วันต่อมา ไอ้โชนพาเมียและลูกๆไปซื้อของในเมืองใหญ่ เด็กๆได้ของเล่นมากมาย ส่วนเมียสาวก็ได้ชุดสวยๆใส่ไปอวดเพื่อนในหมู่บ้าน ร่างหนาขอตัวไปเดินดูไร่สวนที่ได้ซื้อไว้ มันเป็ที่ไม่กี่ไร่ แต่ก็สามารถทำกำไรจากการทำสวนได้อยู่บ้าง ใบหน้าคมเข้มกวาดสายตามองรอบๆ เมื่อเห็นว่าไม่มีคนอยู่แถวนี้ เสื้อผ้าที่สวมอยู่ก็ถูกถอดออกไปทีละชิ้น
“แม่ง ซีดด”
เทปปิดจุกนมถูกลอกออกช้าๆ ห่วงล็อคยังคงกักขังความแข็งไว้เหมือนเดิม แสงแดดยามบ่ายส่องผ่านต้นไม้ลงมาบนพื้น กล้องโทรศัพม์ถูกวางตั้งไว้กับโขดหิน นิ้วด้านๆกดวีดิโอคอลหาใครสักคน เมื่อปลายทางรับสาย ท่าทางขึงขังของไอ้โชนก็เปลี่ยนไปทันที
ร่างบึกบึนนั่งคุกเข่าลงกับพื้น สองมือยกขึ้น ปากอ้ากว้างแลบลิ้นยาวๆ ก่อนจะเห่าเสียงดัง
“โฮ่ง โฮ่ง!”
“ถึงบ้านปลอดภัยดีนะ” เสียงสุขุมเอ่ยถามเยือกเย็น ฟังดูเป็คนมีอายุพอสมควร
“ครับท่าน ถึงบ้านปลอดภัยดีครับ”
“ฉันเคยสั่งแล้วไม่ใช่หรอว่าถ้าถึงบ้านให้รายงานทันที”
“ผ…ผมติดปัญหานิดหน่อยครับ ข…ขอโทษนายท่านด้วย”
ไอ้โชนเสียงสั่น มันมองหน้าจอโทรศัพท์ในขณะที่ยังตัวเปลือยคุกเข่าเหมือนหมา กล้ามเนื้อสีเข้มมันวาวไปด้วยเม็ดเหงื่อ เสียงหัวใจเต้นระรัวจนเกิดอาการหอบ ดวงตาคอยสอดส่องไปมาราวกับกลัวว่าจะมีใครเข้ามาเห็นสิ่งที่กำลังเกิดขึ้น สีหน้ากังวลนั้นกระตุ้นความสนุกคนในโทรศัพท์เป็อย่างมาก
“ฉันไม่ชอบหมาโง่ แกก็รู้”
“ขอโทษครับท่าน ผมก็แค่ไอ้หมาบ้านนอกตัวหนึ่ง ยกโทษให้ความโง่ของผมด้วยครับ”
เสียงทุ้มต่ำเ็าช่างเย็นะเื ไอ้โชนก้มหัวแนบพื้น ราวกับขอขมาฟ้าดินให้ยกโทษกับความผิดของตัวเอง
“อยู่ที่ไหนล่ะ บรรยากาศดูดีนะ”
“ส…สวนที่บ้านครับ นายท่าน”
“สวนที่ฉันโอนเงินให้ไปซื้อน่ะหรอ”
“ใช่ครับท่าน”
“เดินสำรวจให้ดูหน่อยสิ”
“….ครับ”
ไอ้โชนกลืนน้ำลายเหนียวๆลงคอ มันคลานมาทางโทรศัพท์และจับกล้องหมุนไปรอบๆให้เ้านายดู คนปลายสายพึงพอใจ ก่อนจะสั่งให้ไอ้หมาตัวใหญ่คลานนำทาง ไอ้โชนทำตามคำสั่ง มันตั้งกล้องไว้ที่เดิม ก่อนจะคุกเข่าคลานไปตามพื้นดินจนเหงื่อท่วมตัว
ก้นแน่นๆสีน้ำตาลเข้มกระเด้งไปมา แผ่นหลังกว้างหนาถูกแสงแดดยามบ่ายส่องกระทบ จุกนมขนาดใหญ่ห้อยลงมาจากกล้ามหน้าอก ลำเอ็นแข็งตัวในห่วงล็อคทำให้เกิดความเ็ปทรมานแสนสาหัส ไม่มีอะไรจะทรมานไปกว่าการถูกควบคุมอารมณ์อีกแล้ว
ไอ้โชนรู้สึกเหมือนแท่งเนื้อจะะเิ มันจำไม่ได้แล้วว่าถูกสวมเครื่องกักขังอันน่าสมเพชนี้นานแค่ไหน แต่ที่แน่ๆมันมันใจว่ามากกว่าสามเดือนแล้ว
“แกไม่ได้เสร็จกี่วันแล้วนะ” เสียงสุขุมถาม ราบเรียบแต่บาดลึก
“หนึ่งร้อย…ยี่สิบ…สี่…วันครับ”
“ความจำดีหนิ” เ้านายชื่นชม “แต่ทำไมถึงจำคำสั่งที่ฉันให้แกตอนถึงบ้านไม่ได้”
“ผม…ขอโทษครับท่าน”
“เอาล่ะ ไม่เป็ไร นายเองก็ไม่ได้เจอครอบครัวนาน คงจะหลงลืมกันบ้าง ฉันให้อภัย”
“ขอบคุณครับท่าน”
“คืนนี้ฉันจะโทรหา เตรียมตัวให้ดี”
“…ครับท่าน ครั้งนี้ผมจะตั้งใจให้มากกว่านี้ครับ”
วีดิโอคอลตัดไป ร่างหนาใหญ่รีบวิ่งเข้าไปหยิบเสื้อผ้าขึ้นมาสวมทันที สายตามองไปรอบๆอีกครั้งว่ามีคนเห็นเหตุการณ์เมื่อสักครู่หรือไม่ เมื่อมั่นใจว่าไม่มีใคร เสียงถอนหายใจก็ดังขึ้นด้วยความโล่งอก แต่ลำเอ็นที่โดนล็อคยังคงแข็งอยู่ มันแข็งมากกว่าตอนที่อยู่กับเมียตัวเอง ดูเหมือนน้ำเสียงเข้มๆของเ้านายจะมีผลต่อการใช้ชีวิตของไอ้หนุ่มบ้านนอกไปเสียแล้ว
89
