บทที่5.
แปรงฟันแล้วไปนอนกับแม่
ซีอินใช้เวลาอาบน้ำไม่นานเท่ารอบแรกอย่างตอนกลางวันและเมื่ออาบน้ำแต่งตัวเสร็จแล้วเธอเดินเข้าครัวแล้วหยิบตะเกียงมาจุดเพื่อให้แสงสว่างตอนนี้เวลาหกโมงครึ่งแล้วฟ้าเริ่มเปลี่ยนสีความมืดเริ่มโรยตัวอากาศก็เริ่มเย็นมากขึ้นจากนั้นก็เอาน้ำร้อนที่เธอต้มแบ่งเก็บไว้ในช่องมิติออกมาชงนมอุ่นๆสามแก้วให้ลูกๆและตัวเองดื่มก่อนนอนจะได้สบายท้องเด็กๆจะได้ดื่มนมบำรุงร่างกายจะได้แข็งแรงมากขึ้น ส่วนเธอที่กระเพาะขยายใหญ่นั้นทำให้เธอหิวบ่อยและกินไม่อิ่มให้ว่ากันตามตรงคือโจ๊กที่กินเข้าไปก่อนนี้ไม่อยู่ท้องนักเธอจึงดื่มนมจะได้อุ่นท้องมากขึ้นจพได้นอนหลับสบายเมื่อชงนมเรียบร้อยแล้วก็เดินเข้าไปเรียกเด็กให้ออกมาดื่มนมก่อนนอนกัน
“ตูตูไคไค แม่ชงนมไว้ให้แล้วออกมาดื่มเร็วจะได้อุ่นท้องนอนหลับสบาย”
“นมอุ่นๆ ตูตูอยากกิน”ตูตูได้ยินว่าจะได้กินนมอีกก็อดตื่นเต้นดีใจจนเก็บท่าทีกระดี๊กระด๊าไว้ไม่อยู่
“ไคไคก็อยากกิน”เขายังจำรสชาติของนมที่แม่ให้ดื่มตอนกลางวันกับซาลาเปาได้ดีมันทั้งหอมทั้งมันอร่อยมาก
“อื้ม ไปกันเตอะ”
จากนั้นเ้าหัวผักกาดทั้งสองก็ค่อยๆหันหลังคว่ำตัวไถลพุงลงจากเตียงเตาทันทีจนเสื้อนอนเปิดเลิกขึ้นมา
“แม่คับ/แม่คับ”เมื่อเดินเข้ามาในห้องครังแล้วก็เรียกแม่พร้อมๆกัน
“มากันแล้วหรอมานั่งนี้ก่อนดื่มนมกันก่อนนะ”
“คับ/คับ”
ตูตูและไคไคตัวน้อยรีบปีนขึ้นนั่งบนเก้าอี้กันเองตรงหน้ามีแก้วนมอุ่นๆวางตั้งอยู่ตรงหน้าคนละแก้ว
“ดื่มสิจ๊ะแม่ก็จะดื่มด้วยเหมือนกัน” เมื่อเห็นลูกๆยังไม่กล้ายกนมขึ้นมาดื่มเธอจึงยกดื่มก่อนให้ลูกๆเห็นจากนั้นเด็กๆก็ดื่มตามทั้งสองดื่มด่ำกับรสชาติของนมอุ่นๆกินแล้วสบายท้องมากอย่างที่แม่บอกจริงๆ
จนเมื่อดื่มนมหมดแก้วแล้วเด็กทั้งสองก็ชวนกันเดินเอาแก้วไปล้างเก็บไว้ในครัวเพราะถูกปล่อยปละละเลยมาก่อน เด็กๆจึงสามารถช่วยเหลือตัวเองได้เป็อย่างดีทำอะไรเองได้โดยไม่ต้องให้ห่วงมากนัก ซีอินเห็นดังนั้นจึงปล่อยให้เด็กๆทำเองเมื่อเห็นว่าไม่ใช่เื่หนักหนาอะไร
“พวกลูกจะไปไหนกัน”เมื่อตูตูกับไคไคเก็บล้างแก้วเสร็จแล้วก็จูงมือกันพากันเดินกลับเข้าห้องนอนของตัวเองเมื่อเห็นอย่างนั้นซีอินจึงรีบเรียกเอาไว้
