หลังจากชนะาชายแดน ในวังก็เลือกสนมแล้ว มีการอภิเษกสมรส ฝ่าาและลูกสาวจองเสนาบดี ได้เชิญแม่ทัพและเหล่าขุนนาง ทั้งหลายเข้ารวมงานอภิเษก
เฝิงหวงอี้ที่รับข่าวก็บอกแม่ทัพไปว่า
ท่านแม่ทัพ ท่านไปเถอะ ที่นี่ข้าดูแลได้ข้าไม่กลับไป เผื่อ ท่านไปแล้ว ทางนี้จะมีฏเข้ามาสอดแนม ข้าไม่ได้เป็ขุนนางหรืออะไรแค่คนธรรมาดา ที่ไทเฮาฝ่าาเมตตาก็เท่านั้น
หลังจากแม่ทัพเข้าวังไปร่วมงานอภิเษก
พอเข้าไปในวังก็ไปเข้าเฝ้าไทเฮาและฝ่าา
ไทเฮาทรงถามแม่ทัพขึ้นมาว่า นางละ
นางบอกข้าว่า นางจะอยู่ดูแลทัพและไม่ขอกลับมา นางฝากความยินดี และกลอนบทหนึ่งให้ฝ่าา แม่ทัพที่กำลังจะยื่นให้ ไทเฮาจึงพูดขึ้นมาว่า ท่านเอาไปให้ฝ่าาเถอะ ไปได้ หลังจากนั้นก็เข้าเฝ้าและเอากลอนที่
เฝิงหวงอี้มอบให้ฝ่าา กลอนเขียนคำว่า
มีพบ ก็มีจาก
แม้คณึงหา ก็เพียงฝันถึง
พลัดพรากเพียงครึ้งหนึ่ง
มิใช่เพียงตลอดกาล
ยามใดที่ทุกข์ ดวงดาวส่องนำทาง
ยามใดที่หนาวเหน็บ ข้างกายยังสำคัญ
ยามใดที่มืดมนต์ ยามฟ้าสางย่อมสว่างตา แม้ชาตินี้มิอาจอยู่เคียงคู่
แค่สองเราเพียงรู้ก็เพียงพอ
ยินดีด้วยนะเพคะ ฝ่าา
ลี่ต้าเว่ยอ่านจบ ก็ออกมายืนดูดาวและบ้านเมืองด้วยความคิดถึง เ้านะเ้าข้ารู้ว่าเ้าคิดถึงแต่ไม่ใช่หนีหน้าข้าเช่นนี้ยิ่งทำให้ข้าคิดถึงเป็ห่วงเ้า
เช้าวันต่อมา ก็ถึงงานอภิเษกสมรส ทุกคนต่างมาแสดงความยินอาหาร ดื่มสุรามงคล
ชมการแสดงร่ายรำ ตลอดงานมีการแจกจ่ายอาหารสุราให้ชาวบ้านราษฎร
หลังอภิเษกจบลง ทุกคนต่างแยกย้ายกลับ
ฝ่าาและฮองเฮาก็เข้าเรือนหอ ฝ่าาทรงดื่มหนัก และหลับไปในคืนนนั้น
10K
