คุณชายหารัก

        6:00น.

         ภูเมฆ:

        วันนี้ผมมีธุระต้องไปประชุมงานที่โรงแรม แถวระยอง ต้องพามีซอลไปด้วย ไปจดนั่งบันทึกและพิมพ์รายการประชุมให้ผม โรงแรมนั้นมีชื่อ โรงแรมภูมินทร์ เป็๲ของพ่อผมเองครับ ที่นั่นท่านให้น้องชายท่านดูแล(รุ่นน้องที่เคยเรียนมาด้วยกัน) กลายเป็๲ว่าผมต้องไปง้อเธอ นี่ก็แปดโมงแล้ว เธอไม่คิดจะออกจากห้องพักเลยหรือไง

        ก๊อก ก๊อก

        ภูเมฆ: มีซอล เธออยู่ในห้องหรือเปล่า... เงียบ ..ถ้าเธอยังเงียบอยู่ฉันโกรธเธอจริงๆนะ

         มีซอล: คะ

         ภูเมฆ : ทำไมเป็๲แบบนี้ล่ะ

         มีซอล: เดี๋ยวฉันไปแต่งตัวก่อนนะคะ

         ภูเมฆ: รู้ทั้งรู้ว่าตัวเองโดนอากาศเย็นไม่ได้ ยังปล่อยให้ตัวเองป่วยจนได้

         มีซอล: เรียบร้อยแล้ว

         ภูเมฆ: ไปรอผมที่รถก่อน เดี๋ยวผมตามไป

         มีซอล: ค่ะ

         ภูเมฆ: ผมขึ้นมาบนห้อง เอายาลดไข้ แล้วก็หยิบนมกับขนมปังไปให้เธอลองท้องไปก่อน

         ภูเมฆ: เอานี่ ของเธอ

         มีซอล: ขอบคุณค่ะ

        ตลอดทางที่อยู่บนรถ ผมกับมีซอล เราไม่ได้คุยกันเลย เธอเงียบมาตลอดทาง จนผมทนไม่ไหวเป็๞ฝ่ายพูดกับเธอเองปกติเวลาเธออยู่บนรถจะเป็๞ฝ่ายพูดตลอดเวลา

        ภูเมฆ: มีซอล เธอไหวไหม

         มีซอล: ไหวค่ะ

         ภูเมฆ: ถ้าไม่ไหว ผมจะให้ปัน ทำรายงานการประชุมแทนเธอ ส่วนเธอไปนอนโรงพยาบาล

         มีซอล: ฉันดีขึ้นแล้วค่ะ ว่าแต่รีสอร์ทแถวนี้สวยจัง

         ปันปัน: เธอพูดเหมือนไม่เคยมาพักรีสอร์ท

         มีซอล: ก็เคยน่ะ

        ณ.โรงแรมภูมินทร์

         ลิฟต์อีกแล้วสินะ..

        ภูเมฆ: จับมือฉันสิ

         มีซอล: ขอบคุณค่ะ

         ภูเมฆ: ตัวเธอยังร้อนอยู่เลย

         มีซอล: แต่อาการดีขึ้นกว่าเมื่อคืนเยอะค่ะ

         ฉันว่าฉันต้องเล่าเ๱ื่๵๹บ้านให้ ภูเมฆ ฟังแล้วแหละ เพราะรู้สึกผิดขึ้นมาทันที เขาเป็๲คนเดียวที่ดูแลฉัน เป็๲ห่วงฉัน ถึงแม้ตอนนี้ดูเขายังโกรธฉันก็เถอะ

        2 ชั่วโมงผ่านมา

        การประชุมเสร็จสิ้นแล้ว

         ฉันลุกออกจากที่ประชุม ไปรอเขาที่หน้าห้องซึ่ง ภูเมฆ พูดคุยกับผู้บริหารท่านอื่นอยู่

        มีซอล: ฉันส่งรายงานให้คืนนี้ค่ะ

        ภูเมฆ: งานนี้ไม่รีบ

        มีซอล: ค่ะ

        ภูเมฆ: วันนี้เราไปพักกันที่รีสอร์ท พรุ่งนี้เช้าค่อยกลับบ้านด้วยกัน

        มีซอล: ไปพักรีสอร์ทจริงๆเหรอคะ

         ภูเมฆ: จริงสิ

        มีซอล: ดีใจจัง จะได้พักผ่อนไปในตัว

         ภูเมฆ: เรามาทำงานกันนะครับ

         มีซอล: ฉันรู้แล้วค่ะ เราก็ทำให้ดูเหมือนมาเที่ยวด้วยกันสิ

         ภูเมฆ: เที่ยวด้วยกันงั้นเหรอ

         มีซอล: ประมาณนั้นค่ะ

         เราก็เดินทางมาถึงที่พัก รีสอร์ท ตัวบ้านสร้างด้วยไม้ทั้งหลัง โอบล้อมด้วยต้นไม้ ในยามค่ำไฟที่เปิดไว้ก็จะเป็๞ไฟส้มทั้งหมด จนฉันชอบมากและไม่อยากกลับบ้านเลยแหละ

        ภูเมฆ: ห้องเธออยู่ข้างๆฉัน เข้าไปพักผ่อนได้เลย

         มีซอล: ค่ะ

         ภูเมฆ : ฉันขอตัวไปพักผ่อนก่อนนะ พรุ่งนี้เจอกันนะครับ

         มีซอล: ฝันดีนะคะ

        ---

        6:00 น.

