ตำนานเทพอสูรจอมราชัน NC18+

ตอนที่172 ของล้ำค่ามาในราคาโคตรถูก

"แม่นางข้าไม่ขายหรอกอาวุธชิ้นนี้..ข้าจะเก็บไว้รักษาชีวิตตัวเองน่ะ..."

กริชเพชรกล่าวตอบนาง นึกว่าหญิงสาวจะขอซื้อจริงๆ เพราะพวกเขาพึ่งมาจากงานประมูลสินค้า

"ข้าล้อเล่นนะคุณชายโจวก๋วย ข้ารู้ว่าอาวุธระดับนี้ไม่มีใครขายออกมาง่ายๆ หรอก ถ้าไม่จำเป็นหรือเหลือใช้จริงๆ ข้าแปลกใจมากเลยว่าอาวุธของท่านสามารถเจาะเกาะม่านบาเรียของคนทั้งสามได้ยังไง แม้พลังโจมตีของข้าที่มีดาเมจสูงระดับ

ราชันย์ยังไม่อาจผ่านเกราะเหล่านั้นเข้าไปกระทบตัวของพวกมันได้ แต่อาวุธของท่านกลับทะลุทะลวงผ่านไปเหมือนปอกกล้วยเข้าปากท่านมีเคล็ดลับอะไรหรือบอกข้าหน่อยสิ วันหน้าข้าจะได้ไปหามาเสริมอาวุธของข้าบ้าง.."

เล็กตันกล่าวพร้อมเดินเข้ามาใกล้ชายหนุ่ม จนส่งกลิ่นกายหอมรัญจวนใจกระทบจมูกเขา กริชเพชรเหลือบมองอกอวบอิ่มขาวนวลเหมือนหยวกกล้วยของหญิงสาว แล้วแอบกลืนน้ำลายลงคออีกครั้ง

'โอโนว..ทำไม? โลกอสูรมีแต่ผู้หญิงเอกซ์โคตรขนาดนี้..'

กริชเพชรนึกในใจเมื่ออันตรายผ่านพ้นไปแล้วความหื่นเงียบของชายหนุ่มก็ถูกกระตุ้นขึ้นมา เพราะเสื้อผ้าของหญิงสาวฉีกขาดขณะที่ต่อสู้กับมังกรเวหาเผยให้เห็นของสงวนบักแตงโมขนาดใหญ่ของนางล้นทะลักออกมาจนเลือดกำเดาของชายหนุ่มแทบจะพุ่งกระฉูดต่อหน้านาง

"ข้าก็ไม่อาจจะรู้ได้ เมื่อก่อนอาวุธของข้ามันไม่เคยที่จะทะลุม่านบาเรีย ข้ามีพลังบอลดวงจิตแก่นแท้ระดับต่ำชั้น กว่าพวกอสูรเวหามากๆ ต้องกลายร่างเป็นอสูรระดับพรีเมี่ยมออกต่อสู้กับพวกมัน แต่ก็อยู่ได้แค่สิบนาที ขณะกำลังจนปัญญาเมื่อหมดเวลา สติของข้าก็ฟื้นขึ้น จึงเรียกอาวุธที่ได้จากดินแดนอมนุษย์ มาต่อสู้กับพวกมันแต่ขณะข้าร่ายเวทสร้างอาวุธขึ้นเจ้าดินสามก้อน

ที่ข้าประมูลมามันกลับสลายตัวเคลือบอาวุธที่ถูกสร้างขึ้น แล้วก็สามารถทะลุทะลวงเจาะม่านบาเรียเข้าไปได้อย่างง่ายดาย มันน่าแปลกใจมากๆ ธรรมดาเมื่อจู่โจม แล้วม่านบาเรียจะแตกมันจะต้องปะทะกันอย่างรุนแรงเสียก่อน แต่นี่มันเหมือนกับพุ่งผ่านเข้าไป โดยไม่ได้ทำลายม่านบาเรียแต่กลับทะลุเข้าไปจู่โจมคนภายใน นี่อาจจะเป็นเพราะดินสามก้อนนั้นก็ได้.."

กริชเพชรกล่าวขึ้นขณะมองสไนเปอร์ในมือขยับข้อมือวูบมันก็หายเป็นถุงมือสีดำของชายหนุ่มอย่างเก่า พร้อมกับปรากฏดินสามก้อนขึ้นบนฝ่ามือ  กริชเพชรขยับดูอย่างแปลกใจ เล็กตันลอยตัวมายืนพิจารณาดู

"ดินนี้มาจากใจกลางของทวีปที่เจ็ด มันเป็นสถานที่ต้องห้าม และเป็นสถานที่โบราณที่ซุกซ่อน ทรัพยากรอันมีค่าไว้มากมาย ดินสามสีนี้ข้าว่ามันคงเป็นของวิเศษชนิดหนึ่งนะคุณชายโจวก๋วย.."

