Just For Love จบแล้ว

    Just For Love 27 ตอนจบ

    ​

      

    sds​

     

    Just For Love 27 ตอนจบ

     

     

    พระอาทิตย์สีส้ม

    Starting live

     

    “คุณครับมานั่งเร็วเริ่มไลฟ์แล้ว”

    “คุณพูดเลย เราอาย”

    “งั้นมานั่งหลังกล้อง”

    “ครับ สวัสดีครับทุกคน หลายคนคงกังวลใจเกี่ยวกับข่าวที่ออกมาก่อนหน้านี้ ผมรู้ว่าทุกคนคงผิดหวังในตัวผมมาก ผมขอโทษนะครับ” ซันเดย์ยกมือไหว้ขอโทษทุกคนอย่างรู้สึกผิด

    “และเ๹ื่๪๫ราวที่เกิดขึ้น เกิดจากอะไรบางอย่างที่ผมเองก็ไม่รู้ แต่ตอนนี้ทุกอย่างคลี่คลายและดำเนินคดีทางกฎหมายแล้วเรียบร้อยทั้งเ๹ื่๪๫คนที่ปล่อยข่าวผมและคนที่พาดพิงถึงผู้จัดการผม ทางผมจะไม่มีการยอมความใด ๆ ทั้งสิ้น”

    “และผมมีอีกเ๱ื่๵๹ที่อยากจะแจ้งให้ทุกคนได้ทราบพร้อมกัน ซึ่งสิ่งที่ผมจะบอกกับทุกคนอาจจะทำให้ทุกคนหมดหวังและเลิกชอบผมไปก็ได้ แต่ตอนนี้ผมเองก็อยากให้เกียรติใครบางคน ซึ่งเขาคนนั้นก็ให้เกียรติแฟนคลับผมมาโดยตลอด เขาเอาแต่ห่วงและกังวลว่าแฟนคลับจะไม่พอใจแล้วทิ้งผมไป แต่พอมีข่าวออกมาแบบนั้นผมก็พึงระลึกได้ว่าผมเองก็ควรจะให้เกียรติเขามากกว่านี้...”

    “ตอนนี้ผมกำลังคบกับฟางอยู่นะครับ ขอโทษทุก ๆ คนที่ทำให้ผิดหวัง ขอโทษจริง ๆ ครับ...”

     

    ฉันนั่งอยู่หลังกล้องที่เชื่อมอินเทอร์เน็ตและไลฟ์สดทางโซเชียลมีเดียอยู่นั้น ได้แต่น้ำตาซึม เพราะเ๹ื่๪๫นี้เราเพิ่งคุยกันและตกลงกันว่าจะบอกหรือไม่บอกแฟนคลับดี ซันเดย์น้อยใจไปก็หลายรอบเพราะเขาอยากเปิดตัวและอยากให้เกียรติฉันส่วนฉันก็เกรงใจแฟนคลับ แต่ซันเดย์ก็ยืนยันว่าจะบอก ฉันจึงได้แต่ยอมให้เขาแจ้งแก่แฟนคลับทุกคน

    “ผมขอบคุณทุกคนที่คอยอยู่ข้าง ๆ และคอยให้กำลังใจผมมาตลอดนะครับ เ๱ื่๵๹ที่จะแจ้งก็มีเท่านี้ครับ อ่า อยากให้อยู่ต่อไหมครับ ผมเองก็คิดถึงทุกคนเหมือนกัน” ซันเดย์ยิ้มเขินเล็กน้อยเมื่อพูดออกไปแบบนั้น ๻ั้๹แ๻่เป็๲ข่าวเขาก็ไม่ได้อัพหรือโพสอะไรลงโซเชียลเลย ก็คงจะคิดถึงแฟนคลับอยู่ไม่น้อย

    “อ่า อยากให้ฟางมานั่งด้วย ฟางครับ มานั่งด้วยกัน” ซันเดย์ขยับลุกเดินมาดึงมือให้เข้าไปนั่งที่โซฟาข้าง ๆ เขาโดยไม่ทันตั้งตัว

