ท่านอ๋อง ข้าไม่อยากแต่งงานกับท่าน

ชิงรั่วเฟิงนั่งกินข้าวเช้าอยู่คนเดียว เพราะนางไม่ยอมมากินด้วย นั่งคิดอะไรเพลินๆอย่างสบายอุรา เขาจับตะเกียบขึ้นมามอง

"ท่านอ๋อง นิ้วของท่านช่าง...สะเ ียวเหลือเกิน...อ่า" เขาสะดุ้งรีบสลัดความคิดออกจากหัว "ทำไมข้าคิดถึงแต่สิ่งนี้ เสียงนี้และการกระทำของนางเมื่อคืนยังจดจำไม่อาจลืมเลือน ชิงรั่วเฟิงอมยิ้ม เขาไม่เคยสัมผัสการกระทำแบบนี้มาก่อนเลยในชีวิตมันช่างวิเศษยิ่งนัก

เขาคีบข้าวใส่ปาก

 " ท่านอ๋องน้ำนี้หวานเหลือเกิน"เสียงของนางยังไม่ไปไหน

 เขาหลับตาสลัดความคิดนี้ออกอีกครั้ง หากเขายังจดจำ แบบนี้เขาจะเป็นบ้าหรือเปล่านะ เขาก้มมองจานข้าวแล้วใช้ตะเกียบคีบข้าวขึ้นมาดู แล้วยิ้ม

จู่ๆ หน้าขององครักษ์หลี่ก็โผล่มา 

ชิงรั่วเฟิงตกใจ"เจ้าทำอะไรของเจ้า"

"ข้าเห็นท่านอ๋องท่าทางแปลกๆ โปรดยกโทษให้ข้าด้วยพะยะค่ะ" องครักษ์หลี่รีบโค้งคำนับ

ชิงรั่วเฟิงเพิ่งรู้ตัวว่าทำอะไรลงไป

เขารีบตั้งสติรีบกินข้าวต่อ

โดยมี องครักษ์หลี่คอยจ้องอยู่ด้วยความสงสัย

ชิงรั่วเฟิงทานข้าวเสร็จ หันมาถามองครักษ์หลี่

"เจ้าว่าแปลกไหม " ชิงรั่วเฟิงยังไม่ทันขาดคำ

"แปลกพะยะค่ะ วันนี้ท่านอ๋องแปลกมากกว่าทุกวันพะยะคะ"องครักษ์หลี่รีบตอบ

"ข้าไม่ได้หมายถึงข้า" ชิงรั่วเฟิงหันไปมององครักษ์

"แล้วท่านหมายถึงผู้ใดกัน" องครักษ์หลี่หยุดคิด "ยังมีคนที่แปลกกว่าท่านอีกหรือพะยะค่ะ"

ชิงรั่วเฟิงยกกำปั้นขึ้น อยากจะชกปากองครักษ์

"อย่าๆๆ ข้าล้อเล่น ข้าล้อเล่น" องครักษ์ใช้มือบังหน้าตนไว้

"ปิงฉางไงเล่า" ชิงรั่วเฟิงพูดต่อ "ก่อนนี้นางไม่เคยแม้แต่จะเข้าใกล้ข้า แต่เมื่อคืนนางยอมพลีกายให้กับข้าอย่างง่ายดายเหลือเกิน"

"แสดงว่านางตกหลุมรักท่านเข้าแล้ว" องครักษ์หลี่ยิ้ม

"อื่ม น่าจะใช่ " ชิงรั่วเฟิงยิ้มกว้าง "นางไม่เหมือนใครในโลกนี้ ข้าไม่เคยเจอใครเช่นนางมาก่อน ข้าอยากให้ทั้งคืนยาวนานกว่านี้"

และแล้วเขาก็เหลือบมองเห็น นิชากำลังหิ้วถุงผ้าเดินพร้อมกับสาวใช้ตรงไปขึ้นรถม้า

"เฮ้ย ชายาของข้า นางจะไปไหน " ชิงรั่วเฟิงชี้นิ้วให้องครักษหลี่มองตาม

เขารีบลุกวิ่งตรงมายังนิชาทันที

"เจ้าๆ จะไปไหน ข้า ขอโทษ ขอโทษเจ้าที่เมื่อคืน" ชิงรั่วเฟิงพูดตะกุกตะกัก "เจ้าอย่าเพิ่งไปจากข้า"

