"เหตุใดเ้าถึงได้ตัวสั่นหนาวอย่างนั้นหรือ" จื่อรั่วส่ายหน้าไปมาในเวลานี้สมองเธอคิดคำพูดอะไรไม่ออกแล้วจึงได้แต่นิ่งเงียบอยู่ในอ้อมกอดของเขาก่อนจะซบใบหน้าที่อกกว้างด้วยเขินอาย รอยยิ้มอ่อนโยนปรากฏขึ้นอีกครั้งมือหนายกขึ้นลูบศีรษะเธอเบาๆ เป็การปลอบโยน เธอรู้สึกอบอุ่นทุกครั้งที่ได้อยู่ใกล้ชายผู้นี้คนที่ทำให้เธอใจสั่น
"ข้าว่าพวกเราควรกลับได้แล้ว" หลิวหยางคลายอ้อมแขนปล่อยให้จื่อรั่วได้เป็อิสระ นางจัดการถอดเสื้อตัวนอกคืนเขาแล้วจึงลุกขึ้นไปสวมเสื้อของตัวเองหากออกไปในสภาพนี้มีหวังคนคงเข้าใจผิดกันไปใหญ่ ทั้งสองเดินออกมาถึงปากถ้ำก็พบกับลู่จิ่วที่นำกำลังทหารออกตามหาพอดี
"พวกท่านทั้งสองปลอดภัยดีหรือไม่" ลู่จิ่วรีบร้อนเข้ามาถามเมื่อเห็นหลิวหยางเดินนำตามหลังมาด้วยจื่อรั่ว
"พวกข้าปลอดภัยดี" หลิวหยางบอกก่อนจะกุมมือเธอให้เดินตามเขาไป
หลังจากที่กลับมาถึงจวนจื่อรั่วก็รีบอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าทันทีหลิงหยางออกคำสั่งห้ามนางออกจากห้องก่อนเขาอนุญาตโดยเด็ดขาด
"เ้ากินยาแล้วก็พักผ่อนซะนะ" หลิวหยางถือถาดอาหารและยาเดินเข้ามาก่อนจะวางไว้บนโต๊ะ
"อือ..." จื่อรั่วนั่งมองหลิวหยางที่เดินเข้ามาใกล้และหยุดอยู่ตรงหน้า
"หรือว่าต้องให้ข้าเป็คนป้อน" เขาโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้ก่อนเอ่ยขึ้นลมหายใจอุ่นเป่ารดแก้มเนียน
"ข้ากินเองได้" จื่อรั่วรีบจัดการอาหารตรงหน้าทันที
"อีกเดี๋ยวข้าต้องออกไปทำงานเสร็จแล้วข้าจะเข้ามาดูเ้าอีกที" เชาเน้นย้ำก่อนไป
"อือ..ท่านไปเถอะไม่ต้องเป็ห่วงข้า" หลิวหยางรอให้นางได้กินข้าวกินยาเสร็จแล้วเขาจึงเดินออกมา ผ่านไปครึ่งชั่วยามจื่อรั่วก็ยังข่มตาหลับไม่ลงจึงเปิดหีบที่นำมาจากเรือนท่านยายด้านในมีผ้าสองสามผืนเธอจึงคิดที่อยากจะทำถุงหอมไว้ใช้เองและทำให้หลิวหยางด้วยจึงเลือกเป็ผืนสีฟ้าอ่อนจัดการตัดเป็รูปร่างและเย็บมันออกมา ถึงแม้จะไม่เคยเย็บปักมาก่อนอาศัยจำมาจากยูทูบที่เคยดูผ่านๆ ตาหากอันไหนถูกใจก็ดูจนจบ
หลังจากเย็บเสร็จแล้วจึงคิดที่จะปักเป็ลวดลายบนถุงหอม เธอเลือกปักลายหัวใจสีแดงลงบนถุงหอมของหลิวหยาง จื่อรั่วใช้เวลาในการเย็บและปักถุงหอมกระทั่งเผลอหลับไปเมื่อหลิวหยางเสร็จจากงานเขาก็ได้เดินเข้ามาดูเห็นว่าจื่อรั่วฟุบหลับอยู่บนโต๊ะข้างๆ ยังมีเ้าส้มกับเ้าขนุนและแมวเด็กอีกสองตัวนอนหลับอยู่ข้างๆ
"รู้ว่าง่วงเหตุใดไม่ขึ้นไปนอนบนเตียงเล่า" หลิวหยางพึมพำกับตัวเองเผยรอยยิ้มอ่อนโยนบนใบหน้า เมื่อเขาอุ้มร่างของจื่อรั่วมายังเตียงนอนก่อนจะค่อยๆ วางลงอย่างนุ่มนวล ทุกครั้งที่เขาได้มองดูใบหน้าก็รู้สึกอบอุ่นในหัวใจยิ่งเวลาเห็นรอยยิ้มของนางเขาก็พลอยมีความสุขตามไปด้วย
"เ้านอนดีๆ สิเดี๋ยวก็ดิ้นตกเตียงเอาหรอก" เขาบอกเมื่อจื่อรั่วดิ้นจนมาใกล้ขอบเตียง
"อือ..นายอำเภอท่านมาแล้วเหรอ" จื่อรั่วลืมตาตื่นขึ้นเมื่อได้ยินเสียงของหลิวหยางก่อนจะลุกขึ้นนั่งทันที
