“หนูจะเข้าไปในห้องพี่ทำไมกันครับ?” จีรภัทร์ขมวดคิ้วถามมนธิชาที่ยืนบังประตูห้อง ไม่ยอมให้เขาเข้าไปข้างในอยู่
“เผื่อหนูจะเข้าไปทำความสะอาดห้องให้พี่เจย์ค่ะ” คนตัวเล็กพูดพร้อมกับทำหน้าตามีพิรุธแบบปิดไม่อยู่
“ไม่ต้องครับ พี่ทำเองได้.. มันไม่ได้รกอะไรขนาดนั้น”
“เผื่อวันไหนพี่เจย์ไม่ได้กลับมานอนห้อง แล้วหนูง่วงี้เีขึ้นไปนอนข้างบน.. หนูก็จะเข้าไปนอนห้องพี่เจย์แทนไงคะ”
“ไม่ได้.. หนูเดินไม่กี่ก้าวก็ถึงข้างบนแล้ว จะี้เีอะไรขนาดนั้นฮึ~? หลบหน่อยครับ พี่จะเข้าห้องไปอาบน้ำ หนูไม่เหม็นเหงื่อพี่รึไงกัน?”
“ไม่เหม็นค่ะ! หอมมากๆเลยค่ะ กลิ่นตัวของพี่เจย์.. ห๊อมหอม~” เธอไม่พูดเปล่า ทำจมูกฟุดฟิดสูดดมกลิ่นบนตัวเขาตรงบริเวณหน้าอกกว้างไปมา จนคนที่กำลังโดนน้องรังแกถึงกับหน้าเหวอใรีบถอยหลังออกไปสองก้าวทันที เพื่อหลบท่าทางน่าตีของเด็กน้อยตรงหน้า
คนตัวสูงค่อยๆผ่อนลมหายใจออกมาช้าๆ เพื่อระบายลมร้อนวูบวาบที่มันกำลังก่อตัวหมุนวนไปมาไม่ยอมหยุด เธอทำเขาแทบจะเสียการควบคุมไปแล้วเมื่อกี้ ตอนที่จมูกเล็กๆนั่นกดลงมาบนหน้าอกแกร่งของเขาแบบไม่ทันได้ตั้งตัว
คนตัวเล็กฉีกยิ้มทะเล้นก่อนจะซุกซนอีกครั้ง โดยการพุ่งเข้ามากอดเอวสอบของเขาไว้แน่น แล้วแหงนหน้าขึ้นมาจ้องตากันจนคนที่ก้มลงไปมองเธออยู่นั้นถึงกับกลืนน้ำลายลงคอไปอึกใหญ่ เขาจนปัญญาแล้วแหละ.. จนปัญญาจะต่อต้านความดื้อดึงของเด็กเอาแต่ใจขี้อ่อยคนนี้แล้ว จึงเป็ฝ่ายยกธงขาวยอมแพ้เธอไปในที่สุด
“โอเคครับ เดี๋ยวพี่ทำให้.. หนูไปยืนดีๆอยู่ตรงนั้นก่อนนะ”
“เย้ๆๆ~ ขอบคุณนะค๊า~ ” จีรภัทร์ได้แต่ส่ายหน้าอย่างช่วยไม่ได้ แล้วเริ่มทำการสแกนลายนิ้วมือของมนธิชาให้เข้าไปที่ห้องตัวเองได้ตามสบาย
ในขณะที่ทั้งคู่อยู่ในขั้นตอนสแกนนิ้วเข้าไปเพื่อจดจำลายนิ้วมืออยู่นั้น ยัยเด็กทะเล้นก็ยังคงยุกยิกวุ่นวายไม่ยอมหยุด มุดตัวเล็กตัวน้อยมายืนหันหลังอยู่ตรงหน้าเขา พร้อมกับเอนแผ่นหลังเล็กๆของตัวเองให้มาชนเข้ากับหน้าอกกว้างของเขา จนตอนนี้ทั้งคู่อยู่ในท่าที่คนตัวสูงกอดเด็กแสนซนอย่างเธออ้อมๆจากทางด้านหลัง
คนที่โดนน้องโจมตีไม่เลิกได้แต่ยิ้มอ่อนพร้อมกับส่ายหัวโคลงอย่างเหนื่อยใจ เพราะแม้เธอจะอายุเพียงเท่านี้ แต่ก็ช่างสรรหาวิธีสารพัดสารพันจะอ่อยจะกระตุกหนวดเสือของเขาขึ้นมาให้ได้ ความคิดของเธอนั้นเกินวัยตัวเองไปเยอะมาก เยอะมากซะจนเขาอยากจะจับเธอตีก้นซักทีสองทีซะให้เข็ด
‘เด็กบ้าอะไรไม่รู้? ทะเล้นชะมัด!’
