บทที่21
ปลูกพืชิญญา
หลี่หยุนสามารถเอาชนะอีกฝ่ายได้คนผู้นั้นที่มีระดับลมปราณภายในร่างกายแข็งแกร่งกว่าถึงสองขั้นเขายอมแพ้อย่างง่ายดาย หลังจากที่โดนการโจมตีนั้นกระแทกเข้าไปที่ร่างกาย
หลี่หยุนยืดตัวของตนเองตรงขึ้นสูดหายใจเข้าไปภายในปอดทำการโคจรลมปราณภายในร่างกายให้สงบลง
ลมปราณภายในร่างกายของเขาสงบลงแล้วดวงตาหันไปมองที่ชายขี้เมาผู้ที่เป็เ้าสำนักที่กำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้
คนผู้นั้นก็นอนแสดงรอยยิ้มกำลังแสดงรอยยิ้มแล้วก็จ้องมองมาที่เขา ในขณะเดียวกันศิษย์อีก 2 คนที่โดนเขาโจมตีไปก่อนหน้านี้มองเห็นศิษย์พี่ของมันพ่ายแพ้
คนพวกนั้นเต็มไปด้วยความตกตะลึงตาทั้งสองข้างเบิกกว้างขึ้นพร้อมกับเอ่ยถามออกมาอย่างสงสัย “ ทำได้อย่างไรกัน?”
“ นั้นทำได้อย่างไรคนที่มีลมปราณภายในร่างกายน้อยกว่าถึง 2 ขั้นเช่นนั้นเหตุใดถึงสามารถใช้การโจมตีทำร้ายร่างกายของศิษย์พี่ได้ ”
มันเต็มไปด้วยความมึนงงหลังจากที่เห็นการโจมตีเมื่อผู้สุดแสนจะทรงพลังตอนนี้พวกมันมองเห็นศิษย์พี่ของมันไปคุกเข่าอยู่กับพื้นและาเ็จากการโจมตี
หลี่หยุนหลังจากที่ล้มพวกมันทั้งสามได้เรียบร้อยแล้วจึงทำการกล่าวขึ้นมาอย่างรวดเร็ว “ว่าอย่างไรเพียงเท่านี้ตัวของข้าก็สามารถเป็อาจารย์ที่สถานที่แห่งนี้ได้แล้วใช่หรือไม่”
เมื่อเขาเอ่ยทวงคำสัญญาที่เคยทำข้อตกลงกันเอาไว้ก่อนหน้านี้พวกศิษย์ทั้ง3 ของสำนักเทพปฐีต่างพากันแสดงใบหน้าใ
พวกมันนึกว่าต้องสำหรับบุรุษผู้นี้เป็อาจารย์ทั้งที่อีกฝ่ายมีระดับพลังไม่ได้สูงกว่าตนเองมากนักมันเลยทำให้คนพวกนี้รู้สึกตื่นตระหนกใ
แต่การตัดสินใจทั้งหมดก็อยู่ที่ท่านเ้าสำนักสำนักเทพปฐีที่กำลังนั่งอยู่ยืดตัวตรงขึ้นคนผู้นั้นในยามนี้ไม่รู้เหมือนคนเมาดูเหมือนคนมีสติดีเพียงแค่ใบหน้าแดงกว่าปรกติมันค่อยๆพาร่างกายของตนเองลุกขึ้นมาก็พูดขึ้นอย่างรวดเร็ว “ ตกลง!!!ถ้ารับเ้าเป็อาจารย์ของสำนักเทพปฐี ”
หลังจากที่พูดจบเ้าสำนักผู้นั้นก็เอนหลังลงไปแล้วก็เข้าสู่การหลับใหลในทันที
หลี่หยุนได้ยินคำตอบเช่นนั้นมุมปากข้างขวาของเขายกขึ้นยกมือของตนเองและกล่าวกับศิษย์ทั้ง3 ที่ยังคงหลงเหลืออยู่ภายในสำนัก “เอาล่ะข้าเดินทางมาใหม่ในอีกสองวันเตรียมตัวให้ดีแล้ว ”