"นี่ข้าทำให้เ้าตื่นอย่างนั้นหรือ" เขาเอ่ยอย่างรู้สึกผิดที่ทำให้นางตื่น
"ไม่เลย ข้ากำลังทำถุงหอมให้ท่านอยู่ใกล้เสร็จแล้ว" จื่อรั่วบอกก่อนจะลุกขึ้นไปหยิบถุงหอมที่ทำค้างไว้ให้หลิวหยางดูเธอปักมันเสร็จแล้วแม้จะไม่สวยแต่เธอตั้งใจทำให้เขาหากแต่ยังไม่มีเครื่องหอมใส่เข้าไป
"เอาไว้ทำต่อพรุ่งนี้เถอะวันนี้ดึกมากแล้วเ้าควรจะพักผ่อนให้ดีๆ" เขาบอกก่อนจะเดินเข้ามารับถุงหอมนั้นไว้มองดูลวดลายที่จื่อรั่วตั้งใจปักและยิ้มออกมาอย่างชอบใจถึงแม้ลวดลายนั้นจะดูเหมือนเด็กน้อยที่กำลังหัดเย็บแต่มันคือความตั้งใจ
"อ๋อ เช่นนั้นก็ได้ท่านก็กลับไปพักผ่อนได้แล้ว" เขาบอกให้เธอนอนหากแต่ตัวเขายังไม่กลับออกไปเสียที
"เช่นนั้นข้ากลับก่อน" เขาบอกแล้วจึงเดินออกไปไม่ลืมที่จะปิดประตูให้เรียบร้อย
เช้าวันต่อมาหลิวหยางต้องออกไปทำงานั้แ่เช้าจึงไม่ว่างมาพบจื่อรั่วทำให้นางนั่งรอเขามาหาอยู่หลายชั่วยามก็ยังไม่เห็นเขามาเสียทีถุงหอมที่เตรียมไว้สำหรับเขาก็ยังไม่ได้มอบให้เสียที หลายวันมานี้เขาต้องทำงานหนักจนไม่มีเวลามาหาเธอเลยอาศัยก็เพียงเวลาน้อยนิดที่เขาจะมาในยามที่เธอหลับแล้วจึงไม่ได้ถามไถ่อะไร
"เหตุใด่นี้ท่านถึงได้งานยุ่งนักเล่า" จื่อรั่วเดินเข้ามาภายในห้องเอกสารซึ่งเป็ห้องที่เขาใช้ทำงานในทุกวัน ถึงแม้จะถูกเขาสั่งห้ามออกจากห้องแต่วันนี้ยังไงเสียเธอก็ต้องรู้สาเหตุให้จงได้
"ข้ามีเอกสารมากมายยังต้องตรวจสอบจึงไม่มีเวลาไปพบเ้าเลย" เขาบอกก่อนจะชี้ไปยังกองเอกสารที่มากมายเท่าูเา
"เหตุใดถึงได้เยอะเช่นนี้ท่านต้องอ่านเองทั้งหมดนี่เลยหรือ" เธอมองดูกองเอกสารที่มากมายก่อนจะเหลือบไปเห็นถุงหอมที่เธอตั้งใจทำไว้ให้เขาวางอยู่จึงได้ยิ้มออกมา
"มันเป็หน้าที่ของข้าหากข้าไม่อ่านเอกสารเหล่านี้ด้วยตัวเองแล้วผู้ใดจะมาอ่านช่วยข้าเล่า" มันก็ควรจะเป็เช่นนั้นเอกสารพวกนี้ล้วนสำคัญทั้งนั้น
"เดี๋ยวข้าจะช่วยท่านอ่านเอง"
"แล้วเ้าเข้าใจงานของข้าได้อย่างนั้นหรือ"
"ท่านก็สอนข้าสิ" จื่อรั่วเอ่ยด้วยน้ำเสียงสดใส
"หากเ้าอยากช่วยข้าจริงๆ ข้าก็จะสอนให้"
"เช่นนั้นก็เริ่มั้แ่วันนี้เลยแล้วกัน" จื่อรั่วนั่งลงข้างๆ ก่อนจะหยิบม้วนเอกสารขึ้นมาหนึ่งอันเมื่อเปิดออกอ่านดูก็ไม่เข้าใจในภาษาและสำนวนจึงต้องคอยถามหลิวหยางเรื่อยๆ ซึ่งเขาก็เต็มใจอธิบายให้ฟังอย่างละเอียด หลิวหยางแอบมองดูใบหน้าที่จริงจังของจื่อรั่วเวลาที่นางตั้งใจเรียนรู้งานเอกสารจึงได้ยิ้มออกมาอย่างพอใจและรู้สึกดีเมื่อหญิงอันเป็ที่รักเข้าใจในหน้าที่การงานของเขาอย่างลึกซึ้งและคิดไม่ผิดที่เลือกชอบสตรีผู้นี้
"ท่านแอบมองข้าด้วยเหตุใดกันหรือ" จื่อรั่วหันมาถามถึงจุดที่ข้องใจแต่กลับเห็นเขาเหม่อยิ้มเอาแต่มองเธออยู่อย่างนั้น
"ข้ากำลังคิดว่าเ้าก็เป็สตรีที่ดูแล้วก็งดงามไม่แพ้ผู้ใดเลยนะ" นี่เขากำลังชมเธออยู่อย่างนั้นหรือ
"อ๋อ...." จื่อรั่วได้แต่ก้มหน้าอ่านม้วนเอกสารนั้นต่อไปถึงแม้จะไม่เข้าใจก็ตามแต่ นี่เขากำลังคิดสิ่งใดอยู่หรือ
6K
