ตอนที่21 คนที่มีทักษะการต่อสู้ย่อมได้เปรียบ
ตัวแทนแข่งเดี่ยวแต่ละกิลด์ต่างขึ้นมาบนลานประลองอย่างถ้วนหน้าบุรุษรูปร่างกำยำสะพายอาวุธเล่มใหญ่ท่าทางแข็งแกร่ง แววตาดั่งกับเสือร้ายพร้อมขย้ำเหยื่อให้ตายยืนประจันหน้าด้านข้างมีชายร่างผอมถืออาวุธคล้ายคทาเวท สงบนิ่งเพื่อทำสมาธิทบทวนบทร่ายที่ต้องใช้ในการต่อสู้
ชายร่างกำยำอีกคนถือขวานขนาดใหญ่กระแทกพื้นดังปึง!! เพื่อข่มคู่ต่อสู้ สายตามองเหยียดคล้ายกับว่าตนเองเก่งที่สุดถัดไปเป็ชายรูปร่างสมส่วน ตัวสูง ควงกระบองด้วยท่วงท่าปัญญาอ่อนเป็การควงสำหรับโชว์ ไม่ได้ใช้สำหรับต่อสู้ การตั้งท่าต่อสู้ของพวกเขาเหมือนกับอันธพาลข้างถนนที่มีความมั่นใจว่าตัวเองเเน่ตัวเองเก่ง ยิ่งได้ผ่านการต่อยตีหรือต่อสู้มาหลายครั้งก็ยิ่งเพิ่มความมั่นใจและหยิ่งทะนง ทว่าครานี้พวกเขาจะต้องเจอกับคน ๆ หนึ่ง ที่ได้รับการฝึกปรือฝีมือมาหลากหลายรูปแบบ
ไผ่เดินขึ้นมาด้วยท่าทีนิ่งเงียบพร้อมกับนานะหลับอยู่ด้านหลัง ภาพนี้สะดุดตาคนดูเป็อย่างยิ่ง หลายคนจำได้ว่าเด็กคนนี้เคยขึ้นมาอธิบายเื่อาวุธของกิลด์โครบิลอสการพูดที่น่าสนใจทำให้เกิดภาพประทับใจจดจำได้
"เอ่อ....เด็กผู้หญิงบนหลังนั่นเฮ้ย ๆ นี่มันไม่อันตรายไปหน่อยเหรอ!! " กรรมการเห็นดังนั้นถึงเข้าไปสอบถามไผ่บอกให้เอานานะออกไปไผ่เห็นว่าคงไม่อาจให้นานะมาร่วมสู้บนเวทีด้วยได้จึงพูดเกลี้ยกล่อมน้องอยู่พักหนึ่งเธอยอมลงจากหลังโดยดีแล้วไปยืนดูอยู่ข้าง ๆ เวทีแทน
“เอาล่ะครับในเมื่อตัวแทนของแต่ละกิลด์ต่างพร้อมเพรียงกันแล้วก็ขอเริ่มการประลอง ณ บัดนี้”เสียงกรรมการให้สัญญาณ ตัวแทนกิลด์ทั้งหลายต่างเข้าไปตะลุมบอนกันทันทีไม่มีใครสนใจไผ่
คงเป็เพราะพวกเขาคิดว่าไผ่แค่ถูกส่งรายชื่อมาเข้าร่วมเกมให้คนครบดูจากลักษณะคงไม่สามารถทำอันตรายใครได้
เสียงะโเรียกพลังดังลั่นทั่วสนามแต่ละคนล้วนใช้ทักษะด้นอาวุธอย่างเต็มที่ พวกเขาเข้าโรมรันอย่างไม่มีใครยอมใครด้านล่างเวทีล้วนส่งเสียงเชียร์ลั่น เสียงตูมตามดังสนั่นมีหลายคนถูกหามออกสนามบ้างก็วิ่งแจ้นออกไปเอง บางคนสู้ไม่ไหวยกมือยอมแพ้ไปในที่สุด การต่อสู้ที่รุนแรงนั้นล้วนใช้พลังเป็หลักไผ่ไม่เห็นใครใช้ทักษะต่อสู้แม้แต่คนเดียว พวกเขามีดาบ มีอาวุธแต่กลับเหวี่ยงวังฟันคู่ต่อสู้อย่างเดียวการย่างก้าวไม่เป็จังหวะวิ่งไปมาจนสะดุดขาตัวเองล้มก็มี ไม่มีใครเข้ามาโจมตีไผ่ ในที่สุดชายผู้เป็ตัวแทนกิลด์ราชันแมวยืนหยัดเอาชนะคนอื่นๆ เขาหันมาทางไผ่ด้วยท่าทีโเี้แยกเขี้ยวทำสีหน้าให้ดูน่ากลัว
