วาดชะตา ทวงบัลลังก์รัชทายาทหญิง

        ยังไม่ทันถึงยามเซิน[1]ประตูหลักของวังหลวงก็เต็มไปด้วยผู้คนรวมตัวกันเป็นกลุ่มก้อนสีดำขนาดใหญ่หัวคนขยับไปมาพูดคุยจอแจราวสายน้ำไหล

        เมื่อเทียบกับตอนที่ประหารตัดหัวไปก่อนหน้านี้ กลุ่มคนยังมีขนาดใหญ่กว่าเล็กน้อย

        มีทหารรักษาการณ์ในวังหลวงและทหารมากฝีมือที่รักษาการณ์ในเมืองหลวงคอยปิดล้อมเอาไว้ป้องกันคนที่มีจุดประสงค์อื่นลอบปะปน

        บนแท่นประหาร อาลักษณ์กรมราชทัณฑ์ และกู้ฮวายหัวหน้าศาลต้าหลี่ได้นั่งอยู่ตรงนั้นแล้วรอให้องค์รัชทายาทกับอวี้หวางมาถึง 

        พวกเขาสบตากัน บนใบหน้ามีความกังวล

        อวี้หวางกับองค์รัชทายาทเหตุใดจู่ๆ ถึงจับสายลับของแคว้นหนานเยว่ได้?

        ตอนเช้าตรู่ พวกเขาเพิ่งจะถึงหยาเหมิน[2]ก็มีคนนำจดหมายราชการมาส่ง เป็นตราประทับของอวี้หวางจริง

        อวี้หวางผู้นี้เพิ่งจะรวบตัวว่านฟางกับหวังเทามาตัดหัวต่อหน้าฝูงชนไปไม่เกินสามวันก็รวบหน่วยสอดแนมของแคว้นหนานเยว่มาตัดเอวได้อย่างรวดเร็วทำเอาพวกเขาทำอะไรไม่ถูก มึนงงไปหมด

        แต่อวี้หวางปกติจะทำอะไรก็ล้วนเป็นเช่นนี้ตอนที่ไม่ขยับก็นิ่งสงบราวกับน้ำตาย พอแตะต้องก็รวดเร็วราวสายฟ้าจนน่าตกใจ

        ครั้นถึงเวลา ทั้งอวี้หวาง องค์รัชทายาทและนักโทษสอดแนมก็ยังเดินทางมาไม่ถึงคงไม่ได้เกิดเรื่องอะไรขึ้นใช่หรือไม่

        บรรดาประชาชนพากันมองหานักโทษที่เป็นสายลับจากแคว้นอื่นอย่างครึกครื้นอยากจะดูว่าคนผู้นั้นหน้าตาเป็นอย่างไร คงไม่เหมือนคนปกติทั่วไปใช่หรือไม่

        ตอนนี้เองก็มีคนตะโกนขึ้นว่า “มาแล้ว มาแล้ว!”

        เมื่อเสียงนี้ดังขึ้น ทุกคนต่างพากันหันไปมอง ทหารรักษาการณ์แหวกทางรถที่ขนนักโทษค่อยๆ เคลื่อนที่เข้ามาช้าๆ ด้านหลังยังมีรถอีกคันหนึ่งตามมา

        ในกรงขังมีบุรุษในชุดสีทองหรูหราผู้หนึ่งสีทองอร่ามนั้นเมื่ออยู่ภายใต้แสงอาทิตย์แล้วเจิดจ้าเป็นอย่างมาก ดึงดูดสายตาของผู้คนเสียงพูดคุยก็ยิ่งจอกแจกจอแจ สายลับต่างแคว้นคนนั้นสวมหน้ากากเอาไว้ จึงมองไม่เห็นหน้าตาที่แท้จริงของเขา

        บรรดาผู้คนพากันผิดหวัง แต่อีกฝ่ายกลับโล่งใจที่แผนปลอมตัวยังไม่ถูกเปิดโปง

        เจ้ากรมราชทัณฑ์ และกู้ฮวายจากศาลต้าหลี่พาลูกน้องจำนวนมากเดินทางมายังลานประหารพวกเขาเห็นคนที่ลงจากรถม้ามาเป็นองค์รัชทายาทกับเสิ่นจือเหยียน แต่กลับไร้เงาของอวี้หวาง

        อวี้หวางเล่า?