"ท่านเตรียมตัวรึยัง"นิชาเอ่ยเสียงเรียบทำเหมือนไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น

"เตรียมตัวอะไร ไปไหน มีแผนยังไง" ชิงรั่วเฟิงถาม

 "ไปแคว้นซีเย่วไง " นิชายืนจ้อง

"ออๆๆ เดี๋ยวรอข้าแป๊บข้าไปเตรียมของแป๊บ " ชิงรั่วเฟิงหันหลังกลับ แต่ต้องหยุดชะงัก หันมามองนิชา

 " ทำไมถึงรีบไปล่ะ งานมีวันพรุ่งนี้ไม่ใช่เหลือ" 

"ไปก่อนได้เปรียบรู้หรือไม่ ไปหาโรงเตี้ยมนอนที่นั่น แล้ว รุ่งเช้าค่อยเตรียมตัวเที่ยว" นิชาอธิบาย

"ตอนนี้ท่านกับข้าไปที่จวนองค์รัชทายาทก่อน" ไปเตรียมแผน 

"ได้สิ เจ้ารอข้า ข้าจะไปเตรียมตัว" 

ทั้ง4คนขึ้นรถม้าตรงไปยังจวนรัชทายาท

.........

ณ.วังแคว้นซีเย่ว

"ถวายความเคารพ เสด็จพ่อ เสด็จแม่" เชียเฟยโค้วคำนับ

"เจ้ามีอะไร" ฮ่องเต้จ้องหน้าลูกสาว

"ลูกอยากจะขออนุญาตเสด็จพ่อ ไปเที่ยวงานปองดองแคว้นพรุ่งนี้เพคะ

"เจ้าไม่สมควรเที่ยวงานปีนี้ หากเกิดเรื่องขึ้นอีกจะทำอย่างไร" ฮ่องเต้ทรงเป็นห่วง

"เชียเฟยก็ถูกขังมานานแล้ว สงสารลูกเถอะนะเพคะเสด็จพี่ " ฮองเฮาช่วยพูด

"ลูกยอมรับการแต่งงานแล้วเพคะ ลูกจะไม่หนีไปไหนเด็ดขาดเพคะ เสด็จพ่อโปรดเชื่อใจลูกสักครั้ง" 

"ข้าจะไว้ใจเจ้าได้อย่างไร ในเมื่อเด็กหนุ่มนั่นยังมีชีวิตอยู่" ฮ่องเต้กล่าว "ยิ่งมันเป็นคนแคว้นอันอีก หรือว่าเจ้ากับมันแอบนัดเจอกัน"

"ไม่ๆเลยเพคะ ตั้งแต่วันนั้นลูกยังไม่เคยเจอเขาเลยเพคะ ลูกจะนัดเขาได้อย่างไร" เชียเฟยอธิบาย

"อย่างไรก็ตามข้าไม่อนุญาตให้เจ้าไปไหนทั้งนั้น จนกว่าเจ้าจะเข้าพิธีอภิเษก ในเดือนที่จะถึงนี้

"โธ่ เสด็จพี่ ยังเวลาอีกตั้งเดือนหนึ่ง มันนานนะเพคะ ลูกถูกขังแบบนี้หม่อมฉันสงสารลูกเหลือเกิน ให้ลูดได้ไปเที่ยวเปิดหูเปิดตา เถอะเพคะ" ฮองเฮาขอร้องแทนเชียเฟย

"ไม่ได้ จนกว่าจะมีงานอภิเษกเท่านั้นเจ้าจึงจะเป็นอิสระ" สิ้นเสียงฮ่องเต้ก็เดินจากไป

"ฮองเฮา เดินมาพยุงลูกสาวให้ลุกขึ้น แล้วเดินไปส่งนางที่ห้อง