ติ๊ง ติ๊ง ติ๊ง
เสียงเหล็กกระทบกันดังขึ้นท่ามกลางฝูงชนมากมายที่เดินขวักไขว่ก่อนที่โซ่เหล็กในมือหญิงสาวคนนึงจะชี้ไปยังทิศทางที่ทำนายออกมาได้ นางจึงรีบเดินมุ่งหน้าไปทันที
นางคือหยางเสีย เป็ผู้สืบทอดของ หานเว่ยหลี่ชายชราที่ถูกยกย่องว่าเป็นักล่าสมบัติและนักตรวจสอบสิ่งล้ำค่าที่ยอดเยี่ยมที่สุดแห่งทวีปซีคแห่งนี้มีผู้คนมากมายต่าง้ามอบของล้ำค่าเพื่อทำความรู้จักกับอาจารย์ของนางเพียงให้ได้มิตรภาพแม้เพียงนิดเดียวก็ยังดี
“สมบัติอยู่ข้างหน้านี้เองถึงโซ่ิญญาศักดิ์จะไม่สามารถบอกได้ถึงรายละเอียดของสมบัติหรือระยะทางที่จะไปถึงแต่ก็นับว่าโซ่ิญญานี้เป็ของล้ำค่ามากแล้ว”หยางเสียพึมพัมออกมาพลางก้าวเดินไม่หยุด
หลังเดินตามทางผ่านร้านค้ามากมาย นางก็พบว่าข้างหน้าเป็มุมหนึ่งของตลาดกลางแห่งนี้ที่ไม่ค่อยจะมีร้านค้าดีๆหรือผู้คนผ่านมามากนัก แต่สิ่งที่เห็นทำให้หญิงสาวร้อนใจขึ้นมาทันทีเพราะมีชายหนุ่มคนหนึ่งกำลังจะเอื้อมมือไปหยิบสมบัติที่โซ่ิญญาของนางนำทางพามาเจอ
“หยุด! ถอยออกไปซะหินสองก้อนนั้นเป็ของข้า!” ความจริงแล้วนางก็ไม่รู้หรอกว่าของชิ้นไหนเป็สมบัติที่ตามหาแต่ต้องมีสักชิ้นในร้านของชายแก่เบื้องหน้าแน่ๆ นางจะยอมให้คนขายของท่าทางซอมซ่อแย่งไปได้ยังไงกัน!
“แต่ข้ามาก่อน เ้ามาทีหลังควรจะรู้มารยาทเสียบ้างนะ”ชายซอมซ่อเบื้องหน้ากล้าเถียงกลับมา ทำให้หญิงสาวมีอารมณ์ขึ้นมานิดหน่อย
“ไม่เอาน่าพี่ชายของที่ขายอยู่ในแผงนี้ล้วนไม่ได้มีค่าอะไร พี่ชายซื้อไปก็ทำเงินไม่ได้หรอก” นางได้แต่ยิ้มแล้วกล่าวอย่างเป็มิตร
“ถ้าเ้าว่าอย่างนั้น จะมาซื้อทำไมล่ะ?”
