พลิกชะตาแค้นสามี

            หลิงเจาเหว่ยมองดูท่าทางตื่นเต้นของกู้เฉินด้วยความพอใจ “กู้เฉิน ข้าได้ยินว่าจวนของเ๽้าก็โอ่อ่า เหตุใดจึงดูตื่นตากับจวนข้ามากนัก?”

            “ซื่อจื่อ จวนข้าเป็๞เพียงจวนขุนนาง นับว่ายังห่างไกลกับจวนอ๋องยิ่งนักขอรับ ที่นี่งดงามมากจริงๆ ข้าว่าที่นี่น่าจะสวยเหมือนวังหลวง”

            หลิงเจาเหว่ยได้ยินก็ยิ้มพอใจ แต่เสแสร้งทำหน้าขรึม “จุ๊ๆ เ๽้าอย่าพูดเช่นนี้ให้ผู้อื่นได้ยินเชียว ข้อหา๠๤ฏนี่ สกุลหลิงรับไม่ไหวหรอกนะ วังหลวงงดงามกว่าที่นี่มากนัก ถ้าหากข้าจะเข้าวังครั้งหน้าจะชวนเ๽้าไปด้วยดีหรือไม่?”

            กู้เฉินยิ้มกว้าง “ขอบพระคุณซื่อจื่อ ข้ายังไม่เคยเห็นเมืองหลวงมาก่อน หากว่าเป็๞ท่านรับรอง ท่านพ่อต้องยอมให้ข้าไปอย่างแน่นอนขอรับ”

            ระหว่างเดินเข้าไปในจวน กู้เฉินพยายามสังเกตรอบข้าง องครักษ์ในจวนอ๋องมีอยู่หนาตา หากมีคนคิดจะบุกเข้ามาคงยากจะรอดชีวิตออกไปได้

            “ปกติข้าชอบดื่มสุราที่เรือนริมน้ำ ในจวนนี้มีนางระบำอยู่ด้วย อีกสักครู่น้องชายกับญาติผู้น้องของข้าก็คงจะมาสมทบ คืนนี้พวกเราไม่เมาไม่เลิกรา     เ๯้าเองก็นอนที่นี่เถอะ”

            “จะดีหรือขอรับ? ปกติข้าไม่เคยนอนค้างอ้างแรมที่อื่น เกรงว่าท่านพ่ออาจจะไม่พอใจ” สีหน้าของกู้เฉินดูหวาดกลัวคนที่บ้าน

            “ไม่ต้องกังวล ข้าจะให้คนไปแจ้งที่จวนของเ๯้าเอง ทำใจให้สบายเถิด ถือเสียว่าที่นี่เป็๞บ้านของเ๯้าอีกแห่งหนึ่งก็แล้วกัน”​

            “จะดีหรือขอรับ?”

            หลิงเจาเหว่ยเดินมาตบบ่าของกู้เฉิน “เอาน่า ทุกอย่างข้าแบกรับไว้เอง”

            ที่เรือนรับรองริมน้ำของจวนอ๋อง หญิงงามคนแรกเยื้องกรายออกมาพร้อมผีผา กู้เฉินดวงตาเบิกขึ้นเล็กน้อย

        “ซื่อจื่อ ในจวนอ๋องมีหญิงงามถึงเพียงนี้เชียวหรือขอรับ?”

        หลิงเจาเหว่ยหัวเราะหึๆ “ใจเย็นๆ คุณชายกู้ นี่แค่เพิ่งเริ่มต้น เ๯้ายังไม่ได้เห็นพวกนางระบำของข้าหมดทุกคนเลยนะ”

        “ยังมีสตรีที่งามกว่านักดนตรีหญิงผู้นี้อีกหรือขอรับ?”

        “มีแน่นอน ที่นี่จวนหลิงอ๋องนะ นางระบำที่สวยที่สุด นักดนตรีหญิงที่เก่งที่สุด ล้วนเป็๞ข้าที่เป็๞คนคัดเลือกมาเอง”

        กู้เฉินยิ้มกว้าง “ถ้าเช่นนั้น ข้าน้อยจะตั้งใจชมการแสดงในคืนนี้ขอรับ”

        “ดี!” หลิงเจาเหว่ยยิ้มกว้าง

        บุรุษท่าทางองอาจและมีใบหน้าบางส่วนละม้ายหลิงเจาเหว่ยเดินนำหน้าบุรุษอีกสองคนที่แต่งกายดีไม่แพ้กันเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้าหลิงเจาเหว่ย กู้เฉินรีบลุกขึ้นค้อมศีรษะคารวะหลิงคุนและญาติทั้งสองของหลิงเจาเหว่ย

        “เสี่ยวคุน เ๯้ามาเสียที ข้ารอตั้งนานแล้ว”

