บันทึกราชันย์เทพอสูร

        เหลยจั๋วหมุนตัวกลับไปเกียจคร้านเกินกว่าที่จะตอแยกับเนี่ยหลีต่อไป โต้เถียงกับเด็กตัวเล็กๆเช่นเนี่ยหลีย่อมมีแต่จะเสื่อมเสียฐานะของตน

        เนี่ยหลีจ้องมองเนี่ยไห่กับเนี่ยเอินและพูดขึ้นว่า “ของที่ข้าจะประมูลข้าจะจ่ายด้วยตัวเอง!”

        เนี่ยไห่และเนี่ยเอินสบตากันและยิ้มขื่น ในตอนนี้ฐานะศักดิ์ศรีของพวกเขาสองคนสักนิดก็ไม่มีแล้วพวกเขามองเห็นได้ว่าเนี่ยหลีไม่ค่อยให้ความเคารพพวกเขาสักเท่าไหร่หากเป็นเด็กคนอื่นๆ ในตระกูล ยามพบเจอพวกเขาแต่ละคนกระทั่งพูดก็ยังพูดแทบไม่ออกแล้ว กระนั้นเนี่ยหลีกลับมีท่าทีเฉยชาตั้งแต่ต้นจนจบ

        ความจริงแล้ว ในชีวิตหนก่อน ยามเมื่อเนี่ยหลีเห็นเนี่ยไห่และเนี่ยเอินเขาจะประหม่าอย่างยิ่ง ทว่าในโลกนี้จิตใจของเนี่ยหลีแปรเปลี่ยนไปแล้วอย่างสิ้นเชิงไม่มีผู้ใดสามารถสร้างความกดดันให้แก่เขาได้ ต่อให้เป็นท่านปู่ของเยี่ยจื่ออวิ๋นผู้ควบคุมจิตอสูรระดับตำนานเยี่ยโม่มาอยู่ตรงหน้า เนี่ยหลีก็คงไม่รู้สึกอึดอัดอะไร

        หลังจากที่เนี่ยหลีพูดจบ การประมูลก็เริ่มต้นขึ้นพอดี

        “แขกผู้มีเกียรติทุกท่าน การประมูลในวันนี้ ตระกูลหงเยวี่ยของพวกเราได้จัดเตรียมสมบัติอันล้ำค่ามากมายเพื่อท่านของหลายชิ้นหายากเป็นที่สุด ถูกค้นพบในซากเมืองโบราณจากหลายแห่งข้าหวังว่าพวกท่านจะชื่นชอบ!” น้ำเสียงของแม่นางน้อยดังขึ้นตรึงใจราวกับเทพธิดา

        “การประมูลของชิ้นแรก! ของชิ้นนี้ค้นพบจากซากเมืองโบราณชิงเหอเป็นหยกโบราณที่แตกเสียหายชิ้นหนึ่งซึ่งบรรจุพลังวิญญาณที่แข็งแกร่งยิ่งชนิดหนึ่งราคาเริ่มต้นอยู่ที่สามร้อยเหรียญจิตอสูร!”

        ครั้นสิ้นเสียงของแม่นางน้อย ใครบางคนก็ชูป้ายของตนขึ้น

        “สามร้อยห้าสิบเหรียญจิตอสูร!”

        “สี่ร้อยเหรียญจิตอสูร!”

        ห้าร้อยเหรียญจิตอสูร!”

        ...

        “สองพันเหรียญจิตอสูร!”

        หลังจากที่ราคาปีนสูงขึ้นไปถึงที่ระดับสองพันเหรียญจิตอสูรก็หยุดลงไม่ว่าอย่างไรนี่ก็เป็นเพียงหยกโบราณที่แตกเสียหายชิ้นหนึ่งแม้จะมีกลิ่นไอของพลังวิญญาณ ก็เพียงสมกับราคาเท่านี้รายได้ประจำปีของครอบครัวขุนนางทั่วไปตระกูลหนึ่งมีเพียงหนึ่งล้านเหรียญจิตอสูรค่าใช้จ่ายรายปีของครอบครัวทั่วไปครอบครัวหนึ่งตกอยู่ที่ประมาณสองสามพันเหรียญจิตอสูร