“ยอมแพ้ซะไอ้หนู” เขาพูด ชายคนนี้มีความแข็งแกร่งไม่เบาท่าทีความเหน็ดเหนื่อยแทบไม่ปรากฏออกมาให้เห็น ไผ่ได้ฟังก็ยักไหล่พลางกล่าว
“ขอปฏิเสธก็แล้วกันนะครับ”เสียงของไผ่เรียบนิ่งไร้อารมณ์ ชายคนนั้นยิ้มอย่างถือดีแล้วสำรวจร่างไผ่
“ไอ้เด็กเหลือขอ ตัวก็เล็กระจ้อยร่อยสวมใส่ชุดชาวบ้านธรรมดาไม่มีปัญญาซื้อเสื้อผ้าที่ดีกว่านี้หรือไง อาวุธก็ไม่มีอีกต่างหาก แค่พ่อตบทีเดียวก็คงสงบคามือแล้ว” ไม่พูดเปล่าชายคนนั้นเดินมาแล้วยืนเผชิญหน้ากับไผ่
“เฮ้อ เอาอย่างนี้ ข้าจะให้เ้าโจมตีข้าก่อนก็แล้วกันเดี๋ยวคนอื่นจะหาว่ารังแกเด็กไม่สิ้นกลิ่นน้ำนม” เขากล่าวพลางยืดอกกวักมือให้ไผ่เข้าโจมตี
“ยินดียิ่ง” ไผ่กล่าวพลันชักเท้าขวาถอยหลังไปก้าวหนึ่ง หมัดขวาเงื้อมขึ้นชายกำยำเกร็งใบหน้าเตรียมรับ ไผ่ชกด้วยความเร็วที่ไม่สามารถมองเห็นด้วยตาเปล่า
ปัง!!!!
เสียงดังคล้ายปืนดังขึ้นพร้อมกับร่างของชายกำยำล้มลงพื้นดังสนั่นจากนั้นก็แน่นิ่งสลบคาที่
คณะกรรมการยืนอึ้งสักพักแล้วก็ประกาศให้กิลด์โครบิลอสเป็ฝ่ายชนะและต้องรอประลองกับกิลด์ระดับกลางหลังจากนี้
“เอาล่ะครับ เพื่อไม่ให้เสียเวลาต่อจากนี้จะเป็การประลองระหว่าง กิลด์โครบิลอส และกิลด์ระดับกลาง คือกิลด์ แอบอตกิลด์กางเขนเงิน กิลด์ จิ้งหอกโหย เชิญตัวแทนลงสู่ลานประลองได้เลยครับ” กรรมการพูดเสียงดังแล้วเรียกทีมของแต่ละกิลด์ออกมา
“เฮ้ นี่มันเป็การประลองจริง ๆ เหรอวะ”เสียงผู้ชมด้านล่างะโไม่พอใจ
“ไม่มีการพักเตรียมตัวหรือยังไงแบบนี้มันรังแกกันชัดๆ”
“เอากฎเกณฑ์อะไรมาวัดวะปกติกิลด์ที่ชนะวันนี้จะต้องขึ้นประลองในวันพรุ่งนี้ดิ นี่มันรังแก รังแกซึ่ง ๆหน้า”
เสียงด้านล่างเวทีคัดค้านมากมายแต่ทางพิธีกรกลับนิ่งเฉยไม่ได้อธิบายอะไรเพิ่ม
ไผ่เดินไปหานานะข้างเวทีแล้วอุ้มเธอเดินลงไปข้างล่างเวทีประลองสมาชิกของกิลด์โครบิลอสถูกยื่นคำขาดจึงต้องขึ้นเวทีประลองกับทีมระดับกลางไม่นานก็มีสมาชิกกิลด์ทีมระดับกลางขึ้นมาบนเวที ลักษณะการเดินที่มั่นคงแววตาที่มุ่งมั่น ท่าจับอาวุธที่ดูก็รู้แล้วว่าผ่านการฝึกมาอย่างชำนาญทำให้เห็น
“เริ่มได้” เมื่อกรรมการให้สัญญาณสมาชิกของกิลด์ระดับกลางขยับไปมาเพื่อสร้างรูปขบวนในการต่อสู้ ผิดกับกิลด์โครบิลอสที่พุ่งเข้าไปหาที่ตายอย่างเดียวโดยไม่มีรูปแบบ
หนึ่งดาบของทอร์ซฟาดไปที่ชายร่างผอมคนหนึ่งเพื่อคว้าชัยแต่ชายคนนั้นขยับตัวหลบแล้วกระแทกด้ามดาบเข้ากลางอกทอร์ซโชคดีที่ทอร์ซเรียกใช้เกราะเวทไว้ก่อน
