บทที่12
หลังจากเรือยอร์ซลำงามจากไปความเงียบสงบเข้ามาเยือนอีกครั้ง สองสาวกลับเข้าห้องได้ยินเสียงพูดจาเบาๆแว่วมา พวกเธอคงมีเื่คุยกันทั้งคืน ส่วนสามองครักษ์ เพราะมีเื่ที่ตื่นเต้นพวกเขาจึงยังคงจับกลุ่มชนเหล้ากันอยู่บนดาดฟ้าเรือจนล่วงเลยถึงเช้าของวันใหม่
ทรงกลดลืมตาขึ้นเมื่อแสงอาทิตย์ตั้งมุมส่องแยงตาเขานี่หลับไปนานแค่ไหนกันแน่ ทำไมไม่เห็นมีใคระโปลุกเมื่อกวาดสายตามองลงไปข้างล่าง สามองครักษ์เงานอนหลับดูเกะกะไปทั่ววงเหล้านี่พวกเขาทอดสมอเรืออยู่ตรงนี้กันทั้งคืนเลยเหรอ
เมื่อชายหนุ่มลงมาดูใกล้ๆ เห็นิับริเวณลำคอทุกคนเกิดตุ่มใสและผื่นแดงมีสีขาวเมือกแต้มไล้เป็จุดๆ อรุณเบิกลืมตาขยับปากเหมือนจะเอ่ยอะไรออกมาแต่ไม่มีเสียงลอดออกมาจากปากของเขา พวกเขาคงโดนพิษเข้าให้แล้ว
“พี่รุนอยู่เฉยๆไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้น”ทรงกลดกำลังคิดหาทางแก้ไข
นี่เป็พิษจากเมือกแมงกะพรุนกับผงปะการังไฟมีใครบางคนกำลังเล่นตลกกับพวกเขา
ทรงกลดนำอวนเชือกป่านผืนใหญ่มาคลี่บนพื้นใกล้ๆทั้งสามแล้วบอกให้พวกเขากลิ้งตัวขึ้นทับอวนจากนั้นชายหนุ่มก็รวบและลากอวนที่มีสามองครักษ์เงาไปมุมหนึ่งของท้ายเรือเขากำลังจำกัดพื้นที่โรค
แว่วเสียงคนเดินขึ้นบันไดมาคงเป็สองสาวที่อยู่ในห้องกำลังจะออกมาข้างนอก
“อย่าขึ้นมาบนดาดฟ้าข้างบนนี้มีพิษ กลับเข้าห้องไปก่อน ปลอดภัยเมื่อไหร่จะเรียก”ทรงกลดะโบอกเมื่อเห็นสองสาวกำลังจะก้าวพ้นประตูออกมาภายนอก
ครู่ต่อมา ชายหนุ่มก็นำถุงผ้าใหญ่สองใบวางไว้หน้าห้องอลิสา
“กินอาหารแห้งกันไปก่อนอย่าออกมาข้างนอก ไม่ปลอดภัย”
“เกิดอะไรขึ้นหรือคะนาย”
“ตอนนี้ยังไม่รู้พี่รุนกำลังเร่งตรวจสอบอยู่”ทรงกลดเลี่ยงคำตอบ กลัวสองสาวจะวิตกกังวล
“ฝากพี่สาวดูแลทางนี้ด้วยโอเคเมื่อไหร่ผมจะมาเรียก”
อลิสาภายในห้องขยับปากเหมือนจะเอ่ยสิ่งใดแต่เธอก็ฝืนใจเงียบ แววตาจ้องมองประตูคิดถึงชายด้านนอกด้วยความกังวล
“ดูแลตัวเองด้วย”เสียงอลิสาเบาหวิวเหมือนรำพึงกับตัวเอง
“เขาไปตั้งนานแล้วหล่ะน้อง”รรินทราอมยิ้มมองหน้าอลิสา
บนดาดฟ้า ชายสามคนร่างกายเปลือยปล่าว นอนตัวเกร็งบิดไปมากลางแสงแดดจ้า ดูก็รู้ว่าพวกเขากำลังทรมานอย่างที่สุด
“ลองวิธีนี้ไปก่อนนะพี่ๆอดทนนิด ผมกำลังหาทางแก้พิษอยู่” ทรงกลดจับทั้งสามถอดเสื้อผ้าจนร่างเปลือยล่อนจ้อนจัดการล้างน้ำจืดทำความสะอาดแล้วปล่อยให้ทั้งสามนอนตากแดดเป็การยับยั้งพิษ