        ดังนั้นเงินสองพันเหรียญจิตอสูรจึงถือเป็นเงินจำนวนมากมายสำหรับพวกเขาแล้ว

        เนี่ยหลีชำเลืองมองหยกโบราณชิ้นนั้นและสามารถบอกได้จากสีของมัน มันเป็นหยกระดับต้นชิ้นหนึ่งคุณภาพไม่เลว หากดึงทุกๆ คุณสมบัติของมันออกมาใช้งานราคาน่าจะอยู่ที่สองหรือสามหมื่นเหรียญจิตอสูร

        เมื่อเห็นว่าไม่มีผู้ใดในห้องรับรองบุคคลสำคัญบอกราคาออกมาอีกแล้วเนี่ยหลีจึงชูป้ายขึ้น

        “ตระกูลเทียนเหิน สองพันห้าร้อยเหรียญจิตอสูร!”

        “สองพันห้าร้อยเหรียญจิตอสูร ครั้งที่หนึ่ง!”

        “สองพันห้าร้อยเหรียญจิตอสูร ครั้งที่สอง!”

        “สองพันห้าร้อยเหรียญจิตอสูร ครั้งที่สาม!”

        “ขาย! ยินดีกับตระกูลเทียนเหินสำหรับการประมูลหยกโบราณชิ้นนี้ได้สำเร็จ”

        เหลยจั๋วชำเลืองมองเนี่ยหลีด้วยสายตาประหลาดและพึมพำว่า “เขาใช้เงินถึงสองพันห้าร้อยเหรียญจิตอสูรเพื่อซื้อเศษหยกชิ้นหนึ่งหรือ? เหอะ เจ้าสิ่งนั้นจะมีประโยชน์อันใด?”

        เนี่ยไห่และเนี่ยเอินก็ไม่ค่อยเข้าใจ ทว่าในเมื่อเนี่ยหลีจะจ่ายเงินเองพวกเขาย่อมไม่มีอะไรจะพูด

        “การประมูลต่อไปนี้เป็นแหวนมิติลึกลับวงหนึ่ง ทุกท่านโปรดดู!” ผู้ดำเนินการประมูลค่อยๆ ชูแหวนวงหนึ่งขึ้นมา “แหวนมิติวงนี้มีตัวเรือนที่สุกใสแวววาวทั้งยังโปร่งแสง ล่องหนไร้ร่องรอยภายในมีพื้นที่เก็บของขนาดมากกว่าสองร้อยตารางหมี่ (เมตร) เรียกได้ว่าเป็นแหวนมิติที่ดีที่สุดที่ได้สร้างขึ้นมา! แหวนวงนี้ถูกนำกลับมาโดยนักสู้ระดับทองผู้หนึ่งจากซากเมืองโบราณหนิงโยวซากเมืองโบราณหนิงโยวเป็นสถานที่ที่อันตรายที่สุดและก็มีสมบัติล้ำค่ามากที่สุดสมบัติล้ำค่าที่ตกทอดมาถึงก็มีคุณภาพสูงเยี่ยม หลายชิ้นอยู่ในการครอบครองของท่านเจ้าเมืองและเก็บรักษาอยู่ในจวน...”

        แหวนวงนี้มีราคาเริ่มต้นที่ห้าหมื่นเหรียญจิตอสูร!” เสียงของแม่นางน้อยดังเป็นจังหวะ

        “ในที่สุดก็มีของดีๆ เสียที!”

        “ทว่าราคาก็สูงยิ่ง ตั้งห้าหมื่นเหรียญจิตอสูรเชียว!”

        “แหวนวงนี้มีพื้นที่เก็บของขนาดใหญ่นักราคาเริ่มต้นที่ห้าหมื่นเหรียญจิตอสูรไม่นับว่าแพงเกินไป!”

