เกิดใหม่มาเป็นองค์หญิงตัวน้อยของตระกูลซู

        เฉียวเยว่ตัวเล็กจ้อยหิ้วตะกร้าใบเบ้อเร่อเดินลงบันไดมาอย่างหน้าชื่นตาบาน "ดูสินี่คือของที่พี่จ้านมอบให้ข้า พี่จ้านของข้ารักข้าที่สุด"

        พูดตามตรงทุกคนต่างรู้สึกว่าสถานการณ์ตอนนี้ไม่ค่อยถูกต้องนัก แต่ก็บอกไม่ถูกว่าเพราะเหตุใด 

        เฉียวเยว่ยิ้มร่า "ข้ามีความสุขมากวันนี้ข้าได้ของขวัญเยอะเลย"

        ฉีจือโจวอุ้มเฉียวเยว่ขึ้นมานั่งบนตักแล้วเอ่ยเสียงเบา "เจ้ามีความสุขก็ดีแล้ว"

        หลังจากนั้นก็ถามอีกว่า "ยังจะออกไปเล่นต่อหรือไม่?"

        เฉียวเยว่พยักหน้า "แน่นอนสิเจ้าคะ"นางหันไปมองหรงจ้าน "ท่านพี่จ้านจะไปกับพวกเราหรือไม่ข้าจะออกไปทายปริศนาโคมไฟ ของขวัญเยอะแยะเต็มไปหมดเลย"

        หรงจ้านยิ้มมุมปากพลางส่ายหน้า "ไม่ล่ะ เจ้าไปเล่นเถอะข้าจะกลับวังแล้ว"

        หลังจากนั้นก็กวาดตามองโรงน้ำชาเจ็ดสมบัติแล้วเปรยเสียงเบา "ได้ยินคำเล่าลือมาว่าแยบยลมหัศจรรย์แต่เท่าที่สัมผัสก็แค่นั้นเอง" น้ำเสียงแฝงแววเหยียดหยันอ่อนจาง 

        "เพราะพี่จ้านปราดเปรื่องกว่าผู้อื่นจึงรู้สึกว่ามันง่าย แต่โคลงคู่เหล่านั้นยากมากๆ สำหรับข้า" เฉียวเยว่ทัดทานด้วยน้ำเสียงจริงจัง ก่อนที่จะยื่นปากน้อยๆ ออกมา"คนเดียวต้องตอบถูกต้องทั้งหมดตั้งแต่ข้อแรกถึงข้อสุดท้าย แท้จริงแล้วสร้างความกดดันอย่างมากข้ารู้สึกว่าต่อให้ตนเองโตกว่านี้อีกสักยี่สิบปี ก็อาจจะตอบไม่ได้ครบทั้งหมดมิใช่ว่าทุกคนจะฉลาดปราดเปรื่องเช่นท่าน"

        พูดมาถึงตรงนี้นางก็รีบหันกลับไป "พี่สาวท่านลองดูสิ ข้าคิดว่าคนฉลาดอย่างท่านน่าจะรับมือได้ไม่มีปัญหา"

        อิ้งเยว่ยิ้มน้อยๆ "เช่นนั้นปีหน้าข้าจะมาลองดู"

        เฉียวเยว่เดาะลิ้น "โจทย์คำนวณเหล่านั้นเห็นแล้วขนลุกเลยล่ะ"

        อวี้อ๋องยังคงเช็ดมืออยู่ "เอาล่ะรีบไปทายปริศนาโคมไฟเถอะ แต่ข้าจะแนะนำเจ้าสักเรื่อง"

        เฉียวเยว่เอียงคอ "อะไรหรือ?"

        ในที่สุดอวี้อ๋องก็โยนผ้าเช็ดมือทิ้งไป "ข้าแนะนำให้อย่าเลือกกล่องของขวัญที่เบาและไม่มีเสียงคล้ายเป็นกล่องเปล่า หรือกล่องที่หนักเกินไปเหมือนใส่ก้อนหินเอาไว้"

        เฉียวเยว่เกาศีรษะ "ทำไมล่ะ? ท่านทราบได้อย่างไร?"

        อวี้อ๋องหันไปมองฉีจือโจวทั้งสองสบตากันก่อนจะยิ้มออกมาอย่างมีเลศนัย "ทายดูสิ"

        เฉียวเยว่หัวเราะพรืด "ปล่อยไปตามความรู้สึกใช่หรือไม่?"

