หนูน้อยผู้สะสมบุญข้ามภพ มาเกิดใหม่พร้อมระบบร้านค้าบุญกุศล

        ภัยมาถึงเร็วกว่าที่ใครคาดคิด

        เพียงไม่กี่วันหลังจากเหยาเหยารู้สึกถึงลางสังหรณ์ กลุ่มกบฏราชวงศ์เฉิงก็เริ่มลงมือ!

        วันนั้นเป็นวันที่เหยาเหยาพาอันอันไปทำบุญที่วัดเทียนหนิง แม้จะเพิ่มองครักษ์อารักขาแน่นหนา แต่กลุ่มกบฏราชวงศ์เฉิงก็วางแผนมาอย่างแยบยล

        ขณะที่อันอันวิ่งเล่นอยู่ในลานวัดกับแม่นม ภายใต้สายตาขององครักษ์ จู่ๆ ก็เกิดเพลิงไหม้ขึ้นที่ศาลาด้านหนึ่ง ท่ามกลางความโกลาหลนั้น ชายฉกรรจ์กลุ่มหนึ่งในชุดนักพรตก็ฉวยจังหวะตรงเข้าหาอันอัน หมายชิงตัวเด็กไป!

        แต่เหยาเหยาที่ระแวดระวังอยู่แล้ว กอปรกับยันต์เตือนภัยที่ร้อนผ่าวขึ้นกลางอก นางก็ไหวตัวอย่างทันท่วงที

        หญิงสาวรีบคว้าตัวลูกชายขึ้นกอดแน่น พร้อมตะโกน "องครักษ์! คุ้มกันคุณชายน้อย! มีคนร้าย!"

        ——————

        องครักษ์ของเป่ยกุยอ๋องที่ฝึกมาอย่างดี กรูเข้าล้อมเหยาเหยากับอันอันทันที ปะทะกับกลุ่มคนร้าย

        เหยาเหยากอดอันอันแน่น หลบเข้าวงล้อมขององครักษ์ หัวใจเต้นแรง แต่ยังคงไว้ซึ่งความเยือกเย็น สมองประมวลอย่างรวดเร็ว

        'พวกมันมากันเยอะ และฝีมือไม่ธรรมดา…' นางประเมินสถานการณ์ 'เห็นได้ชัดว่าเป้าหมายคืออันอัน... ใครกันที่ต้องการตัวลูกข้า'

        ในจังหวะที่คนร้ายคนหนึ่งฝ่าวงองครักษ์เข้ามาได้ เขาเอื้อมมือจะคว้าตัวอันอัน เหยาเหยาก็ตัดสินใจใช้ยันต์ควันพรางตาที่เตรียมมา ควันสีขาวหนาพวยพุ่งปกคลุมตัวนางกับลูก แล้วอาศัยจังหวะนั้นหลบหนีไปอีกทาง

        อันอันที่ตกใจร้องไห้จ้า เหยาเหยากอดลูกแน่น กระซิบปลอบ "ไม่เป็นไรนะลูก แม่อยู่นี่ แม่จะปกป้องลูกเอง"

        ในใจนางหวาดหวั่นไม่น้อย นี่เป็นครั้งแรกที่นางต้องปกป้องลูกจากภัยร้ายด้วยตัวเอง และนางจะไม่ยอมให้ใครแตะต้องลูกเด็ดขาด!

        'ใจเย็นๆ เหยาเหยา' นางบอกตัวเอง ขณะวิ่งหลบ 'ตอนเด็ก ข้าเคยใช้ยันต์ควันพรางตาช่วยข้าหนีคนร้าย ตอนนี้ถึงตาข้าใช้มันช่วยลูกบ้าง... ขอแค่ประคองให้ถึงตอนกำลังเสริมมา'

        "มันหนีไปทางตะวันออก! ตามไป!" หัวหน้าคนร้ายตะโกน

        แต่ในจังหวะนั้นเอง เสียงเกือกม้าก็ห่อตะบึงเข้ามา — เป้ยจิ้งหานที่ได้รับข่าว นำกำลังทหารมาถึงพอดี!

        ——————

        เป้ยจิ้งหานในชุดเกราะ ดาบในมือเปล่งประกายคมปลาบ เขานำทหารบุกเข้าปราบกลุ่มคนร้ายอย่างดุเดือด ฝีมือของเป่ยกุยอ๋องผู้กำชัยในศึกชายแดนทางเหนือ ไม่ใช่สิ่งที่คนร้ายกลุ่มนี้จะต้านทานได้

