ยอดหมอหญิงเทพโอสถ

       กูเฟยเยี่ยนเจ็บปวดจนยากที่จะพรรณนาได้ ทว่าก็ยังคงยั่วยุอารมณ์องค์หญิงหวายหนิงต่อไป “ดูท่าว่าข้าจะพูดถูกต้องทุกประการ! ”

        องค์หญิงหวายหนิงราวกับโกรธจนจะเป็นบ้าไปแล้ว นางสั่งให้เด็กรับใช้เพิ่มแรงดึงเชือกอีก

        กูเฟยเยี่ยนเจ็บปวดจนเหงื่อไหลซึมออกมาและพูดไม่ออก

        นางกัดฟันอดทนอย่างเงียบๆ รอคอยองค์หญิงหวายหนิงหักนิ้วของนาง! เมื่อนิ้วมือถูกหักแล้วหากว่าจะกระทำต่อไปก็จะต้องมีบาดแผล เมื่อถึงเวลานั้นแม้ว่าองค์หญิงหวายหนิงจะไม่อยากหยุดก็ต้องหยุด

        กูเฟยเยี่ยนได้หลับตาลงแล้วรอคอยถึงวินาทีที่จะเจ็บปวดที่สุด

        เพียงแต่ว่า! เด็กรับใช้คนหนึ่งกลับเตือนสติองค์หญิงหวายหนิงได้ทันเวลา “องค์หญิง หากกระทำต่อจะมีบาดแผลแล้วพ่ะย่ะค่ะ ไม่ควรใจร้อน! ”

        เมื่อได้ยินเช่นนี้องค์หญิงหวายหนิงจึงได้สติกลับมาจากความโกรธแค้นแล้วโยนเชือกทิ้งไป

        อย่าว่าแต่การบีบนิ้วของกูเฟยเยี่ยนให้หักเลย แม้แต่ความคิดที่จะสังหารกูเฟยเยี่ยนนางก็มีแล้ว แต่ในครั้งนี้ต่างจากครั้งก่อนๆ ตรงที่นางไม่สามารถฆ่าคนในศาลต้าหลี่ได้ และไม่สามารถทิ้งร่องรอยไว้ในคดีนี้ได้! นางจำเป็นต้องบีบบังคับให้กูเฟยเยี่ยนยอมรับผิดด้วยตนเองกับใต้เท้าเจียง ก่อนที่ท่านพี่จิ้งหวางจะเสด็จเข้าเมืองมาเพื่อปิดคดีนี้

        เพราะอย่างไรก็ตามลิ่วตันซางลู่นั้นไม่ใช่ของที่เป็นอันตรายถึงชีวิต เมื่อถึงเวลานั้นหากท่านพี่จิ้งหวางสืบหาสาเหตุขึ้นมานางก็ค่อยไปออดอ้อนฟู่หวง! มีฟู่หวงคอยปกป้องแล้วนางไม่เชื่อว่า เพื่อแพทย์หญิงตัวน้อยคนนั้นแล้วท่านพี่จิ้งหวางจะยังจัดการอะไรนางได้อีก!

        มือสร้างบาดแผลไม่ได้ก็ยังมีเท้าอยู่!

        นางจะดูเสียหน่อยว่าความเจ็บปวดไปถึงจิตใจนั้น กูเฟยเยี่ยนจะอดทนได้นานแค่ไหนกันเชียว!

        “เปิ่นกงจู่ให้เจ้าดื้อรั้น! อีกสักครู่เจ้าอย่ามาขอร้องอ้อนวอนยอมรับผิดกับเปิ่นกงจู่เสียล่ะ! ”

        สายตาขององค์หญิงหวายหนิงมองไปที่เท้าทั้งสองข้างของกูเฟยเยี่ยน เหล่าเด็กรับใช้เข้าใจในทันที จากนั้นจึงได้บุ่มบ่ามเข้าไปถอดรองเท้าของกูเฟยเยี่ยนแล้วใช้เครื่องมือลงโทษหนีบไปที่นิ้วเท้าของนาง ในครั้งนี้พวกเขาตั้งใจเพิ่มแรงมากเป็นพิเศษ แม้ว่านิ้วจะไม่หักและไม่มีบาดแผลทว่าก็ได้บีบรัดมาครึ่งชั่วยามแล้ว

        ครึ่งชั่วยามเชียวนะ!

        ร่างกายของกูเฟยเยี่ยนค่อยๆ สั่นเทาอย่างควบคุมไม่อยู่ มันเจ็บปวดมากจริงๆ !

