โรงเตี้ยมที่เฒ่าแก่เป็เ้าของเป็ 1 ในสถานที่นิยมที่สุดของหมู่บ้านแห่งนี้โดยจัดว่าเป็ตึกที่มีอยู่ด้วยกัน ถึง 3 ชั้น โดยชั้นล่างนั้นจะเป็โรงอาหารขนาดกว้างขวางจุคนได้นับ ร้อยและห้องทานส่วนตัวไม่ว่าจะสังสรรค์ก็สามารถจัดให้ได้ ทำให้เป็ที่พึงพอใจแก่ลูกค้าประจำและผู้มาใหม่ไม่ว่าจะเื่รสชาติอาหารที่มีสูตรพิเศษจากหลากหลายแห่งมารวมกันนะที่แห่งนี้เพื่อเพิ่มความหลากหลายรสชาติที่ชาวบ้านต่างถูกใจและสามารถเลือกสรร การใช้จ่ายได้อย่างไม่รู้จบ
ในส่วนของชั้น 2 นั้นที่เป็แหล่งข่าวสารที่รวบรวมเื่ราวต่างๆ ที่ถูกค้นพบ หรือข้อมูลสัตว์อสูร ภารกิจที่เมืองหลักเขียวขจีหรือกิจกรรมมต่างๆที่จะถูกจัดขึ้นในพื้นที่ละแวกแถวนี้ก็จะได้ประกาศทุกอย่างจะมารวมในบอร์ดชั้นนี้สำหรับจัดแจงให้กับเหล่าชาวยุทธ์ผู้รึเิร่ม ผู้พเนจร หรือผู้้างานเสริมสามารถรับไปทำได้หรือผู้สรรหาความสำราญก็เป็ที่ต้อนรับเช่นกัน
ส่วนชั้นสุดท้าย เป็ชั้นที่พักสำหรับเฒ่าแก่และเหล่าบรรดาเสี่ยวเอ๋อที่ทำงานเสร็จแล้วหรือผลัด่เวลาทำงานจะมาพักอาศัยอยู่กันที่นี้รวมถึงเด็กน้อยไป๋ลู่เองก็เช่นกันนับเป็อีกหนึ่งสมาชิกที่เข้ามา ได้ราวๆ 1ปีกว่าแล้วแต่มีเพียงเด็กหนุ่มเท่านั้นที่มิอาจสามารถช่วยงานออกหน้าให้ภายนอกได้รับทราบรู้เห็นเพื่อป้องกันการเข้าใจผิดและเห็นแก่เด็กน้อยที่อาจจะได้รับอันตราย พื้นที่ทำงานของไป๋ลู่จึงมีเพียงหลังโรงเตี้ยมที่เป็ที่พักพิเศษสำหรับบุคคลที่เฒ่าแก่ไว้ใจเท่านั้นจะสามารถเข้าไปได้
ภายในนั้นมีหญิงชราที่กำลังหลับตาวาดรูปอย่างใจเย็นมือถือพู่วาดภาพอย่างช้าๆ จดจ่อกับภาพวาดดอกไม้งามท่ามกลางป่าเขาที่นางรังสรรค์ขึ้น เบื้องหน้าของนางมี 2 สาวใช้และ2 ศิษย์ของนางเองก็ต่างทำหน้าที่ของตนอยู่ 2 คนเป็ดั่งคนงานที่ช่วยดูแล และสรรหาข้าวของเครื่องใช้ตามความ้าของนางและอีกทั้งเป็ผู้ช่วยงานของหญิงสาวอีกคน ร่างอรชรส่วมชุดกี่เพ้าสีม่วงลายดอกไม้หลากหลายชนิดดวงตาดูลุ่มลึกดั่งน้ำนิ่งคิ้วหงส์ชันขึ้น ริมฝีปากที่อวบอิ้มดูเหมือนนางพยายามปลอบขวัญพร้อมกำลังมัดรวบผมให้กับเด็กสาวอีกคนใบหน้าจิ้มลิ้มดวงตากลมโตหางตาแอบเห็นคราบน้ำตาเล็กน้อยใน มือถือตั้กแตนที่ถูกทำขึ้นจากใบหญ้าขจีอย่างถนุถนอม นางเอาแต่จ้องมองมันอย่างไม่วางตาอีกมือถือสมุดบันทึกเื่ราวต่างๆ ที่ถูกบันทึกไว้อย่างละเอียดมีชื่อกำกับเล่มเขียนว่าบันทึกไป๋ลู่อยู่