“พอดีข้าชอบช่วยเหลือผู้คนเห็นว่าท่านลุงคนนี้เหมือนจะขัดสน เลยอยากช่วยซื้อ แล้วข้าก็ชอบเก็บของเก่าด้วย” หยางเสียได้แต่แต่งเื่ขึ้นมาเพิ่มเพื่อให้ดูมีเหตุผล
“ข้าก็ชอบเหมือนกันเพราะงั้นไม่ต้องพูดมากหรอก ท่านลุง ข้าซื้อทุกอย่างในแผงนี้ ท่านขายเท่าไหร่” เย่ซีเลิกสนใจหญิงงามท่าทางเพี้ยนๆตรงหน้าแล้วมากล่าวถามกับชายแก่ที่เป็เ้าของแผงแทนถึงแม้หญิงเบื้องหน้าของเขาจะงดงามเป็อย่างมากเขาก็ไม่ได้ให้ความสนใจ
“พ่อหนุ่ม ของพวกนี้ไม่ได้มีค่าอะไรถ้าท่าน้าข้าคิดแค่สองร้อยเหรียญทองก็พอแล้ว”ชายแก่ตอบด้วยรอยยิ้ม
“นี่เงินของท่าน”เย่ซีได้ยินดังนั้นจึงทำเป็ค้นหาเงินในรถเข็นก่อนจะเรียกถุงเรียญทองออกมาจากแหวนมิติแล้วเอามายื่นให้ชายชรา
“เดี๋ยวก่อน เ้ากล้าเมินข้า?ไม่รู้รึไงข้าเป็ใคร?” เมื่อเห็นว่าทั้งคู่ไม่สนใจตัวเขาเลยหยางเสียจึงเริ่มอดทนไม่ไหวขึ้นมา
“โอเคๆ เ้า้าอะไรอีก เป็บ้ารึไง?” เย่ซีที่เริ่มรำคาญจึงหันกลับไปถาม
“เ้าสิเป็บ้า ทั้งโคตรเ้าเป็บ้า!” หยางเสียะโด่า
“ข้าให้สิบผลึกเลย ขายให้ข้าดีกว่า” ในฐานะศิษย์ของหานเว่ยหลี่ นางจะยอมเสียหน้าได้ยังไงแถมนี่ยังเป็สมบัติอะไรสักอย่างอีก
“อยากแข่งความร่ำรวย? ข้ารับคำท้าข้าให้ร้อยผลึก!” เย่ซีไม่สนใจ เกทับไปทันที
“ข้าให้ 150!” หยางเสียใส่ต่อ
“500!” เย่ซีไม่สนเปิดราคาสูงหลายเท่าตัว
“550..” หยางเสียเริ่มใจเสียนางไม่ได้มีเงินมากมายนัก ที่พกติดตัวมาก็มีราวหนึ่งพันผลึกเท่านั้นแถมของชิ้นนี้ก็ไม่รู้ว่าคืออะไร จะคุ้มค่าเงินไหม นางไม่กล้าเสี่ยงเกินไป
“800!” เย่ซีใส่ต่อ
“ข.. ข้า ข้าให้ 820” หยางเสียเสนอต่อแต่เสียงเริ่มสั่นแล้ว
“1,000! ดูสิเ้าจะสู้ต่อไหม” เย่ซีหันไปยักคิ้วให้ท่าทางกวนประสาท
“...” นางอยากรู้สึกร้องไห้ออกมานักเงินก็ไม่พอสู้เขา แถมยังเสียหน้าอีกดีที่ก่อนหน้านี้ไม่ได้เอ่ยชื่อตัวเองหรืออาจารย์ออกไป ไม่งั้นคงย่ำแย่ยิ่งกว่านี้
“ข้าไม่สนแล้ว เ้าจะซื้อก็ซื้อไป แต่ข้าขอดูหน่อยจะได้หรือไม่?” ว่าแล้วนางก็สะบัดหน้าหนี แต่ไม่ไปไหน ยืนมองอยู่อย่างเดิมในใจ้ารอดูว่าชายท่าทางซอมซ่อเบื้องหน้าจะมีผลึกมากขนาดนั้นจริงไหม
“พะ.. พวกท่าน นี่มันเกินไป เกินไปมากจริงๆข้ารับไว้ไม่ไหวหรอก” ชายชรารีบคุกเข่าให้ทันที
ชาวบ้านธรรมดาแบบเขาทั้งชีวิตก็มีแต่ใช้เหรียญทองแดงนานๆทีมีเงินเก็บมากเข้าก็ถึงจะใช้เหรียญเงินยิ่งเหรียญทองทั้งชีวิตไม่เคยได้ัั ที่ตั้งราคาไปก่อนหน้านี้ในใจก็แค่รู้สึกว่าของที่ตกทอดมาหลายชั่วอายุคนของตระกูลสมควรจะมีค่ามากจึงตั้งไปหลายร้อยเหรียญทอง แต่เวลานี้กับมีคน้าซื้อด้วยเงินมากถึงหลายร้อยหลายพันผลึก จะไม่ให้เขาหวาดกลัวได้อย่างไร
