หงสาสีนิล (จบ)

        เมื่อหยินสงตื่นมาก็รู้สึกว่าร่างของตนกำลังโคลงไปโคลงมา เขาจึงลุกขึ้นนั่ง พบว่าเขาไม่ได้อยู่ในโรงเตี๊ยม แต่กำลังอยู่บนรถม้า จึงแหวกม่านบนหน้าต่างรถม้าออกดูบรรยากาศทุ่งหญ้าสุดลูกหูลูกตาภายนอก ด้านนอกยังมีฝูงกาบินต่ำๆ สุดขอบทุ่งหญ้ามีดวงอาทิตย์ค่อยๆ คล้อยต่ำลง ทันใดนั้นเด็กหนุ่มก็โพล่งออกมา

        “ท่านอารอง ท่านอารอง!”

        “ข้าอยู่นี่” หยินหัวกล่าวขึ้นอย่างจนใจ

        เขานั่งอยู่ตรงหน้าแท้ๆ แต่เจ้าเด็กนี่ตื่นนอนแล้วก็ยังไม่หันมองเขาสักครา จึงรู้อยู่แล้วว่าต้องเป็นเช่นนี้ โชคดีที่เขาฉลาดหลักแหลม ไม่ปลุกเจ้าเด็กนี่ แต่ระหว่างที่เด็กน้อยกำลังหลับเขาก็ฉวยโอกาสพาขึ้นรถม้ามา

        เจ้าลูกลิงตัวนี้ตั้งแต่เช้าก็เอาแต่กระโดดโลดเต้นจนเหนื่อย ยามหลับจึงได้หลับลึกนัก เมื่อขึ้นมาบนรถม้าแล้วก็ยังหลับต่ออีกพักใหญ่ รอจนนอนอิ่มแล้วจึงได้ตื่นขึ้นมา

        ตอนนี้ก็ออกมาจากหมู่บ้านไป๋กู่ไกลมากแล้ว อีกไม่นานก็คงจะถึงตัวอำเภอหมิงเหอแล้ว

        “ท่านอารอง ทำไม่พวกเราจึงออกมาแล้วเล่า ไม่จำเป็นต้องไปเยี่ยมเยียนท่านผู้มีพระคุณหรือ ทั้งข้ายังเป็นหนี้เดิมพันเฉินโย่วอยู่เลย” หยินสงกล่าวกับท่านอารองของตนอย่างร้อนใจ

        “เกิดเรื่องฉุกเฉิน ท่านกู้บอกว่ากองทัพแคว้นจิงเพิ่งจะถูกส่งมากะทันหัน พวกเราจึงต้องรีบออกมา” ใบหน้าของหยินหัวยามกล่าวก็ทุกข์ระทมไม่ต่างกัน เขาอุตส่าห์เปลี่ยนชุดใหม่ที่เป็นชุดที่ตนชอบที่สุด เตรียมจะไปพบแม่นางสวมหน้ากาก ทว่ากลับคาดไม่ถึงว่าจะเกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้น กระทั่งใบหน้าใต้หน้ากากของนางเขาก็ยังไม่ทันได้เห็น

        ท่านกู้คือทหารที่ตระกูลหยินของเขาอุปถัมภ์ไว้ มีหน้าที่อารักขาความปลอดภัยตลอดเส้นทางของพวกเขา และคอยสืบข่าวคราว ยามอยู่ด้านนอกหลายๆ เรื่องก็ล้วนแต่ได้ท่านกู้เป็นคนตัดสินใจ โดยเฉพาะครั้งนี้ที่มีทั้งหยินหัวและหยินสง นายน้อยของตระกูลเดินทางมาด้วย ดังนั้นท่านพี่ใหญ่ของหยินหัวจึงได้ส่งคนที่ทำหน้าที่ดูแลให้ติดตามมาด้วยโดยเฉพาะ

        ยามนี้เมื่อเกิดเรื่องขึ้น ท่านกู้ไม่จำเป็นต้องปรึกษาอันใดก็ตัดสินใจเองได้ทันที

        “กองทัพแคว้นจิงมาแล้ว พวกเราไม่บอกเฉินโย่วแต่กลับรีบออกมาเช่นนี้ ท่านอารอง ท่านเสียสติไปแล้วหรือ”