        มู่หรงฉือสาวเท้ายาวๆ เดินขึ้นไปบนแท่นประธานในลานประหารโดยมีเสิ่นจือเหยียนเดินตามอยู่ด้านหลัง

        ทหารนำตัวสายลับจากแคว้นหนานเยว่มาตรงกลางลานประหารเครื่องประหารสำหรับตัดครึ่งตัวได้จัดเตรียมเอาไว้เรียบร้อยแล้ว

        วันนี้แสงแดดร้อนแรง อากาศร้อนระอุ เนื่องจากมีคนมามุงดูกันอยางเนืองแน่นทำให้ผู้คนพากันเหงื่อไหลจนเสื้อผ้าติดแผ่นหลังไปหมด แต่ก็ไม่มีใครออกไปจากตรงนี้ยังคงพูดคุยกันอย่างคึกคัก

        แสงแดดแยงตาส่องลงมาดาบขนาดใหญ่ส่องแสงสีขาวเย็นเยียบพาให้หนังหัวคนชาวาบ

        สายลับจากต่างแคว้นคุกเข่าอยู่กับพื้นมือทั้งสองข้างถูกมัด หน้ากากสีทองส่องแสงสีทองระยิบระยังแยงตาสะท้อนแสงสีทองเรืองรองของดวงอาทิตย์

        ดวงตาเย็นชาของมู่หรงฉือกวาดมองไปไกล มีคนจากตระกูลเยว่อีกเท่าใดที่ยังซ่อนตัวอยู่ในกลุ่มคน?

        กุ่ยหยิงกับเสิ่นจือเหยียนยืนอยู่ข้างหลังนางนางยกมือขึ้น กุ่ยหยิงก็เดินเข้ามาใกล้แล้วเอียงตัวมา

        “ทุกสิ่งเตรียมพร้อมไว้แล้วใช่หรือไม่?” ดวงตาของนางทอประกายคมปลาบ

        “เตรียมพร้อมเอาไว้หมดแล้วพ่ะย่ะค่ะ” เขาตอบ

        “ได้เวลาแล้ว ลงมือประหาร” นางยืนขึ้นหยิบป้ายขึ้นมาแผ่นหนึ่ง ก่อนจะออกแรงโยนลงไปบนพื้น

        บรรดาราษฎรในเมืองหลวงจู่ๆ ก็พากันเงียบเสียงจนหมด เพชฌฆาตสองนายช่วยกันยกดาบที่ส่องประกายวาววับขึ้นทหารสองคนพาสายลับจากแคว้นศัตรูขึ้นมาบนแท่นประหาร วางคนบนแท่นให้ส่วนเอวอยู่ภายใต้ดาบใหญ่คมกริบนั้น

        คนไม่น้อยต่างกลั้นหายใจ มีคนปิดตา มีคนหันหน้าไปทางอื่น

        เสิ่นจือเหยียนลำตัวแข็งเกร็งขึ้นมาทันทีหากมีคนขัดขวางการประหาร เขาจะเข้าไปปกป้องเตี้ยนเซี่ย

        มู่หรงฉือรอคอยฉากถัดไป ดวงตาแหลมคมกวาดมองไปมา

        นักโทษถูกจับตัวให้นอนพาดลงไปบนแท่นประหาร ไม่อาจขยับตัวได้สองเพชฌฆาตยกดาบใหญ่ขึ้น ก่อนจะร่วมมือกันกดดาบลง

        ฉากเลือดสาดใกล้จะมาถึงแล้วเหล่าประชาชนต่างรอคอยแต่กลับไม่กล้าดู เพราะการตัดเอวนั้นโหดร้ายยิ่งกว่าการตัดหัว