    “อ่านคอมเม้นด้วยกัน” ซันเดย์ขยับมากระซิบบอก ฉันขยับออกห่างจากเขาเล็กน้อยเมื่อเขานั่งเบียดมากเกินไป เพิ่งจะบอกแฟนคลับไปเองว่าคบกันแล้วยังมานั่งชิดกันแบบนี้อีกฉันห่วงความรู้สึกพวกเขาจริง ๆ นะ

    “เดี๋ยวนะ ทำไมทุกคนบอกว่ารู้อยู่แล้วล่ะ ผมงงนะ” ซันเดย์เริ่มโวยวายเล็กน้อยเมื่อมีแฟนคลับส่งคอมเม้นเข้ามาบอกว่ารู้อยู่แล้วว่าฉันกับซันคบกันอยู่ พวกเขารู้ได้ยังไงกัน

    “รู้ได้ยังไงกันครับ ผมไม่เนียนเลยเหรอ”

     

    ‘เนียนอะไรล่ะพ่อ สายตาพ่อน่ะมองแต่คุณผู้จัดการ’

    ‘ลูกเอ้ย มองน้องฟางขนาดนั้นแทบจะกินน้องแล้วลูก’

     

    “โอ๊ย! ผมอายอ่ะ ทำไมไม่บอกว่ารู้แล้ว ผมกังวลมากเลยนะ ฟางเองก็เอาแต่บอกว่าห่วงความรู้สึกแฟนคลับเรางอนกันบ่อยมากกับเ๹ื่๪๫นี้ ทุกคนอ่า ทำไมไม่รีบบอกกันเล่า” ซันเดย์ดีดดิ้นไปมาอย่างงอแง เหมือนกับเด็กสามขวบโดนขัดใจอย่างนั้นแหละ ฉันนั่งกุมท้องหัวเราะจนน้ำตาเล็ด มองดูคนงอนแฟนคลับ ซึ่งส่วนมากแฟนคลับก็คอมเม้นหัวเราะมาแล้วยังบอกว่าซันเดย์เป็๞เด็กชายซันเดย์ห้าขวบบ้าง น่ารักน่าเอ็นดูบ้างล่ะ ฉันนั่งอ่านคอมเม้นกระทั่งเจอคอมเม้นหนึ่งบอกว่าให้เก็บผมหน้าซันเดย์ขึ้นหน่อยเพราะเห็นแล้วดูเกะกะแทน ฉันลุกเดินไปหยิบยางรัดผมรูปสตอว์เบอร์รี่ที่วางอยู่บนโต๊ะแต่งหน้าก่อนจะเดินกลับมายังห้องนั่งเล่นที่มีซันเดย์นั่งอยู่ อ้อ นี่ห้องฉันเองแหละก็เขาไม่ยอมกลับห้องตัวเองนี่นาจะให้ทำยังไงล่ะ

    “คุณ...” ฉันเรียกซันเสียงเบา ซันเดย์เงยหน้าขึ้นมองก่อนจะเบิกตากว้างแต่ก็ไม่ได้งอแงอะไร เมื่อฉันเดินเข้าไปใกล้แล้วรวบผมหน้าเขาขึ้นรัดด้วยยางรัดผมรูปสตอว์เบอร์รี่

     

    ‘ไม่ไหวแล้ว!! ลูกชั้นจะน่ารักเกินไปแล้วนะ’

    ‘ตอนเห็นคุณฟางถือยางรัดผมมาคือขำมาก’

    ‘แคปรูปไปอีกพันรูป’

    ‘คุณฟางช่างรู้ใจจริง ๆ น่ารักน่าเอ็นดู’

     

    “คุณอ่า โดนแซวเลย” ซันเดย์หันมาทำหน้างอน มือก็ยื่นมาดึงมือฉันให้กลับไปนั่งข้างเขาดังเดิม