รุ่งอรุณแรก ในบ้านอบอุ่นหลังใหม่..
เมลดาลุกขึ้นมาทำอาหารเช้าด้วยเมนูข้าวต้มหมูเด้ง เตรียมไว้ทั้งหมดสี่ที่ มนธิชาที่อยู่ในชุดนักเรียนมัธยมปลาย ถักเปียสองข้างพร้อมติดโบว์สีกรมท่าน่ารักอย่างถูกระเบียบ เดินสะลึมสะลือเข้ามาที่โต๊ะอาหารเป็คนสุดท้าย จีรภัทร์ที่นั่งมองอยู่จึงช่วยจับเก้าอี้ข้างตัวเองเลื่อนออกไปให้เธอนั้นนั่งลงข้างกันกับเขาดีๆ
“หนูนอนดึกหรอจ้ะน้องมินนี่? ทำไมยังง่วงนอนไม่สดชื่นขนาดนั้นฮึ? เปิดเทอมวันแรกหนูจะเรียนรู้เื่มั้ยเนี่ยเด็กน้อย~?”
“เรียนรู้เื่ค่า~ พี่มาเบลล์ไม่ต้องห่วง.. พอดีเมื่อคืนหนูยังไม่ชินกับการนอนห้องแอร์กับเตียงนอนสบ๊ายสบายแบบนั้นค่ะ หนูเลยหลับๆตื่นๆตอนนี้ร่างกายหนูเลยยังประมวลผลไม่เต็มระบบเท่าไหร่.. ฮ้าว~”
มนธิชาตอบพร้อมกับอ้าปากเล็กๆหาวไปด้วย ก่อนเธอจะตักข้าวต้มเข้าปากแล้วนั่งหลับตาเคี้ยวแก้มตุ้ย จนคนทั้งสามที่มองดูอยู่ถึงกับหัวเราะออกมาพร้อมกัน ด้วยความขำระคนเอ็นดูท่าทางน่ารักของเด็กตัวเล็กในบ้านตอนนี้
โดยเฉพาะจีรภัทร์.. ที่เขายังไม่ยอมหุบยิ้มเลยั้แ่ที่มนธิชานั้นมานั่งกินข้าวอยู่ข้างกัน ซึ่งเธอจะลืมตาขึ้นมาแค่ตอนที่จะตักข้าวในถ้วยเพื่อกินคำต่อไปเท่านั้น พอเอาข้าวเข้าปากเรียบร้อยดีแล้ว เธอก็จะนั่งหลับตาพริ้มเคี้ยวจนแก้มตุ้ยแก้มป่องเหมือนเดิม และทำแบบนี้วนไปเรื่อยๆจนกินอิ่ม..