        อวี้อ๋องทิ้งถ้อยคำไว้หนึ่งประโยคก่อนจะก้าวออกไป "เจ้าลองดูได้"

        เฉียวเยว่มองตามเงาหลังของเขาไปเห็นคนผู้นี้เดินขึ้นเกี้ยว สามารถนั่งเกี้ยวเวลาเช่นนี้ได้ มีเพียงคนเดียวจริงๆผู้คนสัญจรไปมาไม่สะดวกอย่างยิ่ง นั่งในเกี้ยวจะมองเห็นดอกไม้ไฟด้านนอกได้อย่างไร

        ยิ่งไปกว่านั้นการมาปรากฏตัวและการจากไปก็ยังดูเสแสร้งมาก

        อยู่ๆนางก็นึกคำเรียกอย่างหนึ่งขึ้นได้ พลันหัวเราะคิกๆ ออกมา

        "มีอันใดหรือ?"

        เฉียวเยว่ส่ายหน้านางพูดได้ด้วยหรือ?

        อวี้อ๋องหรงจ้านคู่ควรกับฉายานี้ท่านอ๋องจอมเสแสร้งแห่งต้าฉี!

        เขาเสแสร้งเก่งมากจริงๆ 

        เฉียวเยว่เกาศีรษะ "พวกเราไปกันเถอะกวาดให้เรียบถนนไปเลย" 

        ซูซานหลางมองกล่องขนมที่โรงน้ำชาเจ็ดสมบัติมอบให้ดวงตาของเขาหรี่ลงเล็กน้อย

        คณะของพวกเขาเดินกันต่อไปจนท้ายที่สุด เฉียวเยว่เหนื่อยจนแทบสลบ ถอนหายใจเฮือกหนึ่งก่อนเอ่ยออกมาอย่างตรงไปตรงมา "ข้าคิดว่าอันอื่นๆข้าคงไม่ไหวแล้ว" 

        ฉีอันพยักหน้า "ข้าก็เหมือนกัน"

        ยามนี้ไม่เช้าแล้วจริงๆ

        หากเดินไปจนถึงทางแยกอาจจะมีปริศนาโคมไฟอีกบางส่วน แต่เฉียวเยว่รู้สึกว่าพวกเขาก็ตอบได้ไม่น้อยแล้วควรแบ่งปันความสุขสำราญให้ผู้อื่นบ้าง 

        ในที่สุดพวกเขาก็กลับจวน

        เฉียวเยว่ให้บ่าวไพร่ถือโคมไฟแล้วนับจำนวน "ข้าตอบถูกยี่สิบเอ็ดข้อฉีอันตอบถูกสิบหกข้อ พี่สาว..."

        นับไปนับมาก็หันไปมองอิ้งเยว่อย่างเหลือเชื่อ

        "หนึ่งร้อยสิบเจ็ดข้อ?"

        เฉียวเยว่กับฉีอันกอดกันกระโดดโลดเต้น "เยี่ยมไปเลย เยี่ยมไปเลยพี่สาวเก่งกาจที่สุด" 

        แม้ว่าจะต้องเลือกของใครของมันแต่การเปิดของขวัญก็เป็นสิ่งที่น่าสนุกที่สุดมิใช่หรือ 

        ยิ่งไปกว่านั้นพวกเขายังสามารถแลกเปลี่ยนกันเองได้ด้วย

        เห็นเด็กๆเล่นกันอย่างสนุกสนาน ทุกคนก็มีความสุขตามไปด้วย ได้ยินว่าเรือนสามได้โคมไฟมาเต็มเรือนมีเป็นร้อยกว่าดวง แม้แต่ท่านโหวกับฮูหยินผู้เฒ่าต่างก็ยังมาดูทั้งสองถึงขั้นถอนหายใจ "จะอลังการเกินไปแล้วล้วนเป็นของที่พวกเจ้าสามคนตอบถูกทั้งหมดเลยหรือ?"