หญิงชราก็ได้แต่ส่ายหน้าไปมาเล็กน้อย "หลิวเออร์ เ้าอย่าได้เป็กังวลนักเลยลุงของเ้าได้ออกไปตามหาเ้าหนูนั้นแล้ว มีหรือจะหาเด็กน้อยที่ฝึกยุทธไม่เป็คนเดียวไม่ได้ ความสามารถชาวยุทธกับคนธรรมดามันต่างกันเ้าอย่าได้วิตกให้มากความไปเลย มานี่มาให้ข้าได้ป้อนขนม"ไหมฟ้า"ที่เ้าชอบหน่อยสิเด็กสาวกับน้ำตาไม่ใช่ของคู่กันนะ มาเถอะๆ
"ท่านาุโ ตอนนี้ผ่านไป 4 ชั่วยามแล้วนับั้แ่เ้าหนูไป๋หายไปให้ผู้เยาว์ไปทักหน่วยตระเวณที่รับภารกิจดีไหมคะ? หญิงสาวเอ่ยทักหญิงชราผู้เป็อาจารย์หลังจากปลอบประโลมน้องสาวที่ดูเหมือนจะไม่เป็ผลเท่าไหร่
"ทำตามที่เ้า้าเถอะ"หลิวซิน"อีกไม่นานพ่อของเ้าก็จะกลับมาแล้วก็ฝากของที่ข้าวานไว้ไปด้วยเลยก็แล้วกัน"นางกล่าวพร้อมกับชี้ไปที่ถุงบางอย่างที่ห่อไปด้วยตลับที่ใส่สำหรับของขวานหลายชั้นพร้อมกับจดหมายอีกฉบับด้านใน "ศิษย์ทราบแล้วเ้าคะ ไปกันเถอะ"หลิวชิง" ท่านพ่อรอเราอยู่" หลังสนทนากับผู้เป็อาจารย์เสร็จสิ้นนางก็ลุกขึ้นคารวะพร้อมผายมือมาที่สาวน้อยมองไปยังทิศทางหุบเขาป่าเขียวขจี
"ท่านพี่ให้ข้าอยู่ต่ออีกหน่อยไม่ได้หรือ? ไว้ท่านลุงมาพร้อมไป๋ลู่แล้วข้าจะตามท่านไปทีหลัง ให้ข้าไปพร้อมกับท่านอาทั้งสองก็ได้ไหนๆ พวกนางก็ต้องไปซื้อข้าวของเตรียมไว้ฉลองอยู่แล้ว" เด็กสาวพยายามทักท้วงพี่สาวของนางทว่านางกลับมิยินยอมพร้อมกวักมือขึ้นเกิดสายลมกันโชกเบาบางดันร่างเด็กสาวขึ้นมาที่มีท่าทีใไม่น้อยก่อนจะพุ่งตัวขึ้นจากไปพร้อมกับนางทันทีไม่สนใจท่าทีงอแงของผู้เป็น้องที่เริ่มโวยวายแม้แต่น้อย หญิงสาวรับใช้ทั้งสองก็ต่างส่ายหน้าก่อนจะคารวะหญิงชราาุโก่อนจะแยกย้ายไปทำธุระของพวกนางต่อ
หญิงชราก็ไม่ต่างกันส่ายหัวเล็กน้อยก่อนจะเอื้อมมือไปจิบชาทว่าบังเกิดสายลมแรงสายนึงกระทันหัน มือที่กำลังเอื้อมหยิบแก้วชาก็หยุดลงก่อนส่งยิ้มให้กับผู้มาใหม่ "พบแล้วอย่างนั้นหรือ?