        แคว้นจิงป่าเถื่อนแร้นแค้น แต่ไหนแต่ไรก็เป็นที่ขบขันของทั้งสามแคว้น

        ในแคว้นก็ยังเกิดสงครามไม่หยุด พี่น้องในราชวงศ์ต่างเข่นฆ่ากันเพื่อช่วงชิงอำนาจ บ้านเมืองนองไปด้วยเลือด ประชาชนไร้ที่พึ่ง ไม่ว่าจะแคว้นเชินหรือแคว้นซีต่างก็รู้สึกว่าแคว้นจิงป่าเถื่อน ดังนั้นทั้งสองแคว้นจึงไม่กล้าที่จะรวมแคว้นกับแคว้นจิง

        อีกทั้งยังมีกองทัพแคว้นจิง กองทัพแคว้นจิงชวนขวัญผวานัก ฆ่าคนของตัวเองแล้วก็ทิ้งเด็กและสตรีไว้เบื้องหลัง ยามจะสังหารคนแคว้นอื่นก็บุกเข้าไปฆ่ายกเมือง ใครยังมีชีวิตอยู่ก็จะถูกฝังทั้งเป็น

        เหตุที่ทุ่งหญ้ารกร้างกลายเป็นพื้นที่รกร้างนั้นด้านหนึ่งก็เพราะสภาพอากาศ สภาพอากาศที่นี่เลวร้ายยิ่งนัก คิดจะแย่ก็แย่ขึ้นมา เกิดภัยธรรมชาติไม่หยุดหย่อน ทว่าอีกด้านหนึ่งเป็นเพราะกองทัพแคว้นจิงว่ากันว่ายามที่แคว้นจิงมีปัญหาภายในทั้งยังเกิดภัยพิบัติ พวกเขาก็เดินทางมายังทุ่งหญ้ารกร้างชายแดนแห่งนี้แล้วออกฆ่า ทั้งยังชิงทรัพย์อย่างไม่ละเว้นว่าใครเป็นใคร

        ส่วนพวกขุนนางฝ่ายบุ๋นในราชสำนัก ทุกครั้งก็คุยโวจนกองทัพจิงเริ่มบุกเข้ามา ถึงเวลานั้นขุนนางเหล่านี้ล้วนแต่ไร้ประโยชน์ ราชสำนักแทบจะลุกเป็นไฟจึงค่อยส่งขุนนางฝ่ายบู๊สักคนมารับบาปที่พวกเขาก่อไว้

        หลายปีมานี้ภายในแคว้นจิงเกิดเรื่องวุ่นวายไม่หยุดหย่อน จึงไม่ได้เดินทางมายังทุ่งหญ้าแห่งนี้นานหลายปีแล้ว ทหารชายแดนของแคว้นเชินแต่ไหนแต่ไรก็ไม่เคยจะได้เรื่อง ทั้งยังหละหลวมมาหลายปี ตอนนี้จึงไม่ได้สนใจเรื่องแคว้นจิงแล้ว ทว่าก็ไม่คาดคิดว่าแคว้นจิงจะบุกมาอย่างกะทันหันเช่นนี้

        “กองทัพจิง นั่นมันกองทัพจิงเชียวนะ เจ้ารู้หรือไม่ว่าอะไรคือกองทัพจิง พวกเขาทุกคนล้วนเคยปลิดชีพคน ไม่มีคนใดไม่เคยมือเปื้อนเลือด คนประเภทเจ้ากับข้าหากกลับไปก็เท่ากับกลับไปตายเท่านั้นแล้ว” หยินหัวตะคอกใส่หลานชายอย่างเกรี้ยวกราด

        “แต่ว่า...แต่ว่า...” หยินสงพลันหน้าแดง ใบหน้างามราวกับสตรีของตนไม่เคยจะมีน้ำตาหลั่งออกมา เขาเกลียดการร้องไห้ เกลียดท่าทีของเหล่าเด็กหญิงที่ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็เอาแต่ร้องไห้ แต่ไหนแต่ไรมาเขาจึงไม่เคยร้อง ทว่าบัดนี้ดวงตาทั้งสองของเขากลับพร่าเลือนไปด้วยน้ำตาที่เจิ่งนอง