        เฉียวเยว่พยักหน้า "ใช่แล้ว ใช่แล้วพวกเราไม่มีผู้ช่วยเลยด้วย ส่วนใหญ่พี่สาวจะตอบถูก แต่ข้ากับฉีอันก็พยายามเต็มที่เหมือนกัน" 

        ท่านโหวผู้เฒ่าถอนหายใจ "เด็กๆเรือนของพวกเจ้าเฉลียวฉลาดที่สุด เหมือนซานหลางตอนเป็นเด็กจริงๆข้าจำได้ตอนนั้นเขาเฉลียวมีไหวพริบมาก ใครเห็นใครก็ชอบ"

        อาจารย์ฉีพยักหน้า "ข้าต้องตาความเฉียบแหลมของเขานี่แหละถึงได้รับเป็นศิษย์หลายปีผ่านไป ข้าไม่เคยมองคนพลาด ศิษย์ของข้าแต่ละคนล้วนไม่ทำให้ข้าผิดหวัง"

        เฉียวเยว่ชูมือขึ้น "ท่านตา ท่านตานับข้าด้วยหรือไม่?"

        "เจ้ายังไม่นับเจ้าเป็นหลานสาวสายนอกของข้า" อาจารย์ฉีหัวเราะ

        เฉียวเยว่ทำปากยื่น "ข้าอยากให้นับนี่นาข้าจะได้เอาเปรียบท่านพ่อท่านแม่ง่ายขึ้น ข้าจะบอกว่าตนเองเป็นศิษย์น้องพวกเขาจะได้ไม่สามารถตีก้นน้อยๆ ของข้าตามอำเภอใจอีก" 

        ที่แท้ก็แอบมีแผนการในใจเช่นนี้อยู่นี่เองอาจารย์ฉีอมยิ้ม "เช่นนั้นข้าคงไม่อาจรับเจ้าเป็นศิษย์ได้แล้วล่ะจะได้ไม่ไปรังแกบิดามารดาตนเอง บิดาเจ้าแม้ว่าจะฉลาดปราดเปรื่อง แต่เขาเป็นคนไม่ค่อยยืดหยุ่นมากนักเถรตรงเกินไป ส่วนมารดาเจ้าก็อ่อนโยนนุ่มนิ่ม ถึงข้าจะรักเจ้าแต่ไม่อาจให้เจ้าเอาเปรียบพวกเขาเหมือนกัน" 

        เฉียวเยว่ปิดหน้า "ท่านตารังแกข้า..."

        ทันใดนั้นเสียงหัวเราะก็ดังไปทั้งเรือน 

        แต่ไม่นานเฉียวเยว่ก็รีบเอ่ยถาม "ท่านตาเจ้าคะพวกเราจะไปเลือกของขวัญกันเมื่อไร ข้าอยากไปเลือกของขวัญมากเลย"  

        "พรุ่งนี้แล้วกันพรุ่งนี้เช้าข้าจะให้ลุงของเจ้ามารับไปเลือกของขวัญ วันนี้ดึกแล้วพักผ่อนเร็วหน่อยดีหรือไม่?"

        เฉียวเยว่บีบมือน้อยๆของตนเองพลางพยักหน้า "ดีเจ้าค่ะ"

        ฉีอัน "ข้าอยากให้ตอนนี้เป็นพรุ่งนี้เช้าเลย"

        "เช่นนั้นเจ้าก็ควรรีบกลับห้องเตรียมตัวพักผ่อน พอตื่นขึ้นมาก็พรุ่งนี้เช้าพอดี เร็วมากๆ" ฮูหยินผู้เฒ่ากล่าวด้วยรอยยิ้ม

         "ข้าจะไปนอนเดี๋ยวนี้เลย" ฉีอันตอบทันที

        อาจารย์ฉีพยักหน้า "เอาล่ะ พวกเราก็กลับกันก่อน พวกเจ้านอนเร็วหน่อยพรุ่งนี้ค่อยมารับพวกเจ้าไป"

        หลังจากนั้นก็อำลาท่านโหวกับฮูหยินผู้เฒ่า

        ท่านโหวกับฮูหยินผู้เฒ่าเห็นว่าดึกแล้วไม่อยากให้เด็กๆ เสียเวลาพักผ่อนจึงรีบกลับไป

        ซูซานหลางจูงฉีอันกลับห้องส่วนไท่ไท่สามก็ดูแลเฉียวเยว่ ขณะอาบน้ำให้ก็ถามขึ้นว่า "เฉียวเยว่เล่นพวกกลเก้าห่วงเหล่านั้นเป็นได้อย่างไร?"