ชายหนุ่มหลับตาทำสมาธิ เขากำลังคิดทบทวนมีหนังสือเล่มไหนที่อธิบายถึงพิษชนิดนี้บ้าง ในความคิด สมองแวบไปถึงสิ่งหนึ่งสาหร่ายน้ำเงินคราม
ไม่เจอวิธีแก้แต่เจอบางสิ่งทดแทนให้บรรเทานั่นคือ สาหร่ายน้ำเงินครามพืชใต้ทะเลลึกที่มีพิษอ่อนๆ แถวนี้น่าจะพอหาได้ แก้ปัญหาเฉพาะหน้าไปก่อน
เขานำสาหร่ายน้ำเงินครามที่ได้จากการดำลงทะเลลึก นำมาบดละเอียดพอกทาตามตัวสามหนุ่มพิษอ่อนๆช่วยยับยั้งพิษเดิมได้ชั่วขณะ
ชายหนุ่มหันใบเรือกลับไปทิศทางเมืองด็องตูเขาคงต้องกลับไปที่นั่นอีกครั้ง ชีวิตคนสำคัญกว่าสิ่งใด ทุกคนเป็มิตรที่ซื่อสัตย์ทรงกลดไม่มีวันที่จะยอมให้เกิดอะไรขึ้นกับพวกเขาเป็อันขาด
ไม่นานทรงกลดก็พบว่ามีพืชสองสามชนิดที่ต้องนำมาสกัดเป็ยาแก้พิษแต่พืชเ่าั้อยู่ใกลหลายพันกิโลเมตร คงไม่ทันการถ้าคิดจะไปนำมันมาทางเดียวที่พอทำได้คือ สวนสมุนไพรของยายชู
ยายชูน่าจะมีพืชบางชนิดที่ทดแทนกันได้ซึ่งเขาต้องไปดูด้วยตนเองถึงจะรู้ว่าคือพืชอะไร
ถึงเวลาที่ชายหนุ่มต้องไปเยี่ยมยายชูสักครั้ง
สี่วันสี่คืน ที่สำเภาลำนี้แล่นผ่านชังฮามุ่งหน้าสู่ด็องตูด้วยความเร่งรีบทุกวันก่อนค่ำทรงกลดจะอาบน้ำ เช็ดตัวให้กับองครักษ์เงาทั้งสามและจบด้วยการพอกด้วยสาหร่ายน้ำเงินครามที่บดละเอียด ทั้งสามอาการทรง คงที่พวกเขาหมดแรงนอนอ่อนระโหย กล้ามเนื้อทุกส่วนแข็งชาเหมือนเป็อัมพาตทุกครั้งที่นายน้อยนำพืชเปียกๆชื้นๆมาพอกตัวให้ พวกเขาจะรู้สึกเจ็บๆคันๆเหมือนโดนมดกัดช่างทรมานยิ่งนัก
สองสาวเคยแอบขึ้นมาดูแต่พอเห็นสภาพของทั้งสาม พวกเธอรีบเผ่นลงเรือกลับเข้าห้องด้วยใจเต้นระส่ำทางหนึ่งกลัวทรงกลดจะพบเข้าและดุเอา ั้แ่เห็นภาพสุดสยิววันนั้น พวกเธอก็ไม่ออกจากห้องมาอีกเลย
กลางวันอาบแดดกลางคืนพอกสาหร่ายบด สามองครักษ์เงาจึงมีชีวิตรอดมาได้จนถึงด็องตู
เพียงเรือเทียบท่าเมืองด็องตูยายชูกับลุงฟง ยืนยิ้มรออยู่บนท่า ทรงกลดเหลียวไปเห็นเข้า เขารู้สึกประหลาดใจรู้กันได้ยังไงว่าเขาจะกลับมา
“มาแล้วเหรอไอหนู”ลุงฟงทักทาย ใบหน้าอาบด้วยรอยยิ้ม
“สวัสดีครับคุณยายสวัสดีครับลุงฟง”ชายหนุ่มยกมือไหว้อย่างนอบน้อม “รู้ได้ยังไง ว่าผมจะมา”
“เหอเหอ เฒ่าพิษนะสิ บอกเรา” ยายชูยิ้มรับไหว้ “เอ็งดังใหญ่แล้วไอหนูเฒ่าพิษถึงกับห้ามแถมขู่ทุกคน ไม่ให้พูดกับเอ็งเลยนะ”