“ท่านไม่ต้องคิดมากหรอก ท่านสมควรได้รับแล้วเพื่อชีวิตที่ดีขึ้นของตระกูลท่าน และเพื่อหลานสาวของท่านด้วย” เย่ซียิ้มให้คนชายชรา
“นี่คือเงินของท่าน รับไว้สิ” ชายหนุ่มทำเป็เดินไปหยิบกระสอบขนาดใหญ่ใบหนึ่งกลับมาให้ด้านในเต็มไปด้วยผลึกนับพัน ผลึกเหล่านี้คือสิ่งที่ผู้ฝึกตนใช้ในการฝึกตนได้ล้วนหาได้จากแหล่งขุดตามธรรมชาติต่างๆแต่แหล่งขุดเกือบทุกที่ก็มักจะถูกจับจองโดยอาณาจักรไปแล้ว
“ขอบพระคุณท่านมากขอรับ ขอบคุณข้าจะไม่ลืมบุญคุณของท่านเลย”ชายชราก้มกราบเย่ซีไม่หยุดจนชายหนุ่มต้องไปช่วยพยุงตัวขึ้นมา
“ท่านชื่ออะไรขอรับ ข้าน้อยชื่อฝู่เป้อ” ชายชราถามชายหนุ่มตรงหน้า
“เย่ซี ท่านกลับบ้านเถอะเอาผลึกไปฝากธนาคารเข้า จะได้ไม่ตกเป็เป้าสายตาผู้คน”ชายหนุ่มเตือนด้วยความหวังดีแต่ถ้าไม่มีเคล็ดวิชาลับหรือสิ่งของวิเศษในการตรวจหาสมบัติก็ไม่มีทางรู้หรอกว่าในถุงกระสอบเก่าๆนี้จะเต็มไปด้วยผลึก
“ถ้ามีวาสนาต่อกัน เราค่อยพบกันใหม่” เย่ซีกล่าวอำลาชายชราที่เดินเข็นรถเก่าๆพร้อมกระสอบผลึกกลับไปเขาไม่ได้บอกหรอกว่าในถุงนั้นมีอยู่สองพันผลึก
“เ้าให้ข้ายืมดูสิ่งของเ่าั้หน่อยจะได้หรือไม่?”หยางเสียกล่าวออกมาด้วยท่าทีที่สุภาพมากขึ้น
“เชิญ”เย่ซีก็ไม่ได้ติดใจอะไร ปล่อยให้หญิงสาวไปหยิบจับตามใจชอบ
ตลอดเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นไม่มีใครสังเกตเห็นเพราะตรงจุดนี้แทบไม่มีผู้คนผ่านไปมา เขาจึงวางใจว่าชายชราน่าจะกลับไปอย่างปลอดภัยแถมเมืองนี้ก็มีการรักษาความปลอดภัยอย่างดี แทบไม่มีเื่โจรผู้ร้ายเกิดขึ้นเลย
ชายหนุ่มมองหญิงสาวที่นั่งยองๆอยู่ตรงพื้นอย่างละเอียดนางมีผิวขาวราวหยวกกล้วย ใบหน้างดงามแต่แฝงไว้ด้วยความซุกซนเรือนผมสีฟ้ายาวสลวยเข้ากับชุดสีฟ้าอ่อนเป็อย่างดีใครได้พบเห็นนางเข้าก็คงอยากเฝ้าถนุถนอม คอยเอาอกเอาใจ
“ข้าข้าไม่คิดมาก่อนเลยว่าจะได้มาพบกับของสิ่งนี้เข้า...”หญิงสาวกล่าวออกมาหลังจากดูของทุกชิ้นเสร็จแล้ว ในมือของนางมีหินกลมสองก้อนถือไว้
“เ้าก็มองออกด้วยรึ?”ชายหนุ่มสงสัยเป็อย่างมาก เพราะไอ้หินสองก้อนนี้เขาลองส่งพลัง ใช้จิตเพ่งหรือทำยังไงก็มองไม่ออกว่ามันเป็ของวิเศษ ถ้าไม่มีระบบตรวจสอบV2 เขาก็คงไม่อาจแยกแยะได้
“ข้าก็มองไม่ออกเหมือนกัน!!”
2K