        เพียงแต่ว่านางล้วนไม่เคยหันไปมองที่เท้าทั้งสองข้างของนางเลย นางจ้องมองไปที่องค์หญิงหวายหนิงมาโดยตลอด ดื้อรั้นราวกับว่าเป็นเด็กน้อยที่ไม่สำนึกเสียใจ เซี่ยเสี่ยวหม่านที่ถูกคุมตัวอยู่ด้านข้างไม่สามารถเอ่ยอะไรออกมาได้ เขาทำได้แค่เพียงส่ายหน้าไม่หยุด ใบหน้าที่มักจะโหดร้ายต่อผู้อื่นอยู่เสมอ ในตอนนี้เต็มไปด้วยความเจ็บปวดใจ

        องค์หญิงหวายหนิงคิดไม่ถึงว่ากูเฟยเยี่ยนจะอดทนได้ขนาดนี้ ในใจของนางเต็มไปด้วยความล้มเหลวผิดหวัง ทว่านางจำเป็นต้องปล่อยกูเฟยเยี่ยนไว้ชั่วครู่แล้วหันไปที่เซี่ยเสี่ยวหม่าน

        ภายนอกหน้าต่างทางฝั่งบูรพามีความสว่างขึ้นมาแล้ว ฟ้าใกล้จะสว่างแล้ว เรื่องนี้ไม่อาจยื้อไปจนถึงช่วงเช้าได้ กูเฟยเยี่ยนไม่ยอมรับผิดเช่นนั้นก็ทำได้เพียงให้เซี่ยเสี่ยวหม่านสุนัขนู๋ไฉยอมรับผิดออกมา!

        นางโน้มตัวลงไปกระซิบบริเวณใบหูของเซี่ยเสี่ยวหม่าน “หม่านกงกง เจ้าเป็นคนฉลาด เจ้าอยากจะลิ้มรสเครื่องมือลงโทษบีบนิ้วหรือว่าจะกล่าวโทษกูเฟยเยี่ยนว่าเป็นคนร้ายตัวจริง! เจ้าต้องตัดสินใจให้ดีนะ! เปิ่นกงจู่ให้เวลาเจ้าหนึ่งถ้วยชา คิดให้ดี! ”

        เดิมทีเซี่ยเสี่ยวหม่านก็โกรธแค้นอยู่แล้ว เมื่อได้ยินเช่นนี้ก็ยิ่งเกิดโทสะมากขึ้นอีก ทันทีที่ผ้าปิดปากถูกนำออกไปเขาก็ตะโกนด่าทอออกมามากมาย “องค์หญิงหวายหนิง ท่านมีเจตนาอะไรที่จะให้ข้าทรยศจิ้งหวางเตี้ยนเซี่ย? ท่านเหิมเกริมไม่เกรงกลัวผู้ใด ไร้กฎไร้ระเบียบ ทันทีที่จิ้งหวางเตี้ยนเซี่ยเสด็จกลับมาจักต้องจัดการกับท่านแน่! ”

        กูเฟยเยี่ยนหันหลังให้กับเซี่ยเสี่ยวหม่านจึงไม่ทราบว่าด้านหลังเกิดอะไรขึ้น แต่เมื่อได้ยินคำพูดเช่นนี้ของเซี่ยเสี่ยวหม่านแล้วจึงรู้ว่าองค์หญิงหวายหนิงกำลังขู่บังคับเซี่ยเสี่ยวหม่านให้สารภาพ นางกระวนกระวายใจเพราะไม่ว่าอย่างไรเซี่ยเสี่ยวหม่านก็ยังเป็นเพียงแค่เด็ก ร่างกายและกระดูกยังไม่เติบโตเต็มที่ เขาจะสามารถทนต่อความทรมานเช่นนี้ได้อย่างไร?

        กูเฟยเยี่ยนเจ็บปวดจนไม่อยากจะพูดอะไรออกมาแต่นางก็ยังพูดออกมา “องค์หญิงหวายหนิง ทำไม บังคับข้าไม่สำเร็จแล้ว ก็จะไปบังคับหม่านกงกงแล้วอย่างนั้นหรือ? นี่คือเจ้ายอมจำนนต่อข้าแล้วหรือ? ข้านึกว่าเจ้าจะมีฝีมือเสียอีก แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าเจ้าก็แค่สร้างสถานการณ์ขู่ขวัญตบตาก็เท่านั้น เหอะๆ ! ”

        การยั่วยุเช่นนี้หากไม่ใช่รนหาที่ตายแล้วจะคืออะไร?

