แสงแดดยามเช้าของกรุงโซลสาดส่องกระทบกระจกบานั์ของคอนโดหรูหราในย่านคังนัมมิ้น ยืนอยู่หน้าประตูเพนท์เฮาส์ด้วยหัวใจที่พองโตวันนี้เธอมารอตามนัดั้แ่เช้าตรู่
เธอจงใจเลือกชุดที่ดูสดใสที่สุดเท่าที่มี...เดรสสั้นสีพาสเทลชายกระโปรงพริ้วไหว เสื้อคลุมคาร์ดิแกนตัวบางและทรงผมแกะสองข้างที่ทำให้เธอดูเหมือนไอดอลขวัญใจมหาชนเธอมองเงาสะท้อนในกระจกแล้วยิ้มกว้าง
"คราวนี้แหละ...ฉันจะพิสูจน์ให้เห็นว่าฉันมีเสน่ห์แค่ไหน!"
ตื๊ด...เสียงประตูเปิดออกพร้อมกับร่างสูงของ ปาร์ค จินฮยอก ที่อยู่ในชุดคลุมอาบน้ำสีเข้มเรียบหรูเขามองดูเด็กสาวที่ยืนร่าเริงอยู่ตรงหน้าด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา
"สวัสดีค่ะคุณจินฮยอก!ฉันมารายงานตัวตามนัดแล้วค่ะ" เธอเอ่ยเสียงใสพร้อมโค้งตัวอย่างสุภาพ
จินฮยอกเลิกคิ้วเล็กน้อยพลางยกยิ้มมุมปาก"มาเช้าดีนี่... แถมยังดู สดใส กว่าที่คิดไว้เยอะเลยนะ"
เขาถอยฉากให้เธอก้าวเข้ามาในห้องโถงที่หรูหราจนน่าขนลุกผ้าม่านหนาทึบที่ยังปิดสนิททำให้บรรยากาศภายในดูสลัวและตัดกับความร่าเริงของเธออย่างสิ้นเชิง
"โปรเจกต์ลับที่คุณบอก...มันคืออะไรเหรอคะคุณจินฮยอก? ฉันต้องซ้อมเต้นหนัก? หรือต้องเป็เด็กฝึกอีก...สองสามปี แล้วมีชื่อวงล่ะยังคะ?"
"ใจเย็นๆก่อนสิครับ เดี๋ยวเราค่อยคุยเื่นี้หลังจากคุณพักหายเหนื่อยกัน"
ปาร์คจินฮยอกเอ่ยเสียงนุ่มนวลเขาเดินไปที่เคาน์เตอร์บาร์แล้วเริ่มชงเครื่องดื่มอย่างพิถีพิถัน เขายกยิ้มมุมปากพลางคนแก้วเครื่องดื่มเบาๆ
"วงการไอดอลทุกวันนี้...การเต้นเก่งหรือร้องเพลงเพราะมันเป็แค่พื้นฐานครับ สิ่งที่สำคัญกว่านั้นคือ ออร่าที่ทำให้คนดูรู้สึกโหยหา... คุณรู้ไหมว่าทำไมเด็กฝึกคนอื่นๆ ถึงไปไม่ถึงฝัน?"
เขาเดินกลับมาหาเธอพร้อมยื่นแก้วน้ำสีสวยที่มีกลิ่นหอมอ่อนๆของผลไม้ให้ "เพราะพวกเขาไม่มี ผู้ดูแล ที่กล้าดึงเสน่ห์ส่วนลึกออกมายังไงล่ะดื่มนี่ก่อนสิครับ... น้ำผลไม้สูตรพิเศษของทางบริษัทช่วยให้ผิวพรรณดูเปล่งปลั่งหน้ากล้อง"
"ขอบคุณค่ะ!"มิ้นรับแก้วมาถือไว้ "แล้วฉันต้องทำยังไงบ้างคะถึงจะมีเสน่ห์แบบรุ่นพี่เกิร์ลกรุ๊ปคนอื่นๆ?"
"คุณต้องเริ่มจากการ..."จินฮยอกนั่งลงฝั่งตรงข้าม สายตาจับจ้องไปที่แก้วในมือเธอ และมองไปชุดของเธอ "การแต่งตัว...คุณพร้อมไหม?"
"พร้อมค่ะ!ไม่ว่าต้องเหนื่อยแค่ไหน ก็ยอมค่ะ!" เธอเอ่ยอย่างมุ่งมั่นก่อนยกแก้วขึ้นดื่มน้ำรสหวานอมเปรี้ยวไหลผ่านลำคอไปอย่างรวดเร็ว
"ดีมากครับ...ผมกำลัง้าคนที่สดใสแบบคุณอยู่พอดี" จินฮยอกพึมพำสายตาของเขาเริ่มเปลี่ยนจากความเอ็นดูเป็ความหิวกระหายช้าๆ "เอาละเรามาคุยกันเื่กฎเหล็ก ของการเป็คนในความดูแลของผมดีกว่า"
มิ้นพยักหน้าพลางยิ้มกว้างแต่ครู่ต่อมาเธอกลับรู้สึกว่าเปลือกตาเริ่มหนักอึ้งอย่างประหลาดภาพของจินฮยอกตรงหน้าเริ่มซ้อนทับกันไปมา
"เอ๊ะ...ทำไม... รู้สึกง่วงจัง..." เสียงของเธอเริ่มลากยาวมือที่ถือแก้วเริ่มอ่อนแรงจนเกือบจะร่วงลงพื้น
จินฮยอกลุกขึ้นขยับเข้าไปใกล้ขยับมือไปรับแก้วน้ำจากมือที่สั่นเทาของเธออย่างแ่เบา "ไม่ต้องกลัวนะครับ...นอนพักซะหน่อย... แล้วตอนคุณตื่นมา คุณจะได้เซ็นสัญญากับค่ายของผม"
ร่างบางของมิ้นค่อยๆเอนลงซบกับโซฟาสติสัมปชัญญะเลือนหายไปพร้อมกับภาพสุดท้ายคือรอยยิ้มที่ดูเย็นเยียบของจินฮยอกที่โน้มตัวลงมาหา...
หิมะข้างนอกยังคงโปรยปรายแต่ในห้องนี้... พายุแห่งตัณหากำลังจะเริ่มต้นขึ้น
3K
