“ ตะวัน ตะวัน ตื่นลูก ตะวัน ” ผมสะดุงตื่นขึ้นมาเห็นแม่นั่งอยู่แล้วร้องไห้
“ แม่ แม่ร้องไห้ทำไมครับ ” ผมถามแม่ด้วยความใ
“ ไม่มีอะไรลูกไปลุกขึ้นไปล้างหน้าล้างตาสักหน่อยแล้วลงไปกินข้าวกัน ”
“ ครับ ” ผมลุกออกจาเตียงแล้วเดินเข้าไปในห้องน้ำตามที่แม่บอก
“ อย่าเอาตะวันไปเลย ปล่อยเขาไว้สักคนเถอะนะคะ ” ระหว่างที่ผมอยู่ในห้องน้ำผมได้ยินเสียงแม่พูดแต่ฟังไม่ค่อยชัดเหมือนจะคุยกับใครอยู่
“ แม่เมื่อกี้แม่คุยกับใครหรอครับ ” ผมเดินออกมาจากห้องน้ำแล้วถามขึ้นด้วยความสงสัย
“ ไม่มีอะไรหรอกลูกแต่งตัวเสร็จแล้วลงไปกินข้าวนะ แม่ลงไปก่อน ”
พอแม่พูดจบแม่ก็เดินออกจากห้องนอนผมไป ผมได้แต่ยืนทำหน้างง ผมสาบานเลยว่าผมได้ยินจริงๆนะ พอแต่งตัวเสร็จผมก็เดินลงมาที่ห้องกินข้าวที่มี พ่อกับแม่ผมนั่งรออยู่แล้ว แต่สีหน้าทั้งสองดูกังวลอะไรสักอย่าง
“ มาแล้วครับ ”
“ มานั่งก่อนเลยลูกกินข้าวๆ ” แม่บอกผมให้เข้าไปนั่งข้างๆ
“ ครับ เออแม่ครับพรุ่งนี้ผมต้องไปมหาลัยแล้ว วันนี้ผมขอเข้าไปนอนที่คอนโดเลยได้ไหมครับ ” ผมขออนุญาตแม่ขณะที่เรากินข้าวกันอยู่
“ ไปเลยหรอลูก นอนคืนนี้สักคืนก่อนนะค่อยไป ”
“ ให้ลูกไปเถอะคุณ บ้านเรากับมหาลัยมันไกลกัน ไปนอนที่คอนโดจะได้เดินทางง่ายๆ ”พ่อบอกกับแม่ ผมรักพ่อจัง
“ ก็ได้ค่ะ งั้นเราไปส่งลูกกันนะคะ ”
“ ผมรักพ่อกับแม่ที่สุดเลยครับ ” ผมรีบเดินเข้าไปกอดพ่อกับแม่ด้วยความดีใจ
“ จ้าๆ ไปนั่งกินข้าวดีดีก่อนสิตะวัน ”
“ ครับผม ”
กินเสร็จผมก็ขึ้นมาบนห้องและกดโทรศัพท์โทรหาไนซ์ทันที อ่อไนซ์เป็เพื่อนสนิทของผมเรารู้จักกันตอนม.4 ไนซ์เป็คนที่น่ารัก นิสัยดี ตัวเล็กกว่าผมนิดหน่อยชอบเล่นบาสเหมือนกันกับผม
[ ไนซ์ วันนี้มานอนกับกูนะ กูจะไปนอนที่คอนโด ]
[ พ่อกับแม่ให้มาหรอวะ ได้สิวะเดี๋ยวกูไปนอนด้วย ดื่มกันสักหน่อยไหม ]
[ มึงนี่น้าตลอดเลย เออได้ดิแต่ไม่เยอะนะเว้ย พรุ่งนี้มีเรียน ]
[ ได้สิครับเพื่อน แล้วเข้ามาตอนไหนวะ ]
[ น่าจะเย็นๆเลยวะ ไว้เดี๋ยวกูถึงแล้วกูโทรหานะ ]
[ อือ เอาตามนั้นก็ได้ ]