หญิงสาวกล่าวขึ้น กริชเพชรยกยิ้มสูง

"เจ้าอยากรู้จริงๆ หรอไม่เป็นไรข้ามีวิธี..."

กริชเพชรพูดพร้อมกับเรียกมุกกรูเกิลออกมา แล้วเผาผลาญเงินดอร์ให้มันกินก่อน ที่จะใช้งานตรวจสอบดินสามก้อนนั้น เพราะเขาก็อยากรู้เหมือนกันว่ามันมีประโยชน์อะไร

วาบๆ .!!

มุกกรูเกิลสว่างวาบรายงานผลการตรวจสอบอย่างรวดเร็วทันใจ

'นายท่านดินสามก้อนนี้เรียกว่าดินรูนพวกมันมีคุณสมบัติ เสริมอาวุธของดินแดนอมนุษย์โดยเฉพาะ ไม่สามารถใช้กับอาวุธของพงศ์พันธุ์อื่น ดินสีแดงเรียกว่าดินระเบิดพลังเป็นรูนส่งเสริม การทำลายล้างให้มีประสิทธิภาพสูงขึ้นร้อยเปอร์เซ็นต์ พลังดาเมจที่ใช้ทำลายคิดจากต้นทุนพลังอาวุธที่มันประสานให้

ส่วนสีเขียว เป็นรูนที่ใช้ในการสร้างพลังทำลายติดต่อกันสูงขึ้นเป็นพันเท่า จากพลังดาเมจของอาวุธเดิม แต่โอกาสติดก็มีแค่ยี่สิบเปอร์เซ็นต์เรียกว่ารูนคริสติคอล ส่วนสีเหลืองเป็นรูนเจาะเกราะเวทย์ จำพวกม่านบาเรียหรือคาถาสร้างเกราะ จากพลังบอลดวงจิตแก่นแท้ เมื่อใส่รูนสีเหลืองเข้าไปมันจะเจาะทะลุโดยเกราะเหล่านั้น ไม่อาจต้านทานได้ร้อยเปอร์เซ็นต์เจ้าค่ะ..ขอบคุณที่ใช้บริการ..'

ตัวอักษรของเจ้ามุกแก้วกรูเกิล ปรากฏวาบเข้าไปในหัวสมองกริชเพชรเขาอ่านมันช้าๆ ให้หญิงสาวฟัง นางยกยิ้มขึ้นสูงเข้าใจแล้วว่าทำไม? อาวุธของกริชเพชรจึงเจาะเกราะเวทย์พวกอสูรเหล่านี้ได้อย่างสบาย เพราะดินรูนที่เขาประมูลมาสดๆ ร้อนๆ นี่เอง

"ขอแสดงความยินดีกับคุณชายโจวก๋วยยิ่งนักได้ของล้ำค่ามาในราคาโคตรถูก นี่มันช่างเป็นวาสนาของท่านยิ่งนัก พวกเราเหล่าอสูรต่างไม่เคยทราบมาก่อนเลยว่า มีของประเภทนี้อยู่ในโลกอสูรด้วย มันเป็นอุปกรณ์เสริมอาวุธของพวกอมนุษย์นี่เอง ข้าชักอิจฉาท่านแล้วสิมีของวิเศษครอบครองมากมายเหลือเกิน..".

หญิงสาวขยับเข้าไปใกล้ชายหนุ่มมากยิ่งขึ้นเมื่อมองเห็นคนผู้นี้ ชำเลืองมองหน้าอกของนางแสดงว่าเขาสนใจตัวนางไม่มากก็น้อย

"อะแฮ่ม..คุณชายโจวก๋วยช่างมีเสน่ห์ยิ่งนักคุณหนูเล็กตันสาวงาม ผู้เย็นชายังมีใจสร้างความสนิทสนมขนาดนี้ ช่างมีเสน่ห์เหลือหลายจริงนะ..พ่อคุณ.."

เฮือก!!