เมื่อเขาพูดจบก็เดินออกไปจากสถานที่แห่งนี้อย่างรวดเร็วมันเองก็ทำให้เหล่าศิษย์ทั้ง 3 คนที่ยังคงหลงเหลืออยู่ภายในสำนักเต็มไปด้วยความสับสนและมึนงง
พวกมันกำลังเต็มไปด้วยความสับสนว่าตนเองนั้นจะต้องนับถือคนผู้นั้นเป็อาจารย์คนนึงภายในสำนักจริงๆอย่างนั้นหรือ
…
หลังจากที่จัดการเกี่ยวกับเื่สำนักจนเสร็จเรียบร้อย
หลี่หยุนอยู่บนถนนเส้นใหญ่ของเมืองในขณะที่กำลังเดินอยู่บริเวณถนนเส้นใหญ่ของเมืองเขาก็ได้ไปพบเจอกับร้านขายเมล็ด
ร้านขายเมล็ดของเมืองแห่งนี้ถ้าเขาพบเจอมันก็ได้เดินเข้าไปอย่างรวดเร็วจำได้ว่ามีสิ่งที่ตัวเองนั้น้าอยู่
ทำการเดินเข้าไปเขาก็พบเจอเข้ากับเมล็ดมากมายหลากหลายชนิดร้านแห่งนี้เป็ร้านขนาดที่ไม่ได้ใหญ่มากนะเพียงแต่ว่ามีของอยู่มากมายทั้งเมล็ดพืชผักและก็เมล็ดสมุนไพร
หลี่หยุนเข้ามาเขาก็กวาดสายตาของตนเองไปมองบริเวณรอบๆเมล็ดอยู่มากมายหลากหลายพันธุ์ มันมากมายเสียจนเขามองนับด้วยสายตาแทบจะไม่หมด
ในขณะเดียวกันเมื่อเขาก้าวเข้ามาภายในร้านคนที่เป็เถ้าแก่ร้านร่างกายผอมสูงที่นั่งอยู่ภายในร้านก็ดีดตัวขึ้นมาอย่างรวดเร็ว
แต่ชายผู้นี้เป็ชายที่ใกล้เข้าสู่่วัยชราแล้วบริเวณผม้าศีรษะของมันเป็สีดำสลับกับขาวมันค่อยๆก้าวมาบริเวณด้านหน้ามากราวกับลูกค้าที่ก้าวเข้ามาภายในร้านแห่งนี้“ คุณชายท่านนี้ไม่ทราบว่าท่าน้าอันใดอย่างนั้นหรือขอรับ? ”
หลี่หยุนกำลังใช้ดวงตาของตนเองกวาดไปมองบริเวณรอบๆและมองหาอยู่นั้นหันไปหาผู้ที่อยู่ด้านหน้าก่อนที่จะพูดขึ้น“ สิ่งที่ตัวของข้า้าคือเมล็ด เอาเป็เมล็ดผักสวนครัวธรรมดาหลากหลายชนิดสักหน่อยแต่ว่าไม่ต้องมากนัก ”
เขาสั่งออกไปอย่างรวดเร็วและคนผู้นั้นก็จัดการให้เขาอย่างเสร็จสรรพมันใช้เวลาในการเลือกอยู่เพียงแค่คู่เดียวเท่านั้น
จากนั้นมันก็ได้หยิบเมล็ดของพืชผักสวนครัวจำนวนหนึ่งมาให้กับเขาโดยเมล็ดพืชผักสวนครัวเ่าั้มันมีทั้งเมล็ดของผักกาดขาวและเมล็ดของผักอีกมากมาย
หลังจากที่ซื้อเสร็จเรียบร้อยเขาก็เดินออกมาจากภายในร้านหลี่หยุนอยู่บนถนนพร้อมกับโยนถุงเมล็ดภายในมือของตนเองเล่นไปมา
“ เมล็ดพืชผักธรรมดาก็สามารถใช้ได้การที่จะปลุกพืชิญญาเพียงแค่มีเมล็ดก็สามารถทำการใช้พลังลมปราณภายในร่างกายของตนเองหล่อเลี้ยงให้มันกลายเป็พืชิญญาได้แล้ว” หลี่หยุนพูดกับตนเองภายในใจพร้อมกับบนใบหน้าที่กำลังแสดงรอยยิ้ม