[ เอองั้นแค่นี้ก่อนนะ ]
ผมวางสายเพื่อนของผมก่อนที่จะนอนเล่นเกมส์บนเตียงนอนสักพักผมก็เผลอหลับไป
นี่มันที่ไหนกัน ทำไมเราถึงมาอยู่ที่นี้ได้ ผมมองไปรอบๆมีแต่หมอกสิขาวโพนกับต้นไม้เต็มไปหมดเลย บรรยากาศก็วังเวง ผมเดินตรงไปเรื่อยๆ จนไปเจอบ้านหลังนึเป้นบ้านเก่าๆทำด้วยไม้ เป็บ้านยกสูง ผมเดินเข้าไปหวังว่าจะหาคนช่วยที่บ้านหลังนั้น แต่พอผมไปถึงแล้วเดินขึ้นไปบนบ้าน บ้านกับโล่งไปหมดเหมือนไม่มีใครอยู่
“ โทษนะครับ มีใครอยู่ไหมครับ ” ผมเอ่ยเรียกคนที่ในบ้านแต่ไม่มีใครตอบ
“ มึงมาเฮ็ดหยังอยู่นี่ ”
“ เห้ย ” ผมใสะดุ้งแล้วรีบถอยหลังออกมา คนตรงหน้าผมเป็คนผู้ชายแก่ หนวดเคลาเต็มไปหมด ยื่นจ้องหน้าผมอยู่
“ มึงบ่ควนมาหม่องนี้ ออกไปซะ ก่อนทีมันจะสายเกินไป ” ผมก็ยังไม่เข้าใจในสิ่งที่คุณปู่คนนั้นพูด
“ เออ ที่นี่ที่ไหนหรอครับ ”
“ มึงบ่ต้องฮู้ กูบอกให้ออกไป ”
“ แล้วผมจะออกไปได้ยังไงหละครับ ผมยังไม่รู้เลยว่าผมมาที่นี้ได้ยังไง ”
ไหนขณะที่ผมกำลังคุยอยู่กับคุณปู่อยู่ อยู่ดีดีก็มีมือจากไปไม่รู้มาปิดปิดผมไว้ และกระซิบข้างหูผม
“ กูจะเอามึงไปอยู่นำกู ”
“ อือ ปล่อยผมนะ อือ ”
“ อีรำเพยมึงหยุดสร้างเวรสร้างกรรมซะเถาะ เื่ในอดีตกะปล่อยให้มันเป็ไปตามกรรมใผ๋กรรมมัน ”
“ กูบ่ปล่อย”
“ มึงบ่ปล่อยกูกะบ่ปล่อยมึงคือกัน ” หลังจากคุณปู่พูดจบก็ทำการสวดมนต์อะไรสักอย่างแล้วคนที่ยื่นปิดปากผมอยู่ก็ร้องโอดครวนออกมาแล้วก็หายไปเลย ผมล้มตัวลงนั่งกับพื้น หายใจหอบเพราะเมื่อกี้เหมือนผมกำลังจะตายเลย หายใจไม่ออก เดินออกไปไหนก็ไม่ได้
“ กูบอกแล้วให้มึงฟ้าวกลับไป ”
“ นี่มันอะไรกันครับผมงงไปหมดแล้ว คนเมี่อกี้เขาเป็ใครหรอครับ ”
“ เ้ากรรมนายเวรของมึง มึงไปซะ ไปหาคนที่ซวยมึงใด๋ ไปหาคนที่มีพลังแข็งแกร่งที่จะซอยมึง ”
พูดจบอยู่ๆคุณปู่ก็เดินเข้ามาหาผมและจับผมผลักลงจากบ้าน แล้วผมก็สะดุ้งตื่นขึ้น
“เฮือก เฮ้อ ตะวันเป็อะไรลูก ”พ่อกับแม่ผมวิ่งเข้ามาให้ห้องและจับตัวผม
“ ตะวันเป็อะไรลูก ” พ่อผมถามขึ้นด้วยความเป็ห่วง
“ ผม ผมฝันครับพ่อ แม่ผมฝัน ”