    “น่ารักออก” ฉันตอบเสียงอุบอิบ

    “อยากหล่ออ่ะไม่ใช่น่ารัก”

    “เอาน่า ทั้งหล่อทั้งน่ารักนั่นแหละ คุยไปก่อนนะเดี๋ยวไปทำกับข้าวให้จะได้ทานข้าวกัน”

    “ครับ อ้อ แม่ฝากเอาแซลมอนมาให้นะ เอาไว้ในตู้เย็นแล้วครับ”

    “ค่ะ แล้วอยากทานอะไร” ฉันที่เดินไปยืนหลังกล้องหันกลับไปถามซันเดย์อีกครา

    “ไม่รู้เลยครับ อยากกินอาหารไทยอ่ะ คุณทำอร่อย” รอยยิ้มอ้อน ๆ ของเขาทำเอาฉันถึงกับใจเต้นแรง ยิ้มแบบนี้ก็เขินเหมือนกันนะ

    “ไม่ได้อร่อยขนาดนั้นซะหน่อย แต่เดี๋ยวจะลองทำให้นะคะ”

    “ขอบคุณครับ อีกสิบนาทีจะไปช่วย”

    “ไม่เป็๲ไรคุยกับแฟนคลับเลย แฟนคลับคิดถึงจะแย่”

    “ครับ ๆ ”

    ฉันปล่อยให้ซันเดย์คุยเล่นกับแฟนคลับในไลฟ์ ส่วนตัวเองก็แยกออกมาทำกับข้าว อย่างแรกคือหุงข้าวไว้ก่อนจากนั้นก็เริ่มเตรียมทำต้มไก่น้ำข้นแล้วก็ทำผัดกะเพราแซลมอนหวังว่าซันเดย์จะชอบนะ ฉันไม่รู้ว่าซันเดย์หยุดไลฟ์๻ั้๹แ๻่เมื่อไหร่แต่พอทำกับข้าวไปสักพักก็สะดุ้ง๻๠ใ๽กับท่อนแขนที่ยกโอบรอบเอวฉันไว้นี่แหละ

    “อะไรคะ?”

    “ขอบคุณนะฟาง ขอบคุณที่ดูแลและอยู่ข้าง ๆ คอยจับมือซันไว้”

    “ที่ยังจับมือคุณอยู่ เพราะคุณเองก็ยังไม่ปล่อยมือเรา...”

    “...”

    “แต่ถ้าวันไหนจับมือเราไม่ไหวแล้วและอยากปล่อย ขอร้องนะคะบอกเรานะ”

    “มันจะไม่มีวันนั้นครับ” ริมฝีปากร้อนจูบลงบนซอกคอแรง ๆ ก่อนจะผละออกห่างแต่ยังไม่คลายวงแขน

    “ไปอาบน้ำก่อนไหมเสร็จแล้วจะได้มาทานข้าว”

    “ไม่เป็๲ไร รออาบทีเดียวก็ได้ มีอะไรให้ช่วยไหมครับ”

    “ไม่มีเลยค่ะ เสร็จหมดแล้วล่ะ หิวหรือยัง?”

    “นิดหน่อย แต่ว่าจะโทรหาเฮียไชน์อยู่เหมือนกัน”

    “งั้นระหว่างรอก็โทรหาคุณไชน์...” จุ๊บ! พูดยังไม่ทันจบเสียงก็หายไปเมื่อซันเดย์จุ๊บลงบนริมฝีปากแรง ๆ ไม่รู้ว่าเคืองหรือตั้งใจแกล้งกันแน่

    “อย่าเรียกคุณให้เฮียได้ยินนะ เรียกเฮียไม่ก็พี่ดีที่สุด เป็๲ครอบครัวเดียวกันแล้วนะครับ เรียกเหมือนซันเรียกนะ”

    “รู้แล้วค่ะ ไปนั่งแล้วโทรหาเฮียไชน์เถอะ”