“ ทั่วไปแล้วคนที่จะทำการปลูกพืชิญญาได้มีน้อยยิ่งนักมองดูแล้วทั่วทั้ง 7อาณาจักรคนที่สามารถปลูกพืชิญญาได้คงจะมีไม่เกินหนึ่งหมื่นคนอย่างแน่นอนเลยทำให้จำนวนของมันขาดแคลนยิ่งนัก ”
“ จอมมารหลี่หยุนสามารถปลูกผักหรือว่าสมุนไพริญญาได้แต่การที่จะให้ตัวละครลับจอมมารมาทำการปลูกผักสมุนไพรเหล่านี้เพื่อกินเข้าไปด้วยตนเองก็คงจะดูน่าขบขัน”
“ อีกอย่างพวกพืชสมุนไพรเหล่านี้ก็เป็พืชสมุนไพรที่สามารถช่วยเร่งการฝึกฝนได้ในระดับแรกส่วนใหญ่แล้วถ้าขึ้นไปอยู่ในระดับสูงคนที่ทำการฝึกฝนก็มักจะใช้ยาปราณที่ฟื้นฟูความรวดเร็วในการฝึกฝนให้มากขึ้น… ”
“ แต่อย่างไรพืชิญญาถ้ากินพวกมันแทนผักธรรมดาตามมื้ออาหารแน่นอนว่าย่อมสามารถช่วยเร่งการฝึกฝนให้รวดเร็วขึ้นได้อย่างแน่นอน” หลี่หยุนลองคิดดูแล้วการกระทำของเขาในครั้งนี้มีแต่ผลดีต่อผลดีเขามีแต่ได้ทั้งนั้น
ในตอนนั้นจอมมารที่เป็ตัวตนที่สูงส่งแน่นอนว่าย่อมไม่ปลูกพืชผักสมุนไพรด้วยตนเองแต่ตอนนี้มันไม่ใช่แล้ว
เขาตอนนี้เป็เพียงแค่คนธรรมดาไม่มีลูกน้องมากมายเป็เพียงแค่บุรุษหนุ่มที่อาศัยอยู่ภายในเมืองแห่งนี้และเป็อาจารย์ของสำนักเทพปฐีเท่านั้น
หลี่หยุนเดินทางกลับมาถึงบ้านของตนเองที่ตั้งอยู่บริเวณชานเมืองเดินทางกลับมาถึงเขาเองก็พบเจอเข้ากับซินซินที่ทำอาหารทุกอย่างเตรียมเอาไว้ทั้งหมดแล้ว
หลี่หยุนนั่งพักเพียงแค่เล็กน้อยเท่านั้นหลังจากนั้นเวลาผ่านไปสักประมาณนึงเขาเองก็เดินทางออกมาบริเวณด้านนอกมาข้างๆบ้าน
บริเวณจุดนี้มันเป็พื้นที่ที่ดินที่โล่งในระดับนึงสามารถใช้ปลูกผักได้แปลงนึงพอดิบพอดีสถานที่แห่งนี้ที่ดินผืนนี้แม้ว่าจะไม่ใหญ่นักแต่มันเองก็มีพื้นที่กว้างขวางในระดับนึงเพราะพวกเขายังไม่ได้ใช้สอยอันใด
แม้ว่าจะมีพื้นที่ที่กว้างขวางเพียงแต่ว่าพื้นที่เรานั้นยังไม่โดนจัดการบางจุดมันยังมีพื้นที่ที่รกอยู่บ้างมีเพียงแค่ตรงบริเวณข้างบ้านที่พอจะใช้ปลูกพืชได้
โชคดีที่ภายในบ้านแห่งนี้มีอุปกรณ์ทำสวนคร่าวๆติดมาด้วยเขาถือโอกาสหยิบมันออกมาจากนั้นก็ทำการขุดพวกมันเป็แปลงผักแปลงหนึ่งที่มีหลุมอยู่ประมาณสิบหลุม
ปลูกพืชเพียงแค่สิบต้นเท่านั้นใช่!!! เพียงแค่ 10 เท่านั้นเมล็ดของพืช 10 ชนิดถูกโยนลงไปตามหลุมต่างๆ