        “กูเฟยเยี่ยน เจ้า…”

        เซี่ยเสี่ยวหม่านยังไม่ทันได้เอ่ยจบกูเฟยเยี่ยนก็ขัดจังหวะขึ้นมา นางไม่เพียงแต่ยั่วอารมณ์เท่านั้น แต่นางยังยุแหย่อีกด้วย “องค์หญิงหวายหนิง เจ้ามีความสามารถควบคุมตัวข้ามาได้ทว่ากลับไม่มีความสามารถไต่สวนเปิ่นเสี่ยวเจี่ย หึๆ ไม่แปลกใจเลยที่ฉีอวี้จะไม่ยอมปฏิเสธข้าแล้วไปแต่งงานกับเจ้า! ”

        คำพูดเหล่านี้ทิ่มแทงไปที่บาดแผลขององค์หญิงหวายหนิงเต็มๆ นางโกรธจนแทบบ้าแล้วหันหลังกลับไปนำเครื่องมือบีบนิ้วใส่ลงไปที่นิ้วของกูเฟยเยี่ยนอีกครั้ง “กูเฟยเยี่ยน เปิ่นกงจู่จะทำให้เจ้าได้รับรู้ถึงความสามารถของเปิ่นกงจู่! ”

        องค์หญิงหวายหนิงดึงเชือกอย่างรุนแรงโดยไม่คำนึงถึงผลที่จะตามมาใดๆ ทั้งสิ้น เด็กรับใช้ต้องการจะโน้มน้าว แต่นางไม่เพียงจะไม่ให้โน้มน้าวแล้วยังให้เด็กรับใช้ดึงเชือกอีกด้านหนึ่งอย่างสุดแรง!

        กูเฟยเยี่ยนเจ็บปวดจนอดไม่ได้ที่จะเงยหน้าขึ้นมา ในหัวสมองของนางล้วนว่างเปล่า ในที่สุดสีหน้าแห่งความเจ็บปวดก็ได้ปรากฏขึ้น เซี่ยเสี่ยวหม่านพยายามอย่างสุดชีวิตที่จะดิ้นรนแล้วตะโกนเสียงดัง นัยน์ตาของเขานั้นเปียกชื้นมาสักพักแล้ว

        “องค์หญิงหวายหนิง ท่านปล่อยนางนะ! ”

        “องค์หญิงหวายหนิง ท่านต้องการไต่สวนก็มาไต่สวนที่ข้า ท่านปล่อยนางนะ! ”

        ……

        ทันใดนั้นท่ามกลางเสียกตะโกนร้องของเซี่ยเสี่ยวหม่านก็มีเสียงหนึ่งดังกังวานแทรกเข้ามา “จิ้งหวางเตี้ยนเซี่ยเสด็จ…จิ้งหวางเตี้ยนเซี่ยเสด็จ! ” เซี่ยเสี่ยวหม่านหยุดชะงักไป ปฏิกิริยาตอบสนองแรกคือคิดว่าตนเองหูฝาดไป

        กูเฟยเยี่ยนก็ได้ยินถึงเสียงนี้เช่นกัน นางลอบยิ้มกับตนเองว่าคงได้ยินเสียงเพ้อฝัน นางรู้อยู่แก่ใจว่าเป็นไปไม่ได้ ทว่าก็ยังตั้งตารอคอยอยู่ ดังนั้นนี่คือภาพลวงตาอย่างนั้นหรือ? ต่อให้คำโกหกของเซี่ยเสี่ยวหม่านเป็นจริงก็ไม่มีทางรวดเร็วขนาดนี้ นี่ฟ้ายังไม่สว่างเลยนะ!

        แน่นอนว่าองค์หญิงหวายหนิงก็ได้ยินเช่นกัน มือของนางหยุดชะงักแล้วหันไปมองที่ประตูห้องโดยไม่รู้ตัว นางไม่เห็นถึงจิ้งหวางเตี้ยนเซี่ย ทว่าในขณะนั้นเองเสียประกาศนั้นก็ได้ดังขึ้นมาอีก “จิ้งหวางเตี้ยนเซี่ยเสด็จ…”

        เสียงประกาศสามครั้ง จากที่ไกลมาที่ใกล้ ไม่ผิดอย่างแน่นอน!

        องค์หญิงหวายหนิงตกตะลึงจนตาค้าง ทางด้านของกูเฟยเยี่ยนนั้นตระหนักได้แล้วว่าตนเองไม่ได้เพ้อฝันไปเอง นางสงบสติอารมณ์แล้วรีบหันไปมองประตูหน้าห้องขัง นางพบว่ามีร่างสูงเข้มแข็งมีพลังค่อยๆ ก้าวเข้ามาใกล้มากขึ้นเรื่อยๆจากส่วนที่มืดครึ้ม คนผู้นั้นไม่ใช่ใครที่ไหนแต่เป็นจิ้งหวางจวินจิ่วเฉิน