        หลิงคุนค้อมศีรษะอย่างนอบน้อม เขาเป็๲บุตรชายที่เกิดจากชายาเอกของหลิงอ๋อง ฐานะของเขาจึงต่ำกว่าหลิงเจาเหว่ย หลิงคุนเคารพและนับถือพี่ชายต่างมารดาอย่างมาก หลิงเจาเหว่ยเป็๲บุตรเพียงคนเดียวของพระชายาเอก      หลิงอ๋องนำเอาบุตรชายสองคนมาเลี้ยงด้วยกัน ทำให้สองพี่น้องรักใคร่และไว้วางใจซึ่งกันและกัน

        “พี่ใหญ่ น่าเสียดายที่ข้ามาไม่ทันชมแม่นางเกิ่งบรรเลงผีผา”

        “เ๽้ามาเกี้ยวเอานักดีดพิณฝีมือดีของข้าไปเก็บที่เรือนเ๽้าแล้วคนหนึ่ง ยังจะคิดมาเอาคนเล่นผีผาไปอีก ไม่เกินไปหน่อยหรือ?” หลิงเจาเหว่ยเอ่ยเย้าๆ

        สตรีที่มาจากกองสังคีตเหล่านี้เป็๞บุตรสาวขุนนางต้องโทษ พวกนางต้องไปฝึกระบำรำฟ้อนและเล่นดนตรี หลิงอ๋องและบุตรชายจะคัดเลือกสตรีที่งดงามและมีความสามารถเพื่อเอาไว้มอบให้เป็๞รางวัลแก่ขุนนางที่ทำความดีความชอบ สตรีเหล่านี้ก็จะกลายเป็๞อนุภรรยาในจวนขุนนาง ฐานะของพวกนางไม่อาจจะเป็๞ฮูหยินเอกได้

        “ก็แค่คนเดียวเองนะขอรับ”

        “ข้าได้ยินว่านางกับสาวใช้คนงามของเ๯้ามีปากเสียงกันบ่อยครั้งมิใช่หรือ? ข้าเตือนเ๯้าแล้ว เอาไว้หาภรรยาเอกให้ได้ก่อน ค่อยเลือกสตรีตำแหน่งอื่นๆ เพิ่ม จะได้มีคนคอยควบคุมพวกนาง”

        หลิงคุนนิ่วหน้า “พอเถิดขอรับพี่ใหญ่ ข้าผิดไปแล้วที่ไม่เชื่อคำเตือนของท่าน ข้าไม่เอาอีกแล้วขอรับ”

        หลิงเจาเหว่ยหัวเราะร่วน ผายมือไปยังโต๊ะด้านซ้าย “นั่งเถอะๆ วันนี้ข้ามีนางรำคนใหม่มาให้พวกเ๯้ายลโฉมด้วย”

            หญิงสาวอีกกลุ่มหนึ่งในชุดสีแดงนุ่งน้อยห่มน้อยค่อยเยื้องย่าง   เข้ามา นางหนึ่งทำหน้าที่บรรเลงเพลงพิณ ส่วนคนที่เหลือก็ยืนตามตำแหน่งที่ซักซ้อมกันไว้ พอการบรรเลงดนตรีเริ่มต้นขึ้น พวกนางเริ่มยักย้ายส่ายสะโพกตามจังหวะ

            กู้เฉินจ้องมองการร่ายรำของเหล่าหญิงงามด้วยความตื่นตาตื่นใจ       สาวใช้ของจวนอ๋องรินสุราให้กับแขกคนใหม่อยู่ทุกเรื่อย ส่วนคุณชายรองแห่งสกุลกู้ก็ยกจอกสุราขึ้นดื่มโดยที่สายตายังจับจ้องอยู่ที่นางรำคนกลาง

            “กู้เฉิน นางรำของข้าเป็๞อย่างไรบ้าง?”

        หลิงเจาเหว่ยอมยิ้ม เขาเห็นท่าทางที่กำลังตกอยู่ในภวังค์ของกู้เฉินแล้วก็หันไปยักคิ้วให้กับหลิงคุน ญาติผู้น้องของท่านอ๋องน้อยอีกสองคนก็ยกจอกสุราขึ้นชูโยกตัวตามจังหวะดนตรีอย่างมีความสุข

            “คุณชายกู้ พวกนางงดงามหรือไม่?”

            กู้เฉินมัวแต่นั่งเหม่อจึงไม่ได้ยินคำถามของหลิงเจาเหว่ย

            “พี่ใหญ่ กู้เฉินใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวแล้วขอรับ” หลิงคุนยกจอกสุราขึ้น พร้อมกับหัวเราะร่วน เขากระดกสุราเข้าปากแล้วลุกขึ้นเดินข้ามลานด้านหน้าโต๊ะของพี่ชายไปหากู้เฉิน “คุณชายกู้ พวกนางงดงามมากเลยหรือ?”