        ไม่นาน กลุ่มคนร้ายก็ถูกปราบ บางส่วนถูกจับเป็น บางส่วนกัดยาพิษฆ่าตัวตายไปเสียก่อน

        เป้ยจิ้งหานรีบวิ่งมาหาเหยาเหยากับอันอัน เมื่อเห็นทั้งสองปลอดภัยดี ก็ถอนหายใจโล่งอก เขากอดทั้งภรรยาและลูกชายไว้แน่น "ไม่เป็นไรนะ ข้ามาแล้ว ไม่มีใครทำร้ายพวกเจ้าได้"

        อันอันที่ตกใจร้องไห้จ้าซบอกแม่ เหยาเหยาปลอบลูกพลางสำรวจสถานการณ์ ในใจทั้งโล่งใจทั้งเคร่งเครียด

        'รอดมาได้ ดีที่ยันต์เตือนภัยกับยันต์ควันพรางตาช่วยไว้ โชคดีที่พี่หานมาทัน' นางคิด 'แต่นี่เพิ่งเริ่มต้น พวกมันมาเอาตัวอันอันโดยเฉพาะ แสดงว่าต้องมีคนอยู่เบื้องหลังที่ต้องการตัวลูกข้าจริงๆ'

        ——————

        เมื่อสอบปากคำคนร้ายที่จับเป็นได้ ความจริงก็ค่อยๆ เผยออกมา

        "พวกเราคือข้ารับใช้ราชวงศ์เฉิง!" คนร้ายคนหนึ่งตะโกนอย่างคลุ้มคลั่ง "เป่ยกุยอ๋องทรยศราชวงศ์ ยอมสยบต่อต้าเหยียน! แต่บุตรชายของเขามีเลือดราชวงศ์เฉิง! พวกเราจะใช้เขากอบกู้ราชวงศ์! พวกเจ้าหยุดเราไม่ได้หรอก!"

        สีหน้าของเป้ยจิ้งหานพลันแปรเปลี่ยนเป็นเย็นเยียบดุจน้ำค้างแข็ง "กลุ่มกบฏราชวงศ์เฉิง... ข้านึกว่าพวกเจ้าสลายตัวไปสิ้นแล้วตั้งแต่คราที่ข้าขึ้นครองตำแหน่งเป่ยกุยอ๋อง ไม่คาดคิดเลยว่ายังจะมีพวกหัวรุนแรงหลงเหลืออยู่ และพวกมันถึงกับกล้าอาจเอื้อมหมายจะเอาตัวลูกของข้า!"

        เหยาเหยาซึ่งนั่งฟังอยู่ด้านข้างพลันเข้าใจสถานการณ์ทั้งหมดในทันที

        'ที่แท้ก็พวกฝั่งอนุรักษ์นิยม... พวกที่ไม่ยอมรับวิถีแห่งสันติของพี่หานสินะ' นางลอบคิดในใจอย่างเคร่งเครียด 'ในนิยายต้นฉบับไม่มีเรื่องราวพวกนี้ปรากฏอยู่เลย เพราะในเส้นเรื่องเดิมพี่หานต้องคู่กับแม่นางฟ่าน และทิศทางของเรื่องก็ดำเนินไปคนละทิศละทาง... นั่นหมายความว่า ตอนนี้ข้าไม่มีข้อมูลล่วงหน้าหรือแต้มต่อใดๆ เรื่องนี้เลย ทุกอย่างต้องสืบหาความจริงและเผชิญหน้าแก้ไขด้วยตัวเอง'

        'แต่แล้วอย่างไรเล่า!' แววตาของหญิงสาวทอประกายเด็ดเดี่ยวไร้ซึ่งความหวาดกลัว 'ตอนนี้ข้ามีครอบครัว มีพี่หาน มีระบบ และยังมีไหวพริบของตัวเอง พวกราชวงศ์เฉิงหน้าไหนก็อย่าหวังว่าจะได้แตะต้องอันอัน แก้วตาดวงใจของข้าเด็ดขาด!'

        ——————

        ค่ำคืนนั้น บรรยากาศภายในจวนเป่ยกุยอ๋องเต็มไปด้วยความตึงเครียด สมาชิกครอบครัวซ่งและเป้ยจิ้งหานต่างล้อมวงประชุมหารือกันอย่างเคร่งเครียด

        "จุดประสงค์ของพวกมัน คือต้องการตัวอันอันไปเป็นหุ่นเชิดเพื่อก่อกบฏ" ซ่งจิ้งอันเอ่ยสรุปด้วยสีหน้าเคร่งขรึมจริงจัง "นี่เป็นภัยคุกคามที่ร้ายแรงยิ่งนัก เพราะหากพวกมันได้ตัวอันอันไป ไม่เพียงแต่หลานชายของเราจะตกอยู่ในอันตรายถึงชีวิต ราชสำนักก็อาจจะระแวงว่าจวนเป่ยกุยอ๋องสมคบคิดกับกบฏเพื่อโค่นล้มราชบัลลังก์ด้วย"