        รายได้ทั้งเดือนของตระกูลเทียนเหินยังมีไม่ถึงแสนเหรียญจิตอสูรยังจำเป็นต้องจ่ายค่าครองชีพต่างๆ ของตระกูลราคาห้าหมื่นเหรียญจิตอสูรนี้นับว่าเพียงพอที่จะทำให้เนี่ยไห่และเนี่ยเอินสองคนถึงกับผงะได้แล้ว

        ตระกูลผู้มีฐานะบางคนด้านล่างเริ่มบอกราคาประมูลแล้ว

        “ห้าหมื่นหนึ่งพันเหรียญจิตอสูร!”

        “ห้าหมื่นสามพันเหรียญจิตอสูร!”

        ...

        “ห้าหมื่นห้าพันเหรียญจิตอสูร!”

        การแข่งขันยิ่งนานก็ยิ่งดุเดือดนักเหลยจั๋วชำเลืองมองเนี่ยไห่ที่อยู่ด้านข้าง ยิ้มแย้มและพูดขึ้นว่า “ตระกูลของท่านเนี่ยไห่คงไม่สนใจกระมัง? เช่นนั้นข้าก็จะเริ่มประมูลแล้ว!”

        “เจ็ดหมื่นเหรียญจิตอสูร!” เหลยจั๋วพูดเบาๆทั้งห้องก็พลันเงียบกริบไปครู่หนึ่ง

        “ครั้งเดียวก็บอกราคาเพิ่มขึ้นถึงหนึ่งหมื่นห้าพันเหรียญจิตอสูรแล้วสมกับที่เป็นตระกูลอิ๋นหู่ผู้มั่งคั่ง ดูท่าข้าคงได้แต่ยอมแพ้!” พ่อค้าหลายคนที่อยากได้แหวนมิติวงนี้ได้แต่ยอมรามือ

        เป็นเวลานานต่อมาก็ไม่มีผู้ใดเพิ่มราคา

        “ตระกูลอิ๋นหู่บอกราคาที่เจ็ดหมื่นเหรียญจิตอสูรยังมีท่านใดจะให้ราคาสูงกว่านี้หรือไม่?” แม่นางน้อยเอ่ยถามเสียงสดใส

        แม้เนี่ยหลีจะมีแหวนมิติหลายวงแล้วก็ตามทว่าแหวนเหล่านั้นมีพื้นที่เก็บของน้อยเกินไป พวกมันล้วนเต็มไปด้วยแผ่นผลึกอสูรไม่มีที่ว่างเหลือพอสำหรับใช้จัดเก็บสิ่งของอื่นๆ อีก  ในเมื่อมีแหวนมิติที่มีคุณภาพสูงกว่าอยู่ตรงหน้าเนี่ยหลีย่อมไม่ปล่อยไปโดยง่าย ‘ซื้ออีกสักชิ้นมาไว้ใช้งานดีกว่า’

        แหวนมิติที่มีพื้นที่กว่าสองร้อยตารางหมี่วงหนึ่ง หากพลาดโอกาสนี้ต่อไปคิดหาแหวนขนาดใหญ่ขึ้นคงเป็นการยากแล้ว

        “หนึ่งแสนเหรียญจิตอสูร!” เนี่ยหลีบอกเพิ่มราคาเบาๆ

        เมื่อได้ยินคำพูดของเนี่ยหลีเนี่ยไห่และเนี่ยเอินพากันรู้สึกสั่นสะท้านไปถึงก้นบึ้งของหัวใจ ในใจเลือดไหลซิบๆนี่เป็นเงินหนึ่งแสนเหรียญจิตอสูรเลยทีเดียวนะ! โอ้สวรรค์ หนึ่งแสนเหรียญจิตอสูรยังมากกว่ารายได้ตลอดทั้งเดือนของตระกูลเทียนเหิน! เนี่ยหลีกลับคิดจะซื้อแหวนมิติวงหนึ่งกลับไปรึ?