‘ก็เธอเล่นน่ารักซะขนาดนี้.. จะไม่ให้เขายิ้มตามได้ยังไงไหวกันหล่ะ~’
ทั้งสี่คนกินข้าวเก็บโต๊ะกันเรียบร้อยแล้วต่างก็พากันแยกย้ายไปทำธุระกันต่อ เมลดากำลังจะไปเผชิญกับครอบครัวของกีรติ ส่วนมนธิชากำลังจะไปเผชิญกับรั้วโรงเรียนใหม่ คุณครูใหม่ เพื่อนใหม่ และการเรียนการสอนที่เข้มข้นขึ้น
จีรภัทร์ขับรถยนต์โดยใช้เวลาไม่นานก็มาถึงหน้าโรงเรียนของมนธิชา คนตัวสูงเอาเงินสดให้น้องไว้เป็ค่าขนมสำหรับวันนี้ไปหนึ่งพันบาท ซึ่งเขาไม่ได้อยากจะให้เงินเธอเยอะเกินความจำเป็ขนาดนั้น แต่มันไม่มีเงินแบงค์ย่อยอื่นอยู่ในกระเป๋าตังค์เลยนอกจากแบงค์พัน เพราะส่วนใหญ่เขาจะชำระสินค้าผ่านการใช้กระเป๋าเงินดิจิทัล และแอปธนาคารเสียมากกว่า
เด็กตัวน้อยที่อยู่ในชุดนักเรียนมัธยมปลายยกมือขึ้นมาไหว้พร้อมก้มหัวขอบคุณลงกลางหน้าอกเขาด้วยท่าทางน่ารักน่าเอ็นดู ก่อนเธอจะยิ้มหวานแล้วรับเงินค่าขนมจากเขาไปเก็บไว้ในกระเป๋าตังค์เล็กๆสีชมพูน่ารัก ก่อนจะรีบเปิดประตูลงจากรถแล้ววิ่งเข้าไปภายในรั้วโรงเรียนทันที
มนธิชายกมือไหว้คุณครูที่ยืนต้อนรับนักเรียนด้วยท่าทางนอบน้อมอ่อนหวาน ก่อนเธอจะะโโลดเต้นสดใสร่าเริงอย่างไม่เคอะเขินอายใครเข้าไปในโรงเรียน โดยไม่ได้มีทีท่าว่าจะวิตกกังวลอะไรเลยสักนิด ทำตัวราวกับว่าคุ้นเคยกับสถานศึกษาแห่งใหม่นี้ดี ทั้งๆที่เพิ่งมาเรียนที่นี่เป็วันแรกและปีการศึกษาแรกเท่านั้น
จีรภัทร์นั่งมองมนธิชาจากในรถพร้อมกับยิ้มกว้างคนเดียวไปด้วยจนเธอลับตากลมกลืนหายไปกับเด็กนักเรียนคนอื่นๆ เห็นเธอสดใสแบบนี้เขาก็คลายความเป็ห่วงขึ้นมาหน่อย เพราะตอนแรกเขาเองก็กังวลอยู่ว่าเธอที่เพิ่งย้ายมาจากต่างจังหวัดใหม่ๆจะปรับตัวได้ไหม จะเครียดกับสถานที่แห่งใหม่นี้หรือเปล่า เขากังวลแม้กระทั่งว่ากลัวเธอจะไม่มีเพื่อน แต่บุคลิกที่ยิ้มเก่ง พูดเจี๊ยวจ๊าวแทบตลอดเวลาแบบนั้น เขามั่นใจว่าอีกไม่นานหรอก เดี๋ยวเด็กแสบนั่นก็คงมีก๊วนเพื่อนของตัวเองอย่างแน่นอน
แม้จะเพิ่งเป็เวลาแค่สี่โมงเย็น แต่ท้องฟ้ากลับมืดครึ้มมีเมฆหนากำลังลอยปกคลุมท้องฟ้าไปทั่วบริเวณ เป็สัญญาณจากธรรมชาติว่าฝนตั้งเค้าจะตกลงมาแล้ว…
มนธิชาโบกมือลาเพื่อนใหม่ในห้องกลุ่มนึงที่เดินมาด้วยกัน ก่อนจะแยกตัวกลับบ้านไปคนละทางกันที่หน้าโรงเรียน แม้เธอจะเพิ่งเข้ามาเรียนใหม่ แต่เพราะเป็เด็กร่าเริง ยิ้มแย้มแจ่มใส หน้าตาน่ารักและนิสัยพูดเก่งน่าเอ็นดู เธอจึงสามารถปรับตัวเข้ากับเพื่อนๆคนอื่นได้ดี และเป็การเรียนวันแรกที่รู้สึกสนุกสนานและตื่นเต้นมาก เพราะเพื่อนๆในห้องนั้นต่างก็วนกันเข้ามาชวนเธอคุยด้วยตลอดทั้งวัน ถามไถ่ถึงโรงเรียนเดิมเธอบ้าง จังหวัดที่เธออยู่เป็ยังไงบ้าง อาหารประจำท้องถิ่นอันไหนเด็ด อันไหนอร่อย ทุกคนนั่งฟังเธอเล่าอย่างสนอกสนใจ ราวกับว่าทั้งห้องคุ้นเคยกับเธอดี และสนิทสนมกับเธอมานาน
มนธิชาที่ยืนอยู่บนริมฟุตบาทกำลังมองดูการจราจรบนถนนที่ค่อนข้างจะวุ่นวาย เนืองแน่นไปด้วยรถรับ-ส่งนักเรียน และผู้ปกครองที่มารอรับลูกหลานของตนกันอยู่ พรางคิดในใจไปด้วย..