        การตัดเอวคือการตัดส่วนเอวของคนผู้นั้นเนื่องจากอวัยวะสำคัญของมนุษย์อยู่เหนือเอวขึ้นไป เมื่อเอวถูกตัดแล้ว ร่างกายจะถูกแยกเป็นสองส่วนในชั่วขณะหนึ่งจะยังไม่ตาย สติของคนที่ถูกประหารยังคงแจ่มชัดนี่ต่างหากเป็นจุดที่น่ากลัวที่สุด โหดร้ายที่สุด คนที่ถูกประหารจะรู้สึกถึงความเจ็บปวดทรมานอย่างชัดเจนเลือดสดๆ ค่อยๆ ไหลทะลัก สติค่อยๆ เลือนราง ซึ่งเป็นประสบการณ์แห่งความตายที่น่าอนาถและน่าพรั่นพรึงเพียงแค่คิดก็หนาวสั่นไปทั้งตัว

        ในชั่วพริบตาก่อนจะลงดาบ ลูกธนูสองดอกก็พุ่งตรงมาอย่างเงียบเชียบแทงเข้าที่ร่างของเพชรฆาตทั้งสอง

        ท่ามกลางคนในวงล้อมขององค์รักษ์รอบแดนประหารมีคนตะโกนออกมาอย่างเจ็บปวดแทบขาดใจว่า“มีมือสังหาร!”

        ธนูเย็นเยียบพลันกระหน่ำมาราวสายฝน ทหารมากมายต้องธนูล้มตายไป

        มู่หรงฉือเหมือนจะยิ้มแต่ไม่ยิ้ม ดีมาก มากันแล้ว!

        ในตอนนั้นแดนประหารเต็มไปด้วยความโกลาหล

        ประชาชนที่มองอยู่รอบๆ ต่างกระจัดกระจายกันไปคนละทิศทางเกิดเสียงร้องโหยหวนและเสียงร่ำไห้ดังขึ้นมาจากทั้งสองฝ่าย บางคราวยังได้ยินเสียงร้องของเด็ก

        ทหารสองคนพุ่งออกไปนอกกลุ่มคน ตะโกนเสียงดัง “ทุกคนไม่ต้องตื่นตกใจไป วิ่งออกไปทีละคนอย่าเหยียบกัน อย่าชนคนอื่น” 

        นี่คือทหารที่มู่หรงฉือจัดเตรียมเอาไว้เป็นพิเศษมีประมาณสิบคน แบ่งกันไปยังสองข้างทางเพื่อนำทางประชาชน

        ส่วนที่ลานประหาร คนชุดดำปิดหน้าสิบคนกระโดดลงมาแล้วเริ่มต่อสู้กับทหารป้องกันเมืองหลวงและองครักษ์รักษาพระองค์

        เจ้ากรมราชทัณฑ์ กู้ฮวายหัวหน้าศาลต้าหลี่มองการเข่นฆ่าอันดุเดือดเลือดสาดตรงหน้าก็เหงื่อแตกพลั่กรู้สึกมึนงงไปเล็กน้อย

        หน่วยสอดแนมต่างแคว้นมีพรรคพวกมากมายถึงเพียงนี้เชียวหรือ!

        พวกเขามองหน้ากันไปมา พูดคุยกันผ่านสายตา คนที่มาชิงนักโทษมาได้อย่างพอเหมาะพอเจาะปฏิกิริยาตอบโต้ของฝ่ายเราก็รุกรับฉับไวเป็นอย่างยิ่ง ถึงกับมีทหารฝีมือดีจำนวนไม่น้อยโผล่มาต่อสู้กับศัตรูจากกลางอากาศจากประสบการณ์ที่พวกเขาเป็นขุนนางมาหลายปี หากไม่ได้มีการวางแผนเอาไว้แต่เนิ่นๆ พวกเขาย่อมไม่อาจรับมือกับคนชุดดำปิดหน้ามากมายขนาดนี้ไหว

        ครั้นมองไปทางทหารยอดฝีมือของทหารรักษาพระองค์กับทหารป้องกันเมืองหลวงคนเหล่านั้นล้วนเป็นมือธนูที่จับตัวได้ยากจากหนึ่งในหมื่น 

        พวกเขาจึงมองไปทางองค์รัชทายาทอย่างพร้อมเพรียงกันโดยไม่ได้นัดหมายหรือจะเป็นคำสั่งขององค์รัชทายาท?