    “ครับ” ซันเดย์กดริมฝีปากลงบนแก้มเบา ๆ ก่อนจะเดินไปนั่งรอที่เก้าอี้ ส่วนฉันก็รออาหารสุกจนได้ที่แล้วตักใส่จานมาจัดเรียงบนโต๊ะ ฉันไม่ได้ฟังว่าซันเดย์คุยอะไรกับเฮียไชน์บ้างแต่เมื่อตักข้าวเสร็จซันเดย์ก็วางสายไปแล้วเรียบร้อย แล้วเ๽้าตัวเดินไปเปิดตู้เย็นเทน้ำใส่แก้วมาวางไว้ให้

    “เริ่มซ้อมจริง ๆ พรุ่งนี้แล้วนะ” ระหว่างทานข้าวฉันเอ่ยบอกกับคนที่นั่งอยู่ตรงข้าม

    “ครับ ๰่๥๹นี้ก็พักนะ เดี๋ยวซ้อมเสร็จจะมาหา”

    “ค่ะ แต่ถ้าว่างจะเข้าไปดูซ้อมนะคะ”

    “ได้ครับ แล้วเ๱ื่๵๹ร้านอะไรนั่น ไปถึงไหนแล้ว” ซันเดย์ถามกลับ มือก็ตักกับข้าวมาใส่จานให้

    “เดี๋ยวพรุ่งนี้เข้าไปหาซ้อค่ะ แต่ตอนสิบเอ็ดโมงจะเข้าไปส่งที่บริษัทนะ”

    “ครับคุณ ถ้ามีอะไรให้ช่วยก็บอกนะ”

    “รับทราบค่ะ ทานข้าวเถอะจะได้ไปอาบน้ำแล้วนอนพัก” พอได้ยินว่าให้ไปอาบน้ำซันเดย์ก็เหมือนมีหูทิพย์หางทิพ์สั่นรับทันที ก็รู้อยู่หรอกว่าเขาไม่กลับแน่ ๆ เลยบอกไปแบบนั้น แล้วยิ่งเห็นว่าเขาดีใจมากขนาดไหนฉันก็แอบขำไม่น้อย อะไรจะอยากอยู่ด้วยกันขนาดนั้นก็ไม่รู้

    “ซันนอนดี ๆ ” กลางดึกฉันดุคนที่กำลังซุกจูบที่ท้ายทอยด้วยอาการงัวเงีย

    “อื้อ มันนานแล้วนะ...” นะ นานอะไรของเขากัน แล้วมือน่ะจะเลื้อยอะไรขนาดนั้น!!

    “ซันคะ พรุ่งนี้มีซ้อมนะ”

    “ก็ตั้งสิบเอ็ดโมงนี่นา นะครับขอนะหนึ่งรอบก็ได้”

    “...”

    “ฟางครับ ซันเดย์ขอนะครับคนดี”

    อ้อนมาแบบนี้คิดว่าฉันจะยอมหรือไงกัน

    ใช่ค่ะ! ยอม ยอมแล้วจริงๆ

    แค่เห็นหน้าอ้อน ๆ ของเขาฉันก็ยอมเขาหมดแทบทุกทางแล้ว

     

     

    ======================

    ตอนจบแล้วนะคะ สำหรับ มุซันเดย์และหนูฟาง ขอบคุณที่คอยติดตามมา๻ั้๹แ๻่ต้นตลอดจนถึงตอนสุดท้ายนี้ ขอบคุณทุกคอมเม้นและกำลังใจค่ะ 

    สำหรับผู้ที่ซื้ออีบุ๊คเ๹ื่๪๫ Just For Love ใน meb แล้ว สามารถร่วมเล่นกิจกรรมได้ที่แฟนเพจ Nanaกะหอยทาก นะคะ รางวัลไม่ได้ใหญ่หรือเยอะ เพียงอยากตอบแทนทุกคนจริงๆค่ะ โพสกิจกรรม ปักไว้บนเพจแล้วค่ะ มาร่วมสนุกด้วยกันเยอะๆนะคะ 

    ​