ใบหน้าเล็กๆที่ดูงดงามนั่นแม้จะดูอ่อนหวานไร้พิษภัยแต่สายตาที่มองมายังคหบดีเหวินกลับดูไม่ธรรมดาเฉกเช่นใบหน้าของนาง เหวินเฟิงเหอเพียงมองแวบเดียวก็พอจะมองออก
"ดีล่ะ ในเมื่อพวกเ้าจะออกไปเที่ยวงานเทศกาลนอกเมืองถ้าเช่นนั้นก็ให้หยางเหมยไปด้วย ข้าว่าคงไม่เสียหายอะไรอย่างน้อยนางก็จะได้ช่วยเ้าดูแลเฟิงเหอ ดีหรือไม่เฟิงเหอ"แววตาที่แลดูเหมือนห่วงใยกึ่งบังคับจ้องมองยังเหวินเฟิงเหอ
“แล้วหากนางไปงานเทศกาลนอกเมืองกับพวกข้าแล้วใครจะดูแลท่านแม่กันล่ะเ้าคะ”
“จะมาเป็ห่วงข้าทำไมกัน สาวใช้ออกมากมายอีกอย่างข้าก็ยังไม่แก่ถึงขนาดที่ต้องมีสาวใช้มาติดสอยห้อยตามตลอดเวลา เอ๊ะหรือเ้าว่าข้าแก่กันเช่นนั้นหรือ”ใบหน้าเคร่งขมวดคิ้วขึ้นอย่างไม่พอใจ
“ใครจะกล้าว่าท่านแม่กันล่ะเ้าคะ”
“หึ นี่เ้าต่อล้อต่อเถียงกับข้าเช่นนั้นหรือ”น้ำเสียงไม่พอใจเอ่ยตำหนิเหวินเฟิงเหอ
“เอาล่ะๆท่านแม่ เฟิงเหอพอเถอะอย่าต่อปากต่อคำกันอีกเลย ข้าว่าก็ดีเหมือนกันหากให้สาวใช้หลี่ไปด้วยนางจะได้ช่วยข้าดูแลเ้า”
เหวินเฟิงเหอแม้จะรู้สึกไม่ค่อยถูกชะตาสาวใช้ผู้นี้นักแต่ก็ไม่อยากมีปัญหากับเล่าฮูหยินเหวิน(แม่สามี)
“ตามใจท่านพี่เถอะ ข้าไม่ได้มีปัญหาอะไร”
หลี่หยางเหมยแสยะยิ้มบางๆอย่างพอใจ
“เล่าฮูหยินท่านอยู่ลำพังได้แน่ๆนะเ้าคะ ข้าน้อยรู้สึกเป็ห่วงท่านนักหากข้าไม่อยู่”น้ำเสียงเล็กๆแสร้งพูดราวกับเป็ห่วงทั้งที่ในใจอยากไปเที่ยวกับคหบดีเหวินใจจะขาด
เหวินเฟิงเหอมองดูท่าทางเสแสร้งของนางก็อดหมั่นไส้ไม่ได้
“หากเ้าไม่อยากไปข้าก็ไม่ว่านะ ดีซะอีกเ้าจะได้ดูแลท่านแม่จริงหรือไม่ท่านพี่”เหวินเฟิงเหอพูดขึ้นก่อนจะหันไปยิ้มให้กับผู้เป็สามี
หลี่หยางเหมยที่แอบหงุดหงิดอยู่ในใจนางแสร้งทำหน้าเศร้าเพื่อให้ดูน่าสงสาร
“เ้าไปเถอะหยางเหมยข้ามีสาวใช้ในเรือนตั้งมากมายแม้เ้าไม่อยู่เพียงคนเดียวข้าก็ไม่ได้ลำบากอะไร”
นางยิ้มก่อนจะพยักหน้าเป็การตอบรับ
“ถ้าเช่นนั้นข้าน้อยจะหาเลือกปิ่นปักผมอันงดงามมาฝากเล่าฮูหยินนะเ้าค่ะ”นางรีบพูดประจบเอาใจ
“เ้านี่สมกับที่ข้าเอ็นดูเสียจริง ไม่เหมือนบางคน”นางพูดพร้อมกับปรายหางตาไปที่เหวินเฟิงเหอ
เหวินเฟิงเหอที่รู้สึกหมั่นไส้สาวใช้และแม่สามี นางแสร้งยิ้มอย่างร่าเริงก่อนจะเดินไปจับมือของเล่าฮูหยินอย่างแ่เบา
“ท่านแม่ ถ้าสาวใช้หลี่จะซื้อปิ่นมาฝากท่าน ข้าเป็ถึงสะใภ้จะให้น้อยหน้านางได้เช่นไร เอถ้าเช่นนั้นข้าจะซื้ออะไรมาฝากท่านดีล่ะ”นางพูดขึ้นเบาๆราวกับประจบก่อนปรายหางตาจะเหลือบไปเห็นกำไลหยกที่ข้อมือของเล่าฮูหยิน
“เอ๊ะ ข้ารู้แล้วว่าจะซื้ออะไรมาฝากท่านดีเดี๋ยวไปเที่ยวงานครานี้ข้าจะซื้อกำไลหยกมาฝากท่านดีกว่าผิวขาวเนียนที่ยังดูอ่อนเยาว์ของท่านหากมีกำไลหยกงามๆมาสวมใส่ต้องขับผิวพรรณให้เปล่งปลั่งดูอ่อนเยาว์ยิ่งกว่าเดิมเป็แน่”นางแสร้งพูดเอาใจเล่าฮูหยิน
เล่าฮูหยินผู้บ้ายอเมื่อได้ฟังวาทะของเหวินเฟิงเหอก็แสยะยิ้มออกมาอย่างพอใจ
“เ้านี่ก็ช่างพูดช่างจา เอาล่ะข้าว่าพวกเ้ารีบไปกันเถอะหากช้ากว่านี้เดี๋ยวผู้คนก็เนืองแน่นเบียดเสียดวุ่นวาย”
ทั้งสามยิ้มให้กับเล่าฮูหยินก่อนจะรีบไปขึ้นรถม้าเพื่อไปเที่ยวชมงานเทศกาลปล่อยโคมลอย
5K