        นี่เป็นสิ่งที่องค์รัชทายาทสมควรทำหรือ? 

        หรือว่าอวี้หวางเป็นคนวางแผน? แต่ว่าเหตุใดอวี้หวางถึงไม่มาเล่า?

        กุ่ยหยิงยืนอยู่ข้างมู่หรงฉือ คอยจับตาดูสถานการณ์ตรงหน้าอยู่ตลอดและคอยคุ้มกันความปลอดภัยขององค์รัชทายาท

        ดวงตาและมุมปากของมู่หรงฉือเต็มไปด้วยรอยยิ้มเย็นและมุทะลุ

        ถึงแม้ว่าคนชุดดำจะมีฝีมือไม่ธรรมดา แต่คนฝ่ายนางล้วนเป็นทหารยอดฝีมือทั้งสองฝ่ายต่างมีคนบาดเจ็บล้มตาย เพียงแต่ฝ่ายตรงข้ามตายไปแล้วครึ่งหนึ่ง

        เสิ่นจือเหยียนถอนหายใจ พูดอย่างรู้สึกโชคดี “ประชาชนส่วนใหญ่แยกย้ายกันไปแล้ว คงจะไม่เป็นอะไร”

        มีคนชุดดำหลบหนีออกไป แต่เพียงไม่นานก็ถูกองครักษ์ที่เฝ้าระวังอยู่รอบนอกสังหารทิ้ง

        ครั้นเจ้ากรมราชทัณฑ์และกู้ฮวายหัวหน้าศาลต้าหลี่เห็นคนชุดดำที่ปรากฏตัวเพิ่มเข้ามาจากหลายทิศทางเริ่มลงมือด้วยกระบวนท่าแปลกประหลาดก็อดเหงื่อตกไม่ได้

        เพียงครู่เดียว คนชุดดำปิดหน้าก็เหลืออยู่เพียงหนึ่งในสามส่วนเยว่จิ่งเฉินตัวปลอมถูกองครักษ์พาตัวไปด้วยความรวดเร็ว ก่อนจะถูกโยนลงไปจากแท่นประหาร

        องครักษ์เงาคนนั้นคืออู๋หยิง 

        คนชุดดำปิดหน้าพวกนั้นเห็นผู้นำของตนถูกจับกลับไปก็พากันกระโจนเข้ามาแย่งคนคืนราวกับเสียสติ

        องครักษ์เงาสิบกว่าคนปรากฎตัวขึ้นแล้วต่อสู้กับคนชุดดำปิดหน้าพวกนั้นอยู่นาน

        หนึ่งในคนชุดดำเหล่านั้นมีคนที่มีความสามารถไม่ธรรมดาคนผู้นั้นเหินตัวขึ้นไปทันที มือถือกระบี่แทงลงมาบนแท่นประธานเป้าหมายก็คือมู่หรงฉือ

        มู่หรงฉือนิ่งสงบรอฝ่ายตรงข้ามเข้ามา

        คนชุดดำปิดหน้ามีวิชาตัวเบาที่ไม่ธรรมดา ในตอนที่เข้ามาใกล้แท่นประธานเขาก็โดนยิงเข้าที่แขนซ้ายทันที

        ฉึกฉึกฉึก!

        มีลูกดอกสั้นซ่อนอยู่ในแขนเสื้อของเขา!