“หมายความว่าไงครับคุณยายผมไม่เข้าใจ”
“จำเื่หนังสือท้าดวลได้มั๊ย”
ทรงกลดคิ้วขมวดเขากำลังไล่เรียงเหตุการณ์
“คนที่อยากจะวัดกับเอ็งให้ได้ก็คือเฒ่าพิษ เทพพงไพร อัมดาฮัม” ยายชูเล่าเื่ราวอธิบายความต่อ “มันคงจะวางยาพวกเอ็งเป็อะไรกันมากหรือปล่าวหล่ะ”
“หนักเอาการอยู่ครับผู้ชายสามคนโดนหมด ส่วนผู้หญิงไม่เป็อะไรเลย”
“แล้วเอ็งหล่ะ ไอหนู โกรธเขาหรือปล่าว”
“ควันออกหูเลยครับ คุณยาย”
“ฮ่าฮ่า ฮ่า” สองผู้าุโพร้อมใจกันหัวเราะเหมือนเห็นเป็เื่ตลก
“ฟังลุงหน่อยได้มั๊ยไอหนู”
“มีอะไรครับลุง”เสียงหัวเราะและกริยาของสองยายลุงทำให้ชายหนุ่มถึงกับอารมณ์อ่อนลง ดูรูปการณ์แล้วคงไม่ได้เลวร้ายเท่าไหร่
“เฒ่าพิษนั่นนะเื่อื่นดีหมด เสียแค่ใจแคบเท่านั้น ถ้าเอ็งชนะเกมส์นี้ได้เอ็งจะได้รับประโยชน์อย่างมหาศาล”
นี่ประลองกันแล้วเหรอชายหนุ่มไม่ได้รู้สึกตัวเลยสักนิด
“ถ้าเอ็งแก้พิษนี้ได้และทำให้เฒ่าพิษยอมแพ้ เอ็งจะได้ผู้ช่วยชั้นยอดเลย กำลัง้าคนอยู่ไม่ใช่เหรอ”
ลุงฟงรู้ใจเขาไปหมดคงเพราะการสนทนากันบนเรือคราวนั้นทำให้ลุงฟงล่วงรู้เจตนาของชายหนุ่ม
“จะชกก็ต้องเห็นหน้าคู่ต่อสู้ยังไงลุงฟงนัดให้ผมหน่อยได้มั๊ย ผมยอมรับคำท้าแล้ว”
“ฮ่าฮ่า ฮ่า เอ็งเคยเจอตัวแล้วนี่”ลุงฟงมองลึกเข้าไปในตาเด็กหนุ่ม “ เขายังชมเอ็งเลยว่านิ่ง สงบ สมเป็นายคน”
“เจอที่ไหน?” ทรงกลดพยายามนึก คิดยังไงก็คิดไม่ออก ช่างเหอะไว้เจอกันครั้งหน้าแล้วกัน
“ลุงพอจะเล่าประวัติเฒ่าพิษให้ผมฟังคร่าวๆได้มั๊ย”
“ถามป้าชูเลยโน่น” ลุงฟงโบ้ยให้ยายชู
“เหอเหอ เหอ น่าสนใจ เื่นี้น่าสนใจ เฒ่าพิษเป็คนลึกลับ ไม่รู้ที่อยู่แน่นอน เดิมเป็หมอยาพเนจรมันเคยประลองกับยาย แต่ก็แพ้ไปเมื่อห้าปีที่แล้ว จากนั้นก็บ้าคลั่งตระเวนท้าหมอยาไปทั่วมันบอกว่าวันไหนที่เอาชนะยายได้มันจะไปจากด็องตู คนๆนี้มันบ้าวิชา ลงมือพิสดารหลายเื่ที่มันทำมักจะแปลกประหลาดเกินความคาดหมาย แต่มันไม่เคยทำร้ายใครถึงตายแค่พิการเท่านั้น”
มันต่างอะไรกับตายละยายพิการ โธ่ พูดมาได้ ชายหนุ่มนิ่งเขากำลังสนใจฟัง
“ในภูมิภาคนี้นอกจากยายแล้วไม่มีใครอยากยุ่งกับมันหรอกไอนี่มันหมาบ้า กัดไม่ปล่อย ถ้าเอ็งไม่อยากรำคาญก็รีบๆเอาชนะมันซะไอหนูแต่อย่าไปพลั้งมือฆ่ามันเสียหล่ะเอ็งได้เป็ศัตรูกับคนทั้งครูก้าแน่ เหอ เหอ”