        “ตระกูลเทียนเหินบอกราคาหนึ่งแสนเหรียญจิตอสูรมีท่านใดต้องการให้ราคาสูงขึ้นหรือไม่?” แม่นางน้อยเอ่ยถามขึ้นเสียงดัง

        “หนึ่งแสนเหรียญจิตอสูร!” เหลยจั๋วสูดอากาศเย็นเข้าไปคำหนึ่งออกจะตะลึงงันคอแหบแห้งแล้ว ราคานี้เขาไม่อาจสู้ได้นั่นเป็นเงินถึงหนึ่งแสนเหรียญจิตอสูรทีเดียวนะ! เขาอ้าปากคิดที่จะเพิ่มราคาแต่ก็กังวลว่าจะเป็นหลุมพรางของตระกูลเทียนเหิน ดังนั้นจึงไม่กล้าบอกราคาเพิ่มอีก

        “หนึ่งแสนเหรียญจิตอสูร ครั้งที่หนึ่ง หนึ่งแสนเหรียญจิตอสูร ครั้งที่สองหนึ่งแสนเหรียญจิตอสูร ครั้งที่สาม ขาย!” เสียงค้อนในมือของแม่นางน้อยทุบลงไปอย่างหนักหน่วง

        หนึ่งแสนเหรียญจิตอสูร นี่เป็นราคาที่น่าตื่นเต้นนัก

        เนี่ยหลีมองๆ เนี่ยเอินที่อยู่ด้านข้างและพูดว่า “ท่านผู้อาวุโสท่านจะช่วยไปรับของสองอย่างนั้นมาให้ข้าได้หรือไม่? อีกสักครู่คงต้องใช้แหวนวงนั้นแล้วนี่เป็นแผ่นผลึกอสูรสิบเอ็ดแผ่น เงินส่วนที่เหลือถือว่ามอบให้ท่านผู้อาวุโส!” เนี่ยหลีหยิบแผ่นผลึกอสูรออกมาสิบเอ็ดแผ่น

        เนี่ยเอินรู้สึกเศร้าใจยิ่งนักรู้สึกว่าเนี่ยหลีกำลังเรียกใช้ให้เขาเป็นเด็กวิ่งรับส่งของเวลานี้เขาเป็นถึงผู้อาวุโสใหญ่ของตระกูลเทียนเหินเชียวนะ!

        อย่างไรก็ตาม เมื่อเห็นแผ่นผลึกอสูรทั้งสิบเอ็ดแผ่นเนี่ยเอินต้องสูดลมหายใจลึกๆ เข้าไปคำหนึ่งและครุ่นคิดในใจ ‘ช่างเถอะ ก็แค่ต้องกล้ำกลืนความอัปยศเอาไว้’ แผ่นผลึกอสูรสิบเอ็ดแผ่นหมายถึงเงินจำนวนหนึ่งแสนหนึ่งหมื่นเหรียญจิตอสูรหลังหักค่าประมูลของสองชิ้นก็ยังเหลืออีกตั้งเจ็ดพันห้าร้อยเหรียญจิตอสูรแค่ออกแรงขาวิ่งรอบเดียวก็ได้เงินตั้งเจ็ดพันห้าร้อยเหรียญจิตอสูรแล้วนี่ก็ดูเหมือนจะไม่ขาดทุนอะไร

        ตระกูลเทียนเหินมีสมาชิกครอบครัวมากมาย รายได้ต่อเดือนก็แค่หนึ่งแสนเหรียญจิตอสูรเนี่ยเอินแค่ออกแรงขาวิ่งรอบเดียวก็สามารถรับเงินเจ็ดพันห้าร้อยเหรียญจิตอสูรได้แล้วกระทั่งเนี่ยไห่ก็ยังแทบอยากจะไปเสียเองแล้ว

        ยากจนนัก! เนี่ยไห่อดที่จะทอดถอนใจออกมาคำหนึ่งมิได้มีเพียงเขาเท่านั้นที่รู้ว่าสภาพการเงินของตระกูลเทียนเหินนั้นวิกฤตเพียงใดหลังหักค่าใช้จ่ายในการส่งเสริมการฝึกยุทธ์แก่เด็กรุ่นเยาว์ในแต่ละเดือนแล้วตระกูลเทียนเหินก็ยังมีหนี้สินอีกมากมาย!