        จุดนี้ทำให้คนนึกไม่ถึงจริงๆเฉียวเยว่หัวเราะคิกคัก "แค่จับๆดูหน่อยก็เข้าใจแล้ว ไม่เห็นยากเลย"

        ไท่ไท่สามถอนหายใจ "เฉียวเยว่ฉลาดจริงๆ"

        เฉียวเยว่อ้าปากหาวหวอด "ท่านแม่ ข้าง่วงแล้ว"

        "ได้ได้ ได้ อาบน้ำเสร็จก็รีบเข้านอนดูพวกเจ้าแต่ละคนรีบร้อนจะไปเปิดของขวัญกันแทบไม่ไหว"

        เฉียวเยว่ปรบมือ "ต้องรีบสิเจ้าคะ แต่ไหนแต่ไรมาข้าไม่เคยได้ของขวัญเยอะเท่านี้มาก่อนเลย" 

        ไท่ไท่สามเช็ดผมของนางจนแห้งแล้วอุ้มไปที่เตียงหลังจากจัดการทุกอย่างเรียบร้อยก็เอ่ยว่า "นอนเถอะ"

        ดวงตะวันยามเช้าตรู่ของวันรุ่งขึ้นสว่างสดใสเฉียวเยว่ตื่นแต่เช้าเปลี่ยนอาภรณ์เรียบร้อย ฉีอันก็เตรียมตัวแต่เช้าเช่นเดียวกันพวกเขาตื่นตั้งแต่ฟ้าสางโดยไม่ต้องปลุก 

        ฉีจือโจวยังมาไม่ถึงสองพี่น้องกินข้าวเสร็จก็มานั่งแกว่งเท้าไปมารออยู่บนเก้าอี้อย่างใจร้อน 

        เห็นฉีอันลุกลี้ลุกลน เฉียวเยว่ก็กวักมือเรียกให้เขามาข้างๆตนเอง แล้วกดเสียงกระซิบถาม"ฉีอัน เจ้าอยากเรียนกลเก้าห่วงกับสลักไม้ขงเบ้งหรือไม่?

        ฉีอันเพิ่งรู้เมื่อวานว่าเฉียวเยว่เล่นของเหล่านั้นเป็นเขาเบิกตากว้างถามว่า "ข้าเรียนได้ด้วยหรือ?"

        เฉียวเยว่พยักหน้า "ย่อมได้สิ เจ้าก็ฉลาดมากพวกเราเป็นฝาแฝดกัน ไอคิวจะต่างกันมากได้อย่างไร"

        ฉีอันไม่ค่อยเข้าใจที่นางพูดเท่าไรแต่ดูจากสีหน้าของเฉียวเยว่ คงไม่ยากที่จะเรียนรู้กระมัง 

        เขารีบพยักหน้า "ข้าอยากเรียน ข้าอยากเรียน"

        เฉียวเยว่ยิ้มอย่างพึงพอใจ "เจ้าอยากเรียนก็ดีเอาไว้พวกเราแกะของขวัญเสร็จ ข้าจะสอนเจ้า"

        ฉีอันเบิกบานใจยิ่ง "เช่นนั้นข้าก็ออกไปโอ้อวดได้แล้วสิ?"

        เฉียวเยว่ "โอ้อวด?"

        ฉีอัน "ก็เหมือนอย่างอวี้อ๋องอย่างไรเล่าโดดเด่นสะดุดตามากเลย"

        เฉียวเยว่ "สะดุดตา?"

        ฉีอัน "เจ้าไม่รู้สึกว่าเขาสง่างามมากเลยหรือ?"

        เฉียวเยว่กุมหน้าผาก "พวกเราไม่เลียนแบบเขาดีหรือไม่?แบบนั้นมัน... สุดจะบรรยายให้หมดในคำเดียว" 

        ฉีอันทำสีหน้างุนงง

        เฉียวเยว่ถอนหายใจเงียบๆฟันส่วนที่หลอเริ่มเห็นหัวผุดขึ้นมาเล็กน้อย ฟันใหม่กำลังจะงอกออกมาอย่างแข็งแรงแต่มักทำให้รู้สึกอยากกินอะไรอยู่เรื่อย

        "เหตุใดท่านลุงยังไม่มาอีกนะข้าชักอยากกินขึ้นมาแล้วสิ"

        "เฉียวเยว่อยากกินอะไร?"