เสียงของหมาล่าดังขึ้นทั้งสองสะดุ้งตกใจนิดๆ เล็กตัน ที่กำลังจะเบียดตัวเข้าใกล้ชายหนุ่มเพื่อสังเกตดินสามก้อนให้ถนัดๆ ต้องผงะตัวออกห่างจากกริชเพชร เพราะการมาของสองสาวหมาล่าและเสี้ยวนาบี

"พี่หมาล่าข้าก็เพียงแต่สนใจดินสามก้อนนี้เท่านั้น มิได้หลงเสน่ห์คุณชายโจวก๋วยหรอกนะ ท่านไม่ต้องกลัวว่าข้าจะแย่งเขาจากท่านหรอก.."

เสียงของหญิงสาวกล่าวอย่างเขินอายนางพูดกลบเกลื่อน แต่ใบหน้ากลับแดงปลั่งเป็นลูกตำลึงจนเห็นได้ชัด เพราะสองสาวที่เข้ามาสมทบ สังเกตกิริยาท่าทางที่นางทอดสะพานเหล็กให้กับชายหนุ่มแบบชัดเจน

"น้องเล็กท่านไม่? ต้องกล่าวเยี่ยงนั้นหรอกคุณชายโจวก๋วย เขามีเสน่ห์ล้นเหลือสาวใดใกล้ชิดก็ย่อมหลงใหลได้ปลื้ม ถ้าพวกเราเอาแต่หึงหวงคุณชายคงปวดหัวตายแน่ สู้ช่วยกันปรนนิบัติเขา ให้มีความสุขกันทุกคนไม่ดีกว่าหรือ..."

สาวสวยผู้ห้าวหาญอย่างหมาล่านางกล่าวตรงๆ มิมีอ้อมค้อม เล่นเอาเสียวนาบีและเล็กตันแก้มแดงปลั่ง เขินอายออกมาอย่างไม่รู้ตัว

"พวกเราไปร้านข้าก่อนเถอะข้ามีอะไรให้พวกท่านได้ชม ข้าได้ยินว่าคุณชายโจวก๋วยสามารถปรุงโอสถปลุกกำหนัด จนทำให้นักรบอันดับสองของตระกูลสือต้องเสียขบวน

ข้าจึงอยากให้ท่านไปพบคนผู้หนึ่งเขาต้องการยาปลุกกำหนัดอย่างมาก เพราะมันมีส่วนสำคัญ ในการฝึกกายอสูรระดับราชันย์ขั้นที่หก แต่นักปรุงโอสถทั่วอาณาจักรดินแดนอสูรพฤกษา ก็ไม่มีใครสามารถทำได้ ข้าจึงต้องการให้ท่านโจวก๋วย ไปให้ความรู้เรื่องสมุนไพรปลุกกําหนัดกับนาง..."

เสียงของหญิงสาวกล่าวขึ้นขณะมองไปที่หน้ากริชเพชร เปิดเผยความจริงว่าทำไมนางจึงเชิญเขา ไปที่ร้านจำหน่ายวัตถุดิบปรุงโอสถของตระกูลเล็ก

"คนผู้นี้เป็นผู้หญิงกระนั้นหรือ.."

เสียงของหมาล่าถามขึ้นด้วยความสงสัยเพราะคำว่า ไปหานางของเล็กตัน บ่งบอกว่าคนผู้นี้เป็นสตรี

"ใช่ท่านเป็นอาหญิงของข้าเอง นางฝึกกายอสูรด้วยสมุนไพรมาตลอดชีวิต มีพลังรบระดับราชันขั้นที่ห้า ด้วยการรักษาพรหมจรรย์ แต่พอจะทะลุคอขวดขึ้นไปสู่ขั้นที่หก กลับไม่สามารถทำได้ นี่ก็เป็นเวลาห้าร้อยปีแล้ว นางกลัดกลุ้มใจยิ่งนักต้องการยกระดับพลังการรบของตัวเองขึ้น แต่วิชาที่นางเรียนต้องระเบิดพรหมจรรย์ให้สูญสิ้นไปไม่เช่นนั้นจะก่อร่างอสูร

ราชันขั้นที่หกให้เป็นตัวอ่อนไม่ได้ พรหมจรรย์ของอาข้าขัดขวางการก่อกำเนิดตัวอ่อนราชันย์ขั้นที่หก

จึงต้องการสมสู่กับผู้อื่นเพื่อทำลายพรหมจรรย์ แต่ติดที่ว่านางใช้สมุนไพรมาตลอดชีวิตไม่มีอารมณ์ความรู้สึกทางเพศ จึง

ไม่อาจสมสู่กับใครได้ แม้ว่าจะใช้ยามาร้อยแปดชนิดกลับไร้ผล เมื่อข้าได้ยินว่าคุณชายโจวก๋วยมีความสามารถด้านนี้ จึงอยากให้ท่านไปหาอาหญิงของข้า..นางคือธิดาหยกเล็กเซียวเซียน"