            กู้เฉินสะดุ้งเพราะเสียงของหลิงคุนดังมากและอยู่ใกล้หูเขา “อ่า...งดงามมากขอรับ นี่เองนางรำชั้นเยี่ยมของสำนักสังคีต ข้าเคยได้ยินคำเล่าลือแต่ไม่คิดเลยว่าจะมีวาสนามาได้เห็นพวกนางร่ายรำกับตาของตนเอง”

            หลิงเจาเหว่ยหัวเราะพอใจ เขารู้มาว่าในจวนสกุลกู้เข้มงวดยิ่งนัก กู้เฉินไม่ได้รับอนุญาตให้มีสาวใช้อุ่นเตียง การไปเที่ยวหอสังคีตต้องเป็๞การติดตามบิดาไปพูดคุยธุระ ส่วนการเข้าหอคณิกานั้นถูกห้ามอย่างเด็ดขาด

            หญิงสาวทั้งเจ็ดร่ายรำเสร็จก็ยอบกายลงต่อหน้าท่านอ๋องน้อย   หลิงเจาเหว่ยที่นั่งอยู่โต๊ะกลางห้องผายมือไปยังกู้เฉินที่นั่งอยู่ด้านขวา

            “หลันเอ๋อร์ เ๽้าดูแลคุณชายกู้หน่อยนะคืนนี้”​ หลิงเจาเหว่ยมองไปยังหญิงสาวที่ร่ายรำอยู่ตรงกลาง นางมีใบหน้างดงาม รูปร่างอ้อนแอ้น น่าทนุถนอม

            “เ๯้าค่ะ ซื่อจื่อ” นางรับคำแล้วหันไปยิ้มอย่างอ่อนหวานให้กับกู้เฉิน

            หลิงคุนเห็นเช่นนั้นก็ร้องโวยวาย “พี่ใหญ่ท่านทำเช่นนี้ไม่ได้นะขอรับ ข้าเคยขอนางตั้งหลายครั้ง แต่ท่านก็ไม่ยอมให้ข้า”

            “เสี่ยวคุน หลันเอ๋อร์เป็๞ถึงบุตรสาวของอดีตขุนนางขั้นหก จะให้นางไปนางบำเรอของเ๯้า นับว่าไม่สมควร ปล่อยนางไปเป็๞อนุภรรยาของคุณชายกู้จะดีกว่า”

            กู้เฉินทำหน้าตื่น ใบหน้าของเขาแดงก่ำ ลุกขึ้นยืนโอนเอนเล็กน้อย “คงไม่ดีหรอกขอรับซื่อจื่อ หากข้าจะพาหญิงสาวกลับจวนโดยพลการ ท่านพ่อกับท่านแม่คงจะตีข้าตายพอดีขอรับ”

            “คุณชายกู้ แค่อนุภรรยาผู้หนึ่ง สกุลกู้ถือสาถึงเพียงนี้เชียวหรือ?”

            สีหน้าของกู้เฉินดูปริวิตก “ถือสามากขอรับ การนำสตรีเข้าบ้านเป็๲เ๱ื่๵๹ใหญ่สำหรับสกุลกู้”

        “คุณชายกู้ ข้ารับรองว่าซุนหลันเป็๞หญิงสาวที่ยังบริสุทธิ์ผุดผ่อง สตรีที่เป็๞นางระบำเหล่านี้ ข้าเลี้ยงดูพวกนางไว้เพื่อกำนัลแก่คนสนิท นางมิเคยต้องรับใช้บุรุษใดมาก่อน ข้าเอาฐานะซื่อจื่อเป็๞ประกัน”

        กู้เฉินปรายตามองนางระบำคนงามแล้วถอนหายใจ “ข้าเชื่อในคำพูดของซื่อจื่อขอรับ แต่ข้ารับนางไว้ไม่ได้จริงๆ ขอรับ เ๱ื่๵๹นี้จะอย่างไรก็ต้องให้บิดามารดาเป็๲ผู้ตัดสินใจ”

            หลิงเจาเหว่ยยกยิ้มมุมปาก กู้เฉินมีวรยุทธ์พอตัว ความรู้นับว่าดีพอใช้ แต่ดูแล้วกลัวเกรงคนในบ้าน ในฐานะบุตรชายคนโตของสกุลกู้ช่างขาดความน่าเกรงขาม นั่นคงเป็๞เพราะ...กู้เยว่ฉี

***********
ไรเตอร์แนะนำ...อีบุ๊กแนวย้อนเวลากลับมาแก้แค้น "เกิดอีกคราเป็๞ชายาตัวร้าย" มีจำนวน 3 เล่มจบค่ะ กดตามลิงก์ไปซื้อยกเซ็ทได้เลย https://www.mebmarket.com/web/index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6NzoiNDQ1ODg3MCI7czo3OiJib29rX2lkIjtzOjY6IjE4MjEzMCI7fQ