“ ฝันอะไรลูก ” แม่ผมถามต่อ
“ ผมฝันเห็นคุณปู่คนนึง เขามาบอกผมว่า ให้ผมหาคนมาช่วยผม ต้องเป็คนที่แข่งแกร่งมากถึงจะช่วยผมได้ พ่อครับแม่ครับ ทำไมคุณปู่เขาถึงบอกกับผมแบบนั้นละครับแล้วช่วยผมทำไม เื่อะไรหรอครับ ผมงงไปหมดแล้ว แล้วในฝันผมถูกผู้หญิงคนนึงปิดปากผม แล้วบอกกับผมว่า กูจะเอามึงไปอยู่ด้วย ”
ผมเล่าทุกอย่าให้พ่อกับแม่ฟัง แล้วอยู่ๆแม่ผมก็ร้องไห้ออกมา
“ แม่ แม่เป็อะไรครับ ” ผมถามด้วยความเป็ห่วง
“ ตะวันลูก มานี่มามานั่งตรงนี้ พ่อพยุงผมให้มานั่งที่ปลายเตียง ” พ่อบอกกับผมให้ลุกคนมานั่ง
“ เดี่ยวพ่อจะเล่าอะไรบางอย่างให้ตะวันฟัง มันคงจะถึงเวลาแล้วล่ะ ”
“ สมัยรุ่นปู่ทวดย่าทวดเรา ยังมีชีวิตอยู่ ครอบครัวเราเป็ครอบครัวที่อบอุ่นมาก คุณย่าทวดมีลูกสาว 2 คนคือ รำเพย ที่เป็ลูกสาวคนโต และ นวล ที่เป็ลูกสาวคนเล็ก ทั้งคู่ถูกเลี้ยงดูมาอย่างดี จนกระทั้ง นวลได้พบรักกับคุณมล ทั้งสองรักกันมาก และกำลังจะได้แต่งงานกัน แต่ทว่าเกิดเหตุการที่ไม่คาดฝันเกิดขึ้น 3 วันก่อนวันงานแต่ง ครอบครับได้รู้ว่า รำเพยเองก็รักคุณมลเช่นเดียวกัน เลยเกิดการทะเลาะกันใหญ่โต ทำให้มีหนึ่งคนที่ต้องจบชีวิตลง นั่นก็คือ รำเพย แต่ก่อนที่รำเพยจะสิ้นใจ เขาได้สาปแชงทุกคนเอาไว้ไม่ให้อยู่ดี ให้มีแต่ความชิบหาย แล้วเขาก็หมดลมหายใจไป ”
“ แล้วมันเกี่ยวอะไรกับพวกเราหรอครับพ่อ ”
“ แต่หลังจากนั้นที่บ้านหลังนี้ก็ไม่มีใครมีความสุขอีกเลย นวลกับคุณมลก็ย่าร้าง ต่างคนต่างอยู่ และในที่สุดนวลเอง ก็ตรอมใจตายไปตามกัน ”
“ ผมก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดีครับว่ามันเกี่ยวอะไรกับผม ”
“ ตอนเกิดเรามีปานแดงอยู่ที่หน้าอกด้ายซ้าย ซึ่งนวลมีปานแดงอยู่ตรงนั้นเหมือนกัน ”
“ นี่พ่อจะบอกว่า ผมคือ ”