“ไปนอนที่ห้องคับ”เป็ไคไคที่เอยตอบออกมา
“มาแปรงฟังกันก่อนจ๊ะ”
“ไม่แปรงได้มั้ยแม่”ตูตูเอ่ยขึ้นเขาไม่ค่อยชอบแปรงฟันเลยมันเจ็บไปหมดเวลาเอาแปรงมาถูกๆ ในปาก
“แปรงทำไมคับ”ไคไคเองก็ไม่ชอบ คิดเหมือนพี่ชายเพราะแปรงฟันทีไรก็เจ็บปากไปหมดไม่เห็นดีเลย
เ้าหัวผักกาดสองหัวยืนคู่กันแหงนเงยหน้ากลมๆขาวๆ นั้นขึ้นมามองแม่จนคอตั้งบ่า คนหนึ่งทำหน้านิ่งอีกคนทำปากจู๋ดูน่ารักมากทั้งคู่
“ถ้าลูกๆไม่แปรงฟันก่อนนอนจะมีแมงตัวดำๆ เล็กๆ เข้าไปแอบกินฟันนะแล้วก็จะปวดฟันมากเลยด้วย” ซีอินเอ่ยพูดเสียงสูงเสียงต่ำพาให้เด็กๆที่ได้ฟังรู้สึกตื่นเต้นและกลัวแมงตัวสีดำไปด้วย
“โฮ๊ะ!!ตูตูกลัวแมง” มือน้อยสองข้างยกขึ้นมากำเข้าหากันแน่นพร้อมเอ่ยบอกแม่ไป
“ฮื้ออไม่เอาแมง” ไคไคส่ายหัวน้อยๆนั้นไปมาจนผมรุงรังสะบัดตามไปด้วย
“งั้นไปแปรงฟันกันแมงสีดำจะได้ไม่มาแอบกินฟันตูตูกับไคไคตอนกลางคืนดีมั้ย”
“ดีคับ/ดีคับ”
จากนั้นสามคนแม่ลูกก็พากันเข้าห้องน้ำไปแปรงฟันด้วยกันก่อนหน้านี้ซีอินเอาแปรงสีฟันยาสีฟันสำหรับเด็กออกมาเตรียมไว้ก่อนแล้วไม่แปลกใจที่ลูกๆ เธอดูจะไม่ชอบแปรงฟัน เธอลองดูแปรงสีฟันยุคนี้ของเด็กๆที่มีอยู่ก็เห็นว่าขนแปรงมันแข็งมากและคุณภาพไม่ดีนักเวลาแปรงน่าจะเจ็บเหงือกเจ็บปากแน่ๆ
“ฟื้ดดดหอม” ไคไคได้กลิ่นหอมของยาสีฟันที่แม่ป้ายบนแปรงสีฟันให้ก็พูดขึ้น
“น่าจะอร่อยนะ”ตูตูที่มองยาสีฟันสีสวยบนแปรงในมือจ้องตาไม่กะพริบพร้อมท่าทางเหมือนอยากกินมันเข้าไปมาก
“กินไม่ได้นะตูตูไคไค มันคือยาสีฟันมีไว้ทำความสะอาดฟันเล็กๆของลูกๆให้สะอาดและป้องกันไม่ให้แมงตัวสีดำมากินฟันตอนกลางคืนเข้าใจมั้ย”ซีอินรีบเอ่ยบอกเพราะกลัวว่าเด็กๆ จะแอบกินเข้าไป
“เข้าใจคับ/เข้าใจคับ”แม้จะรู้สึกว่าเ้ายาสีฟันนี่สีสวยมากทั้งยังหอมมากแต่เมื่อแม่บอกว่ากินไม่ได้พวกเขาก็จะไม่กินมันหรอก
เมื่อพาลูกๆแปรงฟันเสร็จแล้วจึงต้อนเด็กๆ เดินไปเข้านอน แต่เด็กทั้งสองกลับเดินไปอีกทางที่เป็ห้องข้างๆแทน ซีอินจึงรีบถามขึ้นมา
“พวกลูกจะไปไหนกัน”
“นอนคับ/นอนคับ”เด็กทั้งสองใจนรีบตอบออกมาพร้อมกัน คิดว่าทำอะไรผิดไปหรือเปล่าจึงชะงักขาสั้นๆที่กำลังเดินหยุดกึกทันที
