเข่าลงเบื้องหน้าประสานมือคารวะ าุโย่าหนานโอบกอดด้วยความรักใคร่
“ข้าเคยมีลูกสาวหากยังอยู่อายุก็คงเท่ากับเ้าหน้าตาของนางก็คงงดงามเช่นเ้า”ซินเฟยซบหน้าลงบนตัก
“ข้าไม่ถามว่าลูกสาวของท่านจากไปเช่นไรไม่ใช่ข้าไม่อยากรู้ แต่ข้าอยากให้ท่านรักข้าแบบนี้แม้จะดูเห็นแก่ตัวก็ตาม”าุโย่าหนานยิ้มอ่อนโยน ครั้งแรกที่เห็นซินเฟย เกิดความสงสารจนแทบจะหลั่งน้ำตาในเมื่อเป็ผู้อื่นหากถูกโบยถึงร้อยไม้
คงจะกลั้นใจตายไปเสียั้แ่ยังไม่ครบห้าสิบไม้
ซินเฟยเช่นไรจึงมีน้ำอดน้ำทนเพียงนั้น
"นับว่าเป็วาสนาที่ได้พบกับเ้าให้ได้คลายเศร้าโศกไปได้บ้าง"
ซินเฟยยิ้ม มารดาจากผซินเฟยไปั้แ่สามขวบบิดาแม้เป็ขุนนางแต่ก็ไม่ได้มีตำแหน่งสูงส่งอะไรเป็เพียงขุนนางชั้นผู้น้อยพอได้เบี้ยหวัดเลี้ยงดูครอบครัว ซินเฟยจึงอาสาเข้ามาคัดตัวนางในด้วยกิริยาอ่อนหวานและมีความอดทนเป็ที่สุดจึงผ่านการคัดตัวนางในที่แสนจะยากเย็นมาได้ ด้วยใบหน้าที่งดงามจึงถูกคัดเลือกเป็สนมโดย ฝ่ายในแต่ก็นั่นแหละ ซินเฟยเป็สนมอยู่ในวังหลวงใช้ชีวิตเรียบง่าย จนกระทั่ง
“สนมซินเฟย วันนี้ต้องไปปรนนิบัติฝ่าาด้วยป้ายชื่อของเ้าถูกเลือกขึ้นมาในค่ำคืนนี้”เสียงขันทีเสี่ยวซาน ขันทีข้างกายฝ่าาดังขึ้น ทำเอาจิตใจที่สงบ่เวลาเกือบขวบปีที่ผ่านมากลับรู้สึกว่าใจเต้นไม่เป็จังหวะ
การฝึกสอนจากฝ่ายในว่าด้วยเื่การปรนนิบัติฝ่าาก็ลืมเลือนไปเกือบสิ้นเมื่อเวลาผ่านมาใกล้จะครบปีเต็มทีแล้วก็ยังไม่เคยต้องเข้าไปปรนนิบัติ ทั้งๆ ที่ถูกสอนเื่ของการปรนนิบัติฝ่าาทั้งยามหลับและยามตื่น แม้กระทั่งการอุ่นเตียงการให้กับฮ่องเต้บอกแม้กระทั่งต้องทำตัวเช่นไรจึงจะถูกใจฮ่องเต้ ซินเฟยหาจำได้ไม่ก็ทุกอย่างล้วนเกิดขึ้นกะทันหันอีกทั้งความกลัวและความตื่นตระหนกมีมากเสียจนหูอื้อตาลายจำบทเรียนต่างๆ เ่าั้ไม่ได้สักนิดยามที่ต้องถูกทาบทับอยู่บนแท่นอนกับฮ่องเต้หนุ่มที่ใบหน้าหล่อเหลาร่างกายกำยำเช่นจางหลง ถุงเวลานั้นมาจริงๆ มือไม้เย็นเฉียบ แทบจะทรงกายไม่อยู่เมื่อถูกอุ้มไปวางบนแท่นนอน ความทรงจำตอนนั้นจะว่าไม่จำ กับฝังลึกในจิตใจ ความรู้สึกอบอุ่นกับ ความอ่อนโยน ที่ยังจำได้ดีอีกทั้งรอยจุมพิตที่หน้าผากเหมือนกับรักเหลือเกินยามที่จางหลงลุกจากแท่นนอน ซินเฟยยังจำได้แม่นยำ
ตำหนักฮองเฮา
"ฮองเฮานางยังไม่ตาย แต่ ลูกในท้องของนางไม่อาจรักษาไว้ได้"ซูจินเหลือบตามองนางกำนัล
"นางแค่เพียงสนมปลายแถวที่แอบมีความสัมพันกับองครักษ์ต่ำชั้น เช่นไรข้าต้องหวาดระแวงนางด้วย"
"ฮองเฮา แม้จะพิสุจน์ไม่ได้ว่าลูกในท้องนางเป็ลูกของใคร แต่ก็ประมาทไม่ได้"
"องครักษ์ต่ำชั้นผู้นั้นยอมลงชื่อรับว่ามีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับนาง ข้านับวันเดือนแล้ว ลูกในท้องของนาง ไม่แน่อาจเป็ลูกของฝ่าาทว่าหลักฐานได้สูญสลายไปั้แ่นางรักษาลูกในท้องไว้ไม่ได้แล้ว"ยิ้มหยัน
"ตอนนี้เหลือเพียง รอโอกาสที่ฮองเฮาจะตั้งครรภ์ก็เท่านั้น"
"อีกไม่นานเกินรอในเมื่อตตอนนี้ข้าเป็เพียงคนเดียวที่ใกล้ชิดฝ่าา"
9K