        “ท่านอารอง ข้าขอร้องท่าน ต่อให้พวกเราจะช่วยอันใดไม่ได้ แต่อย่างน้อยพวกเราก็บอกเฉินโย่วว่าเกิดอะไรขึ้นได้ พวกเราพานางมากับพวกเราได้ พานางกลับไปแคว้นซีกับพวกเราอย่างไรเล่า”

        “พวกเรากลับไปไม่ได้ เส้นทางแม่น้ำของแคว้นเรากำลังจะถูกสกัดแล้ว เจ้าวางใจเถิด ยามที่ข้าออกมา ก็ได้ส่งคนไปแจ้งพวกเขาแล้ว ส่วนเรื่องที่พวกเขาจะรับมืออย่างไรนั้น พวกเราคงไม่อาจช่วยได้” หยินหัวเองก็รู้สึกว่าการกระทำของตนนั้นออกจะขี้ขลาดไปสักหน่อย

        ทว่าการเดินทางครั้งนี้ ยามพบเจอเรื่องใหญ่อะไรก็ล้วนแต่ต้องให้ท่านกู้เป็นคนตัดสินใจ เขานั้นไร้ซึ่งอำนาจที่จะโต้แย้ง

        รถม้าพลันตกสู่ความเงียบงัน มีเพียงเสียงล้อรถม้าบดขยี้พื้นหญ้าขณะวิ่งที่ยังดังอยู่

        “ครืนๆ ตึงตังๆ”

        หยินสงพิงขอบหน้าต่างมองทุ่งหญ้าลึกที่อยู่แสนไกล ดวงอาทิตย์ยามอัสดงดูราวกับขนมเปี๊ยะสีทองที่กำลังตกหลุมก็ไม่ปาน เพียงแต่เสียงตึงตังดังขึ้นอีกครั้งมันก็หายลับไปจากสายตาเสียแล้ว ใต้หล้าพลันเข้าสู่ความมืด

        ลมโบกพัด ฝูงกาดำกระพือปีกโบยบินอย่างเงียบงันในความมืด

        ......

        “กองทัพจิงมาแล้วหรือ” ใบหน้าของท่านนายอำเภอเฉินพลันซีดขาว เขาเอนพิงพนักเก้าอี้อย่างหมดแรง ไม่อาจหยุดยั้งร่างที่ไหลลงเบื้องล่างราวกับว่าเขาจะลงไปกองกับพื้นก็ไม่ปาน

        เสมียนซูก็ตกใจจนมุมปากมีตุ่มพองขึ้นมา คงจะเป็นเพราะเมื่อคืนเขาดื่มสุรามากไป ทั้งยังกินของมัน จึงทำให้เป็นร้อนในขึ้นมา ช่วงนี้ตำแหน่งเสมียนของเขานับว่าทั้งเป็นอิสระทั้งสุขสบาย ค่าน้ำชาน้ำร้อนก็ได้ไม่ขาด เจ้านายก็คุยง่ายนัก ไม่เหมือนกับจู่ปู้อู๋ในอดีตที่เอาแต่เล่นลูกไม้ไม่มีหยุดหย่อน

        เมื่อก่อนเจ้าหน้าที่ในศาลาว่าการไม่เคยจะอยู่กันครบ เขานั้นนับว่าเป็นเพียงเสมียนอำเภอคนหนึ่งเท่านั้น ใต้บังคับบัญชาก็มีทหารเพียงสี่ถึงห้านายเท่านั้น คนอื่นๆ ต่างก็มีที่นาการค้าของตนเอง รอจนเบื้องบนเข้ามาตรวจสอบก็ค่อยลากคนมาออกหน้า

