@ร้านอาหารทะเล
หญิงสาวเบิกตากว้างอย่างดีใจเมื่อเขาพาเธอมาร้านอาหารทะเลที่เธอโปรดปราน
“พี่เหมรู้ได้ยังไงคะว่ากานดาชอบอาหารทะเล”
เธอถามด้วยความสงสัย เมื่อเดินมานั่งที่โต๊ะ สายตาหลายคู่หันมามองก็น่าจะมองผู้ชายข้างๆนี่แหละ ก็ร่างที่สูงสง่า กับใบหน้าหล่อเหลาคมเข้มของเขาช่างดึงดูดสายตาสาวๆซะเหลือเกิน
“คนเป็แฟนกันก็ต้องรู้สิ ว่าชอบอะไร”
คำตอของเขาทำให้เธอยิ้มเขินๆ ทำไม่รู้ไม่ชี้ เขายกมือเรียกพนักงาน พลางรับเมนูมาดูก่อนจะสั่งอาหารที่เธอชอบโดยไม่ต้องถามเธอเลยด้วยซ้ำ
“กานดาอยากได้อะไรเพิ่มมั๊ยคะ” เขาหันมาถามเธออีกครั้ง
“แค่นี้พอแล้วค่ะพี่เหม เดี๋ยวกานดาก็อ้วนตายหรอก” กานดาตอบด้วยน้ำเสียงงอลๆ
“อ้วนแต่ก็น่ารักนะ สำหรับพี่”
คำพูดของเขาทำให้เธอยิ้มออกมา ใบหน้างดงามสดใสของเธอทำให้ชายหนุ่มจ้องมองด้วยสีหน้ายิ้มๆ ร่างกายที่เหนื่อยล้าไม่ได้พักผ่อนจากการทำงานเมื่อได้เจอเธอเค้าก็หายเหนื่อยเป็ปลิดทิ้งนี่สินะที่เขาเรียกอาการของคนมีความรัก
กริ๊ง...เสียงโทรศัพท์ของเขาดังขึ้นเมื่อดูหน้าเจอก็พบว่าเป็ลูกศิษย์รุ่นน้องของเขานั่นเอง
“ฮัลโหล ว่าไงเมฆ….”
“พี่เหม ผมจะแต่งงานแล้วนะครับ ลลิลตอบรับ” เมฆพูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นจนเขาอดขำเบาๆไม่ได้
“แต่งเมื่อไหร่หล่ะ”
“อีก 3 เดือนครับ รอเคลียร์คิวงานให้ตรงกันพี่เหมต้องมาให้ได้นะครับ” เมฆพูดขอร้อง
“ได้สิ ไปแน่นอน” เหมรับคำพร้อมกับถามสารทุกข์สุกดิบนิดหน่อยก่อนจะกดวางสายไป
“ลลิลจะแต่งงานแล้วนะ อีก3เดือนข้างหน้า”เหมพูดนิ่งๆ แต่กานดายิ้มอย่างดีใจ ที่น้องสุดที่รักที่เธอรู้จักจะได้เป็ฝั่งเป็ฝาเสียที หลังจากที่ทั้งคู่ก็คบกันมานาน
“พี่เหมเป็อะไรรึเปล่าคะ”
กานดาถามขึ้น เมื่อเห็นเขานิ่งเงียบผิดปกติั้แ่กดวางสายจากเมฆที่โทรมา
“ถ้าเราจะคบไปแบบนี้เรื่อยๆก่อน…กานดาจะโอเคมั๊ย”
คำถามของเขาทำให้เธออึ้งไปเล็กน้อย ก่อนจะรีบปรับสีหน้าพูดกับเขายิ้มๆ
“กานดาโอเคค่ะ ถ้าพี่เหม้าแบบนั้น….”
คำตอบของเธอทำให้สีหน้าของเขาดีขึ้นแต่หารู้มั๊ยใจดวงน้อยๆของเธอรู้สึกปวดแปลบขึ้นมาเล็กน้อยกับคำถามเมื่อสักครู่ของเขา