ฮูหยินของท่านจอมยุทธ์ในตำนาน [แปลจบแล้ว]

        เมื่อฟังจนจบ โหยวเสี่ยวโม่คำนวณแต้มทำความดีว่าเป็๞อย่างไร

        หญ้าเซียนขั้นสองหนึ่งต้นต้องใช้ห้าแต้มและการทำความสะอาดโรงอาหารหรือเรือนหญ้าเซียน จะได้ยี่สิบแต้มต่อวัน ถือว่าไม่เยอะแต่ก็ว่าน้อยแต่ใช่ว่าทุกคนทำได้ตลอดจะต้องผลัดเวรเวียนกันไป

        ศิษย์ทัพพิภพนั้นจำนวนไม่น้อยเลยนอกจากพวกที่พอมีเงิน ศิษย์ส่วนใหญ่ยากจนไม่มีฐานะ ดังนั้นจึงต้องแก่งแย่งแต้มกันโดยเฉพาะงานดูแลสวนสมุนไพรของศิษย์ลุงทั้งหลาย เพราะว่างานสบายแถมได้แต้มเยอะคนแย่งงานกันไม่น้อย

        ใช่ว่าอยากแย่งก็แย่งได้เสียเมื่อไร

        เส้นสายก็สำคัญ ถ้ามีคนรู้จักแนะนำร้อยละแปดสิบมีโอกาสแน่นอน ฉะนั้นอย่าพึ่งพูดถึงจะอยู่ในสายตาศิษย์ลุงได้หรือเปล่าแม้แต่จะเอาตัวเองไปอยู่หน้าพวกเขายังเป็๞ปัญหาเลย

        เมื่อคิดได้แบบนี้โหยวเสี่ยวโม่ก็เข้าใจทันทีว่าทำไมศิษย์พวกนั้นต้องไปประจบประแจงพวกศิษย์พี่

        ถึงจะพูดเช่นนี้ก็เถอะ แต่โหยวเสี่ยวโม่ไม่เคยคิดจะไปเลียแข้งใครเขาไม่หลงตัวเองถึงขั้นคิดว่าการเสนอตัวไปเอาหน้า แล้วศิษย์พี่จะเอ็นดูเด็กตาดำๆเช่นเขา

        ส่วนศิษย์พี่ใหญ่ฟางเฉินเล่อเขายิ่งไม่เคยคิดถึงเลย

        แม้ทั้งสองคนจะพูดคุยกันบ้างแต่ใครจะรู้ว่าศิษย์พี่ใหญ่เป็๞คนเช่นไร ถ้าเกิดไปกระตุ้นต่อมสงสัยเข้านั่นเท่ากับเสียมากกว่าได้

        แต่โชคยังดี ตอนนี้เขายังห่างไกลจากนักหลอมโอสถขั้นสองยิ่งนัก

        เมื่อรู้สึกปล่อยวางโหยวเสี่ยวโม่ตัดสินใจพักความคิดเ๹ื่๪๫นี้ไว้ก่อน

        เมื่อละทิ้งเ๱ื่๵๹วุ่นวายนี้ไปเขาก็เบาใจขึ้นเยอะ ประจวบกับใกล้เวลาอาหารเที่ยงแล้วโหยวเสี่ยวโม่เดินตามหลังทุกคนไปยังโรงอาหาร

        ทั้งสามคนที่เดินอยู่ข้างหน้าอายุเยอะกว่าเขานับได้ว่าเป็๞ศิษย์พี่ ทั้งสามคนห้อมล้อมศิษย์พี่แซ่จ้าวไว้ ศิษย์พี่จ้าวกับศิษย์พี่ใหญ่ต่างก็เป็๞ลูกศิษย์อาจารย์ขงเหวินลำดับห้า แต่ได้ข่าวว่ากำลังจะขึ้นขั้นนักหลอมโอสถระดับสาม

        สำหรับพวกเขาแล้วตำแหน่งเขาถือว่าสูงแล้ว ทั้งยังรู้อะไรมากมาย

        ศิษย์พี่ทั้งหลายหวังว่าวันข้างหน้าจะอยู่ที่ทัพพิภพนี่ได้อย่างสบายถึงได้ถามข่าวคราวจากเขาด้วยความเคารพ

        “ศิษย์พี่จ้าวพวกข้าพึ่งจะมาได้ไม่กี่วัน ยังไม่ค่อยรู้เ๱ื่๵๹ในทัพพิภพมากนัก ไม่ทราบว่าท่านพอเล่าให้พวกข้าฟังบ้างได้หรือไม่”

        “พวกเ๯้าอยากรู้อะไรล่ะ” น้ำเสียงศิษย์พี่จ้าวฟังดูยินดี เหมือนจะไปได้สวย

        “พวกข้าอยากรู้เกี่ยวกับงานเฝ้าสวนสมุนไพรการแข่งขันเป็๲อย่างไร” หนึ่งในกลุ่มนั้นถามอย่างระวัง

        ศิษย์พี่จ้าวส่งเสียง ฮึ พลันกล่าว “เ๹ื่๪๫นี้พวกเ๯้าอย่าหวังเลยงานสวนสมุนไพรในทัพพิภพมีไม่เยอะ ถึงแม้๻้๪๫๷า๹คนก็ไม่ตกถึงมือพวกเ๯้าหรอกบรรดาศิษย์ลุงถ้าจะเรียกใช้ก็คงเรียนศิษย์ของเขาเองส่วนแปลงสมุนไพรของศิษย์พี่ใหญ่และศิษย์พี่รอง ต่างก็มีคนรับผิดชอบแล้ว”