        แต่ยามนี้ผู้ใต้บังคับบัญชาของเขานั้นมีขุนนางคนอื่นอยู่เกือบสิบนาย ทั้งนอกจากขุนนางเหล่านี้แล้ว ยังมีนักการสำรองในศาลาว่าการอีกจำนวนหนึ่งที่สามารถรอเลื่อนขั้นขึ้นมาได้ตลอดเวลา ให้เป็นนักการอย่างเป็นทางการ ที่มีคนมากถึงเพียงนี้ก็เพราะสวัสดิการจากศาลาว่าการอำเภอในปัจจุบันนั้นแตกต่างกับในอดีตราวฟ้ากับเหว

        ยามนักการอย่างพวกเขาออกไปด้านนอกแล้วได้สวมชุดแบบเดียวกันกับนักการในศาลาว่าการเดินไปบนถนนอย่างสง่าผ่าเผย ย่อมรู้สึกราวกับจะลอยขึ้นสวรรค์ ทว่ายังไม่ทันได้เสพสุขสักเท่าไร กองทัพจิงก็เดินทางมาเสียแล้ว

        “ใต้เท้า ใต้เท้า พวกเรานั้นเป็นถึงขุนนางของอำเภอนี้ วันปกติก็วิ่งเต้นช่วยงานราษฎรมาไม่น้อย แต่ยามนี้เหล่าคนที่มาเป็นถึงกองทัพแคว้นจริง พวกเราย่อมรบไม่ชนะแน่” เสมียนซูรู้สึกหวาดกลัวเรื่องนี้ที่สุด จึงได้รีบกล่าวออกมา

        ตอนนี้ท่านนายอำเภอเฉินก็ราวกับคนทึ่มทื่อเช่นกัน

        เมื่อก่อนเขายังคิดว่าวาระดำรงตำแหน่งของเขานั้นสั้นเกินไป อยากให้มีเวลาเหลือให้เขามากกว่านี้อีกสักหน่อย ให้เขาได้ตั้งใจทำงานให้ดีกว่านี้ ทว่ากลับคาดไม่ถึงว่าแคว้นจริงจะบุกเข้ามาเช่นนี้

        ว่ากันตามหลักแล้ว เขานั้นสามารถจากไปได้ตั้งนานแล้ว หรือจะจากไปตอนนี้ก็ย่อมได้

        เรื่องกองทัพที่เคลื่อนเข้ามานั้น ยามนี้ก็แค่เข้ามาสืบข่าวคราวเท่านั้น ยังไม่ได้บุกเข้ามาจริงๆ

        หากคิดจะไปก็ยังทันอยู่ ถึงอย่างไรก็ถือว่าเขาได้สร้างผลงานแล้ว กลับไปเมืองหลวงแล้วรายงานว่าแคว้นจิงเดินทางมาแล้ว เท่านี้ก็ไม่มีอันใดเกี่ยวข้องกับเขาอีก

        ท่านอาจารย์ของเขาก็ล้วนสอนเขาเช่นนี้

        รู้รักษาตัวรอดเป็นยอดดี ภูเขาเขียวยังอยู่ไหนเลยจะกลัวไร้ฟืนเผาไฟ ต้องมีชีวิตอยู่เท่านั้นจึงจะสามารถเป็นกำลังให้แคว้นได้

        ทว่าบัดนี้กระทั่งก้าวขา เขาก็ยังก้าวไม่ออก

        เมื่อได้ยินคำของเสมียนซู เขาก็เข้าใจทันที เพราะเขาเองก็มีความคิดเช่นนี้ ทว่าอ้าปากอยู่นานสองนาน เรื่องที่จะสั่งการให้ออกเดินทาง ไม่ว่าอย่างไรก็พูดไม่ออก กลับถามออกมาว่า “ทางทหารชายแดนเป็นอย่างไรบ้าง”

        เสมียนซูที่มีหน้าที่ดูแลความปลอดภัยของทั้งอำเภอ บัดนี้ทั้งมีกำลังมากพอ หูตาก็กว้างขวาง ยังไม่ทันเห็นกองทัพจิงก็ป่าวประกาศเสียแล้ว

        “กองทัพจิงยังไม่ทันฆ่าใคร ใต้เท้าของพวกเขาออกคำสั่งให้ปลิดชีพคนของตนไปกว่าครึ่งแล้ว ใต้เท้าของพวกเขาราวกับเสียสติไปแล้วอย่างไรอย่างนั้น”