แต่แล้ววันหนึ่งฉานชิงผู้ซึ่งกำลังแอบไปที่บึงเพื่ออาบน้ำแต่กลับมองเห็นจื่อหลิงหลานกำลังสนทนากับขุนนางฝ่ายน้ำเงินท่านหนึ่ง
“ท่านกงซาน มีธุระกับข้าอย่างงั้นหรือ”จื่อหลิงหลานกล่าว
“ข้าเป็ตัวแทนขุนนางฝ่ายน้ำเงินพวกเราอยากให้ท่านอภิเษกกับองค์หญิงจ้านชิง” กงซานกล่าวแผนการ
“ข้ามิอาจเอื้อม” จื่อหลิงหลานกล่าว
“พวกเราจะได้ร่วมมือกันต่อต้านขุนนางฝ่ายเหลืองไงล่ะท่าน” กงซานยังคงสนับสนุนเขา
“ไว้ให้ข้าขอคิดดูก่อนเถิด” จื่อหลิงหลานลังเล
“ต้องรีบหน่อยนะ เพราะองค์ไทเฮาทรงจัดให้มีพิธีเลือกคู่ให้กับองค์หญิงจ้านชิงในอีกเจ็ดวันข้างหน้านั้นแล้ว” กงซานกลัวเขาตัดสินใจช้าเกินไป
“ข้าจะตัดสินใจให้ทันก่อนพิธีเลือกคู่ก็แล้วกัน” จื่อหลิงหลานขอเวลาคิดใคร่ครวญก่อน
“หวังว่าข้าจะได้ยินข่าวดีนะ ข้าขอลา”กงซานคารวะแล้วจากไป
หลังจากที่กงซานเดินจากไปที่ปรึกษาของจื่อหลิงหลานก็ปรากฏตัว
“สรุปท่านคิดเช่นไร” ที่ปรึกษาได้ฟังเื่ราวทั้งหมดแล้ว
“หากมันจะช่วยสนับสนุนอำนาจของฝ่าาข้าก็ยินดีที่จะเข้าพิธีอภิเษกกับองค์จ้านชิง” จื่อหลิงหลานยอมสละทุกอย่างเพื่อสนับสนุนฝ่าา
“งั้นข้าขอแสดงความยินดีกับท่านล่วงหน้าก็แล้วกัน” ที่ปรึกษารับรู้ว่าจื่อหลิงหลานยอมทำตามแผนการของขุนนางฝ่ายน้ำเงิน
เมื่อฉานชิงได้ยินเช่นนั้น นางก็รู้สึกเสียใจ เพราะนอกจากที่จะรู้สึกอกหักแล้วยังผิดหวังว่าจื่อหลิงหลานไม่ใช่ขุนนางในแบบที่ตนคิดไว้
ฉานชิงคิดในใจว่า “ที่แท้ท่านก็เป็คนที่หลงในลาภยศสรรเสริญเช่นกันทำทุกอย่างเพื่อส่งเสริมผลประโยชน์ของตน”
ฉานชิงได้วิ่งหนีหลบไปร้องไห้คนเดียวโดยหลบอยู่ในถ้ำแห่งหนึ่งซึ่งเป็สถานที่ที่ชอบไปกับอ้ายกว่าเพื่อพูดคุยเื่ราวต่างๆและแลกเปลี่ยนความคิดเห็นกัน
ฉานชิงที่นึกถึงเพื่อนเมื่อมาถึงถ้ำได้พูดพึมเบาๆว่า “ข้าเข้าใจเ้าแล้วอ้ายกว่า”
********************************************************
และ ณ ขณะเดียวกัน หย่าหยาได้ดำเนินการตามแผน โดยลอบเข้าไปขโมยสารลับตามที่ได้รับมอบหมายเป็ครั้งที่สองแต่ครั้งนี้เป็คราวซวย เพราะจื่อหลิงหลานได้กลับเข้ามาพบเข้าพอดี
จื่อหลิงหลานมีวิทยายุทธ์เหนือกว่าทำให้หย่าหยาพลาดท่าถูกจับนอกจากจะไม่ได้สารลับแล้วยังถูกสอบสวนอย่างหนักอีกด้วย โดยนึกในใจว่า “ข้าพร้อมตายทุกเมื่อ”
ฉานชิงกลับมาที่ค่ายหลังจากสงบสติอารมณ์ได้แล้วเมื่อรู้ข่าวของหย่าหยาจึงรีบขอเข้าพบจื่อหลิงหลานเพื่อสอบถามต้นสายปลายเหตุฉานชิงเพียงแค่รู้เหตุการณ์แต่ไม่สามารถช่วยอะไรหย่าหยาได้เลย ฉานชิงจึงขอเข้าพบหย่าหยาสักครั้งหนึ่ง
“เ้าเข้าไปขโมยสารลับทำไมกัน”ฉานชิงรีบถาม
“ข้าบอกไม่ได้จริงๆ” หย่าหยากล่าว
“เ้าทำงานให้ใครกัน” ฉานชิงถามอีก
“ข้าทำเอง ไม่เกี่ยวกับผู้ใด”หย่าหยาปากแข็ง
“เอาล่ะ ข้าจะไม่ถามอะไรเ้าอีกก็ได้แต่ข้าจะช่วยเ้าให้จงได้…หย่าหยา”ฉานชิงมุ่งมั่น