        ลูกดอกสั้นเป็นดั่งสายฟ้าที่แล่นผ่านสายตาของทุกคนครั้นถูกแสงจากดวงอาทิตย์ส่องกระทบ ก็สะท้อนสีเงินเย็นเยียบที่หนาวเหน็บถึงกระดูกและทิ่มแทงสายตาคน

        เจ้ากรมราชทัณฑ์กับกู้ฮวายหัวหน้าศาลต้าหลี่ต่างตกตะลึงตะโกนเสียงหลง “ปกป้ององค์รัชทายาท! ปกป้ององค์รัชทายาท!”

        คนปิดหน้าเหล่านั้นหน้าตาดุดัน หลังจากปล่อยลูกดอกในแขนเสื้อออกมาก็รีบเข้าชิงเยว่จิ่งเฉินตัวปลอมทันที

        มู่หรงฉือไม่ได้หลบหลีก ทั้งยังปราศจากความกลัว นางยืนอยู่ตรงนั้นอย่างสงบนิ่งมองไปยังลูกดอกสั้นทั้งสามที่พุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว

        เสิ่นจือเหยียนตื่นตระหนก ในตอนที่กำลังจะลงมือกุ่ยหยิงก็พุ่งตัวออกไป กระบี่ยาวกวาดลูกดอกสั้นทั้งสามไปด้านข้าง

        เจ้ากรมราชทัณฑ์กับกู้ฮวายหัวหน้าศาลต้าหลี่ปาดเหงื่อไปพร้อมๆกัน

        หากองค์รัชทายาทได้รับบาดเจ็บ ความผิดของพวกเขาย่อมไม่เบา

        ส่วนอู๋หยิงที่รอมานาน กำลังต่อสู้กับคนชุดดำปิดหน้าที่มีวิชาตัวเบาไม่ธรรมดาผู้นั้น

        กุ่ยหยิงรายงาน “เตี้ยนเซี่ย ทั้งหมดอยู่ในการควบคุมแล้วพ่ะย่ะค่ะ”

        มู่หรงฉือพยักหน้า “คงจะหว่านแหเก็บได้จนครบแล้ว”

        ในใจของเสิ่นจือเหยียนพลุ่งพล่าน แต่กลับมองเห็นว่าเตี้ยนเซี่ยยังครองสติได้อย่างยอดเยี่ยม

        เพียงแต่ เหตุใดลูกน้องของอวี้หวางถึงได้ฟังคำสั่งของเตี้ยนเซี่ย? เตี้ยนเซี่ยกับอวี้หวางเป็นศัตรูกันไม่ใช่หรือ?

        ผ่านไปครู่หนึ่ง คนชุดดำปิดหน้าเหล่านั้นที่มาชิงตัวนักโทษหากไม่ตายก็บาดเจ็บสาหัสส่วนมากถูกจับตัวไว้ได้ ส่วนคนที่มีวิชาตัวเบาไม่ธรรมดาและมีเจตนาสังหารมู่หรงฉือผู้นั้นถูกอู๋หยิงโจมตีจนได้รับบาดเจ็บสาหัสพลาดพลั้งจนถูกจับตัว

        สุดท้าย สิบคนที่เหลือรอดก็ถูกจับไปที่คุกของกรมราชทัณฑ์รอให้หน่วยงานอื่นมาสอบสวน

        “ใต้เท้าเฉิน คนเหล่านี้ล้วนเป็นผู้สมรู้ร่วมคิดของสายลับต่างแคว้นเป็นผู้กระทำผิดร้ายแรงของราชสำนัก ท่านต้องเพิ่มกำลังคนคอยจับตาดูเอาไว้ให้ดี” มู่หรงฉือพูดอย่างดุดัน “หากคนพวกนี้หนีรอดไปได้ มีโทษตัดหัว!”