         หลังจากกินข้าวเช้ากันเรียบร้อย ฉันกับภูเมฆ เราก็จะกลับคฤหาสน์กันแล้ว เพราะเขายังมีงานที่ต้องทำ ส่วนฉันเมื่อคืนได้ทำสรุปรายการประชุมเสร็จเรียบร้อยแล้ว

        มีซอล: ฉันส่งรายการประชุมในเมลให้เรียบร้อยแล้วนะคะ

         ภูเมฆ: ขอบคุณครับ

         มีซอล: ฉันขอตัวไปเก็บข้าวของก่อนนะคะ

        ภูเมฆ: มีซอล เธออยากเล่าอะไรให้ฉันฟังหรือเปล่า

        มีซอล: สุดท้ายแล้ว ฉันก็ไม่อยากเล่าเ๹ื่๪๫บ้านให้เขาฟังอยู่ดี "ไม่มีค่ะ "

         ภูเมฆ: งั้นตามสบายนะ แปดโมงเราไปเจอกันที่รถ

        มีซอล: ค่ะ

         ท่าทางเขายังไม่หายโกรธฉันแน่ๆ ช่างเถอะ!! ปัญหาของฉัน ๆ แก้มันเองได้

        ---

        ณ. คฤหาสน์

         ทำความสะอาดห้องพักหน่อยดีกว่า อีกอย่างต้องเอาเสื้อผ้าออกไปซักที่หลังบ้านด้วย หลังจากงานห้องพักเสร็จหมดแล้ว ฉันว่าจะจัดขนม น้ำ ออกไปปิคนิคบริเวณบ่อริมน้ำซะหน่อย เพราะฉันเห็นแม่บ้านนำอาหารสด ขนม ผลไม้ มาตุนไว้เพียบเลย

        1 ชั่วโมงผ่านมา

        ฉันเดินมายังที่ครัว ทำขนมปังออกทาเนย ชงน้ำชาเขียวเย็นใส่กระติกน้ำไว้ แล้วก็ผลไม้วันนี้เป็๞ส้ม เรียงใส่กล่องให้เรียบร้อย เอาเท่านี้ก่อนดีกว่า ได้เวลาออกไปนั่งเล่นที่ริมน้ำบ่อปลาแล้ว

        มีซอล: รอบนี้ปลาดูเยอะกว่าเดิมอีก นี่มันเพิ่งตอนเที่ยงเองนะ ทำไมอากาศเย็นเร็วแบบนี้ล่ะ ... กินต่อดีกว่า ขนมปังทาเนย อร่อยจัง สำหรับฉันของกินอร่อยทุกอย่าง ส้มหวานมาก ผักอบกรอบของฉันเริ่มเหนียวแล้ว รอบนี้กินให้หมดไปเลย

ภูเมฆ: อากาศเย็นแบบนี้เดี๋ยวก็ไม่สบายอีกหรอก

มีซอล: นายตามฉันมาเหรอ

ภูเมฆ: ฉันมาเดินดูความเรียบร้อยตรงนี้ทุกวัน เธออ่ะตามฉันมา

มีซอล: เปล่าซะหน่อย

ภูเมฆ: ไหนๆเธอก็มาแล้ว มีขนมอะไรบ้างวันนี้

มีซอล: มีแค่ขนมปังทาเนย กับ ส้ม นายเลือกเลย

ภูเมฆ: ผลไม้ของฉันอีกแล้วสินะ มิน่าสองสามวันนี้ แม่บ้านเบิกเงินทุกวันไปซื้อผลไม้เพิ่มตลอด

มีซอล: ห๊ะ ผลไม้ของนายคนเดียวเหรอ

ภูเมฆ: ใช่ครับ ส่วนแม่บ้านหรือบอดี้การ์ดคนอื่นเขาจะซื้อกินกันเองครับ

มีซอล: ฉันขอโทษ ป้าแจ่มเคยเตือนฉันแล้ว แต่ก็ยังเอามากิน

ภูเมฆ: ฉันไม่ได้ว่าอะไรนิ ที่จริงใครจะกินก็ได้

มีซอล: ภูเมฆ นายไม่โกรธฉันแล้วใช่ไหม

ภูเมฆ: โกรธอยู่ครับ

มีซอล: คืนดีกันนะคะ

ภูเมฆ: เขาง้อกันแบบนี้เหรอครับ

มีซอล: ฮ่าๆๆ ค่ะ

ภูเมฆ: เก็บของเข้าบ้านเถอะครับ เริ่มหนาวแล้ว

มีซอล: ค่ะ ภูเมฆ นายเอาตะกร้ามาเลย ฉันถือเข้าไปเองได้

ภูเมฆ: ไม่เป็๞ไร เรากินด้วยกันต้องช่วยกันเก็บสิ

มีซอล: แม่บ้านจะมาบ่นฉันอ่ะสิ

ภูเมฆ: ป่ะ เข้าบ้านเถอะ

อันที่จริง ผมไม่ได้โกรธอะไรเธอหรอก ผมอาจจะแค่น้อยใจก็ได้ ที่เธอทำอะไรแล้วไม่ยอมบอกผม ๆให้คนไปสืบเ๱ื่๵๹เธอมาหมดแล้วล่ะครับ เลยได้มาดักรอง้อเธอที่ริมบ่อน้ำ... บ้านหลังที่โดนขายไปเ๱ื่๵๹นี้ผมช่วยไม่ได้จริงๆ เพราะทางคนซื้อเข้าไปอยู่เรียบร้อยแล้วครับ ไว้ผมเคลียร์งานต่างๆเสร็จ ผมจะพาเธอไปดูบ้านและซื้อบ้านให้เธอเองครับ