“ไปนอนกับแม่ดีกว่านะอากาศเริ่มเย็นแล้วแม่อยากให้ตูตูกับไคไคนอนด้วยกัน” เมื่อเห็นลูกๆใเสียงเธอจึงรีบเปลี่ยนโทนลดเสียงให้นุ่มนวลขึ้นทันที
“ไปนอนกับแม่ได้หยอ”ตูตูพูดพร้อมฮ่อปากจู๋ตาโตเบิกกว้างส่วนไคไคก็หันมองแม่อย่างตื่นเต้นเหมือนกันแต่ไม่ได้แสดงออกมากเหมือนพี่ชาย
“อยากนอนมั้ย”ซีอินเห็นท่าทางแบบนั้นของเด็กๆ ก็รู้สึกว่าลูกๆของเธอเป็เด็กที่ทั้งน่ารักทั้งตลกกันจริงๆ
“อยากคับ/อยากคับ”ตอบพร้อมกันพร้อมยิ้มกว้าง
“งั้นไปกันป่ะ”
ซีอินพาลูกๆเข้าห้องนอนเมื่อมาถึงก็อุ้มเ้าหัวผักกาดน้อยขึ้นเตียงนอนทีละคนก่อนจะเดินไปหยิบหวีเพื่อมาหวีผมให้เด็กๆก่อน
“มาหวีผมกันก่อนผมตูตูกับไคไคยาวรุงรังแล้วเอาไว้ว่างๆ แม่จะตัดให้นะ”
“ไคไคอยากตัดผม”เมื่อแม่เรียกให้ไปหวีผมเขาก็คลานเข้าไปหาแม่พร้อมนั่งหันหลังนิ่งๆให้แม่หวีผมทันที
“ใช่ตูตูหยักผมเหมือนพ่อ”ตูตูที่นั่งรอให้แม่หวีผมให้น้องชายก่อนแล้วเขาค่อยหวีทีหลังก็พูดขึ้นมาบาง
“เหมือนพ่อแล้วหล่อมาก”ไคไคจำทรงผมของพ่อได้ พ่อผมสั้นแล้วหล่อมากเลยเขาอยากเหมือนพ่อ
“จ้าๆแม่จะตัดให้ทั้งสองคนเลยจะได้หล่อๆ เหมือนพ่อ”
“ฮรี่ฮรี่ /คิ คิ” ทั้งสองคนยิ้มหัวเราะอย่างดีใจเพราะผมยาวรุงรังทำให้เจ็บเวลาสระผมแถมพวกเขาออกไปเล่นข้างนอกทีไรก็ถูกเพื่อนๆ ล้อว่าสกปรกเพราะผมรุงรังตลอด
มืออวบขาวค่อยๆหวีผมให้จนลูกๆทั้งสองคนทำท่าเคลิ้มจะหลับตอนเธอหวีให้แต่ละคนซีอินสางผมให้ช้าๆและเบามือจนผมที่ยาวประบ่าเรียงตัวสวยขึ้นแต่ก็ยังแห้งกระด้างชี้ฟูอยู่เพราะเด็กๆไม่เคยได้กินอาหารบำรุงดีๆเลยแต่ต่อไปเธอจะบำรุงให้ลูกๆตัวขาวอวบอ้วนจนเป็เด็กที่น่ารักที่สุดไปเลย
“เอาล่ะเสร็จแล้วนอนได้แล้วนะทั้งสองคน”เธอให้ลูกๆ นอนด้านในติดผนังมีหมอนข้างให้กอดก่ายคนละใบห่มผ้านวมหนาหนักสีฟ้าอ่อนทั้งนุ่มทั้งหอมอุ่นสบายให้จนถึงคอ
“แม่หอมจังคับ”ไคไคได้กลิ่นหอมๆ ของผ้าห่มก็พูดขึ้นอย่างมีความสุข
“อุ่นมากด้วยฟอดด หอม” ตูตูพูดทั้งกดจมูกกับปากน้อยลงหอมผ้าห่มสูดดมเข้าไปเต็มปอด
“ลูกๆชอบกันก็ดีแล้วนอนได้แล้วนะ”
“ไคไคจะนอนแต่ว่า…แต่ว่า”เ้าตัวน้อยคนน้องเหมือนมีเื่อยากถามแต่ก็ไม่กล้าพูดออกมาอยู่ส่วนซีอินก็รอฟังอย่างตั้งใจ
