ลี่อินเดินสำรวจรอบบ้านหลังใหญ่ด้วยความเกรงใจ มือเธอลูบผ่านขอบประตูไม้เนื้อดีที่แกะลายอย่างปราณีต ทุกอย่างที่นี่ช่างเรียบร้อยและอบอุ่น เธอไม่คุ้นชิน แต่ก็เริ่มรู้สึกว่าที่นี่อาจเป็สถานที่พักใจของเธอได้ชั่วคราว
แต่ก่อนที่เธอจะได้คิดอะไรไปมากกว่านั้น เสียงฝีเท้าเร็วและมั่นคงก็ดังขึ้นตามทางเดิน
“ใครอนุญาตให้คนแปลกหน้าเข้าบ้าน?” เสียงหญิงสาวดังขึ้น พร้อมกับร่างของหญิงสาวคนหนึ่งที่ปรากฏตัวตรงหน้าประตู
หญิงสาวคนนั้นอายุราว 24 ปี ใบหน้าคมเข้ม สวยในแบบสุขุมและมั่นใจ นางแต่งกายเรียบง่ายแต่ดูดี ผมถักเป็เปียยาวทิ้งบนไหล่ สายตาจับจ้องลี่อินอย่างไม่ปิดบังความระแวง
“เ้ามาจากไหน หรือว่าเป็คนงานที่สวน?” เธอถามเสียงเรียบแต่แฝงความกดดัน
ลี่อินยืนนิ่ง ใจเต้นแรง ไม่รู้จะตอบอย่างไรดี เธอยังไม่ทันได้พูดอะไร เสียงชายหนุ่มสองคนก็ดังขึ้นด้านหลัง
“พี่ใหญ่!” ซินหยางวิ่งเข้ามาก่อนตามด้วยซินอี๋ “อย่าเพิ่งดุนางสิ นางเพิ่งมา ยังไม่รู้อะไรเลย”
หญิงสาวถอนหายใจเฮือก สายตายังไม่ลดความระแวง “น้องทั้งสอง...เ้ารู้หรือไม่ว่าบ้านเราก็พอมีฐานะ ใคร ๆ ก็อยากเข้ามา ยิ่งหญิงสาวที่มาแบบไม่มีที่มาเช่นนี้...”
“พี่ใหญ่...” ซินอี๋พูดเสียงนิ่ง “ข้าเป็คนพานางมาเอง”
“ข้าด้วย!” ซินหยางรีบเสริม “เจอนางอยู่ใกล้ไร่ ดูเหมือนจะหลงทาง พี่รองเลยชวนมาพักก่อน”
หญิงสาวชะงักเล็กน้อย หันกลับมามองลี่อินอีกครั้ง แม้สายตาจะยังไม่วางใจนัก แต่ก็เริ่มอ่อนลง
“ข้า...ชื่อ **ซินเฟย** เป็พี่สาวคนโตของบ้านนี้” เธอพูดชัดถ้อยชัดคำ “อายุ 24 ปี และเป็คนดูแลไร่ชาแห่งนี้ทั้งหมด”
“ข้า...ลี่อิน” หญิงสาวตอบเบา ๆ “ขออภัยหากทำให้วุ่นวาย ข้าไม่ได้ตั้งใจจะบุกรุกหรืออะไร ข้าแค่...ไม่รู้จะไปที่ใด”
ซินเฟยมองเธอนิ่ง ก่อนจะพยักหน้าเล็กน้อย “บ้านเรามีกฎ มีระบบ หากเ้าคิดจะอยู่ ขอเพียงจริงใจและไม่สร้างปัญหา”
ซินหยางหัวเราะเบา ๆ “พี่ใหญ่นี่ดุจริง ๆ แต่ก็รักพวกเราที่สุดนะ ลี่อิน ไม่ต้องใ พี่เขาห่วงพวกข้าเสมอ กลัวจะโดนสาวมาหลอกกินฟรี!”
“โดยเฉพาะเ้าน่ะ...” ซินเฟยปรายตามามองน้องชายคนเล็กอย่างรู้ทัน “เ้ามีหน้าตา มีเสน่ห์ และเ้าชอบเล่นกับไฟ”
ทุกคนหัวเราะเบา ๆ ในบรรยากาศที่ค่อย ๆ ผ่อนคลายลง ลี่อินรู้สึกอุ่นใจ แม้ซินเฟยจะเข้มงวด แต่ก็ััได้ถึงความรักที่มีต่อครอบครัว
ตอนนี้เธอเริ่มเข้าใจแล้วว่านี่คือครอบครัวที่รักกันมาก และการที่เธอได้เข้ามาอยู่ตรงนี้ อาจไม่ใช่เื่บังเอิญ