เมื่อสิ้นเวลาแสดงผลแสงที่ล้อมรอบก็หายไปทอร์ซกำลังจะเรียกใช้เกราะเวทวงต่อไปแต่ไม่ทันเสียแล้วชายร่างผอมหมุนตัวอย่างรวดเร็วแล้วใช้สันดาบฟาดที่ท้ายทอยของทอร์ซจนสลบทั้งยืน
สมาชิกกิลด์โครบิลอสสิ้นท่าไปหนึ่งคน
เรย์ล่าเป็คนเดียวในทีมที่พอใช้วิชาต่อสู้ได้แต่เมื่อเผชิญหน้ากับคนที่ฝึกทักษะการต่อสู้มาอย่างดีทำให้เธอได้แต่ตั้งรับจนในที่สุดก็พลาดท่าพ่ายแพ้เป็รายที่สอง ไม่นานคนอื่น ๆ ก็พ่ายแพ้ตามไปติด ๆ ทำให้กิลด์โครบิลอสสิ้นท่าเป็กิลด์แรก
กิลด์ที่เหลื่อต่อสู้กันอย่างมีรูปแบบพวกเขาผลัดกันรับผลัดกันรุกทำให้ผู้ชมด้านล่างเวทีตื่นเต้นแต่กิลด์กางเขนเงินมีรูปแบบขบวนที่ดีกว่าทำให้ได้เปรียบกว่ากิลด์อื่น จนในที่สุดกรรมการประกาศให้กิลด์กางเขนเงินชนะชายผู้เป็ตัวแทนกิลด์คนหนึ่งก็เดินไปเก็บอาวุธของกิลด์โครบิลอส
“อาวุธพวกนี้ฉันขอก็แล้วกันนะ”ชายคนนั้นพูดด้วยแววตาเ้าเล่ห์พลันมองไปที่ดาบที่ทำจากเกล็ดปลาบาบับมันมีความสวยงามและลวดลายที่เป็เอกลักษณ์เมื่อแสงกระทบกับใบดาบก็เกิดแสงประกายวาววับ มือขวารีบคว้าดาบเกล็ดปลาบาบับแต่ก็คว้าได้เพียงอากาศธาตุ
เขามองพื้นที่ก่อนหน้านี้มีดาบอยู่ด้วยท่าทีฉงนและมองดูตำแหน่งที่อาวุธชิ้นอื่น ๆ ที่ตกเกลื่อนกลาดปรากฏว่ามีแต่ของกิลด์ระดับกลางอีก 2 กิลด์ส่วนของกิลด์โครบิลอสไม่มีให้เห็นแม้แต่ชิ้นเดียว
สายตาของเขามองเห็นเด็กหนุ่มคนหนึ่งที่ตอนนี้หอบอาวุธอยู่กลางเวทีประลองเด็กคนนั้นมองเขาด้วยสายตาเรียบเฉย
“อาวุธมีไว้ขายไม่ได้ให้ฟรี อยากได้ก็ไปซื้อเอง” ไผ่ยืนพูดอยู่บนเวทีประลองชายคนนั้นมองเด็กหนุ่มด้วยสีหน้างุน งง
ไผ่เดินลงจากเวทีประลองทันทีแล้วเข้าไปยังโซนพักของกิลด์เขานำผ้ามาห่ออาวุธ เหลือไว้เพียงดาบที่ทำจากเกล็ดปลาบาบับเท่านั้นที่พกติดตัวไว้ เขาเอาเศษผ้ามาพันใบดาบแล้วถือมันด้วยมือซ้าย
เมื่อเรย์ล่ากับสมาชิกกิลด์เข้ามาถึงโซนพักก็ขอโทษขอโพยที่พ่ายแพ้ไผ่ฝากอาวุธที่ห่อผ้าให้เรย์ล่าดูแล ส่วนดาบเกล็ดปลาบาบับนั้นไผ่ถือไว้กับตัว
การประลองของ 14กิลด์ปานกลางเสร็จสิ้นลงในที่สุด กิลด์ที่ได้เข้ารอบก็คือกิลด์วิหคเพลิง
กรรมการประกาศการแข่งขันประลองเดี่ยว 3กิลด์แรกที่ลงแข่ง หนึ่งในนั้นคือกิลด์โครบิลอส
รูปแบบการแข่ง เป็ต่อสู้ตะลุมบอน 3 คนไผ่ยืนประจันหน้ากับอีก 2 ตัวแทนของกิลด์ระดับกลางดาบที่ทำจากเกล็ดปลาบาบับถูกพันผ้าไว้อย่างดีและถือด้วยมือข้างซ้ายนานะเดินออกไปเชียร์อยู่ข้าง ๆ สนามอย่างรู้งาน
“เ้าหนูอยู่ตรงนั้นอย่าขยับไปไหนล่ะ ไม่งั้นระวังตายโดยไม่รู้ตัวนะ ฮ่าๆ ๆ” ชายผิวเข้ม ที่มีหัวคล้ายๆ กับหมาป่าหัวเราะลั่น