“อะไยหยอไคไค”เมื่อเห็นน้องชายไม่นอนและพูดอะไรก็ไม่รู้ตูตูเลยหันมาถาม
“ไคไคอยากรู้ว่าพรุ่งนี้แม่จะใจดีแบบนี้อีกมั้ยคับ”ถามออกมาแววตาเต็มไปด้วยความคาดหวัง
“โฮ๊ะ!!จริงโด้ยตูตูก็หยักรู้”พอได้ฟังที่น้องชายถามแม่เขาก็นึกขึ้นได้ก่อนจะหันมาหาแม่อย่างรอคอยคำตอบ
ซีอินนั่งมองลูกๆที่นอนอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนาส่งสายตามองเธอด้วยดวงตายาวเรียวคมสวยที่ถอดแบบมาจากพ่อของพวกเขาต่างมองมายังเธอผู้เป็แม่อย่างเฝ้ารอคอยคำตอบสายตาบ่งบอกถึงอารมณ์ที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความหวัง ซีอินยื่นมือขาวอวบไปลูกหัวกลมๆของลูกๆ ทั้งสองอย่างรักใคร่เอ็นดู
“ต่อไปแม่จะดีกับตูตูและไคไคมากๆดีด้วยทุกๆ วัน จะไม่ดุด่าอารมณ์เสียใส่อีกแล้วดีมั้ย แม่จะใจดีกับลูกๆให้มากๆเลยดีมั้ย หื้ม” ถามไปก็ตาแดงเธอไปรู้สึกเหมือนอยากจะร้องไห้เสียให้ได้
“ดีคับ”
“ดีคับแล้วแม่จะใจดีมากๆ กับพ่อด้วยมั้ยคับ” ไคไคเอ่ยถามเพราะเวลาพ่อกลับบ้านมาเขาก็อยากให้แม่ใจดีด้วยเพราะไคไคจำได้ว่าพ่อก็ใจดีกับเขาและพี่ชายมากด้วยเหมือนกัน
“แม่คับพ่อก็ดีมากเลยนะแม่” ตูตูบอกแม่ว่าพ่อดีมาก แม่จะได้ใจดีกับพ่อด้วยเหมือนกัน
“จ้าๆแม่จะใจดีกับพ่อของตูตูกับไคไคมากๆ ด้วยเหมือนกันแม่สัญญา”
“แม่ดีที่สุดเลย/แม่ดีมากเลย”เด็กๆพูดขึ้นพร้อมกันแล้วยิ้มอย่างมีความสุขและไร้เดียงสาเด็กตัวเล็กเพียงเท่านั้นแค่ได้รับความรักจากคนเป็แม่ได้กินอิ่มได้นอนอุ่นก็มีความสุขได้แล้ว
“เอาล่ะนอนได้แล้วนะทั้งสองคนฝันดีจ้ะ”
“คับ/คับ”
ซีอินก้มโน้มตัวลงไปหอมหัวลูกๆไปคนละทีแม้จะลำบากเพราะติดพุงที่ค้ำนมอยู่ก็ตามพรุ่งนี้เธอจะตื่นมาซิทอัพแต่เช้าเลยคอยดู เธอลูบหัวลูกๆ ไปมาเบาๆ ก่อนเด็กๆจะเริ่มหลับตาลงแล้วนอนหลับไปในที่สุด อาจเพราะวันนี้ช่วยทำงานบ้านด้วยเลยเหนื่อยจึงทำให้หลับได้ง่าย
เมื่อเห็นว่าเด็กๆหลับไปแล้วเธอจึงเดินออกมาที่ห้องครัวเพื่อเริ่มสำรวจมิติดูว่ามีของอะไรที่จะสามารถส่งไปให้สามีเธอที่กองทัพได้บ้างจากความทรงจำของเธอเขาฝึกหนักภารกิจแต่ละอย่างที่ได้รับมอบหมายก็อันตราย ต้องหาของบำรุงดีๆ ส่งไปให้เยอะๆ จะได้แข็งแรงมากๆหน่อย....
316