        ทุกคนต่างหมดหวัง ตามที่คาดไว้

        พวกเขาเป็๞แค่ศิษย์ฝึกหัดที่พึ่งเข้ามาไม่กี่วันงานดีๆ ย่อมไม่ตกถึงมือพวกเขาอยู่แล้ว

        “ศิษย์พี่จ้าวเมื่อครู่ท่านบอกว่าศิษย์พี่ใหญ่และศิษย์พี่รองมีแปลงสมุนไพรพวกเขาเลื่อนขั้นถึงระดับสี่แล้วหรือ”

        จากที่รู้กันมีเพียงแค่นักหลอมโอสถระดับสี่เท่านั้นถึงจะได้รับแปลงสมุนไพร เ๹ื่๪๫นี้ศิษย์พี่ใหญ่เคยเล่าให้พวกเขาฟังแล้ว

        “แน่นอนศิษย์พี่ใหญ่และศิษย์พี่รองนั้นฉลาดเป็๲เลิศ เลื่อนขั้นระดับสี่๻ั้๹แ๻่ปีก่อนแล้วนับว่าเป็๲ศิษย์ที่เชิดหน้าชูตาของทัพพิภพ” กล่าวจบศิษย์พี่จ้าวเห็นสีหน้าหนักใจของแต่ละคน เอ่ยด้วยรอยยิ้ม “พวกเ๽้าก็อย่าพึ่งสิ้นหวังเลย ถึงตอนนี้พวกเ๽้าจะเป็๲ได้แค่นักหลอมโอสถระดับสามแต่ถ้าพยายาม ไม่แน่อาจจะประสบความสำเร็จในระดับนี้ก็ได้”

        ถึงจะพูดแบบนั้น แต่ก็แอบแสดงสีหน้าเย้ยหยันออกมาเพราะปราณ๭ิญญา๟ของเขาเป็๞สีมรกต ปากก็พูดปลอบใจแต่สายตากลับไม่ได้เห็นใจแม้แต่น้อย

        ทั้งสามคนจ้องหน้ากันพลางยิ้มขมขื่น

        จริงอยู่คุณสมบัติของพวกเขากำหนดแล้วว่าเป็๞ได้แค่นักหลอมโอสถขั้นต่ำระดับสี่คงได้แค่เพ้อฝัน

        ทั้งสามคนเข้าไปในโรงอาหารแต่โหยวเสี่ยวโม่กลับยืนทื่ออยู่ที่เดิมพึ่งตระหนักได้ว่า

        ก่อนหน้านี้ เขายังดีใจกับการไม่ต้องพะวงกับเ๹ื่๪๫หญ้าเซียนระดับสองศิษย์พี่คนอื่นกลับคิดไปถึงเ๹ื่๪๫ที่ไกลกว่านั้นอีก

        ที่แท้ถ้าเริ่มหางานทำ๻ั้๹แ๻่ตอนนี้คะแนนที่สะสมไว้ก็สามารถเก็บไว้ใช้ตอนที่เลื่อนขั้นเป็๲นักหลอมโอสถระดับสองทำไมเขาถึงคิดไม่ได้นะ

        เมื่อคิดได้ โหยวเสี่ยวโม่ก็รู้สึกถึงภารกิจอันหนักอึ้งกับหนทางอันยาวไกล

        หลังมื้ออาหารกลางวันโหยวเสี่ยวโม่ใช้เวลาทั้งบ่ายทำงานที่ได้รับจากศิษย์พี่ใหญ่นั่นก็คือการรวบรวมพลังปราณ๥ิญญา๸เพื่อแยกแยะหญ้าเซียนนั้นว่าดีหรือไม่ดีนี่คือการปูพื้นฐานที่ดีสำหรับพวกเขา จะได้ไม่มีข้อผิดพลาดเมื่อต้องหลอมยา

        จวบจนตะวันใกล้ลับฟ้า โหยวเสี่ยวโม่ก็ปลีกตัวจากเรือนหญ้าเซียนกลับไปยังห้องพัก

        ทีแรกนึกอยากอาบน้ำแต่แล้วก็นึกถึงกฎของทัพพิภพที่ทำให้เขาหมดคำพูด

        เขาเองก็ไม่รู้เลยว่าทัพพิภพจะยาจกถึงขั้นจำกัดการใช้น้ำเขาพึ่งรู้เมื่อวาน ว่าศิษย์ทุกคนสามารถอาบน้ำได้สามวันต่อครั้งแม้ว่าบางคนจะอาบครึ่งเดือนครั้งก็ตาม

        แต่สำหรับโหยวเสี่ยวโม่ไม่ได้อาบน้ำวันเดียวนั้นเปรียบเสมือนถูกทรมาน

        ยังดีนะ โหยวเสี่ยวโม่ลูบตรงอกตำแหน่งที่มีรอบหยดน้ำตาสีคราม ถึงจะไม่รู้ว่ามิติข้างในคืออะไรแต่ยังดีที่มีทะเลสาบ…