        เป้ยจิ้งหานพยักหน้ารับ แววตาคมปลาบเย็นยะเยือกน่ากลัว "พวกมันฉลาดนัก... เลือกใช้สายเลือดราชวงศ์เฉิงที่ไหลเวียนในกายอันอันเป็นอาวุธ หากเรื่องนี้แพร่งพรายออกไป ต่อให้ข้าจะแสดงความบริสุทธิ์ใจเพียงใด ราชสำนักก็คงไม่พ้นมองว่าตระกูลเป้ยเป็นภัยความมั่นคงที่ต้องกำจัดอยู่ดี"

        "ดังนั้น เราต้องจัดการเรื่องนี้อย่างเด็ดขาด เงียบเชียบ และรวดเร็วที่สุด" ซ่งจงอี้ ซึ่งบัดนี้ดำรงตำแหน่งเป็นถึงอัครมหาเสนาบดีเอ่ยสมทบด้วยน้ำเสียงทรงพลัง "เราต้องปกป้องอันอันให้ปลอดภัย ควบคู่ไปกับการถอนรากถอนโคนราชวง์เฉิงให้สิ้นซาก ก่อนที่ไฟสงครามจะลุกลามจนยากจะควบคุม"

        เหยาเหยาที่นิ่งฟังอยู่นานพลันเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจังหนักแน่น "ข้ากลับคิดว่า สิ่งแรกที่เราควรทำคือการลากตัว 'หัวหน้าใหญ่' ของกลุ่มนี้ออกมาให้ได้ การตามจับกุมพวกลูกสมุนระดับล่างไปเรื่อยๆ ไม่มีวันจบสิ้น ตราบใดที่หัวหน้าของพวกมันยังคงลอยนวล พวกมันก็ย่อมส่งคนมาปั่นป่วนไม่รู้จักหมดสิ้น... หากจะสยบงูพิษ เราต้องตัดหัวมันให้ขาดกระเด็นในดาบเดียวเจ้าค่ะ"

        ทุกคนในห้องต่างพยักหน้าเห็นด้วยอย่างพร้อมเพรียง... คุณหนูน้อยตระกูลซ่งผู้อ่อนแอในวันวาน บัดนี้ได้เติบโตเป็นถึงชายาอ๋องและมารดาผู้มีไหวพริบปฏิภาณเฉียบแหลมไม่เคยเปลี่ยน

        ——————

        ภายในห้องนอนอันเงียบสงบ เหยาเหยานอนตะแคงโอบกอดอันอันตัวน้อยที่หลับใหลไปด้วยความเหนื่อยล้าจากเหตุการณ์ระทึกขวัญเมื่อกลางวัน

        'ลูกรักของแม่...' นางทอดสายตามองใบหน้ายามหลับของบุตรชาย นิ้วเรียวบางลูบไล้แก้มใสแผ่วเบาด้วยความทะนุถนอม 'วันนี้ลูกคงหวาดกลัวมากสินะ แม่ขอโทษที่ดูแลและปกป้องลูกได้ไม่ดีพอ...'

        'แต่แม่สัญญา...' แววตาของนางแปรเปลี่ยนเป็นมุ่งมั่นเด็ดเดี่ยว ทอประกายกร้าวแกร่ง 'แม่จะปกป้องลูกด้วยทุกสิ่งทุกอย่างที่แม่มี เหมือนอย่างที่คุณตาคุณยายเคยปกป้องแม่มาโดยตลอด... จะไม่มีใครหน้าไหนพรากลูกไปจากอกแม่ได้ ไม่ว่าจะเป็นพวกราชวงศ์เฉิง หรือผู้ใดก็ตาม!'

        เสียงประตูเปิดออกเบาๆ เป้ยจิ้งหานก้าวเข้ามาในห้อง ทันทีที่เห็นภรรยากำลังโอบกอดบุตรชายด้วยสีหน้ากังวลใจ เขาก็ก้าวเข้าไปทรุดตัวลงข้างๆ ก่อนจะวาดวงแขนแกร่งโอบกอดทั้งสองชีวิตที่เป็นดั่งโลกทั้งใบของเขาไว้แนบกาย

        "เหยาเหยา... เราจะปกป้องอันอันไปด้วยกัน พี่ไม่มีวันยอมให้ใครหน้าไหนมาทำร้ายครอบครัวของเราได้เด็ดขาด"

        เหยาเหยาพยักหน้ารับเบาๆ ซบใบหน้าลงกับลาดไหล่กว้างอันอบอุ่นของสามี หัวใจของนางเปี่ยมล้นไปด้วยความอบอุ่นเหลือประมาณ

        ไม่ว่าพายุลูกใหม่จะพัดมาจากทิศทางใด ตราบเท่าที่พวกเขายังมีกันและกัน เหยาเหยาเชื่อสุดใจว่ามันจะผ่านไปได้อย่างแน่นอน