“พี่เดรคขา~”
เสียงหวานๆรบกวนสมาธิอันแกร่งก้าวของชายหนุ่มอีกหน เขาพยายามเพ่งสมาธิทั้งหมด ไปที่กองเอกสารตรงหน้า แต่กลิ่นหอมๆเหมือนแป้งเด็กกลับลอยมาแตะจมูกอย่างจัง
เขายังไม่ทันจะอนุญาตใดๆสาวน้อยก็เบียดร่างอรชรของเ้าหล่อนมานั่งบนตักแกร่งของเขา เดรคจะทำอย่างไรกับหญิงสาวเ้าปัญหาคนนี้ดี เขาต้องขยับตัวให้หญิงสาวเข้ามานั่งบนตักอย่างถนัด
“หนูฝ้ายขอนั่งตักได้ไหมคะ?” ให้ตายเถอะ...นั่งเรียบร้อยแล้วเพิ่งมาขออนุญาต เขาอยากจะจับเธอตีก้นสักป้าบดีไหม หรือไม่ก็ยิงทิ้งซะเลย
“ไปนั่งที่อื่น!”
เขาสั่งเสียงพร่าต่ำ ก้นนุ่มๆของเธอนั่งลงบนเ้าแก่นกายที่พร้อมจะตื่นขึ้นมาทุกเมื่อ แต่เ้าตัวยังไม่รู้เลยหรือไง เขากับเธอไม่ได้เป็พี่น้องกันจริงๆเสียหน่อย แล้วจะมาตีสนิทแบบนี้มันไม่ดีต่อร่างกายและจิตใจของเขาเลย
“เธอรู้ไหม ถ้าไม่ไปนั่งที่อื่นจะเกิดอะไรขึ้น?” เดรคครางเสียงต่ำ
ปุยฝ้ายเงยขึ้นมองสีหน้าเหยเกของพี่ชายสุดหล่อที่ตอนนี้ดูไม่ดีเอาเสียเลย หน้าของเขาบิดเบี้ยวราวกับทรมานกับอะไรบางอย่าง จนเธออยากปัดเป่าให้เขาหายจากการทรมาน
“พี่เดรคเจ็บเหรอคะ?” ปุยฝ้ายถามเสียงใส มองใบหน้าชายหนุ่มตาแป๋ว มือทั้งสองประคองใบหน้าหล่อเหลาเอาไว้
“อยากตายหรือไง หึ!” เขาข่มขู่ แต่หญิงสาวไม่มีแววว่าจะกลัวเขาเลยสักนิด
“พี่เดรคขู่หนูเหรอ นี่แนะ! นี่แนะ!” กำปั้นน้อยๆของเธอทุบลงมาบนอกแกร่งหลายที จนชายหนุ่มเริ่มจุกเหมือนกัน เดรครวบมือน้อยทั้งสองเอาไว้
“อยากกินไอติมไหม?” เขาถามเธออย่างเ้าเล่ห์ เมื่อนึกแผนหลอกเด็กสาวให้ตกเป็เหยื่อของหมาป่าเ้าเล่ห์อย่างเขา ช่วยไม่ได้เธออยากเข้ามาหาเขาเองทำไม? น้องแท้ๆก็ไม่ใช่ อย่าหวังเลยว่าจะรักเหมือน...น้อง!!!
“อยากค่ะ หนูฝ้ายชอบกินไอติมที่สุดเลย”
ปุยฝ้ายตอบด้วยความใสซื่อ ไม่เข้าใจความหมายแฝงที่เดรคสื่อออกมา เพราะโลกที่เธออยู่มันยังไม่กว้างพอที่จะทันเล่ห์เหลี่ยมของคนเ้าเล่ห์อย่างเดรค
“งั้นหนูฝ้ายลงไปนั่งข้างล่างก่อน”
เดรคเอ่ยสั่ง เด็กสาวทำตามอย่างว่าง่าย ยอมลงไปนั่งคุกเข่าบนพื้น โดยที่ชายหนุ่มขยับเก้าอี้ออกเล็กน้อยเพื่ออำนวยความสะดวกให้สาวน้อยได้กินไอติมรสวานิลลาอย่างถนัด
ปุยฝ้ายยอมทำตามคำสั่งของพี่ชายอย่างไม่ตกหล่น สายตาของเธอมองมือหนาของชายหนุ่มที่มันเริ่มเคลื่อนมาตามหัวกางเกง จากนั้นเขาก็ปลดเข็มขัดหนังยี่ห้อดัง รูดซิปกางเกงเปิดเผยกางเกงในสีเข้มต่อสายตากลมโตที่มองมาด้วยความอยากรู้อยากเห็น
“พะ...พี่เดรคถอดกางเกงทำไมคะ?”
ปุยฝ้ายละล่ำละลักถาม เดรคอยากให้เธอกินไอติมแล้วเขาจะถอดกางเกงทำไม ปุยฝ้ายเลิกคิ้วสงสัย จับจ้องมองการกระทำของเขาไม่วางตา
“ก็ไอติมของเฮียยังไงล่ะครับ”
เดรคอยากจะเอาหัวโขกกับผนังห้องแรงๆ คำพูดหวานๆอ้อนๆหลุดออกมาจากปากของเขาอีกครั้งได้ยังไง แต่เขาไม่อยากให้ความสนใจกับมัน เพราะตอนนี้แก่นกายของเขาปวดหนึบ ้าปลดปล่อยมากกว่า
“อยากจะทานไหมหื้ม?”
เดรคถามย้ำเพื่อความแน่ใจของปุยฝ้าย ดวงตากลมโตเบิกกว้าง ั์ตาวาววับด้วยความอยากรู้อยากเห็น ชายหนุ่มหัวเราะหึๆในลำคอ เมื่อเหยื่อตัวน้อยเริ่มติดกับหมาป่าเ้าเล่ห์อย่างเขาแล้ว
..............................................................
❤❤❤❤❤
????ถ้าชอบอย่าลืมกด like????
????กดติดตาม????
✌คอยเป็กำลังใจ✌
????ให้ไรท์กันด้วยนะ????
❤❤❤❤❤
.............................................................
72K
