ราชินีแห่งอาวุธ

แม้จะออกจากห้องไปแล้ว เสียงนินทาก็ยังดังจนเอสเตลลาที่อยู่ข้างนอกได้ยินอย่างชัดเจน

คาทรีนไม่เพียงแต่มีรูปลักษณ์ที่สวยงาม หากแต่ยังมีน้ำใจงดงามจนได้รับการยกย่องจากทุกคน บรรดาสาวใช้ที่อยู่ในห้องโถงก็เอ่ยชมเธอด้วยเสียงที่เปี่ยมด้วยความประทับใจ

“จริงสิ! คุณคาทรีนถึงได้เป็๲คนดีขนาดนั้น”

“ใช่เลย เธอน่าจะเกิดมาเป็๲คุณหนูแทนคุณเอสเตลล่าด้วยซ้ำ”

“เฮ้ เบาหน่อยสิ ถ้าคุณเอสเตลล่าได้ยินขึ้นมาจะทำยังไง?”

“จะได้ยินได้ยังไงล่ะ ก็อยู่ไกลตั้งขนาดนี้ ต่อให้หูดีแค่ไหนก็คงไม่ได้ยินหรอกมั้ง”

“ฮ่ะฮ่ะ เออจริงสิ ว่าแต่พวกเธอเห็นหรือยัง? ชุดใหม่ที่คุณเอสเตลลาสั่งตัดน่ะ”

“อ๋อ ชุดลูกไม้สีชมพูเข้มใช่ไหม?”

“เอ่อ… พวกเธอคิดว่ามันเหมาะจริง ๆ เหรอ?”

“เงียบหน่อยสิ! คุณคาทรีนเป็๲คนไปเชิญดีไซเนอร์ชื่อดังจากห้องเสื้อมาออกแบบให้โดยเฉพาะเลยนะ”

“ก็จริง… แต่ถึงอย่างนั้น อย่างน้อยมันก็ควรจะเข้ากับรูปร่าง

มากกว่านี้สักหน่อย…”

“ฉันจะไม่ใส่มันอีกแล้ว”

แค่จินตนาการภาพตัวเองในชุดเดรสนั้น เอสเตลลาก็รู้สึกขนลุกขึ้นมา ความทรงจำที่ถูกสายตานับไม่ถ้วนจับจ้องจนแทบอยากตาย ทำให้เธอต้องรีบหนีออกมาจากงานราวกับถูกไล่ล่า

ตอนนั้นเธอเผลอสะดุดชายลูกไม้ของชุดแล้วล้มลงเสียด้วยซ้ำ ภาพเธอที่สวมเดรสรัดแน่น เดินโซซัดโซเซยังตรึงอยู่ในหัว พร้อมกับเสียงหัวเราะเยาะที่ก้องกังวาน

คาทรีนวิ่งเข้ามาหาในทันที ใบหน้าเต็มไปด้วยความ๻๠ใ๽ เธอรีบถอดผ้าคลุมไหล่ที่ใส่มาเอง มาคลุมให้เอสเตลลาต่อหน้าทุกคนอย่างไม่ลังเล

ใบหน้านั้นราวกับนางฟ้า เหมือนกับว่าเธอเ๽็๤ป๥๪แทนกันได้ แววตาเต็มไปด้วยน้ำตาที่กลั้นไว้

‘พี่คะ ไม่เป็๲ไรแน่นะ? ไม่ได้เจ็บใช่ไหม? กลับบ้านกับฉันเถอะค่ะ’

‘คาทรีน เธออยู่ที่งานต่อเถอะ’

‘ไม่ค่ะ งานที่ไม่มีพี่มันไม่มีความหมายเลย ถ้าพี่กลับบ้าน ฉันก็จะกลับด้วย เพราะเวลาที่ฉันมีความสุขที่สุด ก็คือตอนอยู่กับพี่ค่ะ’

อา… คาทรีนของฉัน ผู้เป็๲ดั่งนางฟ้า…

น้องสาวที่รักของฉัน

ในชาตินี้ ฉันจะฉีกหน้ากากแสนเสแสร้งของเธอให้พังทลายลงเอง

เอสเตลลามองถ้วยชานมที่คาทรีนวางทิ้งไว้บนโต๊ะ ก่อนจะผลักมันให้ตกลงมา

เพล้ง!

ถ้วยใสกระทบพื้นแตกกระจาย เศษแก้วส่องประกายระยิบราวกับเกล็ดหิมะที่พร่างพรูลงมา

‘จากนี้ เกมเปลี่ยนแล้ว’

กลิ่นหอมหวานของชานมกระจายเปื้อนบนพรม สีเข้มที่แผ่ซ่านไปทั่วห้องเป็๲เหมือนสัญญาณเริ่มต้น

ประตูเปิดผ่างออก คาทรีนรีบวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามา ใบหน้าแดงระเรื่ออย่าง๻๠ใ๽ แต่ทันใดนั้นแววตาที่มีน้ำตาคลออยู่ก็กลับกลายเป็๲สายตาแห่งความห่วงใย

ภาพของคาทรีนผู้เต็มไปด้วยความอ่อนโยนค่อย ๆ กลับคืนมา ดวงตากลมใสที่เปิดกว้างราวกับไม่มีสิ่งใดแอบแฝง ทั้งจริงใจ ทั้งงดงาม

จนทำให้เอสเตลล่าต้องลังเลขึ้นมา....

หรือว่าสายตาที่เห็นแว๊บเมื่อครู่… อาจจะเป็๞เพียงแค่ความรู้สึกไปเอง?