        เนี่ยหลีเจ้าเด็กผู้นี้ร่ำรวยเกินไปแล้วในฐานะที่เป็นสมาชิกคนหนึ่งของตระกูลเทียนเหิน อันที่จริงเนี่ยหลีควรจะให้ความสนับสนุนตระกูลบ้างทว่าเนี่ยไห่ไม่กล้าร้องขออะไรไม่ว่าอย่างไรเวลานี้ความสัมพันธ์ระหว่างตระกูลเทียนเหินกับสมาคมนักปรุงยาวิเศษล้วนขึ้นอยู่กับเนี่ยหลี!

        “ของชิ้นถัดไปเป็นขวดหยกสำหรับบรรจุยาวิเศษ สร้างจากหยกอุ่นชนิดหนึ่งซึ่งสามารถเก็บรักษาคุณสมบัติของยาวิเศษไว้ได้อย่างดีเยี่ยมเก็บกู้ขึ้นมาได้จากซากเรือที่ล่มอยู่ในแม่น้ำเก่าเฟิงหลิง”

        ...

        “ตระกูลเทียนเหินบอกราคาที่หกหมื่นเหรียญจิตอสูรมีท่านอื่นจะให้ราคาเพิ่มหรือไม่?”

        “หกหมื่นเหรียญจิตอสูร ครั้งที่หนึ่ง หกหมื่นเหรียญจิตอสูร ครั้งที่สองหกหมื่นเหรียญจิตอสูร ครั้งที่สาม ขาย!”

        ...

        “ของชิ้นถัดไป นี่เป็นชุดเกราะระดับทองครบชุด ลองดูที่ยันต์เหล่านี้ทั้งหมดล้วนมาจากยุคอาณาจักรวายุหิมะชุดเกราะนี้ผนึกจิตอสูรของสัตว์อสูรพยัคฆ์เพลิงแดงเอาไว้มันเป็นสัตว์อสูรที่ถูกล่าจนสูญพันธุ์ไปแล้วตั้งแต่ยุคอาณาจักรวายุหิมะ! ดังนั้นชุดเกราะระดับทองนี้จึงเป็นผลงานที่มีอยู่น้อยชิ้นนักมีเพียงผู้ควบคุมจิตอสูรระดับทองจึงจะสามารถสวมใส่มันได้! ราคาเริ่มต้นอยู่ที่หกแสนเหรียญจิตอสูร!”

        เมื่อเห็นชุดเกราะนี้ ดวงตาของเนี่ยหลีเป็นประกายขึ้นเล็กน้อยเขายกแผ่นป้ายขึ้น “หนึ่งล้าน...”

        ทุกคนต่างก็ทำตัวไม่ถูกเสียแล้ว ทั้งห้องประมูลเงียบกริบไปเป็นเวลานานเจ้าเด็กผู้นี้ช่างไม่ปล่อยโอกาสให้ผู้อื่นเสียบ้างเลย!

        “เสี่ยวหลีเอ๋ย เจ้าประมูลให้ข้าใช่หรือไม่? ขอบใจเจ้ามาก!” เนี่ยไห่ถูสองมือด้วยความตื่นเต้น นี่เป็นชุดเกราะระดับทองหากเขาได้สวมเกราะชุดนี้พลังของเขาจะเพิ่มขึ้นถึงสามสิบส่วนหรือมากกว่านั้นเลยทีเดียว

        เนี่ยหลีชำเลืองมองเนี่ยไห่และพูด “ผู้ใดบอกว่าจะซื้อให้ท่าน!”

        “แต่ว่า ข้าเป็นผู้ควบคุมจิตอสูรระดับทองเพียงคนเดียวในตระกูลเทียนเหิน!” เนี่ยไห่ชะงักไปชั่วครู่จึงพูดออกมาได้ นอกจากเขาแล้วยังจะมีผู้ใดสวมใส่ชุดเกราะระดับทองได้กัน

        “ข้าซื้อเก็บเอาไว้ใช้เองในอนาคตข้างหน้า!” เนี่ยหลีพูดเบาๆ

        เนี่ยไห่อ้าปากค้าง เมื่อได้ยินคำพูดของเนี่ยหลีความยินดีปรีดาของเนี่ยไห่ก็พลันเหือดหายกลายเป็นความแค้นเคืองใจราวกับสตรีสาวที่ถูกทอดทิ้งก็ไม่ปาน