ชายหนุ่มผู้มาใหม่ปรากฏตัวพร้อมก้มโค้งคารวะหญิงาุโตรงหน้า "ข้าพบเ้าหนูนั้นแล้วขอรับนี้ก็พึ่งสั่งเสี่ยวเอ๋อด้านล่างให้เตรียมอาหารต้อนรับมันอยู่" เฒ่าแก่เ้าของโรงเตี้ยมพูดไปพร้อมกับหันซ้ายขวาราวกับกำลังมองหาใครบางคนอยู่ "หลานเ้าไปพร้อมกับน้องของเ้าแล้ว เป็เ้าที่ไร้ความสามารถถึงมิอาจห้ามปรามนางได้ โฮะๆ"
ชายหนุ่มที่พึ่งรู้ก็เกิดคิ้วกระตุกเล็กน้อย "ผู้เยาว์ไร้ความสามารถๆ ว่าแต่ท่านเถอะตอนนี้ทุกอย่างถูกจัดเตรียมพร้อมแล้วหวังว่าท่านจะทำตามสัญญา" ชายหนุ่มก้มโค้งขอขมาอย่างช่วยไม่ได้พยายามทักท้วงหญิงาุโตรงหน้าถึงข้อตกลงบางอย่าง "เ้าอย่าได้กังวลไป เื่น้องสาวเ้าข้าก็ตบรับคำและเป็อาจารย์ให้แล้วดังที่นางสมหวัง เหลือเพียงเ้าเมื่อไหร่เ้าจะกลับเข้าเมืองสักทีมัวแต่อยู่แบบนี้เ้าไม่พัฒนาหรอกนะ" หญิงชรากล่าวออกมาพร้อมกระแอมผิดหวัง เล็กน้อย
"ผู้เยาว์มีเื่ต้องทำอีกมาก ยังไม่ถึงเวลาที่ต้องกลับไปฝากท่านบอกท่านพ่อของข้าด้วย "ไม่มีสิ่งที่ข้ารับปากแล้วทำไม่ได้"
"แล้วแต่เ้าเถอะถ้าอย่างนั้น......" แต่ก่อนที่หญิงชราจะได้ทันกล่าวอะไรเสียงอู้อี้บางอย่างแต่เป็เสียงที่นางคุ้นเคยก็ได้ยินมาจากที่ห่างไกลทันทีห่างออกไปจากตัวโรงเตี้ยม นับ50ก้าว ร่างเสี่ยวเอ๋อที่เดินหิ้วร่างบาง เด็กน้อยไป๋ลู่ห้อยต่องแต่งไปมาด้วยสภาพที่เปรอะเปรื้อนไปด้วยฝุ่นดินมากมาย พร้อมเสียงเด็กบ่นอู้อี้ที่มิอาจบอกถึงสิ่งที่ตน้าได้เนื่องจากเสี่ยวเอ๋อทนเด็กหนุ่มบ่นมากไม่ไหวก็เอาซาลาเปาอุดปากซะเลย
"โฮะๆๆ เ้าเด็กคนนี้ไปที่ไหนก็มีแต่ปัญหา กลับมาก็ยังเป็ตัวปัญหาเหมือนเดิมสินะ" หญิงชราลุกขึ้นจ้องมองร่างคุ้นเคยก่อนจะเริ่มเคลื่อนกายหายไปพรึบตาไปปรากฏอีกทีเบื้องหน้าเหล่าเสี่ยวเอ๋อที่จับััปราณที่คุ้นเคยก่อนจะเริ่มคารวะผู้มาใหม่ เด็กหนุ่มที่โดนหิ้วมาก็งุนงงก่อนจะเห็นร่างที่ตนเองก็คุ้นเคยเบื้องหน้า
"ว่ายังไง เ้าหนูไป๋ครั้งนี้เ้าก่อเื่ขึ้นแล้วรู้ใช่ไหมว่า ครั้งนี้เ้าต้องโดนลงโทษนะหืม?
"ทะท่านาุโ ขะข้าอธิบายท่านได้วะว่า" แต่ไม่ทันเ้าหนูจะได้กล่าวอะไรนางก็ปัดมือไปมา "รีบพาเ้าหนูนี้ไปล้างน้ำล้างตัวได้เเล้วนี่เ้าไปขุดโพลงหลบสิ่งใดมากันเหม็นสะไม่มี ไปๆ
3K