        เขาไม่ได้หยุดตัวลงที่หน้าประตู แต่ก้าวเท้าเข้ามาด้านในห้องขัง เขาทั้งสูงและ ตั้งตระหง่านราวกับต้นสนอีกทั้งยังรูปงามสูงส่ง คิ้วที่ให้ความรู้สึกเย็นชาและงดงามของเขาขมวดเป็นปมแน่นราวกับว่าไม่มีความสุขเป็นอย่างมาก ถึงแม้ว่าท่าทางของเขาจะดูไม่มีความสุขแต่ก็ยังงดงามอยู่ดี

        ประสาทสัมผัสที่ตึงเครียดของกูเฟยเยี่ยนผ่อนคลายลงในชั่วพริบตาเดียว ความเจ็บปวดเมื่อสักครู่นี้นางไม่แม้แต่จะอยากร้องไห้ แต่วินาทีนี้กลับดีอกดีใจจนอยากจะร้องไห้ออกมา ผู้หนุนหลังของนางกลับมาแล้ว นางปลอดภัยแล้ว!

        กูเฟยเยี่ยนดีใจจนพูดไม่ออก แต่เซี่ยเสี่ยวหม่านกลับร้องไห้สะอึกสะอื้นตะโกนเสียงดังลั่น “เตี้ยนเซี่ย นู๋ไฉถูกปรักปรำ แพทย์หญิงกูถูกปรักปรำ! หากเตี้ยนเซี่ยเสด็จมาช้ากว่านี้ก้าวเดียวก็จะไม่ได้พบพวกเราอีกแล้ว! เตี้ยนเซี่ย…ฮึกๆ…”

        จวินจิ่วเฉินไม่ได้สนใจเซี่ยเสี่ยวหม่านในทันที สายตาเย็นชาของเขากวาดมองไปที่ขาทั้งสองข้างที่ไม่ได้ใส่รองเท้าของกูเฟยเยี่ยน ในไม่ช้าก็สังเกตได้ถึงเครื่องมือบีบนิ้วที่ยังสวมใส่อยู่บนนิ้วเท้าของกูเฟยเยี่ยน

        ในเวลานี้องค์หญิงหวายหนิงจึงได้สติกลับคืนมา นางตกใจจนมือไม้ลนลานรีบร้อนนำเครื่องมือลงโทษบีบนิ้วที่อยู่บนมือของกูเฟยเยี่ยนดึงออกไป เดิมทีนิ้วมือทั้งสิบนิ้วของกูเฟยเยี่ยนก็เจ็บปวดจนยากที่จะทนไหวอยู่แล้ว เมื่อถูกดึงเช่นนี้จึงเจ็บปวดมากขึ้นกว่าเดิมอีก นางอดไม่ได้ที่จะสูดลมหายใจเข้ามาลึกๆ

        ในขณะนี้เองสายตาของจวินจิ่วเฉินได้เย็นชามากขึ้นกว่าเดิม ดูเหมือนว่าเขาต้องการที่จะก้าวเข้าไป แต่ก็หยุดเอาไว้ เขาไม่ได้กล่าวอะไรออกมาทำเพียงแค่ออกคำสั่งอย่างเย็นชา “ทหาร ถ่ายทอดคำสั่งลงไป เปิดการพิจารณาคดีนี้ในทันที เปิ่นหวางจะไต่สวนด้วยตนเอง! เซี่ยเสี่ยวหม่าน เจ้าพาแพทย์หญิงกูไปทายาก่อน! ”

        หลังจากที่เขาเอ่ยจบก็ได้มองไปที่กูเฟยเยี่ยนอีกครั้ง ก่อนที่จะหันหลังออกไปด้วยความเด็ดขาด

        องค์หญิงหวายหนิงตกตะลึงอยู่ที่เดิม เหล่าเด็กรับใช้ปล่อยตัวเซี่ยเสี่ยวหม่านอย่างรู้ตัวและไม่กล้าขยับเขยื้อน เซี่ยเสี่ยวหม่านรีบพุ่งตัวไปประคองกูเฟยเยี่ยนขึ้นมา มือทั้งสองข้างและเท้าทั้งสองข้างของกูเฟยเยี่ยนล้วนเจ็บไปหมดจึงต้องให้เซี่ยเสี่ยวหม่านคอยประคองไว้จึงจะลุกขึ้นยืนได้ นางยืนขึ้นมาแล้วกลับไม่ได้ออกไปในทันที แต่เอ่ยน้ำเสียงเย็นชาต่อองค์หญิงหวายหนิง “เหตุการณ์มีมาถึงสามครั้งแล้ว ข้าจะไม่ให้โอกาสเขาอีกต่อไป! ”

        องค์หญิงหวายหนิงกลั่นแกล้งนางมาถึงสามครั้งแล้ว

        มัน…เพียงพอแล้ว!