‘ถ้าเรามีพ่อกับแม่มารับกลับบ้านเหมือนเพื่อนคนอื่นๆบ้างก็คงจะดี’
ครืด~ ครืด~
เสียงคนโทรเข้าจากสมาร์ทโฟนเครื่องหรูสีชมพูของเธอดังขึ้น คนตัวเล็กจึงมองดูชื่อคนโทรเข้ามาก่อนจะกดรับสาย
“ฮัลโหลค่า~ พี่มาเบลล์ถึงไหนแล้วค๊า~ หนูรออยู่ริมฟุตบาทแถวๆหน้าโรงเรียนน๊า~”
[จ้า~ เด็กน้อย.. พี่ไม่ได้ไปรับหนูแล้วนะ พอดีพี่ไกด์มีญาติมาเต็มบ้านเลย.. พี่เลยต้องรอไหว้ผู้ใหญ่และกินข้าวเย็นที่นี่ต่อก่อนจ้ะ]
“อ้อ~ ไม่เป็ไรค่า~ พี่มาเบลล์อยู่กับพี่ไกด์ไปก่อนเลยนะคะไม่ต้องห่วงหนู.. หน้าโรงเรียนมีรถเมล์วิ่งเต็มเลยค่ะ เดี๋ยวหนูนั่งรถเมล์กลับเองได้นะคะ หนูจำที่อยู่เราได้แม่นเลย พี่มาเบลล์ไม่ต้องห่วงหนูน๊า~”
[ไม่ใช่จ้ะไม่ใช่.. น้องมินนี่ยืนรอตรงนั้นแหละ ไม่ต้องกลับเองนะจ้ะ พอดีพี่เจย์เค้าไปคุยกับลูกค้าแถวนั้นพอดี กำลังวนรถไปรับหนูกลับบ้านด้วยกันจ้ะ พี่ไกด์บอกว่าพี่เจย์ใกล้ถึงแล้ว พี่เลยโทรมาบอกหนูก่อน]
“อ้อ~ โอเคค่ะ หนูเข้าใจแล้ว.. รับทราบค่า เดี๋ยวหนูรอตรงนี้นะคะ”
[โอเคจ้า~ งั้นเดี๋ยวพี่เข้าไปข้างในก่อนนะ พี่ไกด์มองหาพี่แล้ว ถ้าหนูถึงบ้านแล้วทักมาบอกพี่ด้วยน๊า~ หรือว่ามีอะไรก็โทรหาพี่ทันทีได้ตลอดเลยนะจ้ะน้องมินนี่]
“รับทราบค่า~”
[โอเคจ้า~ บ๊ายบาย~]
“บ๊ายบายค่ะ จุ้บๆ~” คนตัวเล็กกดวางสายจากพี่สาวก่อนจะเอาโทรศัพท์เก็บไว้ในกระโปรงนักเรียนตัวเอง
รถสปอร์ตสมรรถนะสูงสีเหลืองขับมาจอดเทียบด้านหน้าตรงที่มนธิชายืนอยู่ คนตัวเล็กแค่มองผ่านๆไม่ได้สนใจอะไร เพราะไม่เคยเห็นรถคันนี้มาก่อน เธอจึงหันไปมองนู่นมองนี่แทนจนกระทั่งคนในรถกดลดกระจกลง
“พี่เจย์..?”
29K