“ข้ากำลังจะพูดพอดีเอาล่ะเรามาเริ่มต่อสู้กันสองคนเถอะ” ไม่พูดเปล่ากรรมการให้สัญญาณเริ่มทั้งคู่จึงพุ่งเข้าฟาดฟันอาวุธกันอย่างดุเดือดโดยไม่มีใครสนใจไผ่
“หวานหมู” ไผ่พูดชิว ๆ แล้วยืนวิเคราะห์การต่อสู้ของทั้งสองที่ห้ำหั่นกัน
“หัวหมาเป็ฝ่ายชนะ”ไผ่พูดขึ้นมาเบาๆ พลันจังหวะนั้นชายหัวหมาป่าก็สามารถสยบชายอีกคนได้ชายหัวหมาเดินมาหาด้วยท่าทีสบายๆ
“เ้าหนูข้าจะไม่บอกให้เ้ายอมแพ้หรอกนะ แต่จะให้ได้เห็นถึงวิชาหมัดอันทรงพลังของข้าเพราะงั้นเจอกันในโลกหน้าก็แล้วกันนะ หึ” ชายหัวหมาเปลี่ยนท่าทีเป็พูดเย็นเยียบพร้อมกับแผ่รังสีฆ่าฟันมือทั้งสองข้างของมันม้วนเป็รูปทรงกลมพลันแสงสีแดงก็ค่อย ๆบังเกิดตรงมือเขากำลังอัดพลังเพื่อที่จะใช้หมัดนี้ในการสังหารไผ่เมื่อรวบรวมพลังได้ที่แล้วก็ชกหมัดอันทรงพลังนั้นโดยมีเป้าหมายคือหน้าอกของไผ่
เท้าซ้ายขวาของไผ่ไม่ได้ขยับถอยออกไปแต่กลับกลายเป็ก้าวไปด้านหน้าด้วยความเร็วหนึ่งจังหวะพลันด้ามดาบที่อยู่ในมือซ้ายก็กระแทกเข้าที่ข้อศอกของชายหัวหมาอย่างจังจนได้ยินเสียงดังกร๊อบเมื่อจุดกักพลังถูกทำลายพลังก็ถูกปลดปล่อยโดยไม่มีจุดหมายกล้ามเนื้อแขนทั้งหมดของชายหัวหมาฉีกขาดเผยให้เห็นถึงกระดูก ในจังหวะที่สองไผ่ใช้มือขวาตบเข้าบ้องหูซ้ายของชายหัวหมาอย่างจังจนสลบกลางอากาศโดยไม่มีเสียงร้องใดๆ เกิดขึ้นเป็การพลิกแพลงที่รวดเร็ว เยียบเย็น ใบหน้าไม่ได้แสดงอาการใด ๆ ออกมาทั้งที่คนดูทั้งชายและหญิงส่วนใหญ่ต่างอุทานด้วยความใ พร้อมกับแสดงสีหน้าซีดเซียวออกมา
“เด็กนี่ลงมือรุนแรงเกินไป” เสียงผู้ชมด้านล่างพูด
“ผะ ผะผู้ชนะได้แก่กิลด์โครบิลอส!!!” กรรมการประกาศทันทีเมื่อตั้งสติได้ขณะที่ไผ่กำลังจะเดินลงเวทีประลอง
“เดี๋ยวก่อนเ้ายังไปไหนไม่ได้ เพราะยังต้องประลองกับกิลด์อื่น ๆ จนกว่าจะเสร็จทุกกิลด์”จู่ ๆ คณะกรรมการก็พูดขึ้นมาอย่างไม่ไยดี
"นี่มันไม่ใช่งานประลองแล้ว”
“โบ้ย! มันกลั่นแกล้งกันชัด ๆ”
“ผู้กล้ามันทำอะไรอยู่วะไม่เห็นความเป็ธรรมที่เกิดขึ้นหรือยังไง”
“เฮ้ อย่าพูดพล่อย ๆข้าเห็นผู้กล้าแอบไปนอนตั้งนานแล้ว”
“การจับคู่แบบนี้มันไม่เกินไปหน่อยเหรอนี่มันปิดโอกาสกันชัดๆ" เสียงผู้ชมะโ แต่กรรมการหาได้สนใจไม่ รอยยิ้มเย็นเยียบบังเกิดขึ้นไผ่ยืนอยู่กับที่แล้วยักไหล่
“แน่นจริงก็จัดมา”ไผ่พูดกับกรรมการบนเวที สีหน้าฉายแววเหมือนเด็กที่ได้ของเล่นถูกใจท่ามกลางความสับสนของกรรมการ
/ไอ้หนูนี่มันจะไม่ใหรือโวยวายอะไรหน่อยเหรอ...ทำไมกัน!!!/
…………………………………............................
802