“แม้ว่าเฒ่าพิษดูเหมือนอันธพาล แต่เขาก็ช่วยเหลือคนมากมายชาวด็องตูเกือบครึ่งเคยได้รับความช่วยเหลือจากมันครั้งเกิดโรคระบาดใหญ่มันจึงถือเป็คนมีบุญคุณกับที่นี่” ลุงฟงกล่าวน้ำเสียงชื่นชม
“โชว์ฝีมือให้ยายเห็นหน่อยนะไอหนูอย่าทำให้ยายผิดหวัง” ยายชูยิ้มให้ชายหนุ่ม
“ยายพูดยังกับรู้ว่าผมจะสู้เขาได้นะ”
“มั่นใจหน่อยไอหนู นานแล้วที่ไม่มีคู่ที่สมน้ำสมเนื้อให้ดู”
อ้าวเป็งั้นไปนึกว่าจะห้าม
เป็ที่แน่ชัดแล้วว่าพิษประหลาดที่สามองครักษ์เงาเจอ คือฝีมือของเทพพงไพร อัมดาฮัม หรือฉายา เฒ่าพิษเดิมพันนี้อาจอันตรายถึงชีวิตคนรอบตัวเขาทุกคน ทรงกลดตัดสินใจแล้วเขาจะเอาชนะเฒ่าพิษคนนี้ โดยไม่ใช้ความรุนแรงเขาจะใช้ฝีมือล้วนๆเอาชนะทั้งกายและใจ เขาจะประกาศให้ทั้งโลกรู้ว่าเด็กหนุ่มจากกรีนแลนด์คนนี้ไม่เป็สองรองใคร ชายหนุ่มมีแผนในใจแล้วว่าจะจัดการกับเื่นี้อย่างไร
เมื่อคิดได้ดังนั้นทรงกลดจึงหันไปขอความช่วยเหลือยายชูที่ยืนมองดูปฏิกิริยาชายหนุ่มอยู่เหมือนกัน
“ผมขอยืมพื้นที่เล็กๆของสวนสมุนไพรยายสักสองสามวันได้มั๊ยครับ”เขาคิดจะพาสามองค์รักษ์เงามารักษาที่สวนสมุนไพรยายชู
“เต็มที่เลยไอหนูระยะนี้ยายจะไม่อยู่นะ ดูแลสมุนไพรให้ยายด้วยแล้วกัน”
เป็เื่เหนือความคาดหมายที่ยายชูให้ความไว้วางใจเด็กหนุ่มถึงขนาดทิ้งสถานที่ๆยายรักและหวงที่สุดให้
“ขอบคุณมากเลยครับคุณยาย ไว้ผมจะหาโอกาสตอบแทนแล้วกันนะครับ” ชายหนุ่มกล่าวอย่างตื้นตันใจ
“เอ็งทำให้เต็มที่แล้วกัน ยายก็อยากเห็นฝีมือเอ็งด้วย”ยายชูยิ้มน้ำเสียงสั่นเครือฉายแววตื่นเต้น
ทรงกลดให้ความไว้วางใจรรินทราหญิงสาวผู้มาใหม่มากเขาฝากให้เธอช่วยดูแลเรือตอนที่พาสามองครักษ์เงาไปรักษาที่สวนสมุนไพรยายชูชายหนุ่มจ้างลูกหาบลำเลียงผู้ป่วยทั้งสามลงจากเรือตรงไปยังสวนสมุนไพรของยายชู
ลุงฟงยังคงเกาะติดเหตุการณ์ลุงก็อยากรู้เหมือนกันว่าเด็กหนุ่มหน้าอ่อนคนนี้จะจัดการปัญหานี้ยังไง สมกับที่ตัวเขายายชู ชาวเมืองด็องตูบางส่วน และเหล่าทหารเรือให้ความศรัทธาเชื่อถือหรือปล่าว
1K
![สุขสันต์วันเกิด! เจ้ามังกรน้อย! [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1578725089_22329400.webp)
![จอมเวทย์แดนเดรัจฉาน [Fate4.1]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/7334d25807b5c85127c9b1f03aaa6963.webp)