********************************************************
ฉานชิงรู้ดีแก่ใจว่าหย่าหยาทำงานให้ขุนนางฝ่ายเหลืองอย่างแน่นอนแต่ก็รู้อีกว่าหย่าหยาไม่ยอมซัดทอดแน่นอน ด้วยความรักเพื่อนฉานชิงไม่อยากให้เพื่อนตาย จึงตัดสินใจไปพบกับหลินซือซึ่งเป็ขุนนางที่รู้ฐานะของตนว่าเป็องค์หญิงและหลินซือได้รับมอบหมายให้เป็ผู้ตัดสินคดีนี้ ฉานชิงขอร้องให้หลินซือช่วยนางไม่อยากให้หย่าหยาถูกทรมานและโดนปะา
ณ จวนท่านหลินซือ
“กระหม่อมช่วยหย่าหยาและกันนางเป็พยานไม่ได้พะย่ะค่ะเพราะนางไม่ยอมพูดอะไรเลยแม้โดนทรมานร่างกาย พูดเพียงขอรับความผิดและยอมตาย”หลินซือกล่าว
“ท่านได้โปรดอย่าทรมานนางเลยยังไงนางก็ไม่พูดหรอก” ฉานชิงขอร้อง
“ก็ได้พะย่ะค่ะ” หลินซือรับคำ
“งั้นเราขอลา”
********************************************************
ฉานชิงหาทางออกไม่ได้จริงๆจึงเข้าไปรับโทษกับจื่อหลิงหลานเสียดื้อๆ
ณ ห้องทำงานของจื่อหลิงหลาน
“ข้าเป็ผู้สมรู้ร่วมคิดกับหย่าหยากระทำความผิดเช่นกัน เนื่องจากหย่าหยาไม่อยากให้ข้ารับโทษด้วย จึงไม่ยอมพูดถึงข้า”ฉานชิงกล่าว
จื่อหลิงหลานเป็คนมองคนออกและเห็นว่าตัวนางเองที่เป็คนเข้ามาสอบถามเื่หย่าหยาเลยกล่าวว่า “ข้ารู้ว่าเ้าโกหกฉานชิง”
“นั่นข้าแสร้งทำ ตอนนี้ข้าสำนึกผิดแล้วถ้าท่านไม่เชื่อ ให้ลองถามทุกคนในค่ายก็ได้ เพราะในเวลานั้นไม่มีใครรู้เลยว่าข้าอยู่ที่ไหน” ฉานชิงท้าเพราะในตอนนั้นนางอยู่ที่ถ้ำแต่เพียงผู้เดียว
เมื่อจื่อหลิงหลานสอบสวนทุกคนในค่าย ต่างก็บอกไม่ได้เหมือนกันว่าฉานชิงอยู่ที่ไหนขณะนั้นฉานชิงจึงถูกจับเข้าคุกเช่นกัน (เพราะไม่มีพยานบุคคล)
“เ้าทำอะไรน่ะฉานชิงทำไมเ้าทำแบบนี้” หย่าหยาใในการกระทำของฉานชิง
“ข้ารู้นะหย่าหยาว่าเ้าทำงานให้ขุนนางกลุ่มหนึ่งซึ่งบอกใครไม่ได้แต่เ้าเป็เพื่อนที่ข้ารัก ไม่ว่าเ้าจะเป็อย่างไร ข้าจะไม่ยอมให้เ้าตาย”ฉานชิงมุ่งมั่น
“ด้วยการมาตายพร้อมกันกับข้าเนี่ยนะเ้าคิดอะไรนี่ฉานชิง ฮือฮือ…” หย่าหยาร้องไห้
“เอาเถอะข้ามีทางก็แล้วกัน…หย่าหยา” ฉานชิงคิดแผนไว้แล้ว
********************************************************
เมื่อหลินซือได้รับข่าวเช่นนั้นก็รีบให้ฉานชิงเข้าพบเป็การส่วนตัว
“องค์หญิงฉานชิง พระองค์ทรงทำแบบนี้ทำไมพะย่ะค่ะ”หลินซือรีบถาม
“ไม่รู้ล่ะหย่าหยาได้รับโทษอย่างไร ข้าก็ขอรับโทษแบบนั้นด้วย” ฉานชิงกล่าวอย่างเอาแต่ใจ
“นี่พระองค์………องค์หญิงฉานชิง” หลินซือรู้สึกกดดัน
ดังนั้นหลินซือจึงตัดสินให้ทั้งสองเป็ผู้สมรู้ร่วมคิดลักขโมยของมีค่าต้องออกจากการเป็ทหารและไม่สามารถรับราชการใดๆได้เป็เวลา 5 ปี
ทั้งสองได้ออกมาจากคุกหย่าหยารู้สึกซาบซึ้งฉานชิงมาก แม้ไม่รู้ว่าฉานชิงทำเช่นไรถึงทำให้รอดพ้นโทษปะา
“ข้าเป็หนี้เ้าสักวันข้าจะหาทางตอบแทนเ้า...ฉานชิง” หย่าหยาสัญญากับตัวเอง
“เ้าไม่ต้องตอบแทนข้าหรอกไม่ว่าเ้าจะเป็ใครก็ตาม ขอให้คิดว่าข้าเป็เพื่อนเ้าคนนึงหากมีอะไรให้ช่วยก็บอกได้นะ” ฉานชิงกล่าว
“ได้ เ้าเป็เพื่อนรักข้าฉานชิง ลาก่อน รักษาตัวด้วย”หย่าหยารู้สึกน้อยใจในโชคชะตาที่ตนได้เป็นักฆ่าแต่ก็ยังดีที่นางได้มีเพื่อนที่ดีอย่างฉานชิง
2K