        ฉีจือโจวเดินเข้าประตูมาพร้อมกับรอยยิ้มอ่อนจางบนมุมปาก

        ไท่ไท่สามเดินตามอยู่ด้านหลังของเขา "ท่านลุงมารับแล้วพวกเจ้าไปเถอะ"

        เด็กน้อยสองคนตื่นเช้าอย่างไม่น่าเชื่อ 

        ฉีจือโจวจูงมือเฉียวเยว่กับฉีอันซ้ายคนขวาคนพาไปขึ้นรถม้า

        เมื่อมาถึงจวนสกุลฉีเฉียวเยว่ปรบมือด้วยความดีใจ"ช่างดียิ่ง นี่เป็นครั้งแรกเลยที่ได้ของขวัญเยอะขนาดนี้"

        อาจารย์ฉียิ้มน้อยๆ "พวกเจ้าเลือกก่อนคนละชิ้นหลังจากนั้นค่อยเริ่มอีกรอบ เข้าใจหรือไม่?"

        ทุกคนพยักหน้า "เข้าใจขอรับ/ เจ้าค่ะ"

        "เอาล่ะเล่นทายนิ้ว [1] กันเถอะ ใครชนะได้เริ่มก่อน"

        ฉีอันหัวเราะ "เช่นนั้นเฉียวเยว่ต้องได้เป็นคนสุดท้ายแน่ๆนางไม่ค่อยมีโชคในการเล่นทายนิ้ว เล่นทีไรแพ้ทุกที"

        เฉียวเยว่ทำหน้าขื่นขมต้องมาเปิดโปงนางในเวลาแบบนี้ด้วยหรือ

        แล้วก็เป็นดังคาดฉีอันชนะคนแรก

        "ข้ากับเฉียวเยว่ไม่ค่อยมีโชคเรื่องทายนิ้วให้นางที่สอง ข้าที่สามแล้วกัน อย่างไรเสียข้าก็ได้เลือกเยอะกว่าอยู่แล้ว"อิ้งเยว่กล่าวเสียงเรียบ 

        เฉียวเยว่รู้สึกเหมือนถูกกระบี่เสียบเข้าอีกที

        อาจารย์ฉีพยักหน้าตอบ "ได้"

        ฉีอันมองกล่องในห้องพลางถูมือไม่รู้จะเลือกชิ้นไหนดี เขาหันกลับมายิ้ม "ไม่ว่าจะมองกล่องไหนก็รู้สึกเหมือนว่าข้างในจะมีของล้ำค่าที่ยอดเยี่ยมมาก" 

        เฉียวเยว่ "เลือกชิ้นที่เจ้าคิดว่าดูดีที่สุด" 

        ฉีอันเอามือไพล่หลังเดินวนไปวนมาอยู่ครู่ใหญ่ในที่สุดก็เลือกมาหนึ่งชิ้นอย่างยากเย็น "ข้าเลือกมัน" 

        เฉียวเยว่เป็นคนที่สองนางก้าวเข้าไปอย่างสับสน ก่อนจะชี้ไปโดยตรง "เอาอันนี้ดีกว่า ข้าอยากได้อันใหญ่ที่สุดย่อมต้องเลือกชิ้นใหญ่สุด" 

        นางยกกล่องใบใหญ่ที่สุดขึ้นมาปรากฏว่าไม่หนักมากอย่างที่คาดไว้ 

        แต่ก็หาได้นำพากล่องใบใหญ่สูงกว่าตัวนางเสียอีก เฉียวเยว่ทำสีหน้าว่าข้ารู้ "ในนี้จะต้องเป็นของที่ดีที่สุดแน่นอนเลย"

        ฉีอันหัวเราะเยาะ "ไม่เชื่อหรอกของของเจ้าดูกลวงๆ เปล่าๆ ไม่มีอะไรเลย ของข้าสิถึงจะดีกว่า"

        เฉียวเยว่ทำไม่แยแส "ทำไมเจ้าพูดมากจัง"

        ฉีอัน "ฮ่าๆ"

        "ต่อๆๆ"

        ...

        [1] เกมทายนิ้วหรือ“ไชฉวน” (猜拳 เสียงจีนกลาง) โดยผู้เล่นกำหมัดแล้วปล่อยหมัดชูนิ้วมือเป็นสัญลักษณ์แทนตัวเลข เช่น ชูนิ้วหัวแม่มือแทนจำนวน 5 หรือชูนิ้วหัวแม่มือกับนิ้วชี้แทนจำนวน 8 เป็นต้นขณะที่ผู้เล่นทั้งสองปล่อยหมัดชูนิ้ว จะต้องทายจำนวนเลขพร้อมกันไปด้วยเมื่อบวกสัญลักษณ์นิ้วของทั้งคู่แล้ว ใครทายถูกก็ชนะ ผู้แพ้ต้องถูกปรับ