        “น้อมรับคำสั่งพ่ะย่ะค่ะ” เจ้ากรมราชทัณฑ์พูดอย่างกล้าๆ กลัวๆ

        “ใต้เท้าเฉิน ความผิดร้ายแรงเช่นนี้ไม่ว่าใครก็ต้องให้ความสำคัญเตี้ยนเซี่ยกับท่านอ๋องจะสอบสวนด้วยตัวเอง” กุ่ยหยิงพูดเสียงเย็น “ข้าจะเพิ่มกำลังพลในการเฝ้ายามที่กรมราชทัณฑ์เองไม่รบกวนกรมราชทัณฑ์ให้ต้องลำบาก”

        “ขอรับๆๆๆ” เจ้ากรมกรมราชทัณฑ์พยักหน้ารัว

        เยว่จิ่งเฉินตัวปลอมถูกจับกลับไปยังคุกของกรมราชทัณฑ์ระหว่างทางที่กลับจวนอวี้หวาง เสิ่นจือเหยียนก็พูดขึ้นด้วยความกังวล “เตี้ยนเซี่ย ผู้สมรู้ร่วมคิดขององค์ชายสามแห่งแคว้นหนานเยว่มีเพียงเท่านี้หรือ? จะยังมีอีกหรือไม่?”

        ครั้นคิดถึงคนที่จับกลับมาได้นั้น มู่หรงฉือก็ตื่นเต้นเล็กน้อย“แม้จะยังมีผู้สมรู้ร่วมคิดกับกองกำลังทหารแต่ก็เป็นเพียงเหล่าคนที่ไร้กำลังไม่มีค่าพอให้กังวล”

        เขาพยักหน้าพลางคลี่ยิ้ม “การวางแผนของเตี้ยนเซี่ยในครั้งนี้ยอดเยี่ยมนัก คงจะสอบถามอะไรจากปากของคนพวกนั้นได้พอสมควร”

        นางยิ้มเย็น “ถามอะไรออกมาไม่ได้ก็ไม่เป็นไร ถึงอย่างไรเยว่จิ่งเฉินก็ตายไปแล้ว พอหัวหน้าตายไปคนพวกนั้นก็เหมือนเม็ดทรายที่แตกกระจาย สร้างเรื่องราวอะไรมากไม่ได้หรอก”

        “เกรงว่าจะมีคนฉวยโอกาสนี้แก้แค้นเตี้ยนเซี่ย”

        “วางใจเถิด ต่อไปเปิ่นกงจะเข้าจะออกตำหนักก็จะระมัดระวังให้มาก”

        “ใช่แล้ว ศพผู้สมรู้ร่วมคิดและคนที่มีชีวิตอยู่พวกนั้นรวมถึงศพขององค์ชายสามแห่งแคว้นหนานเยว่ เตี้ยนเซี่ยวางแผนจะทำอย่างไรพ่ะย่ะค่ะ”

        “เปิ่นกงยังไม่ได้คิด”

        คิ้วของมู่หรงฉือขมวดน้อยๆ ตอนนี้สิ่งที่สำคัญที่สุดก็คือต้องให้มู่หรงอวี้รีบฟื้นขึ้นมา

        ครั้นกลับถึงจวนอวี้หวาง มู่หรงอวี้ยังคงไม่ฟื้น

        เรื่องราวก็จัดการไปได้พอสมควรแล้ว นางจึงตัดสินใจกลับตำหนักบูรพาก่อนก่อนจากไปนางสั่งกุ่ยหยิงเอาไว้ว่าหากท่านอ๋องฟื้นแล้วให้รีบส่งคนมาแจ้งนาง

        คืนนั้นมู่หรงอวี้ฟื้นขึ้นมาฟังกุ่ยหยิงเล่าเรื่องที่องค์รัชทายาททำให้ฟังอย่างเงียบๆ

        เตี้ยนเซี่ยไม่ทำให้เขาผิดหวังจริงๆ ลอบตัดหัวของเยว่จิ่งเฉิน จากนั้นใช้การตัดเอวต่อหน้าประชาชนมาหลอกล่อพวกเดียวกันให้ปรากฏตัวหว่านแหจับพวกเขาจนหมดในคราวเดียว

         เชิงอรรถ

        [1] ยามเซิน (申时) คือเวลา 15.00 น. –17.00 น.

        [2] หยาเหมิน คือที่ว่าการ