“ ใช่ ลูกคือนวลที่กลับชาติมาเกิด ตอนแรกพ่อเองก็ยังไม่เชื่อเื่นี้ แต่ตอน 10 ขวบที่อยู่ดีดีลูกก็ร้องไห้แบบไม่มีปี่มีขลุ่ย แล้วลูกก็บอกว่า ขอโทษ นวลขอโทษ เอื้อยรำเพยปล่อยทุกคนไปสาเด้อ น้องยอมรับความผิดนี่ทุกอย่างเฮาอโหสิกรรมให้เขาสาเด้อ แล้วลูกก็ร้องไห้หนักมาก สักพักก็สลบไปเลย ตื่นขึ้นมาอีกทีลูกก็จำอะไรไม่ได้ พ่อกับแม่เลยพาลูกไปหาหลวงปู่ที่วัด หลวงปู่ท่านทักลูกว่า ลูกมีเ้ากรรมนายเวรตามอยู่เป็คนที่ในอดิตชาติลูกเคยเกิดเป็พี่น้องกันมาก่อน นับจากนั้นพ่อกับแม่ก็เชื่อสนิทใจว่า ลูกคือ นวลที่เกิดมาเป็ลูกพ่อกับแม่ ”
“ หมายความว่า เขา้าจะมาเอาชีวิตผมงั้นหรอครับ ”
“ ตะวันลูก แม่จะไม่ยอมให้ใครมาทำอะไรลูกได้ทั้งนั้นแม่จะปกป้องลูกเอง ”
“ มันไม่มีวิธีแก้เลยหรอครับ เราทำบุญให้เขาก็ได้นิครับ ให้เขาได้ไปเกิดสักที ”
“ แม่ทำมาทุกอย่างแล้วลูก แต่มันไม่ได้ผลเลย ตะวันจำวันที่แม่ปลุกลูกเมื่อวันก่อนได้ไหมแม่ได้ยินเสียงลูกร้อง แม่เลยวิ่งขึ้นไปดูอภาพที่แม่เห็นคือ มีผู้หญิงคนนึงกำลังบีบคอลูกอยู่ ใจแม่ในตอนนั้นแทบล้มทั้งยื่น แม่ได้แต่เข้าไปปลุกลูกให้ตื่อนแล้วเขาก็หายไป ฮึก ”
“ แล้วคุณปู่ผมฝันถึงละครับ เขาคือใคร ทำไมเขาถึงมาบอกกับผมว่าให้หาคนมาช่วยผม ”
“ พ่อกับแม่นั่งคิดกับแล้ว น่าจะเป็พ่อปู่อัค แม่เคยพาลูกไปหาพ่อปู่ที่จังหวัดนึง ตอนนั้นพ่อปู่เกือบที่จะช่วยลูกได้แต่มันไม่ได้ เพราะพลังของรำเพยแรงมาก ตอนนี้ลูกอายุ 20 ก่อนลูกอายุ 21 ต้องหาคนมาช่วยให้ลูกหลุดพ้นตรงนี้ไปให้ได้ ” แม่ผมเล่าให้ฟังต่อ
“ แล้วผมจะไปหาจากที่ไหนครับ ต้องหาใครคนแบบไหนผมยังไม่รู้เลย ”
“ นั่นแหละคือปัญหา พ่อกับแม่เองก็ไม่รู้ว่าเขาคนนั้นคือใคร แต่ว่า พ่อให้สิ่งนี้ติดตัวลูกไว้มันจะช่วยให้ลูกพ้นอันตรายไปได้บ้าง ” พ่อผมยื่นสร้อยเส้นนึงให้ผม มันเป็สร้อยตะกุด เก่ามากอันไม่ใหญ่มากนัก
“ ขอบคุณครับพ่อ ”
“ คุณค่ะ วันนี้เราต้องไปส่งลูกไปนอนที่คอนโด แม่เป็ห่วง ”
“ ไม่ต้องเป็ห่วยนะครับแม่ ผมมีสร้อยที่พ่อให้ผมมาแค่ก็หายห่วงแล้วครับ อีกอย่างคืนนี้ผมให้ไนซ์มันมานอนด้วยแล้วครับ ”
“ โอเค งั้นไปเตรียมตัวนะพ่อจะไปส่งที่คอนโด ”
“ ครับพ่อ ” ผมตอบกับผมแล้วเดินขึ้นไปบนห้องเพื่อเก็บของ นี่ผมกำลังเจอกับอะไรอยู่ครับเนี่ย
แล้วหลังจากนี้ผมจะต้องพบเจอกับอะไรอีก
5K