หญิงสาวกล่าวพร้อมกับมองหน้าชายหนุ่มขอความคิดเห็นจากเขา ว่ากริชเพชรจะสนใจช่วยอาสาวของนางหรือไม่

"แม่นางเล็กตันท่านยื่นมือช่วยข้าขณะถูกทำร้าย เรื่องเล็กน้อยแค่นี้ทำไม? ข้าจะช่วยอาของท่านไม่ได้ แต่ข้าบอกไว้ก่อนนะว่าข้าอาจจะไม่ได้มีวิชาการปรุงยาเลิศล้ำ อย่างที่เขากล่าวอ้างกันมา มันเป็นเพียงวิชาฝีมือเล็กๆ น้อยๆ ที่ข้าจำเป็นต้องปรุงยาขึ้น เพื่อแข่งขันกับนักปรุงโอสถที่คิดร้ายต่อข้าเท่านั้น"

กริชเพชรอธิบายให้หญิงสาวเข้าใจ เพื่อพวกนางจะไม่ได้คาดหวัง กับตัวเขามากจนเกินไป

"พวกเรากลับไปที่ร้านของข้าก่อนเถอะ ข้ามีความจำเป็นต้องให้คุณชายโจวก๋วย ไปพบท่านอาหญิงของข้าเพียงลำพัง แม่นางทั้งสองไปพักผ่อนก่อน หวังว่าท่านจะเข้าใจ ท่านอาของข้า เป็นคนสันโดษหลบลี้ซ่อนกายอยู่ในหุบเขาอันลี้ลับแห่งหนึ่ง

ข้าต้องเป็นผู้นำคุณชายโจวก๋วยไปเพียงลำพัง แต่ท่านไม่ต้องห่วงหรอกนะสำนักของข้า มีผู้มีฝีมือมากมายท่านพ่อของข้าสามารถปกป้องแม่นางทั้งสอง ให้ปลอดภัยขณะที่คุณชายโจวมิได้อยู่ด้วย.."

เสียงของเล็กตันกล่าวกับสองสาว นางต้องการให้กริชเพชรไปแนะนำการปรุงโอสถให้กับอาสาวของนาง

"ไม่เป็นไรหรอกแม่นางเล็กตันพวกเราเข้าใจเดี๋ยวพวกเรา ไปรอคุณชายที่สำนักเจ้าก็ได้ คงใช้เวลาไม่นานสักเท่าไรหรอกมั้ง ข้าสามารถอยู่ได้แค่สองวันเท่านั้นนะ ข้าต้องเดินทางกลับเผ่าของข้า..."

เสียงหมาล่ากล่าวขึ้น นางชำเลืองตามองหน้ากริชเพชรพร้อมกับยิ้มให้เขา

"พี่โจวก๋วยข้าจะรอท่านอยู่ที่สำนักของแม่นางเล็กตัน จนกว่าท่านจะกลับมา ข้าอยากให้ท่านไปพบท่านปู่ทวดของข้า ท่านมีหลายอย่างที่ยังติดขัดเรื่องการปรุงยา ข้าอยากให้คุณชายโจวแนะนำการปรุงโอสถให้กับท่านผู้เฒ่า เพื่อเป็นการส่งเสริมหมู่บ้านของข้าให้มีวิชาการปรุงยาเด่นล้ำขึ้นกว่าเก่า

ข้ามั่นใจเหลือเกินว่าคุณชายต้องเป็นบุคคลที่เกี่ยวข้องกับปรมาจารย์ปรุงยา ไม่เช่นนั้นไม่อาจปรุงยา ที่มีคุณประโยชน์เด่นล้ำจากวัตถุดิบธรรมดา ให้มีคุณค่าขึ้นเป็นพันเท่าแบบนี้ได้หรอก ขอความกรุณาท่านไปหมู่บ้านของข้าด้วยนะพี่ใหญ่ เพื่อเห็นแก่น้องผู้นี้.."

เสียงของหญิงสาวออดอ้อนฉอเลาะ จนชายหนุ่มต้องพยักหน้ารับ

"พวกเราเป็นคนเผ่าเดียวกันข้ายินดีช่วยเต็มที่ ให้ข้าเสร็จธุระของแม่นางเล็กก่อน ข้าเต็มใจจะเดินทางไปกับเจ้าเพื่อพบท่านปู่ทวด.."

ชายหนุ่มพยักหน้ารับ กล่าวขึ้นให้นางสบายใจในตัวเขา

................................................................................................................................................................................................................................................................