เขาโยนมันลงไปเรียบร้อยแล้วก็นำดินกลบจากนั้นก็ทำตามขั้นตอนก็คือการใช้น้ำรถมันลงไปหลังจากที่จัดการพวกนั้นจนเสร็จเรียบร้อย หลี่หยุนที่กำลังยืนอยู่บริเวณด้านหน้าแปลงผัก
คิ้วทั้งสองข้างของเขาขมวดเข้าหากันพร้อมกับแสดงใบหน้าจริงจังร่างกายของเขายืดตรงขึ้นมือข้างขวาของเขายกขึ้นมาปลายนิ้วทั้งห้ามันก่อกำเนิดลมปราณ
หลี่หยุนปิดดวงตาทั้งสองข้างของตนเองลงงั้นเขาก็เพ่งสมาธิทำการปลดปล่อยลมปราณของตนเองออกไปจากปลายนิ้ว
ทักษะพร์แยกแยะลมปราณทำให้ลมปราณที่ถูกปลดปล่อยออกไปจากปลายนิ้วมันค่อยๆกลายเป็เส้นด้ายมากมาย
กลายเป็เส้นด้ายลมปราณค่อยๆพุ่งเข้าไปใส่พวกหลุมมีเมล็ดพืชปลูกเอาไว้ลมปราณค่อยๆแผลสั้นเข้าไปมันกลายเป็กระแสลมปราณที่สงบนิ่งค่อยๆแทรกซึมเข้าไปอย่างช้าช้า
หลี่หยุนใช้วิธีนี้ในการหล่อเลี้ยงพวกมัน
ลมปราณภายในร่างกายของเขาถูกดึงออกไปแล้วก็ถูกมอบหมายให้เ้าพวกพืชที่ถูกเอาไว้ใช้มันหล่อเลี้ยงแทนสารอาหาร
วิธีการหล่อเลี้ยงพวกพืชเหล่านี้ด้วยลมปราณภายในร่างกายหรือพลังิญญามันจะทำให้เ้าพืชพวกนี้สามารถเติบโตได้รวดเร็วกว่าพืชธรรมดาหลายเท่า
และทำให้มันมีคุณสมบัติพิเศษทั่วไปแล้วถ้าเป็พืชธรรมดาทั่วไปดูดซับสารอาหารจากดินแสงแดดและก็น้ำทำให้มันค่อยๆเจริญเติบโต
แต่ถ้าทำการใช้ลมปราณของเราเลี้ยงไปด้วยมันจะมีแหล่งพลังเพิ่มอีกหนึ่งแห่งยิ่งทำให้มันสามารถเจริญเติบโตได้อย่างรวดเร็วมากขึ้น
เพียงเท่านั้นคุณสมบัติยังพิเศษมากขึ้นอีกด้วยหลี่หยุนลมปราณของตนเองหล่อเลี้ยงมันตอนนี้ลมปานภายในร่างกายของเขาอยู่ในระดับเริ่มต้นใช้เวลานานสักหน่อยและการหล่อเลี้ยงทั้ง10 ต้น
1 ชั่วโมงเต็มๆกว่าที่เขานั้นจะใช้ลมปราณของตนเองหล่อเลี้ยงพวกมันจนหมด ต่อ 1วันเขาต้องทำการใช้ลมปราณหล่อเลี้ยงพวกมัน 1 ครั้ง
มันเองก็ไม่ใช่เพียงแค่ว่าใช้เวลาเท่านั้นเพราะหลังจากเราเลี้ยงพวกมันด้วยลมปราณภายในร่างกายของตนเองตัวเองก็ทำให้พลังภายในร่างกายของเขาถดถอยและลดลงไปถึงประมาณสามส่วน
หลี่หยุนหลังจากที่จัดการเกี่ยวกับเื่พืชสมุนไพรเสร็จเขาก็เข้าไปภายในบ้านจากนั้นก็เข้าสู่่เย็น
เป็่เวลาแห่งการฝึกฝนเขาเริ่มทำการฝึกปรือเขตพลังของตนเองให้มีระดับลมปราณที่เพิ่มมากขึ้น
หลังจากนั้นก็ผ่านไปถึงสองวัน
จบบท
7K
